Zelfliefde

Zelfliefde: de laatste tijd als ik over verschillende onderwerpen filosofeer kom ik constant weer uit bij het thema zelfliefde. Hoe vaak wij liefde zoeken in spullen, mensen of bepaalde verslavingen komt toch wel aan de lopende band voor. Waarom zoeken zo weinig mensen naar zelfliefde? Dat ligt immers het meest dichtbij. Je hebt er alleen jezelf voor nodig.

Geschreven door Martine Heemskerk
Foto gemaakt door Nino Kruithof

Zelfliefde is een behoorlijk confronterend onderwerp. Veel mensen wuiven het weg en hebben het liever niet over zichzelf laat staan hun gevoelens. Wie vindt het nog meer vreselijk als je ergens nieuw bent en je moet jezelf voorstellen? We maken ons er snel van af met je naam, woonplaats, je leeftijd en als het lukt pers je er nog net uit wat voor werk je doet of welke opleiding. Maar jezelf vol trots presenteren? Dat is schaars! Het komt maar weinig voor dat iemand zichzelf heel krachtig neer zet als in: ‘Dit ben ik, dus is wat ik kan en dit is mijn missie in het leven.’ Terwijl zo’n ‘rondje’ veel leuker zou zijn als iedereen niet alleen benoemde wie hij was maar ook de kwaliteiten die hij/zij zou bezitten en wat hij graag nog wil leren in het leven of wat hem/haar drijft. Dat diegene vol trots kan zeggen: ‘Dit ben ik!’ Dat maakt zo’n saai geijkt rondje toch eigenlijk ineens stukken interessanter en leuker om naar te luisteren?

Of de vraag: Vind jij jezelf mooi? Ook zo’n leuke vraag die veel losmaakt. En vul dan ook maar eens in voor jezelf welke associatie jij hebt bij het woord ‘mooi’. Wat is mooi?

Zelfliefde gaat hand in hand met onzekerheid/angst. En ergens is dat ook goed, het leven is een balans en zal nooit perfect zijn. Doordat iets weleens uit balans raakt, kun je er juist veel van leren als je er voor open staat.

Ook laten we onze zelfliefde op de proef stellen door liefde van buitenaf te zoeken waardoor je soms jezelf vergeet. En vraag je eens af: ‘Waarom zou je van diegene bevestiging nodig hebben dat jij mooi bent, dat je het waard bent om te leven, dat je de kracht heb om iets te doen?’ Dat heb je niet nodig.

Ons geloof/vertrouwen in onszelf en waartoe we in staat zijn keldert met de momenten dat we teleurgesteld worden of van iets of iemand een andere verwachting hadden. Of nou ja, keldert…we laten het zelf kelderen. Dat is aan de ene kant de kracht van zelfliefde en het gevaar. We hebben het zelf allemaal in de hand. En dat laatste is vaak confronterend voor mensen. “Dus het ligt aan mij dat?” Nou, in veel gevallen wel alleen dat is moeilijk om te horen. Soms ben je er ook nog niet klaar voor om dat te horen en jaren later ineens wel.

Ik weet nog goed dat ik eens boos was op een stagebegeleider. Mijn therapie ging niet zo lekker en toen zei ze: ‘Het ligt vaak aan jouw manier van handelen, dat geldt voor iedereen.’ Ik snapte er toen geen reet van wat ze bedoelde en vond het maar stom. “Hoezo, dat kind doet gewoon strontvervelend!” Achteraf snapte ik dat ik anders moest handelen alleen…dat durfde ik toen nog niet omdat ik niet in mijn kracht geloofde. Toen ik dat namelijk wel een keer deed verliep de therapie geweldig en ik voelde me heel krachtig. Ik kan dit wel! Uiteindelijk slaat dat weer terug op het onderwerp zelfliefde. Liefde voor wie je bent en wat je kunt.

Al filosoferend dacht ik: ‘Op het moment dat zelfliefde meer naar de kant van ‘angst’ hangt in plaats van liefde zul je nooit ten volle je kracht kunnen benutten. Dan ben je onzeker over wie je bent en wat je kunt. Onzeker over wat anderen er van vinden. En dat resulteert in dat stemmetje in je achterhoofd waar je nooit gehoor aan geeft. Het stemmetje dat je vertelt dat je toch wel eens graag die wereldreis wil maken/die opleiding wil doen/die date terug wil bellen en ga zo maar door. Ergens ergert dat je: “waarom doe ik het niet, wat houdt me toch tegen?” Soms verzin je er ook smoesjes voor om er geen gehoor aan te geven:

  • Ik ga het wel doen, maar nu nog even niet.
  • Ik ga het wel doen als ik straks meer tijd heb.
  • Ik doe het wel als diegene er niet meer is.
  • Ik heb andere prioriteiten (die eigenlijk lang niet zo belangrijk zijn als wat je echt wilt)

Zodra er ook maar ergens een risico aan zit of het wordt spannend, ondermijnen we onze zelfliefde. Bijvoorbeeld: ‘Ik zeg of doe dat toch maar niet, want stel je voor dat…’ Je gunt dan eigenlijk diep van binnen jezelf iets niet omdat je bang bent en dat kan op de langer termijn heel frustrerend zijn. Zo zie je dat angst juist onze zelfliefde beïnvloedt. Stom eigenlijk! Maar zoals ze altijd zeggen ‘een betere wereld begint bij jezelf‘ en daarbij moeten we eerst leren naar onszelf te kijken.

We willen allemaal immers geliefd zijn toch? Niemand wil eenzaam zijn, we willen er bij horen! Maar hoe zit dat dan met jezelf? Horen je verstand en hart ook ondertussen bij elkaar of zijn ze met elkaar in gevecht? Is het niet in de eerste plaats het allerbelangrijkste in de hele wereld dat je met jezelf door een deur kan en houdt van wie je werkelijk bent? Het is zaak om je eigen ‘ik’ sterk te maken en jezelf en alle bijbehorende karaktereigenschappen te omarmen met liefde. Jij mag er zijn, je kwaliteiten mogen er zijn, de dingen waar je minder goed in bent…lach er maar om en omarm ze. Dit alles maakt jou uniek en hoe mooi is dat? Gaat alles in je leven niet op rolletjes of niet vlekkeloos? Prachtig, wat zul je daar uiteindelijk veel van kunnen leren en groeien als persoon. Dat gaat zelfs soms op voor de dood.

Ik las laatst een verhaal over een vrouw die haar broer verloor door zelfmoord. Vreselijk natuurlijk en heel erg verdrietig. Maar hoe zij er tegenaan keek vond ik zo krachtig. Het leerde haar uiteindelijk dat ze met dingen in haar leven bezig was die er helemaal niet zo toe deden. Door de dood van haar broer kwam dat besef en sindsdien probeert ze niet meer zoals haar broer van de problemen weg te rennen door extreem veel te werken maar naar zichzelf te kijken. Sindsdien is ze veel gelukkiger met zichzelf en de liefde die ze van iedereen ontvangt, ondanks dat ze verdriet heeft om haar broer en hem mist. Ik heb zelf ook meegemaakt dat de heftigste situaties je enorm veel kunnen leren. Wellicht niet op dat moment zelf omdat je dan bezig bent met je emoties (wat volkomen logisch is), maar later wel als je er op kunt reflecteren. Dan kun je concluderen dat je er weer door gegroeid bent als mens. De meest pijnlijke en verdrietige situaties leren ons uiteindelijk het meest. Ik ben zelfs op een punt dat ik er dankbaar voor ben.

Als we alles (en dus vooral onszelf en de dingen die we meemaken) omarmen met liefde zal het leven veel makkelijker zijn. Daar ben ik van overtuigd. Alleen jammer genoeg ligt angst altijd op de loer. Angst die ons onzeker maakt, ons verdrietig maakt, ons verbitterd en/of verhard. Laten we het eens omdraaien en het onverwachte doen in gevaarlijke of schrijnende situaties.

Dit verhaal over een dame wat ik eens in een tijdschrift las was ook zo bijzonder. Ze wandelde door het park en uit het niets kreeg ze opeens een pistool op haar hoofd gezet. Nu verwachtte de man met het pistool natuurlijk een angstige reactie van haar. Maar hier komt het. Ze draaide het om. In plaats van te reageren met angst en in elkaar te duiken, reageerde ze liefdevol. Wat een moedige vrouw, ik vind dat zo knap. Ik zou denk ik in de eerste plaats verstijven van angst. Ze stond rechtop, keek hem aan en vroeg: ‘Kan ik je ergens mee helpen?’

De man verwachtte deze reactie natuurlijk totaal niet, het verbijsterde hem zo dat hij het pistool liet zakken. De rest van de middag hebben ze samen zitten praten op een bankje over zijn problemen. Wat een bizar en ongelofelijk verhaal. Voor mij het bewijs dat liefde sterker is dan angst en altijd zal overwinnen.

