Relatie na het krijgen van een kind

Héél vaak gevraagd sinds ik moeder ben: ‘Is je relatie veranderd nu jullie een kind hebben?’ Lang heb ik het schrijven van dit artikel uitgesteld, omdat ik benieuwd was in hoeverre het nog zou veranderen in de loop van het eerste jaar. Maar ik geloof dat ik er uit ben.

Foto door Mariska de Groot

Althans, voor nu… Want ik ben er van overtuigd dat de relatie mee zal veranderen in de loop van de jaren. Ik denk namelijk dat er vast weer het een en ander verandert wanneer je kinderen ouder worden, bijvoorbeeld.

Ik zat te denken, als je me vroeg om in ja of nee te antwoorden, wat zou ik dan zeggen? Ik heb geen idee eigenlijk. Ik zou ja maar toch ook weer nee willen zeggen. Het is hetzelfde als met de vraag ‘Verander je als je moeder wordt?’ Ook daarop kan ik persoonlijk namelijk niet echt een eenduidig antwoord geven.

Dus geen ja of nee uit mijn mond, maar een uitgebreider antwoord. Want ja, je relatie verandert in een aantal opzichten. Bijvoorbeeld op de volgende punten (in ons geval):

We hebben véél minder tijd samen. Voorheen hadden we alle tijd voor elkaar als we vrij waren na ons werk en in het weekend. Nu is er pas tijd voor elkaar als Jelle in bed ligt (uiterlijk rond 19.00 uur). Om vervolgens om 21.30 uur alweer naar bed te gaan zodat we nog een beetje slaap hebben voor de dag om 05.00 uur weer begint. Ook de weekenden zijn voller doordat Jelle veel aandacht krijgt. Tot slot hebben we veel minder tijd om dingen samen te doen omdat we weinig oppas hebben voor Jelle in de avonden en het weekend. Allemaal leuk en aardig, die voornemens om zo’n 1 keer per maand samen wat leuks te doen, maar de teller staat in 8 maanden nog maar op 2 keer. Hahaha!

Het draait minder om onszelf en ons samen en veel meer om Jelle. Voorheen voerden we veel gesprekken over onszelf, onze relatie, onze dromen, hobby’s en doelen. Nu praten we ook heel vaak over Jelle en het ouderschap. Dat is niet erg, maar als je al minder tijd hebt samen en er ook nog eens een gespreksonderwerp bij komt waar je heel veel over kunt praten, dan moet je af en toe wel goed op de balans letten.

Onze band is hechter door het krijgen van een kind. Vooral de eerste twee maanden ervoer ik een soort intense verbintenis met Djurre die ik niet gauw ga vergeten. Het was zo’n heftige, bijzondere tijd. In die tijd kreeg ik nogmaals de bevestiging dat Djurre echt my man is. En nu nog ervaar ik dat, bijvoorbeeld op momenten dat we samen getuigen zijn van een nieuwe mijlpaal of als we als gezin samen aan tafel zitten. Je hebt iets dat echt alleen van jullie tweeën is en dat besef is geweldig!

Je bent vermoeider en prikkelbaarder. En dat maakt wel eens dat het zo heel af en toe wat minder gezellig is. Dat is wel echt een aandachtspuntje. Je moet gewoon wat meer moeite doen voor quality time voor jullie tweetjes, goed blijven afstemmen en proberen de boel soms de boel te laten.

Vooral het minder tijd hebben is voor ons persoonlijk de grootse verandering. Dat is denk ik ook heel normaal wanneer je een eerste kindje krijgt, tijd is opeens (nog) schaarser geworden. Maar in de basis vind ik eigenlijk dat het helemaal niet veranderd is…

We zijn nog steeds onszelf. Ik ben nog steeds de Willemijn die ik voorheen was. Ik vind nog steeds dezelfde dingen leuk, mijn karakter is nog hetzelfde, ik vind het nog steeds heerlijk om met kleding en make-up bezig te zijn en ik voel mezelf ook nog steeds hetzelfde. Djurre net zo. Ook als stel voelt het nog hetzelfde.

We houden nog steeds van elkaar om dezelfde reden. Ik hou van hem om wie hij is en aangezien hij nog steeds dezelfde persoon is, heb ik hem niet ‘opnieuw’ hoeven leren kennen. Misschien hou ik nog net iets meer van hem omdat hij de vader van mijn kind is, maar in de eerste plaats hou ik van hem om alle redenen waarom ik in eerste instantie van hem ben gaan houden, voordat Jelle er was.

Als we zonder Jelle zijn voelt het ook nog steeds heel vertrouwd. Sterker nog, die momenten zijn heerlijk! Dan is het echt weer even samen zijn en intens genieten. Zoals vanouds. Wij zijn nog steeds wij.

