Moederliefde

Moederliefde is iets waarvan ik dacht dat het direct aanwezig zou zijn. Je bevalt, pakt je kind aan en bij de eerste aanblik ben je instant verliefd. In de dagen erna zweef je ergens op een roze of blauwe wolk en jouw kind is de mooiste en de liefste van de hele wereld. Maar pas na mijn eigen bevalling kwam ik er achter dat dat gevoel niet altijd direct aanwezig is. En leerde ik dat ik niet de enige vrouw ben bij wie dat liefdevolle gevoel niet gelijk aanwezig was.

Toen mijn zoontje geboren werd was ik trots dat ik het geflikt had, zo’n bevalling. Ik was ook moe en high van de endorfine. Ik keek naar mijn kind en dacht: ‘Zat jij al die 9 maanden in mij?’ Ik voelde geen herkenning of een band. Ik voelde me ook niet verliefd. Eigenlijk voelde ik gewoon sowieso niet zo veel. Ik voelde me een beetje matjes. Het was alsof ik in mijn eentje in een bubbel zat die alles een beetje buiten hield. Ik weet het aan de vermoeidheid van de bevalling. Maar een beetje jammer vond ik het wel. Djurre was namelijk gelijk hoteldebotel. ‘Kijk die lieve vingertjes! Oh was is ‘ie mooi! Wat lief…’ Ik was jaloers dat hij dat wel had, en ik niet. Ik zou dit toch moeten hebben? Ik ben toch zijn moeder?

In de dagen erna groeide het verliefde gevoel ook niet echt. Het matte gevoel bleef een beetje. En toen onze twee dagen oude baby in het ziekenhuis belandde ging ik helemaal op de automatische piloot. Genieten was er niet bij en ik maakte me vooral heel, heel veel zorgen. Hij lag aan allemaal slangetjes en deed nauwelijks zijn oogjes open. Het voeden ging moeizaam. Dit alles zorgde ervoor dat er nog minder ruimte was om te binden met mijn pasgeboren frummeltje. Als ik naar hem keek zwijmelde ik niet weg, maar observeerde ik of het wel goed met hem ging. Ook dat is moederliefde, drukte mijn kraamhulp me op het hart, toen ik het met haar besprak. En dat is natuurlijk ook zo. Maar toch wilde ik op dat moment niets liever dan die vlinders in mijn buik, waar ik zo veel over gehoord had.

In de twee weken die volgde merkte ik regelmatig dat mijn moederliefde nog niet helemaal aangewakkerd was. Zo had ik gehoord dat als je voor het eerst naar buiten ging, je zou gloeien van trots. Maar eenmaal buiten wilde ik alleen maar het liefst rechtsomkeer maken omdat ik geen zin had in de zoveelste voorbijganger die ‘Oooh wat lief! Geniet ervan!’ zou roepen terwijl ik me zo voelde. Ook merkte ik dat bijna iedereen meer vertederd was door mijn eigen kind dan ikzelf. Tuurlijk, ik vond hem schattig en leuk, maar houden van? Verliefd? Eigen? Een band? Nee, niets van dat voelde ik in die eerste twee weken.

Ik heb regelmatig moeten huilen. Ik schaamde me, dat ik me niet zo voelde zoals ik dacht dat ik me moest voelen. Ik baalde, omdat ik zo graag wilde genieten, maar het niet lukte. Op een gegeven moment vroeg ik me af of ik misschien zelfs een postnatale depressie had. Tijdens een gesprek met mijn verloskundige barstte ik in huilen uit. Ik schaamde me zo om te moeten vertellen dat ik me zo voelde. Gelukkig wist ze me te vertellen dat heel veel vrouwen gevoelens als de mijne in een zekere mate ervaren, maar dat het iets is wat allereerst niet vaak besproken wordt en ten tweede iets is wat je niet verwacht omdat het niet in ‘het plaatje’ past.

In het plaatje paste het voor mij inderdaad niet. Ik had wel eens gehoord van de babyblues en kraamtranen in de kraamweek maar dat was het dan ook. En dat je moeite kan hebben met omschakelen kan ik me ook heel goed voorstellen. Maar dat was het niet. Ik had geen moeite met wennen aan het nieuwe leven. Ik miste mijn oude leven niet en ik had er geen enkel probleem mee dat mijn eigen behoeftes ondergeschikt waren. Ik voelde gewoon ‘niks’. Alsof ik verdoofd was.

In die weken schoot iets wat mijn schoonzus twee jaar geleden, een paar maanden nadat haar dochtertje was geboren, tegen me zei vaak door mijn hoofd. Ze zei: ‘Je gaat zo veel van zo’n mensje houden’. Destijds – mijn eierstokken rammelden al flink – dacht ik: ‘Hoezo ‘gaat’?! Je houdt toch gelijk van je eigen kind?!’ Ik vond het maar een beetje raar. Maar weet je? Ze had zó gelijk.

