Burn-out op jonge leeftijd

Lezeres Emma mailde ons met de vraag of zij een gastblog voor 2WMN mocht schrijven over haar burn-out. Nu is haar verhaal bijzonder, omdat Emma vrij jong was toen ze een burn-out kreeg. Vandaag deelt ze haar verhaal met ons.

Door Emma – Ik kom uit een familie waarin het ‘normaal’ is als je gymnasium doet. Mijn CITO score was hoog, dus eigenlijk lag het altijd in de lijn der verwachting, voornamelijk bij anderen, dat ik ook naar het gymnasium zou gaan. De school waar ik heen wilde bood niet direct gymnasium aan, dus ik begon op havo/vwo. Niks geks aan en ik zat er ook totaal niet mee. Maar leren was niet mijn ding. Ik vond het niet leuk en keek liever uit het raam dan dat ik in een boek keek. Het was niet zo zeer dat ik werd afgeleid door iets, maar meer dat ik een ontzettende dromer was. Doordat leren niet zo mijn ding was, bleef ik op de havo.

Ook al was leren dus niet mijn sterkste punt, ik rondde de havo af in vijf jaar. De dag van mijn eindexamenuitslag was flink knijpen, maar ik had het gehaald en zelfs in één keer. Als ik daaraan denk, krijg ik nog tranen in mijn ogen van blijdschap. Mijn studiekeuze was gemaakt, logopedie in Nijmegen moest het worden en daar werd ik ook nog direct toegelaten. Niks stond mij meer in de weg!

In Nijmegen had ik het enorm naar mijn zin en de studie ging me goed af. Leren was leuk geworden nu ik iets mocht doen dat ik leuk vond, in plaats van economie, natuurkunde, scheikunde en dat soort dingen. Maar naast school waren er nog héél erg veel dingen die ik leuk vond om te doen. Te veel dingen, nu ik er op terugkijk. Ik ging vier dagen in de week naar school, ik werkte drie dagen per week in de horeca en ik was altijd druk met vrienden, vriendinnen, hobby’s en andere bezigheden. Ik was dus altijd bezig en in bed lag ik de planning voor de volgende dag vast rond te breien. Dat lukte me niet altijd en dat bracht stress met zich mee. Toch voelde het voor mij op dat moment niet als stress. Helemaal niet zelfs, ik genoot met volle teugen. Alles wat ik deed was leuk. Mijn ouders hebben meerdere malen tegen mij gezegd dat ik rust moest nemen, maar ik riep steeds maar dat alles me energie gaf in plaats van dat het me energie kostte. Ondertussen kreeg de onzekerheid, stress en mijn slechte zelfbeeld in mijn hoofd de bovenhand, maar dat drukte ik naar de achtergrond.

Zo klinkt het allemaal best prima, een blij en gelukkig meisje van 17 waarbij alles op rolletjes liep. Tot 2 december 2012. Ineens klapte het en kwam de eerste huilbui.
Eventjes vroeg slapen en dan zou ik er wel weer bovenop komen. Dat was ook wat mijn moeder de volgende ochtend tegen mij zei: “Even een weekje goed slapen meid, je bent ook druk geweest de laatste tijd”. Ik bleef een weekje thuis, nam mijn rust en sliep eens goed bij. Maar het werkte niet. De huilbuien werden erger en ik zag het allemaal niet meer zitten. Negatieve gedachten namen de overhand en ik wist niet meer hoe ik er bovenop moest komen. Ik had waanbeelden en ik dacht dat anderen over mij aan het praten waren terwijl er niets was. Ik had paniekaanvallen en wist niet goed meer wat echt was of wat zich in mijn hoofd gevormd had.

Na een week zat ik voor het eerst bij de huisarts. Daar vulde ik lijsten in, waarin gevraagd werd naar angsten etc. Al snel bleek dat ik een burn-out had met daarbij ook angsten. Angsten die niet gegrond waren, maar zich plotseling in mijn hoofd gevormd hadden. De burn-out kwam als een knal. Ik was 17! Verdorie, dat was toch iets voor oudere mensen? Mannen die dan een motor kochten, een jongere vriendin namen en door gingen? Nee… Het is daadwerkelijk iets wat ook 17-jarige meisjes kunnen krijgen.