Eigenlijk ervaar ik het vooral alsof er wat bij gekomen is, namelijk een nieuwe prachtige dimensie aan onze relatie. Maar qua tijd en ruimte voor elkaar is er wel duidelijk wat veranderd. Dat vind ik wel moeilijk soms. Het is af en toe zo puzzelen met de tijd en ik zou heel graag wat vaker alleen met Djurre willen zijn. Uiteten, filmpje pakken, een middagje samen, dat soort dingen. Maar omdat de avonden (en nachten) de laatste tijd nog al roerig zijn vind ik het lastig om iemand te vragen om op te komen passen. Maar dat is wel zeker een dingetje wat ik meer zou willen als deze leuke fase (hoop ik 😛 ) van slecht slapen straks weer over is want het is echt belangrijk vind ik.

Ik was zo benieuwd wat er zou veranderen, maar al met al valt het me heel erg mee hoeveel er nu eigenlijk echt veranderd is. Als je het lijstje met wat veranderd is bekijkt dan lijkt het misschien veel, maar in de praktijk beleef ik dat helemaal niet zo. En daar ben ik heel blij mee. Wij zijn nog steeds wij en dat vind ik een heel fijn idee!

Vonden jullie dat je relatie veranderde toen jullie ouders werden?

22 reacties

T. -

Heb ook wel eens gehoord dat relaties veranderden sinds de zwangerschap al en dat de partner op sekssites keek wat de wederhelft niet kon bekoren. Er ontstonden er spanningen in de relatie terwijl jet eerste kind al op komst was. Zoiets doet het gemoed pijnlijk aan. Je moet toch de nummer een zijn in zo”n relatie. Er moet toch meer zijn dan lichaam alleen, en dan is het net alsof ze het dan als lustobject zien. Geestelijke verwantschap en overeenkomsten. Sommige stellen zijn na jaren nog steeds verliefd op elkaar.

Tuwa -

Letter voor letter herkenbaar! Hier een dochter van 5,5 maand :) bedankt voor dit artikel, verwoord exact hoe ik het ook ervaar :)

Mare -

Mooie blog!

Sally -

Mooi om te lezen.
Die hechte verbintenis de eerste 4 weken voelde ik ook ZO sterk, ik werd er op een positieve manier en onder invloed van hormonen heel vaak emotioneel van. Inmiddels is alles ‘geland’ en is onze relatie verdiept en heel intens. Om dat zo te houden hebben wij nu elke 1e van de maand een soort evaluatie-avondje. Kan uit, kan ook gewoon ‘s avonds thuis aan de eettafel met een fles wijn terwijl baby slaapt. Daarin bespreken we alles! Uiteraard onze zoon maar ook bespreken we onszelf: hoe gaat het echt? Hoe voel jij je? Ben je happy? Zijn er frustraties? Wat waarderen we aan elkaar? Elke 4 weken is een mooi moment omdat niks echt kan opstapelen en je ook de tijd neemt om elkaar weer echt even te zien, te horen en uit te spreken wat we waarderen nu we zo’n nieuw leven hebben. Het bevalt ons super goed. Liefs x

Willemijn -

Oh wat goed zeg, slim ook! Fijn om te lezen dat het zo goed werkt! X

Laura -

Grappig, ik herken sommige dingen die je schrijft, maar anderen weer helemaal niet. Ik ben als mens namelijk wel enorm verandert En van fulltime werken naar heel erg parttime werken, zorgde bij ons in huis voor veel meer rust. Meer rust dan voordat Isa-Lynn in ons leven kwam. Leuke dingen doen met zijn tweetjes vind ik persoonlijk helemaal niet meer zo leuk. Ik wil liever in het weekend samen gezellig met ons gezinnetje naar de kinderboerderij, slenteren door de stad of lekker bij de Hoornse plas vertoeven. Dat stukje ‘samen’ mis ik ook niet heel erg. Natuurlijk hebben wij ook feestjes en uitjes waar we haar niet mee naar toe nemen en gelukkig heb ik hele lieve ouders die hier altijd komen oppassen.

Ik hoop echt dat Jelle een beetje op ons slaapkind zal gaan lijken, ik kan me niet indenken hoe het moet zijn om 7 dagen per week om 5(!) uur op te staan… Dan draaien wij ons nog minimaal 2-3 uur om! Ach… zoals alles, het zal (hopelijk) een fase zijn (kots, kots, maar toch ook waar)

Kristine -

Voor mij niet herkenbaar aangezien ik nog geen kinderen (en op het moment ook geen relatie) heb, maar toch echt heel erg leuk en ook mooi artikel om te lezen! :)

Nicole -

Echt heel erg mooi om te lezen. Als je samen een kind krijgt ga je natuurlijk door naar een hele nieuwe fase van het leven en dan veranderen dingen ongetwijfeld, en zoals je al zei blijft dat ook veranderen naarmate Jelle ouder wordt natuurlijk! Wel heel mooi om te lezen en ook interessant wat er bij jullie allemaal veranderd is.