In de weken die volgden groeide het gevoel namelijk langzaam maar zeker. Elke dag ging ik een beetje meer houden van hem. Elke dag werd ik trotser. Verliefder. En na zo’n 6 weken was ik eindelijk die gezapige moeder geworden die haar kind de mooiste, leukste, liefste en meest geweldige baby ter wereld vindt. Sindsdien groeit mijn liefde voor hem met de dag. Letterlijk. Ja, ook nu nog, na 5 maanden. Als ik hem zie dan maakt mijn hart een sprongetje. Als hij wat nieuws kan, dan gloei ik van trots. En als ik even niet bij hem ben, ook al ligt hij boven te slapen, dan mis ik hem. Geen kind is er leuker dan de mijne!

Terugkijkend had ik misschien te hoge verwachtingen. Verwachtingen die ik in mijn hoofd enorm geromantiseerd had. Ik was zo benieuwd hoeveel ik wel niet van zo’n kindje kon gaan houden als men zei dat je meer van je kind zou houden dan van je man. Ik vroeg me af hoe het voelde om je kind geboren te zien worden en direct een intense band te hebben. En ik droomde van de momenten dat ik in mijn kraambed zou liggen, kijkend naar mijn baby en duizend vlinders in mijn buik zou voelen. Niets van dat alles heb ik in die mate ervaren in die eerste weken.

Over dat meer houden van je kind dan van je man heb ik overigens nog vaak nagedacht. Dat ervaar ik ook nu nog niet in die mate dat je het mij zult horen zeggen. Ja, het kriebelt het in mijn buik als ik hem zie. Ik hou onvoorwaardelijk van hem. Hij is mijn achilleshiel. En ik voel ik een diepe verbintenis met het jongetje dat voor de helft uit mijn genen bestaat. Maar voor Djurre voel ik na 9 jaar ook altijd nog altijd een intense liefde, die alleen maar méér lijkt te worden. De liefde voor je geliefde is van een heel ander kaliber dan de liefde voor je kind en is voor mij gewoon niet te vergelijken. Wel komt liefde voor mij echt tot een ongekend hoogtepunt wanneer ik mijn twee mannen samen zie spelen en knuffelen. Op dat moment voel ik inderdaad een vorm van liefde die met geen pen te beschrijven is. Eentje waar je een brok van in je keel krijgt en wat je het liefst in een doosje zou willen doen om het te bewaren. Zij samen, dát is mijn wereld. Met hun samen is alles leuker.

Wat ik met dit stuk wil zeggen is: Maak je geen zorgen. Moederliefde is aanwezig in iedere kersverse moeder, maar bij de één heeft het gewoon meer tijd nodig om zich te ontpoppen dan bij de ander. Praat er over met je kraamhulp, je verloskundige, je partner en je vriendinnen die ook kinderen hebben. Ze zullen allemaal hetzelfde zeggen: Het groeit vanzelf. En maak je je echt zorgen? Ga dan naar de huisarts en lucht je hart. Maar denk niet dat er iets mis met je is! Geef jezelf de ruimte om te groeien in je nieuwe rol, dat is het enige wat je hoeft te doen!

97 reacties

bo -

Heel goed van je dat je dit onderwerp bespreekt, want het is zo een taboe bij velen. Ik heb ook het zelfde meegemaakt, heb niet gehuild toen ik haar in mijn armen kreeg, ik was alleen maar blij dat de bevalling klaar was (lees: de pijn!) Mijn man die begon wel gelijk te huilen en dacht nog van ”huh..” en ik was ook niet verliefd op mijn kind toen ik haar in mijn armen kreeg, en het eerste waar ik aan dacht toen we in de auto zaten terug naar huis, was; ok en nu? En mijn man was vanaf het begin echt HE-LE-MAAL weg van haar!! Het heeft bij mij echt langer als een half jaar geduurd om echt mij draai te vinden en echt dat ultieme liefdes gevoel te hebben, want ze was een huilbaby dus dat maakte het in die eerste paar maanden alleen maar moeilijker. Maar nu 2,5 later en een 2de popje erbij, is het het allemaal dubbel en dwars waard geweest en zou het niet anders willen hebben. Een leven zonder onze 2 kleine kanjers kan ik mij niet voorstellen!

Madelief -

Wat ben jij een top vrouw! X

Marleen -

Wat een mooi, oprecht artikel. In je vlog, zo zenuwachtig voor wat de reacties zouden zijn op dit artikel, wat natuurlijk logisch is, vanwege het persoonlijke aspect. Maar Willemijn, nergens voor nodig. Ik was ontroerd, vond het dapper, stoer en mooi geschreven. Je laat zien dat moeder worden niet altijd over rozengeur en maneschijn gaat.

