Pogingen iets van het leven te maken – Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar

Of een boek een aanrader is, is natuurlijk heel persoonlijk. Ik vind een boek heel goed als ik zowel moet lachen als moet huilen en niet wil dat het boek stopt. Ik kan zeggen na 356 bladzijdes dat ik Hendrik Groen in mijn hart heb gesloten.

Ik stond in de Bruna te wachten tot mijn moeder haar producten afrekende. Ondertussen stond ik bij de boeken. Bij de boeken top 10 zag ik op nummer 1 ‘Pogingen iets van het leven te maken – Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar’ staan. Een lange titel, maar het sprak me meteen aan. “Heeft een man  van die leeftijd een bestseller geschreven? Geweldig!”

Toen ik de flaptekst las leek het er inderdaad op dat Hendrik Groen bestond. Ik opende random een pagina uit het boek, ergens in het midden, en las het door. Dit doe ik altijd als ik een boek uit wil kiezen in de winkel. Vaak weet ik dan redelijk snel of het iets voor mij is. Na drie regels barstte ik al in lachen uit en ik lach niet snel om een boek. Die nam ik mee!

Het is een behoorlijk dik boek, maar liefst 356 bladzijdes waarbij je ook een voorproefje krijgt van Hendrik Groen zijn tweede boek: Zolang er leven is.

Het boek heeft inderdaad de vormgeving van een dagboek. Vetgedrukt zie je iedere keer de datum en onder de datum schrijft Hendrik Groen telkens een klein stukje over hoe hij zijn dagen slijt in het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. Sommige mensen gaven aan dat ze het boek zo leuk vonden dat ze het in een keer uit hebben gelezen. Dat heb ik niet. Ik vind het echt een geweldig boek, maar ik vind het zelf fijner om iedere avond een aantal dagen te lezen van Hendrik Groen, juist omdat het ook zo’n dik boek is.

Hier volgen twee korte verhalen uit zijn geheime dagboek:

Dinsdag 15 januariHet eerste pak sneeuw dit jaar is gevallen. Dat betekent: niemand de deur uit en massaal hamsteren. Er is in ons winkeltje beneden geen sprits of chocolaatje meer te krijgen. Ja, de oorlog hè. God zij dank voor de jeugd van tegenwoordig zijn wij zo’n beetje de laatsten die de oorlog hebben meegemaakt en is iedereen binnenkort verlost van die eeuwige ouwe-koeienverhalen over tulpenbollensoep en zeven uur lopen voor een bos wortelen.

Zondag 27 januari – Ik heb het geprobeerd maar ik heb het einde van de bingo niet gehaald. Toen er ruzie uitbrak over de vijfde prijs, een Aldi-leverworst van 90 cent, heb ik gezegd dat ik migraine had en ik ben naar mijn kamer gegaan. Migraine is handig om te hebben, want die wordt alom geaccepteerd als excuus. Bij mijn komst hier, toen niemand me kende, heb ik mijn verzonnen migraine geïntroduceerd en sindsdien heb ik er vele malen gebruik van gemaakt. Een beetje scheel kijken en over mijn voorhoofd wrijven is genoeg. Altijd vraagt er dan wel iemand bezorgd of ik migraine heb en dan moet ik ook even ‘nodig gaan liggen’. Geen gezeur aan je kop, klaar is Kees!

De manier waarop hij de situatie in het verzorgingshuis en de typetjes die daar wonen schetst, is werkelijk fenomenaal. Ik heb het idee dat ik er zelf bij ben, zo beeldend en realistisch is het geschreven. De manier waarop hij schrijft is zo heerlijk nuchter en wat een gigantische droge humor heeft die Hendrik. Zo is er ook een stuk over dat een dame in dat tehuis haar kanarie opzuigt en het complot over ‘de aanslag’ op de vissen (die zijn beste vriend pleegt) wat het hele tehuis bezig houdt zijn zo grappig. Ik kom niet meer bij. Humor is iets heel persoonlijks, maar dit is wel mijn type humor. Droog tot op het flauwe af en soms ook wat galgenhumor. Hij drijft heerlijk de spot zo nu en dan met de situaties in het verzorgingshuis en zijn eigen gezondheid. Lekker relativerend! Ik hou wel van zelfspot.

En tegelijkertijd zorgde het einde van het boek er voor dat ik toch wel even moest slikken. Dat maakt dat ik tot de conclusie kwam dat dit echt een goed boek is. Als het jouw humor niet is, dan moet je het zeker niet lezen maar hou je wel van dit soort droge, flauwe humor? Koop dit boek dan meteen, je lacht je rot! Ik had zakdoekjes in de aanslag als ik weer eens het boek open sloeg om te lezen over Hendrik Groen en de Omanido (Oud-maar-niet-dood) club. Fantastisch.