Ik zeg nu niet dat iedereen dat maar moet doen, maar ik haal het aan als voorbeeld dat liefde dus heel erg krachtig kan zijn.

Van de heftige onderwerpen tot de meest simpele: zelfliefde is de sleutel tot innerlijke rust en een vervuld leven leiden. En wat ik het allermooiste vind: de weg naar zelfliefde is voor iedereen anders. Het delen van die verschillende wegen geeft mij energie en ik ben er van overtuigd als we ons kwetsbaar op zouden stellen en elkaar ons verhaal zouden vertellen over hoe we individueel onze weg naar zelfliefde hebben gevonden of zijn gestart dat dit een grote verschuiving zou kunnen veroorzaken. Jep, ik ben een idealist en vind het fantastisch dat we elkaar zo mogen inspireren. Love for the win!

12 reacties

Annika -

Wat heb je dit mooi geschreven! Lig in Italië in de zon met 30 graden, maar krijg er kippenvel van! Precies wat ik nodig heb dit artikel.. Begin dinsdag bij de psycholoog na een heftig jaar en hoop daar ook meer te leren over mezelf accepteren, genieten en leren tevreden te zijn.

Martine -

Wat goed Annika, heel veel sterkte, liefde en wijsheid gewenst!

Eva -

Wow, wat een mooi stuk om te lezen zo op de zondag. Geeft mij veel stof tot nadenken en ik kan het eigenlijk alleen maar eens met je zijn!

Charile -

Mooi geschreven!

Milou -

Wauw. Wat een mooi stuk! Inderdaad, zo veel mensen hebben geen zelfliefde. Ook ik niet. Maar als je het zo stelt, waarom eigenlijk niet? Iedereen is goed zoals hij is, met eigen kwaliteiten en eigenschappen. Heel inspirerend!

Dionne -

Heel inspirerend geschreven. Geeft stof om na te denken en dat op een zondagmorgen.
Ik heb een haat-liefde relatie met zelfliefde. Het gaat de ene keer beter dan de andere keer terwijl ik toch terug blijf vallen op de goedkeuring van anderen.
Ik denk dat nog tijd nodig heeft, dat hoop ik tenminste.

Maria -

Heel mooi stuk Martine! Zelfliefde is enorm belangrijk, maar helaas hebben weinig het. In mijn geval was het altijd onzekerheid, bevestiging proberen te zoeken bij anderen. Nu ik wat ouder ben is deze onzekerheid wel een stuk minder geworden en is mijn zelfliefde enorm gegroeid. De enige waar ik bevestiging van nodig heb is mezelf!

marije -

Mooi stuk! Zelf liefde is eng .. daar ben ik de laatste tijd wel achter gekomen. Met jezelf bezig zijn en echt van jezelf houden is de enige oplossing in het leven. Je hebt maar 1 ik.

Liset - Beautydagboek -

Wat een mooi en inspirerend stuk Martine, echt prachtig om te lezen. Ik denk hier ook veel over na en het klopt wat je zegt dat je moet proberen (lukt natuurlijk niet altijd) om in je kracht te staan. Er zijn bijvoorbeeld bepaalde situaties waarin mensen je vervelend behandelen. Probeer het dan inderdaad niet op jezelf te betrekken, maar geef liefde! Ik vind het dan ook heel inspirerend om te lezen over die vrouw die met een pistool bedreigd werd. ‘Bestrijd’ negativiteit met liefde en dan zal de ander zo verbaasd zijn dat de energie veranderd en hopelijk ook mee zal gaan in positiviteit. Het geeft handen en voeten aan de situatie en je zult je ook veel beter voelen als jij goede vibes blijft houden. Respect en liefde voor jezelf is heel belangrijk :).

Lenneke -

Ik vind het heel tof dat je hier de laatste tijd zo mee bezig bent! Ik probeer er de laatste tijd ook meer mee bezig te zijn en over te bloggen, omdat ik het zo belangrijk vind dat we onszelf waarderen voor wie we zijn… dat gebeurt er nog veel te weinig en ik denk dat het je geluk echt heel erg vergroot.

Nicole -

Oh wauw.. Wat een prachtig stuk heb je geschreven Martine. Zelfliefde is enorm belangrijk, het belangrijkste denk ik zelfs. En toch hebben vele dat, inclusief ik zelf, niet. Het is ook een ding waar ik altijd aan probeer te werken. Op verschillende niveaus. Maar het is moeilijk. Al geeft het wel zoveel terug wanneer je het daadwerkelijk hebt!

Susan -

Mooi geschreven!

Reageer ook