Julia -

Wat een ontzettend mooi artikel!
Ik vind het heel knap van je dat je je zo bloot geeft, lijkt me niet makkelijk. Ik kan me eigenlijk wel goed voorstellen dat, zeker in jouw situatie, de moederliefde niet meteen aanwezig is. Het is niet niks natuurlijk. Heel mooi geschreven! :)

Jantine -

Prachtig artikel!!

Monique -

Ik kan mij heel goed begrijpen hoe dat gevoel voelt. Mijn zoontje is 6 weekjes oud en ik had het moeder gevoel ook niet gelijk toen hij geboren was terwijl ik daar wel veel verwachtingen van had misschien teveel denk ik nu. ik twijfelde heel erg aan mij zelf dat het aan mij lag dat het gevoel er nog niet was. Ik heb ook niet echt van de kraamweek kunnen genieten om dat ik zo zoekende was naar mijn gevoel naar mijn zoontje iedereen zij Oo wat mooi hé zoon kleine en dan zij ik ja terwijl mijn gevoel nog anders was en dat wou ik niet want ik dacht echt dat het slecht was dat je gevoel anders was dan wat mensen misschien verwachten van jou als nieuwe moeder maar goed dan is het fijn dat je je een fijne partner naast je hebt staan want die was ik echt nodig in die tijd. Maar goed het gaat steeds beter gelukkig en ik kan steeds meer van hem genieten. Mooi dat dit onderwerp ook besproken word en dat ik niet de engste ben die dit gevoel had in begin.

Kim -

Wauww met tranen in m’n ogen heb ik je artikel gelezen. Ik vind het zo herkenbaar! Toen m’n dochter was geboren had ik precies hetzelfde gevoel (Natuurlijke bevalling). Nu, na 15maanden ben ik zooo verliefd op m’n kind, maar die eerste weken voelde ik niets. Ik voelde me schuldig tegenover m’n vriend die wel al die gevoelens had voor haar. Na een week of 6 kwamen die verliefde gevoelens gelukkig ook bij mij. Dankjewel voor het schrijven van dit mooie artikel!

Debby -

Wat mooi geschreven :) Ben benieuwd hoe het bij mij aan gaat voelen… maar fijn om dit in m’n achterhoofd te houden mocht het niet meteen hoteldebotel zijn.

Kirsten | Life of Kirsten -

Wauw Willemijn! Wat een geweldig verwoord artikel. Ik heb absoluut geen idee hoe dit moet voelen, want ben nog geen moeder en dat hoop ik voorlopig ook zo te houden, maar wat ontzettend knap dat je dit zo met de wijde wereld deelt. Zo mooi en puur. Heel veel respect. Je bent een goede moeder!

laura -

Ik zag de weekvlog en was nieuwsgierig naar het artikel. Na 86 reacties misschien niet meer nodig om te zeggen, maar wat een ballen om dit zo te vertellen! In mijn omgeving heb ik allerlei scenario’s meegemaakt, deze blijft toch wel het meest onbesproken. Heel goed dat je toch deze kant bespreekbaar maakt :). Geniet van iedere dag, ook de minder fijne dagen zorgen voor het realiseren van je geluk op de mooie dagen.

Michelle -

Wauw Willemijn.. wat ben jij een dappere vrouw dat je dit verhaal zo open en bloot durft te delen en wat heb je het prachtig verwoord. Ook ik had nooit gehoord dat je dit als moeder kon meemaken, maar wat ben ik blij dat ik dit nu weet en hier eventueel rekening mee kan houden wanneer ik ooit moeder zal worden. Nogmaals echt geweldig bedankt voor het delen van dit verhaal. Ik besloot het artikel te lezen toen je het in de Weekvlog benoemde en ik merkte dat je het er echt moeilijk mee had. Je bent een topper!

Peggy -

Wat fijn dat je hierover hebt willen en durven bloggen. Zo persoonlijk bloggen is altijd erg moeilijk en daarom ook zeer dapper van je. En op deze manier kunnen alle vrouwen die door iets soortgelijks gaan, lezen en voelen dat zij niet de enigen zijn. Heel mooi! Liefs, Peggy.

eva -

Heel erg bedankt Willemijn dat je dit artikel online hebt geplaatst. Ik zit zelf in de laatste weken/dagen van mijn zwangerschap en ben soms stiekem een beetje bang voor zoiets als een postnatale depressie oid. Fijn dat je het zo serieus en toch ook luchtig beschreven hebt. Het gaat me denk ik zeker helpen om als ik me wat minder voel er niet zo krampachtig mee om te gaan. <3

Natasja -

Wat mooi geschreven! En goed dat je dit onderwerp bespreekbaar maakt!