Lisanne -

Heel herkenbaar! Ons jongetje is inmiddels alweer 1 jaar geworden en we hebben 3 pubers (uit een eerdere relatie van mijn vrouw) maar toch was het weer echt een stapje terug. Vooral dat prikkelbare herken ik en stiekem ben ik altijd ‘blij’ als ik hoor dat meer stellen daar last van hebben. 😉 Het hoort er gewoon een beetje bij. Samen dingen doen is zo belangrijk, gelukkig kunnen we regelmatig even een momentje plannen…

Debby -

Leuk om te lezen hoor, lucky you! Ik had een lange afstandsrelatie, die is gesneuveld. Maar mijn hele leven ligt wel even op de kop nu mijn dochtertje er is! Dus gelukkig genoeg afleiding 😉

Alex -

Leuke post! Ik heb zelf geen kinderen, daarom weet ik er zelf ook gewoon niks van af, maar het is eigenlijk een beetje hetzelfde bij mij: samen met mijn vriend durft ik het in februari aan en wij zijn samen naar New York verhuist. Klinkt heel spannend, en is het natuurlijk ook, maar iedereen vraagt, of het niet ontzettend moeilijk is voor een relatie – nou ja, eigenlijk niet moeilijker dan binnen Nederland of Europa naar een andere stad te verhuizen. Ja, je moet je nieuw orienteren en vrienden vinden, maar dat moet toch ook in Nederland, als je verhuist? Uiteindelijk zijn wij nog steeds dezelfde personen, ook al verandert zo een stad je natuurlijk en beleef je dingen gewoon anders. Maar juist daarom is het ook goed, dat we hier samen naartoe zijn gegaan :)

Liefs uit New York,
Alex

Gerdine -

Erg leuk om te lezen. Ik ben nu inmiddels 35 en onze oudste is alweer 12 jaar geworden. Ik herken me in veel van jouw stuk. Ook ik voelde die intense verbintenis en vond het gaaf om de liefde van mijn leven opeens in zijn rol van vader te zien. Nog meer verliefd, zo’n stoere man met een ieniemienie mensje in zijn handen. Al vond ik het in het begin verschrikkelijk wennen dat we niet meer alles met z’n 2-en konden doen in de avonden en de weekenden. Stond er weer één van ons voor het raam te zwaaien met een baby op de arm, terwijl de ander naar een verjaardag/afspraak/etc ging (baby 1 deed het het best op rust en regelmaat, dus die sleepten we zo min mogelijk mee). Bij nummer 2 moesten we samen erg wennen aan het plannen en organiseren (bij kind 1 werden we ouders, bij kind 2 voelden we ons een klein bedrijfje geworden en bij kind 3 een groot bedrijf, hihi). Toen we alle taken heel duidelijk verdeelden (‘s ochtends pakte ik bijvoorbeeld de tasjes en kleedde ik de kindjes aan en zorgde hij voor het ontbijt) kwam er rust in de tent.
Voor je het weet zit je weer in een nieuwe fase. Kan je heerlijk doorslapen en heb je weinig oppas meer nodig, maar zit je elke avond met een tiener naast je op de bank.
Ik vind jullie trouwens een prachtig stel. Jullie liefde voor elkaar spat ervan af!
Groetjes,

Michelle -

Mooi oprecht artikel weer. En herkenbaar op sommige punten. Morris is inmiddels bijna drie maanden oud, en ik verbaas me er regelmatig over dat sommige dingen nog zo hetzelfde zijn terwijl ons leven toch zo wezenlijk is veranderd. Ik ben nog steeds dezelfde en Koen ook, maar het krijgen van een kind van ons samen heeft ons huwelijk voor mijn gevoel nog verder verdiept. Nu we op vakantie zijn met mijn ouders, broertje en schoonzus nemen zij de zorg voor Morris af en toe wat over, waardoor wij wat meer tijd voor elkaar hebben en dat voelt toch wel even heel erg fijn!

Manon -

Mooi stuk Willemijn! Ik denk dat het voor ons ook zo is. We vonden het ook moeilijker om dingen met z’n tweetjes te doen maar sinds Nilo’s eerste verjaardag gaat dat al veel beter! We maken er ook wel echt een “agendapunt” van: samen dingen doen zonder kind want zoals jij al schrijft: het schiet er zoooo snel bij in.
Onze relatie kent hele hoge ups maar ook diepe downs, een beetje net zoals de fases van het moederschap haha. We weten van elkaar dat de basis goed zit en goed communiceren is echt the key. Als we hier een beetje langs elkaar heen leven, het op de automatische piloot doen dan merken we dat dat onze relatie niet goed doet. Even uit die “dagelijkse sleur”, een break, even samen wat doen en een goed gesprek is dan altijd weer heel fijn!