Het gevoel van een burn-out is niet goed te omschrijven. Ik was uitgeput en kon mezelf niet altijd op de been houden. Ik had ontzettende huilbuien en kon mezelf niet op waarde schatten. Ik zag mezelf alleen maar falen in alles. De hele burn-out was voor mij ook één grote faal, tenminste zo voelde het voor mij.

Ik voerde gesprekken met een huisarts-in-opleiding, die geïnteresseerd was in psychologie. Ik vertrouwde haar volledig en ze was iemand die niet veel verschilde van mij. Soms had ik een half uur geen zin om te praten en dan vertelde zij over zichzelf. Dat ze ook symptomen had gehad die er op leken, maar dat zij er, mede door haar studie, wel op tijd bij was geweest. Dat was fijn, ik herkende me in sommige dingen. Ook daar huilde ik veel en soms huilde ze een potje met me mee. Het was echt fijn om toen zo’n empatisch persoon tegenover me te hebben. Toen was de planning nog dat ik na 5/6 weken weer naar school zou gaan. Dan kon ik weer instromen en zou ik de periode die ik gemist zou hebben in het tweede jaar er naast doen.

Ik herinner me nog een moment dat ik thuis de stallen ging uitmesten van onze paarden en dat ik het niet meer kon. Ik wist niet meer wat ik in welke volgorde moest doen. Ik schrok daar zo van dat ik in huilen ben uitgebarsten. Mama vond me en bracht me naar binnen. Mijn vader zei opeens: ‘Stop met school meid, pak het volgend jaar weer op, één jaar op een mensenleven is niets’. Eerst kwam ik in protest, stoppen was geen optie. Maar hoe langer ze op me in praatten, hoe meer rust het in mijn hoofd gaf.

Onbewust zat ik er enorm mee dat ik zo veel mistte op school. Het idee dat ik het niet meer kon inhalen bleef maar rondspoken. Toen we dit thuis besproken hadden besloten we naar school te gaan en een gesprek aan te vragen met mijn SLB’er. Tijdens dat gesprek heb ik zelf niks kunnen zeggen, maar werd besloten om mijn opleiding, de opleiding waar mijn hart lag, stop te zetten.

Toen begon het pas echt, nog meer gesprekken. Gewroet in m’n hoofd, met je billen bloot en werken aan jezelf. Ik had woedeaanvallen, huilbuien en was totaal mezelf niet. Maar stukje bij beetje vond ik mezelf terug. Het is langzaam gegaan, tergend langzaam. En uiteindelijk moet je het toch alleen doen, hoe lief de mensen in je omgeving ook zijn. Jij bent het die aan jezelf moet werken. Ik heb in die 8 maanden geleerd om keuzes te maken waar ik volledig zelf achter sta. Niet iets doen omdat anderen het zo prettig vinden, natuurlijk wél wanneer ik me er zelf ook prettig bij voel.

Nu kijk ik terug op een periode die heftig is geweest. Die mijn leven heeft bepaald. Dagelijks word ik nog geconfronteerd met dingen waarmee ik moeite heb. Waar anderen van mijn leeftijd altijd maar door kunnen gaan, moet ik af en toe op de rem trappen. Over het algemeen heb ik een ander tempo nodig dan anderen. Ik kom er wel, maar ik doe er wat langer over. Zoals mijn vader altijd mooi zegt: ‘Een schildpad ziet meer van de weg dan een haas’. Ik doe er langer over, maar ik geniet met volle teugen. Ik ben voorzichtiger geworden met mezelf en ben beter voor mezelf gaan zorgen.

Diegene die me over de streep trok om dit stuk te schrijven was een docent die ik sprak. Ze zei tegen me dat het juist heel goed is dat ik dit heb meegemaakt op zo’n jonge leeftijd. Ik wil immers therapeut worden. Waar ik altijd bang ben geweest dat ik hierdoor juist geen goede therapeut zou kunnen worden. Ik was bang dat ik een te emotionele insteek zou hebben. Zij wees me er op dat het niet zo was. Dat gevoel begint langzaam door te dringen. Ik heb een #*&$ tijd gehad. En ik was er ook echt weleens schijtziek van, maar ik ben er sterker uitgekomen. Ik heb iets meegemaakt waardoor ik mezelf ken, ik weet wat ik aan mezelf heb en waar mijn grenzen liggen. Nu ik er op terugkijk, is het een godsgeschenk geweest dat ik dit heb meegemaakt. Ik gun het drama niemand en ik heb die periode vervloekt, maar ik ken mezelf als geen ander. Ik durf aan te geven als iets me teveel word en ik durf mijn gevoelens te delen met anderen.