Meer -

Heel mooi geschreven en zeker moedig van je om deze gevoelens publiekelijk te delen. Ik hoop dat er veel vrouwen zijn die dit lezen en inzien dat het eigenlijk best normaal is. Het gebeurt wel vaker maar het word inderdaad niet besproken.
Mijn idee bij dit gebeuren, is eigenlijk dat het dezelfde oorzaak heeft als een postnatale depressie. Het zit zo, tijdens de bevalling maakt je lichaam een hormoon aan in de hersenen, dat heet oxytocine, ook wel het knuffelhormoon genoemd. Nadat de bevalling voorbij is daalt dit stofje in je lichaam weer enorm, wat bij sommige vrouwen ervoor kan zorgen dat ze een soort depressief gevoel krijgen die langer kan aanhouden. Dit hormoon heeft vele functies, waaronder een band creeeren tussen moeder en kind. Je maakt het namelijk ook aan tijdens de borstvoeding, en je kind ook, waardoor jullie op zulke momenten een sterkere band van liefde en vertrouwen aanmaken. Dus er is een soort verstoring in het huishouden van dit hormoon in de eerst dagen of weken, maar omdat je toch je kind verzorgd en dit hormoon weer op gang komt op de juiste momenten komt dat gevoel toch weer terug. Het is natuurlijk niet zo simpel als ik het heb beschreven er spelen wel meer factoren een rol, maar wat ik probeer te zeggen is; het hoort erbij, it’s natural! Je bent geen slechte moeder of welke stempel iemand er op kan willen zetten. Ik hoop dat dit onderwerp meer besproken zal worden in de toekomst :)

Cindy -

Het stukje van na de bevalling is wel heel herkenbaar. Ik was ook niet aan het huilen, zoals veel vrouwen doen na de bevalling, van emoties. Sowieso voelde ik toen weinig emoties, meer blij dat het erop zat. Het heeft hier 2 weken geduurd voordat ik eindelijk moederliefde voelde, maar sindsdien is het ook ineens heel heftig aanwezig, die moederliefde. Nu is onze zoon 1 maand oud en echt, die moederliefde is er alsof hij er altijd al geweest is!

Selma -

Wat heb je dat mooi geschreven Willemijn! Heel open! Ik ben blij te horen dat je je weer een stuk beter voelt, zoiets lijkt me best ingewikkeld om mee te maken van jezelf. En heel goed dat je aandacht besteed aan dit onderwerp, er zullen vast veel meer vrouwen zijn die dit ervaren (ik heb al van meerdere vrouwen in mijn omgeving gehoord dat zij het ook een beetje zo ervaren hebben) en die zullen hier echt wel steun door ondervinden!

Suzanne -

Willemijn, ik vind dit het mooiste artikel dat ik tot nu toe van je gelezen heb. Heel open en oprecht én heel herkenbaar. De eerste tijd voelde ik me precies hetzelfde en ook bij mij kwam het helemaal goed. Dapper dat je het zo durft op te schrijven!

Marjan -

Wat een mooi artikel, Wil.
Ik kreeg tranen in m’n ogen toen ik het las. Het is gewoon prachtig wat jij doet. Vrouwen sterker maken ipv het een taboe te houden.
Vooral het stukje waarin je schrijft duurte en de baby samen, dat ik jouw wereld. En dat is het maar net! Je liefde zal nog steeds groeien en dat is een prachtig proces.
Liefs,
Marjan

Marjolein -

Mooi verhaal en wat goed van je dat je dit deelt. Ik heb zelf geen kinderen, maar je helpt hier vast een hoop vrouwen mee die met hetzelfde worstelen of geworsteld hebben.

Mariëlle -

Gaaf dat je dit zo op internet gooit! Ook knap hoe mooi je het kan omschrijven. Best herkenbaar. Ik had het bij de eerste, al waren er toen wel redenen waardoor het kon komen. Hierdoor kreeg ik later pas het gevoel dat mijn gevoelens in het begin niet ‘goed genoeg’ waren. Hopelijk voel je nu ook écht helemaal geen schuldgevoel meer! Ohja en geloof mij.. De aankomende jaren ga je nog elke dag meer van je kleine mannetje houden! 😉

Leila -

Wauw Willemijn! Super dapper dat je dit zo deelt en wat prachtig geschreven!