Het enige negatieve? Ik had liever niet willen weten dat dit boek is geschreven onder een pseudoniem. Daar doen nog steeds vreemde verhalen de ronde over. Het schijnt ene Peter de Smet te zijn, maar ik las ook weer ergens dat dat niet kan omdat die man in 2003 overleden is. Het zou me niks verbazen als ze dat verhaal over Peter de Smet verzonnen hebben om de aandacht af te leiden wie werkelijk het meesterbrein achter dit pseudoniem is. Mocht het waar zijn dat het toch niet Peter de Smet is, gok ik Youp van ‘t Hek of Herman Finkers.

Maar goed, ik had er een soort ‘lees-kater’ van toen ik er achter kwam dat Hendrik Groen helemaal niet echt bestaat. Ik dacht werkelijk waar dat het was geschreven door een oude man in een verzorgingshuis, het is soms zo realistisch! Ook vind ik het ergens jammer dat iedereen perse wilde weten wie er dan achter zit in plaats van dat het pseudoniem geëerd werd. Voor nu doe ik net of ik het niet gehoord heb en bestaat Hendrik Groen voor mij wel. Ik hou van die man, was het maar mijn opa!

Pogingen iets van het leven te maken – Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar is te koop voor €18,99.

16 reacties

*Anouk. -

Ahhh je fleurt m’n dag helemaal op!! ☺️ Bij het eerste stukje tekst uit het boek lag ik al in een deuk.. En ik ben normaal gesproken echt niet zo’n lachebekje met boeken. Heerlijk dat je dit met ons deelt! Complimenten aan jullie meiden, jullie weten me iedere keer weer te verrassen met artikelen die iets voor me kunnen betekenen! Hele fijne avond!! ❤️

Martine -

Leuk om te lezen Anouk, daar worden wij weer blij van. Hele fijne avond!

Jessica -

Geweldige boeken, ik heb er ook enorm van genoten…Ga zeker deel twee lezen, zelfde qua humor en droogheid. Wel janken op het einde…Fantastisch hoe Hendrik in het leven staat en ook de wantoestanden in de ouderenzorg aan de kaak stelt! Ik gun elke bejaarde in Nederland zijn eigen OMANIDO!

Felicia -

Dit boek stond al op mijn to-read lijstje en nu ben ik nog nieuwsgieriger geworden!

Rosa -

Ik zag dit boek ook bij de Bruna en ik werd ook gelijk aangetrokken door dit boek. Snel lezen dus!
(356 pagina’s is toch niet zo heel dik, ik lees wel dikkere boeken :) )

Fatos 2momzs -

Ik ben nieuwschierig geworden naar dit boek. Soms heb je van die boeken die zo goed zijn. Zo realistisch net alsof je er midden in zit.

Martine -

Ik ben heel benieuwd naar het boek! Gelijk een reden om even een bestelling te plaatsen bij bol.com :0

Merel -

Dit is zo’n geweldig boek hè! Het beste boek dat ik dit jaar heb gelezen (en ik lees behoorlijk veel). Deel 2, zolang er leven is, heb ik inmiddels ook uit en daarbij was het wederom een verhaal met een lach (of heel veel lachen) en een traan. Beide boeken zijn aanraders!

Rosalie -

Ik heb het boek een tijd terug gelezen. Ik vond het ook erg grappig. Maar aan de andere kant vond ik het ook jammer om te weten dat het door iemand anders is geschreven en Hendrik dus eigenlijk helemaal niet bestaat. Dat maakt het toch net even minder leuk. Maar nog steeds een pareltje onder de boeken. Maar ik heb het tweede boek niet gekocht. Ik vind dat ze het nu te veel proberen uit te melken.

Charile -

Nu ben ik er wel heel benieuwd naar!

Jolanda -

Ben het boek nu ook aan het lezen. Mijn man had het gelezen en heeft mij toen ook aangestoken met z’n enthousiasme. Het is inderdaad heel hilarisch :-) Deel 2 hebben we ook, dus ik kan nog even vooruit..

Susan -

Wat een fijn review!

marije -

Heb al een paar keer met het boek in mijn handen gestaan en getwijfeld maar nu ik jouw review lees denk ik toch dat ik het maar ga lezen. Ben nu wel heel erg benieuwd.

Adriënne -

Sluit me helemaal bij je aan. Heb een paar weken lang iedere avond voor het slapen een paar dagen uit zijn dagboek gelezen en ook zo vaak gelachen. Wat een humor :). Echt een heerlijk boek.

Marije -

Leuke review Martine! Ik sluit me helemaal bij je aan. Het vervolg kan ik je zeker aanraden!

chantal -

Mijn moeder heeft dit boek gelezen en ze bleef maar zeggen hoe leuk ze het vond. Zij heeft ook al het vervolg gelezen. Beetje jammer dat Hendrik Groen niet echt bestaat, maar aan de andere kant: bijna elk leesboek is fictief. Ik moest wel lachen toen ik las dat je 356 pagina’s veel vind. Veel boeken die ik lees zijn nog veel dikker ..

Reageer ook