Nicole -

Ik ben niet getrouwd en heb geen kind, maar samen een kind krijgen lijkt mij de meest intense verbintenis die je met iemand aan kan gaan. Je bent namelijk 100% zeker weten heel je leven lang samen de ouders van het kind, of in elk geval genetisch gezien :) En zo’n band lijkt me heel mooi om ook ooit een keer te ervaren. Mooi artikel Willemijn!

Channah -

Van tevoren weet je natuurlijk dat een kind je leven heel erg gaat veranderen, maar in de realiteit is het toch net wat anders dan je al dacht. Ik denk dat de grootste verandering is in onze relatie dat we veel minder egoïstisch zijn geworden, het draait nu allemaal om onze dochter, en dat vind ik aan de ene kant heerlijk, maar aan de andere kant soms ook best vermoeiend. De spontaniteit is er nu wel vanaf, want alles moet gepland worden en je kunt niet zomaar impulsief dingen doen. Ach, als we nu een avondje weg zijn met zijn tweeën dan presteren we het om alsnog eindeloos over onze dochter te praten, dus wat dat betreft.. Haha! 😉 Onze dochter is echt een verrijking in ons leven, en dus ook voor onze relatie.

Didi -

Ik denk dat je niet zozeer verandert, maar dat er een nieuwe kant bij komt. Mijn man is nog steeds mijn man en ik ben nog steeds ik, maar ik heb nu ook een andere kant leren kennen van hem en van mijzelf. Een kant die ik nog niet kende.

Een tijdje terug las ik ergens dat als het jongste kind 3 is, alles weer ‘normaal’ wordt en ik kan je vertellen: dat klopt. Mijn jongste is nu ruim 3 en we gaan weer regelmatig samen weg, de gesprekken gaan niet meer alleen over kinderen, we gaan weer weekendjes weg met vrienden etc. Het leven is weer zoals vroeger, maar met een stukje extra ;).

Kim - Kimsbloglife -

Interessant om te lezen. Wij hebben nog geen kinderen maar we spreken er soms wel eens over of we er ‘later’ (over enkele jaren) willen. Enerzijds wil ik graag kinderen, anderzijds ben ik een beetje bang dat het zoveel gaat veranderen. Aan onze relatie, maar ook voor onszelf. Vooral het minder tijd hebben voor jezelf en elkaar inderdaad. Dat lijkt me toch wel een grote aanpassing. En ik neem me ook voor om dan nog regelmatig ons kind even bij een oppas te laten zodat we tijd hebben voor elkaar en onszelf, maar ik denk dat in de praktijk inderdaad niet altijd zo eenvoudig is. Anderzijds denk ik dat er altijd wel een ‘excuus’ zal zijn om je kind toch niet ‘achter te laten’, maar dat je het misschien toch gewoon moet doen. Bijvoorbeeld standaard elke eerste of laatste vrijdag/zaterdag/… van de maand. Ik denk dat als het echt zo gepland is dat je het sneller ook effectief gaat doen, en ik denk ook wel dat dat belangrijk is. Wanneer hij ‘s nachts veel wakker is kan je bijvoorbeeld ook voor een paar uurtjes overdag kiezen, dat lijkt me ook al heerlijk :-)

Celine -

Wat mooi geschreven en erg herkenbaar. Sinds 6 maanden zijn wij ouders en de quality time momentjes zijn inderdaad wat moeilijker te plannen. Maar de trots en geluk die wij voelen als wij in de avond als gezin aan tafel zitten is onbetaalbaar.
Liefs, Celine

Patricia -

Hahaha zo mooi herkenbaar! Ons dochtertje is nu 10,5 maand. Ik kan me gewoon niet herinneren waar we het over hadden voordat zij er was. We zijn 2 keer uiteten geweest en dat was heerlijk. Gelukkig slaapt ons dochter minstens 12 uur per nacht proberen we ‘s ochtends of ‘s avonds wat tijd voor elkaar te hebben. Dan liggen we in bed wat te kletsen, ook erg fijn.

Charile -

Interessant om te lezen :)

Fatos -

Ik ben het helemaal met je eens. De relatie veranderd niet maar het wordt sterker. Wat ik ook wel grappig vind is dat we uren over onze dochtertje kunnen praten terwijl ze zo weinig kan hahah. Er hoeft in principe ook niets te veranderen in een relatie want op de een of andere manier lijkt het alsof de baby er altijd al was.

Reageer ook