Renate -

Wauw, prachtig geschreven. Dapper dat je dit met ons wilt delen, zelf heb ik geen kinderen dat komt over 10 jaar pas. Maar wat is het mooi om te zien hoe trots je nu kan zijn op Jelle en Djurre
Ik gun jullie al het geluk met z’n 3e <3

Rosalie -

Heel herkenbaar. Ik had na de bevalling hetzelfde. Ook hier verliepen de eerste weken niet soepel. Maar toen er eenmaal een balans was gevonden toen kon het bonden echt gaan beginnen. En nu kan ik op geen mogelijk uitdrukken hoeveel ik van mijn kindje houdt. Ze is werkelijk mijn alles. En als zij en mijn man samen spelen en gekke dingen doen, dan geniet ik er van. Zo mooi om te zien.

Fijn dat je hier over hebt geschreven want het klopt dat het niet iets is waar veel over wordt gesproken. En ook niet wat je verwacht en hoopt. Moeders die dit ook hebben hebben hier denk ik veel steun aan.

Luna -

Heel mooi en oprecht geschreven Willemijn!

Linda -

Mooi geschreven en bemoedigend voor andere moeders die dit meemaken :)

Dingetje wat door mn hoofd ging net was zou dit niet een verband kunnen hebben met je hypno birthing ofzo? Kan me herinneren dat je schreef dat je tijdens je bevalling ook helemaal in je eigen wereld gekeerd was.. Die dingen moet je niet onderschatten wat het geestelijk met je kan doen.

Vera -

Wow Willemijn, wat prachtig en oprecht geschreven. Hier hoor je nooit iemand over. Ook voor mij is het herkenbaar. Je wil zo graag direct verliefd zijn en schaamt je als dat niet zo is. Ook ik voel een heel andere liefde voor mijn man dan voor mijn zoon.

Margriet -

Wat een mooi, eerlijk en openhartig artikel! Voorlopig is dit voor mij niet aan de orde, maar kan me voorstellen dat jij het moeilijk vond toen je niet gelijk die moederliefde voelde. Maar gelukkig is dat nu dubbel en dwars goed gekomen, zo te zien aan de foto’s op Instagram en te lezen in je artikel(en).

Fabienne -

Ik snap je verhaal helemaal… Ik had precies hetzelfde. Helemaal gek is het niet… Er ‘stapt’ een nieuw persoon je leven in en je zal hem of haar echt moeten leren kennen, een band samen opbouwen. Ik heb me er ook onwijs schuldig om gevoeld, maar gelukkig is t allemaal goed gekomen. Mn kindjes zijn t liefste wat ik heb.

Mare -

Wat prachtig en open geschreven. Deze blog laat ik lezen aan een cliënt die momenteel hier mee worstelt. Zo ontzettend bedankt.

Deborahschrijft -

Wat een ontzettend mooi stuk heb je geschreven! Denk dat het nieuwe moeders erg zal helpen om dit te lezen :)

Anouk -

Lieve Willemijn, wat een ontzettend mooi, eerlijk en openhartig stuk heb je geschreven! Iedereen is anders en je bent goed zoals je bent! Je bent een geweldige moeder! Alleen jij weet wat goed is!

Evy -

Ik heb zelf geen kinderen maar wat een ontzettende mooie blogpost! Niet het meest makkelijke stuk om te schrijven, maar je hebt het ontzettend mooi verwoord.

Jennifer -

Ik herken dit dus helemaal niet uit mijn kraamtijd of eerste periode met Melle, en ik vind het ook altijd zo verdrietig om te lezen als anderen geen “hallelujah-roze-wolk-*engelenzang*” ervaring hebben gehad. Ik heb m’n ogen uit mijn kop gejankt van de kraamtranen de eerste week van trots en geluk. Was soms ook niet heel leuk dat onhoudbare gejank, maar dat was wel het meest pure gevoel van geluk dat ik ooit gevoeld had.
En toch ook weet ik dat ik elke dag een beetje meer houd van mijn jongetje. Ondanks de verschillende opstart, liefde groeit!

Clivi -

Erg fijn dat je hierover schrijft. Het was in mijn geval dat ik ook echt moest wennen aan de situatie. Ik was wel echt verliefd op m’n kleine hummeltje maar die weken daarna dat je elkaar echt moet leren kennen vond ik soms wel lastig en maakte mij erg onzeker. Na een week of 6 ging het wel steeds beter en was ik eraan gewend.

Kim -

Ik herken mezelf echt in je verhaal! Mijn uk werd na 5 dagen bevallen met 34 weken geboren.. het heeft me 3 maanden gekost om van hem te leren houden. Ik geloof echt dat de eerste paar dagen dan okk heel belangrijk zijn en ook ik heb die niet met mijn baby gehad. Hij is prematuur dus wordt na de bevalling direct bij je weggehaald, onderzocht en in de couveuse gelegen. Dan wordt je schoon gemaakt, moet je eten en douchen en dan mag je een x naar je kind… kijken. Ja zo groeit er bij mij tenminste helemaal niks. Heb me er ook extreem schuldig om gevoeld maar nu is hij alweer 6 maanden en gaat het super! Ik geniet elke dag van z’n lach en z’n vooruitgang. Het komt inderdaad vanzelf, het heeft alleen tijd nodig.

lisa -

O wauw, wauw wauw wat een mooi artikel Willemijn!