Voor alle mensen, jong of oud, die voelen dat ze te ver gaan, waarbij hun geest of lichaam aan geeft dat ze te ver gaan, trap alsjeblieft op de rem nu het nog kan. Praat met iemand bij wie jij je op je gemak voelt, of dat nou een psycholoog is of iemand in je omgeving, praten helpt. Wat mij ook enorm geholpen heeft is schrijven. Ik heb alles in die tijd opgeschreven, niet om het terug te lezen, maar om er van af te zijn. Aan een burn-out zit geen minimum of maximum leeftijd. Ook heb ik het geschreven om meer begrip te creëren, ieders grenzen liggen ergens anders. En weet voor jezelf: niemand kan wat over jou zeggen, over je gevoel, je kunnen, of jou als persoon, behalve jij.

Veel liefs,
Emma

42 reacties

Judith -

Hoi ik zit ook in een periode van overspannenheid. Slaap snachts weer goed. Is het nodig om overdag ook te slapen voor herstel, dat lukt me niet? Bewegen is nog max 20 min per dag. En gebruik medicijnen waar ik ook moe van wordt.

esmee -

En dan lees je.. bijna je eigen verhaal.. Beter had het niet verwoord kunnen worden! mooi stuk!

Anneke -

Super geschreven!! Heel eerlijk, dapper en mooi!!

Kellyq -

Heel goed en mooi dat je dit schrijft ! Ik heb hetzelfde al een keer meegemaakt, op ongeveer mijn 15e/16e barstte bij mij de bom, het voordeel wat ik zelf ervaar is dat je jezelf er nu veel eerder van bewust bent. En daarmee heb ik een 2e en 3e keer weten te sussen. Denk dat het heel goed is dat je dit hebt gedeeld ook voor andere die hetzelfde hebben meegemaakt of meemaken.

Ciska -

Jeetje, 17 is inderdaad erg jong. Ik was 27, dat vond ik ook al zo jong. Maar ja, iedereen zit op een andere manier in elkaar. En wat Emma beschrijft, herken ik helemaal. Ja, het is echt een rottijd. Maar het is ook een kado. Je leert zoveel over jezelf, wat je wel en niet wilt. Hoe je beter voor jezelf kan zorgen. Mij heeft het het allermooiste kado gegeven, namelijk dat ik nu weet wat ik wil. En dat is mensen helpen om te doen wat ze leuk vinden en alles uit zichzelf en hun leven te halen. En daarom ben ik met mijn eigen bedrijf, http://www.iamgroots.com begonnen. Daarmee bezig zijn iedere dag maakt dat ik me nog nooit zo goed heb gevoeld. Super!

Anoniem -

Ik heb op mijn 18e een burnout gehad en ik heb er gewoon trauma aan over gehouden.
Aan de andere kant heb ik wel heel veel geleerd, ik schenk meer aandacht aan mijn gevoelens.

Rosanne -

Wat een heftige periode moet dat zijn geweest voor je.
Je bent nu gelukkig een stuk beter geworden en zit hopelijk weer lekker in je vel.
Eerlijk gezegd herken ik dit verhaal een beetje van me zelf.
Ik ben dit jaar gezakt voor mijn eindexamen en het leek net alsof de wereld naar beneden zakte en had ik helemaal geen zin meer in school en alle andere dingen. Jaren ervoor had ik faalangst en huilde ik ook altijd voor elke toets en werd het helemaal teveel voor me. Met klap op de vuurpijl dat ik een paar weken geleden had gehoord dat ik gezakt was. Ik ben er nu gelukkig een beetje overheen gekomen en heb nu ook van ja een jaar opnieuw is zo erg nog niet. Ik ging elk jaar kantje boord over en helaas lukt het gewoon niet op het eindstreep
Jou vader heeft het zo ontzettend mooi verwoord: Een schildpad ziet meer van de weg dan een haas. Vanaf vandaag zal ik dit spreekwoord nooit meer vergeten en zal het een kracht zijn voor de dagen waar het een beetje mis gaat. Ik zelf geloof in het spreekwoord ; alles gebeurt met een reden. Misschien was dit bij jou ook het geval.
Ik wens je succes met alles en komen er na donkere tijden weer de zonnestralen naar boven toe :)

Amelie -

Volgens mij willen jonge mensen van nu gewoon te veel; èn fulltime studeren/school, èn werken èn uitgaan èn andere hobby’s, èn èn èn. Tja dan is het begrijpelijk dat het soms te veel kan zijn. Lijkt me logisch dat als je een fulltime opleiding doet van welk niveau ook, dat je daarnaast niet bijv. 20 uur kan werken en dan nog hobby/uitgaan/etc. Gewoon wat dingen schrappen en dan iets rustiger aan doen, maar om dat nu gelijk een “burn-out” te noemen gaat mij wat te ver.