Simone -

Wat fantastisch dat je dit gewoon weg schrijft! Ik heb me (ik denk deels te wijten aan mijn bevalling – een vlugge keizersnede) ook de eerste dagen in het ziekenhuis absoluut geen moeder gevoeld. Het hoefde van mij niet zo, herkende er niet mijn kind in, maar genoot wel intens van het aanblik van mijn man met zijn kersverse zoon. Eenmaal thuis sloeg dat om en wilde ik ineens zelf ook, maar ook ik voelde me heel slecht en naar. En heel schuldig, bang voor een depressie. Dus nee, je bent zéker niet de enige Willemijn!

Anouk -

Lieve Willemijn, wat een super dappere vrouw ben je toch! Ongelofelijk hoe goed je dit hebt verwoord. Je bent een topper!

Marije -

Goed dat je dit durft te bespreken. Ik ben benieuwd hoe ik me zal voelen als ik eenmaal bevallen ben. Op de roze wolk zit ik nu al niet, dus ik verwacht er niet teveel van haha.

Jacqueline -

Wauw heel mooi persoonlijk artikel 😚

isa -

Ik herken dit verhaal helemaal. Mijn dochter is te vroeg geboren en in het begin had ik alleen maar zorgen. Pas na 10 maanden vond ik het eindelijk leuk worden. Tot die tijd heb ik alles op de automatische pilot gedaan. Verzorgen, borstvoeding geven eigenlijk alles. Na de 10 maanden ging ik pas genieten.

Denise -

Wauw, dit is precies waarom ik iedere dag trouw naar 2wmn blijf komen. Echt een super blogpost Willemijn!
Ik vind het zo goed dat jullie beide zo realistisch blijven en niet alles mooier maken dan het is. Dit is een blog dat andere vrouwen serieus kan helpen. Hier vind ik zo vaak herkenning. In dit verhaal niet, aangezien ik single ben, student en nog lang niet over kinderen nadenk (haha), maar toch.
Blijf alsjeblieft zulke posts schrijven!!

Tessa -

Nou, ik moet het toch even kwijt.
Ondanks dat ik nog helemaal niet aan kinderen toe ben weet ik nu al zeker dat ik een stuk minder ga stressen en onzeker zijn, alleen omdat jullie alles zo puur en eerlijk delen. Dankjewel daarvoor! Juist door deze verhalen heb ik nu al een veel realistischer beeld en zullen mijn verwachtingen ook niet zo belachelijk hoog liggen dat het wel tegen moet vallen!
Wat hou ik toch van dit blog! <3

K. -

Ik heb dit gevoel zelf tijdens de zwangerschap.. Ik ben nu een 4 maand zwanger maar voel me echt totaal niet zwanger. Telkens wanneer iemand mij een opmerking maakt over het beginnende buikje zeg ik dat dit niet zo is, dat ik dit niet zie en dat ik enkel wat opgeblazen ben. Je zal mij ook nooit horen zeggen dat ik zwanger ben. Het is niet dat ik mij ervoor schaam, integendeel, ik ben super gelukkig wetende dat er binnen enkele maanden een minimensje rond zal lopen van m’n vriend en ik. Maar toch.. de liefde is er nog niet. Je zal mij meer horen praten over mijn huisdieren dan over ons toekomstig kindje, ik schaam me er soms echt diep voor. Nu ik dit artikel gelezen heb weet ik dat ik niet de enige ben én dat dit enkel een gevoel is die moet groeien. Nu maar hopen dat alles goed komt wanneer de baby er eenmaal is :-(

Willemijn -

Ah meid, wat vervelend dat je je zo voelt. Niks om je voor te schamen! Bespreek je het wel met je verloskundige en vriend/man? Wel doen hoor, zij kunnen je steunen! En nog gefeliciteerd met je zwangerschap! :)

Ellen -

Herkenbaar. En het is allemaal goed gekomen. Toen er een afwijking werd geconstateerd tijdens een echo dacht ik ineens: maar ik wil jou helemaal niet kwijt. Daarvoor voelde ik me helemaal niet zwanger en al helemaal geen moeder. Maar die gevoelens komen vanzelf. De verloskundige kan je helpen

Britt -

Ik heb dit bijna de gehele zwangerschap gehad. Ik vond het ook vervelend als mijn zoontje aan het rommelen was in mijn buik, dan dacht ik nou hou op. Terwijl er gezegd wordt oh het is zo fijn om hem te voelen bewegen, had ik totaal niet. De dagen na de bevalling toe waren hel, ik kon niet meer en ik heb mijn zoontje vaak vervloekt! Uiteindelijk had ik een helse bevalling en op het laatst werd er besloten hem te halen via een keizersnede. Ik zag hem en vond het zo raar dat hij in mijn buik had gezeten. Heb denk ik 2 dagen nodig gehad om echt te beseffen dat het mijn zoontje is. Inmiddels zijn we 5 weken verder en wat Willemijn zegt heb ik ook, de liefde groeit.