Ingrid -

Ik was niet van plan te reageren, maar wat een nare onnodige opmerking…

Amelie -

…maar helaas wel de waarheid in de meeste gevallen….

Kiki -

Dat je dit nog maar durft te schrijven. Ik noem dat totaal geen respect hebben voor Emma! Ze schrijft open over een burn-out en dan schrijf jij zo’n nare opmerking! Hou die commentaar voor jezelf!

Jodiiee -

Jij weet overduidelijk niet waar je over praat..

Margot -

Wat mooi geschreven n ik denk dat dit voor veel mensen heel nuttig is om te lezen. Ik heb zelf geen burn-out gehad, maar herken wel een deel van je verhaal doordat ik twee jaar flink ziek ben geweest door Pfeiffer. Voor jezelf zorgen en je eigen grenzen kennen en aangeven is zo belangrijk.

Annagreet Miedema -

Heel herkenbaar. Ik kreeg op mijn twintigste ook een burn-out en die heeft twee jaar geduurd. Heb mijn afstudeeropdracht er ook over gedaan, ondat het goed is als mensen weten dat je zo jong ook al een burn-out kan krijgen.

kirsten -

Wauw Emma! Wat een mooi artikel.

Jorien -

Echt heel mooi verwoord! Ik vind het goed dat je benadrukt dat een burn-out niet alleen voor oudere mensen is. Ik ben 20 (en ook Logopediestudent!) en heb zelf een jaar geleden een soort burn-out gehad en ben nog steeds aan het werken aan mezelf. Het klopt inderdaad dat je zoveel leert over jezelf en je grenzen! Aan de ene kant baal ik er nog steeds van dat het mij is gebeurd, maar aan de andere kant is het ook zo waardevol om jezelf op een jongere leeftijd al zo te leren kennen. Ik hoop dat er meer begrip voor komt dat ook jongere mensen dit kunnen krijgen en dat begint met artikelen zoals deze! :)

Anouk -

Wat goed dat jullie zo’n stuk delen! Ik vond het heel fijn om hier eens iets over te lezen.

Paula -

Ik wilde even zeggen dat ik het een prachtig verhaal vind, soms kunnen negatieve gebeurtenissen een positieve wending aan je leven geven. Het leven is een oneindig leerproces. Ik merk dat veel studenten een burn out krijgen of klachten hebben die er sterk op lijken. Een druk (maar leuk en ernerverend) privé leven lijkt soms haast niet te combineren met een studie. Het is ontzettend fijn om te zien dat dit onderwerp bespreekbaar wordt. In mijn geval kon ik de ballen niet meer in de lucht houden in mijn privé leven, ik leer nog steeds om mezelf niet te veel op de hals te halen.

Miek -

Hoi Emma,
Ik wil je bij deze echt bedanken voor je mooie verwoording. Ik kreeg een burn- out toen ik 20 was en nu, 9 maanden later gaat het wel weer redelijk goed. Je omschrijving van het echt niet willen stoppen en denken dat je wel weer snel verder kan herken ik zo.

Ik heb zelf ook heel erg het gevoel dat het goed is geweest dat dit is gebeurd. Ik heb zo veel over mezelf geleerd en dat is onbetaalbaar…

Kirsty -

Wat goed dat hier aandacht voor is en sterk geschreven ook! Ik heb het idee dat er tegenwoordig zulke hoge verwachtingen zijn dat burn-outs ook vaker en op jongere leeftijd voorkomen. Zelf heb ik er gelukkig geen ervaring mee, maar ik denk dat het iedereen kan overkomen en probeer altijd goed te luisteren naar mijzelf en mijn grenzen aan te geven.