Jeanet -

Wat goed dat je dit bespreekbaar maakt Willemijn! Het lijkt alsof er een taboe op heerst, dat je niet gelijk helemaal verliefd op je kindje bent. Op mijn manier herken ik je gevoelens heel erg. Twee maanden geleden is mijn tweeling geboren en met één zoontje ging het heel, heel erg slecht (zo slecht dat de kans dat hij het niet zou halen groot was). Ik zat in de spagaat dat ik voor mijn ene zoontje, waarmee het goed ging, wél overspoeld werd door verliefde gevoelens, en dat bij de ander de zorgen overheersten. Ik denk dat ik ook bang was om met hem te binden. Nu gaat het gelukkig stukken beter met hem, hoewel het wel onzeker blijft hoe hij zich zal ontwikkelen en hij epilepsie heeft, waarvoor hij medicijnen moet krijgen. Af en toe bekruipt me nog een schuldgevoel als ik bemerk dat ik met m’n ene zoontje meer een band voel dan met de ander, hoewel ik zeker weet dat ik van beide zielsveel houdt. Jouw artikel heeft me hier even bij stil doen staan, en ik hoop inderdaad dat dit gevoel de komende maanden steeds meer zal wegebben. Mocht je ons verhaal willen lezen: http://www.earlybirdsfotografie.nl/luca-en-sam/.

Willemijn -

Bedankt voor je eerlijke comment en ik ga jullie verhaal lezen. :) Veel sterkte met jullie situatie!

Suzanne -

Hoi! Ik had dat roze (blauwe) wolk gevoel ook helemaal niet! Toen mijn zoon geboren werd voelde ik me neutraal, zijn geslacht maakte me niks uit en ik zag hem gewoon als ieder ander nieuw persoon in mijn leven; een persoontje wat ik moest leren kennen met alles wat bij hem hoort. Ik vind het ontzettend rot dat je je dit zo hebt aangerekend, want eigenlijk is het best gek om ‘verliefd’ te zijn op iemand die je helemaal niet kent! Verliefd op het idee van jouw kindje, dat wel.
Ik moest ook echt moeder wórden en dat ben je niet per definitie zodra je bevallen bent. Moeder zijn is op veel vlakken iets wat je moet leren. Dat oer instinct zit er wel, en er is niemand die kan bepalen wat een goede moeder is op dat vlak.

Lieve mama’s (in het algemeen), stop toch eens met het veroordelen van anderen én jezelf xx

Lisanne -

Heel stoer dat je hier over hebt durven schrijven Willemijn!

Astrid -

Je artikel ontroert me. Vooral het stuk waarin je vertelt dat jouw zoontje na twee dagen in het ziekenhuis belandde. Wat fijn dat dat goed is afgelopen!! Ik herken ook wat je vertelt, over dat je in het begin high bent van de endorfine. Gelukkig komt het goed, al duurt het soms even. Geniet van je moederschap, het is en blijft het mooiste wat er is.

Geanne | It's About Beauty -

Wat heb je dit mooi beschreven! Ik heb geen kinderen en weet daarom niet hoe dit voelt. Maar ik begrijp wel dat het heel lastig kan zijn als je niet aan ‘de norm’ voldoet van die onmiddellijke liefde en dat het lastig kan zijn om dit te bespreken. Heel knap dat je dit zo openlijk hebt verteld en hopelijk zijn er veel vrouwen die hier steun in vinden.

Elise -

Mooi geschreven Willemijn! Ik vind het ook heel knap dat je er zo open over durft te zijn.

Robin -

Wat ontzettend knap dat je hier gewoon over durft te schrijven! Ik ben zelf nog lang niet aan kinderen toe (bijna 19) maar soms maak ik me al wel zorgen, wat als ik geen goede moeder ben, niet genoeg van mn kindje ga houden, of depressief wordt, of wat dan ook. Maar dan bedenk ik me dat dat soort gevoelens heel vaak voorkomen, maar er gewoon een enorm taboe op ligt… Heel dapper dat je dit gewoon hebt durven te schrijven, ik zal dit artikel zeker opslaan :)

Annika -

Wauw Willemijn! Wat een prachtig, eerlijk en ontroerend artikel!