Emma -

Wauw, wat een overweldigende reacties, nu al! De reden om dit vorig jaar op mijn blog te zetten, en nu hier op 2wmn is om mensen te bereiken, te vertellen hoe lastig het kan zijn en om meer begrip te creëren. Wat vind ik het mooi om al jullie verhalen te lezen en ik wens jullie allemaal alle kracht en sterkte om hier weer goed uit te komen!
Veel liefs,
Emma

Meike -

Goed dat je je verhaal durft te delen! Een tijdje terug merkte ik ook dat ik te veel hooi op mijn vork nam, maar ben gelukkig op tijd rust gaan nemen.

Rianne -

Heel mooi geschreven en wat fijn dat je jouw verhaa met ons wilde delen! Heel erg veel respect voor jou

Ilona Wielinga -

Wauw enorm mooi geschreven en knap dat je dit wilde delen met ons!

Emmelie -

Wat een goed stuk.
Zelfde hier. Vorig jaar diagnose epilepsie gekregen en door de medicijnen een slechte concentratie en geen controle over emoties etc.
Daardoor één lullig deeltentamen niet gehaald, wat wel heeft betekent dat ik nu een jaar moet uitlopen voor 2 ects.. ondertussen wel aan m’n scriptie begonnen (bachelor wo), maar daar zit ook weinig schot in door demotiverende begeleiders. Ik sta op instorten. De tijd begint te dringen (1/8 deadline) en kan krijg gewoon niks uit mn handen.
De afgelopen periode ook veel gezeur in de persoonlijke sfeer gehad, schoonouders, je kent t wel.
zit dus ondertussen met een combi van faalangst en depressief zijn.
Huisarts is erg kritisch en geen prettige persoon, dus weet ook niet waar ik heen moet aangezien je altijd een verwijzing nodig hebt.

Fleur -

Veranderen van huisarts! Dat kan altijd. Als jij je niet prettig voelt bij die persoon en het idee hebt dat je met diegene niet goed kunt praten, dan zou ik verder gaan kijken. Je moet in ieder geval voelen dat je serieus genomen wordt, en dat betekent niet altijd automatisch dat je dan overal een verwijsbrief voor krijgt, maar wel dat diegene jou helpt met je problemen op een passende en respectvolle manier. Denk er eens over, kan best een goeie stap zijn.

Amber -

Ha Emmelie even een korte reactie: als je students bent kan je altijd gratis en zonder verwijzing van de huisarts een intake gesprek bij de studentenpsycholoog aanvragen. Soms kost het een tientje op dat aan te vragen (zodat niet iedereen dat zomaar gaat doen) maar voor de rest kost het niets. Ik heb het ook gedaan toen ik net als Emma niet meer verder kon. Ik heb toen een aantal gesprekken bij de psycholoog op de uni gekregen. Zij kunnen je trouwens daarna ook nog doorverwijzen dus dit is een manier om je huisarts te omzeilen! Ik hoop dat je hier iets aan hebt xx

Amber -

Iedere wo of hbo instelling heeft een aantal studentpsychologen trouwens. Oh, en ik spreek uit ervaring als ik zeg dat docenten vaak tot veel bereid zijn als ze weten dat het niet goed met je gaat. Het vragen van hulp (of dat nu bij zo’n studentenpsycholoog, bij een docent of vrienden) is super lastig en voelt soms als falen maar echt, zoveel mensen zijn bereid je te helpen. Je moet je ook bedenken dat docenten hier vaak mee te maken hebben dus dat ze ook weten hoe ze je het beste kunnen helpen.

Ingrid -

Bij een psycholoog kan je meestal terecht zonder verwijzing, alleen weet je dan zeker dat het niet vergoed wordt, maar tegenwoordig worden nog maar weinig met verwijzing vergoed (PTSS dan weer wel weet ik uit ervaring) sterkte meid neem alsjeblieft een stapje terug, mijn vriend heeft hem 3x gehad en dat is echt drama… Liefs en ik geef je een knuffel Emmelie

Aline -

Hey Emmelie,

Ik herken de situatie die je beschrijft. Ik heb sinds 4 jaar ook de diagnose epilepsie en heb drie keer gedaan over mijn bachelorscriptie (WO) die ik afgelopen januari eindelijk gehaald heb.
Ook door de nodige problemen met medicijnen.
Ik herken ook je faalangst en niet meewerkende begeleiders.

Liefs.

MARIJKE -

Wat heb jij dit prachtig en open geschreven. Knap dat je hulp hebt gezocht en er weer boven op aan het komen bent. Aan de reacties hier te lezen is het iets waar veel meer mensen mee rondlopen. Extra mooi dat jij dit durft te delen!

Minka -

Momenteel ervaar ik ook angsten en kan ik vaak alleen maar huilen. Het is om gek van te worden. Zelf heb ik kennis van NLP/psychologie en weet veel over Burn-Out en depressie etc. Dat is voor mij op dit moment nog het moeilijkst omdat ik niet had gedacht dat mij dit kon overkomen. Nu heb ik een goede hypnotherapeut gevonden die ook andere therapieën combineert. Dit is fijn maar ik ben er nog niet en lag twee weken geleden zelfs in het ziekenhuis omdat de klachten zich nu ook lichamelijk manifesteren. Terugkijken op mijn leven tot nu toe (ben 34) heb ik vaak signalen genegeerd en het is goed dat er over geschreven wordt zodat iedereen weet dat zijn of haar gevoelens er mogen zijn en je niet alleen bent. Dank voor het delen van je verhaal.

Lonneke -

Heftig en herkenbaar! Ik zat zelf op het randje (en nog wel een beetje) doe m’n best om een echte burn out te voorkomen maar valt niet altijd mee!

Rosalie -

Ik herken je opmerking dat het een geschenk waar om mee te maken. Het is absoluut niet leuk, maar je leert er enorm veel van. Ik heb het met liefdesverdriet een aantal jaar geleden meegemaakt. Ja iets totaal anders, maar ook ik brak. Heb de bodem gezien, maar ben er veel sterker uit gekomen. Ik ‘gun’ het iedereen om zichzelf zo goed te leren kennen.

Marije -

Wat een heftig verhaal en wat stoer dat je het hier durft te vertellen! You go girl! Ik hoop voor je dat je het nooit meer mee hoeft te maken!

Charissa -

Ik kreeg hier letterlijk tranen van in mijn ogen. Ik zit namelijk zelf ook met een burn-out en kan me hier ontzettend goed in terugvinden. Het enige verschil is dat ik het nu heb op mijn 15e. De druk van school (gymnasium) werd me te veel en ik brak op een dag gewoon. Nu, 3 maanden later, zit er nog geen schot in. Ik hoop dat het voor mij nog komt, want ik kan niet langer door zoals dit. Mooi geschreven, echt!

nathalie -

Ik herken het ook goed dit verhaal van jullie alleen ik was 14 jaar. Ik had het niet met school,maar met mijn familie die veel aan me vroegen hoe iets zat en zo had ik geen tijd meer over voor mezelf. Ik ben nu bijna 16 en ik heb hierdoor een jaar geen contact gezocht met mijn familie en zo ben ik er nu overheen en de familie accepteerde mijn keuze hiervoor. Veel liefs nathalie😙😙

Michelle -

Het is alsof ik dit artikel zelf geschreven heb. Ik was alleen 21 in plaats van 17, maar men wat herken ik veel van wat je beschrijft. Ik zat in het laatste jaar van mijn opleiding, had een parttime baan, een huishouden, hobby’s, en een sociaal leven, maar tegelijkertijd had ik helemaal niets. Ook ik liep over. Het heeft me 6 maanden gekost om er overheen te komen, maar ik denk inderdaad ook dat het iets wat je uiteindelijk altijd met je mee zult dragen.

Lisa -

Knap dat dit zo eerlijk geschreven is. Goed dat ook aan dit soort onderwerpen wordt gedacht.

Henrieke -

Ik ben zelf ook een periode uit de running geweest, ik noem het geen burn-out, maar meer overspannenheid. En ik vond het zo vaag allemaal, wat vond ik eigenlijk, wat wilde ik en hoe voelde ik me? Door een tijd lang te leven zonder bewust te zijn en alleen maar door te gaan, sta je niet stil bij jezelf en als je dat opeens wel gaat doen, is er zoveel te leren, bijna meer beangstigend. Ik leer nog steeds en bij iedere beslissing vraag ik mezelf of ik dat echt wil en wat ik erbij voel. Dat helpt :)

marije -

Goed onderwerp. Ik ben op mijn 22ste uitgevallen met een burn-out. Enige wat ik continue dacht was dit kan niet. Je komt er sterker uit met meer ervaring. Maar grenzen bepalen blijft lastig.

Lenneke -

Heel goed dat hier meer aandacht voor komt. Ik schreef er onlangs ook een blogpost over en het aantal reacties en views bevestigde voor mij maar weer hoe belangrijk dit onderwerp is.

Reageer ook