Mo -

Herkenbaar! Bij mji heeft het zeker een halfjaar geduurd voordat ik écht blij was met mijn meisje. De berschermingsdrang en het “willen zorgen voor” waren direct na haar geboorte aanwezig, maar het heeft een behoorlijke tijd geduurd voordat ik echt verliefd kon zijn op mijn dochter. En in de tussentijd roept iedereen maar “dat je ervan moet genieten”, heel confronterend.

Willemijn -

Wat je zegt over de hele tijd willen zorgen en beschermingsdrang herken ik heel erg! Dat was instant aanwezig inderdaad. Mooi toch eigenlijk he?

Hanneke -

Mooi geschreven! Ik herken je gevoelens deels van mijn eerste bevalling, ik moest er echt even ingroeien. Zo gek, ineens zie je een minimensje dat 9 maanden in je buik gezeten heeft. Het frappante was dat ik bij mijn tweede bevalling dat gevoel wel direct had, zelfs de roze wolk die er bijna nooit is. Heel bijzonder om allebei t mogen ervaren! Maar hoe je het ook wendt of keert, na een tijdje worden we allemaal die heerlijk verschrikkelijke moeders die verliefd zijn op hun kinderen. Heerlijk!

Renate -

Taboedoorbrekend, top geschreven!

Nienke -

Wat een prachtig en puur artikel! Ik vind het heel eerlijk, knap en fijn dat je dat deelt. Dankjewel!

Roos -

Wat super goed dat je hier over schrijft! Het is ook voor mij heel herkenbaar. Doordat mijn kindje 5 weken te vroeg geboren werd was ik in het begin, zoals jij beschrijft, puur bezig met op de auto pilot overleven en beschermen. Ondanks dat ze het uitzonderlijk goed deed, was ik continue op mijn hoede. Ik voelde na de bevalling meteen dat dit mijn kind was en dat ik er alles voor zou doen, maar ik moest haar echt leren kennen! De verliefdheid durfde ik pas na een week of 4 toe te laten en het heeft ook bij mij 6 weken geduurd voordat ik dr durfde te overladen met kusjes bijvoorbeeld.
Ik vind het trouwens wel heel mooi dat de liefde groeit, dat maakt het eigenlijk nog meer bijzonder. Ik heb me er nooit schuldig over gevoeld dat ik niet meteen hysterisch stond te glunderen, want ik wist dat de diepere oerliefde (die jouw kraamverzorgster beschreef) er altijd zou zijn. En nu is het er beiden en geniet ik daar elke dag weer een beetje meer van ♡

Kim - Kimsbloglife -

Supermooie foto trouwens van jou en je zoontje! <3 Daar zie je dat de liefde er nu echt wel van af spat 😉

Kim - Kimsbloglife -

Heel mooi en oprecht geschreven Willemijn. Ik vind het belangrijk dat mensen hier gewoon eerlijk over kunnen zijn, want net het feit dat veel moeders dit niet durven delen maakt dat velen net als jij zullen denken dat het ‘abnormaal’ is. Goed dat jij het dus wel deelt, hopelijk kunnen veel moeders zich hier ooit nog aan optrekken 😉

Elize| girlonthewhitebike -

Wauw! Mooi geschreven! Zo tof dat je zo eerlijk durft te zijn! Je helpt er vast vele vrouwen mee! Er wordt toch vaak gezegt dat een baby een grote wolk is, maar dat is niet altijd (nooit?) Helemaal het geval! Echt goed geschreven! Ik kan me voorstellen dat het voor jou echt eng is om dit online te zetten, maar top dat je het hebt gedaan:)

Saskia -

Ik heb ook echt mijn kindjes moeten leren kennen maar die liefde is inderdaad uitgegroeid tot onvoorwaardelijk.

Kyona -

Wat een mooi geschreven stuk. Dapper dat je het zo open en eerlijk verteld.
Ik weet nog dat ik wel opslag verliefd werd maar dat mijn gevoel na een paar dagen een beetje stopte met groeien. Ik was zo moe en zo gefrustreerd en zo onzeker. Mijn man leek alles perfect te kunnen, had eindeloos geduld en ging zo natuurlijk met ons meisje om. Voor mijn gevoel zat ik maar een beetje te klungelen en het voelde alsof ik iedereen voor de gek hield en helemaal geen “echte” moeder was.
Gelukkig is dat gevoel nu helemaal weg. Ik ben zo vreselijk gek op m’n moppie en zo trots. Ze is inmiddels ook al 4 en ik geniet elke dag van haar. Tuurlijk vraag ik me dagelijks af of ik dingen wel goed doe en of de dingen die ik doe een goede uitwerking hebben, zeker als je naar “later” kijkt. Maar het gevoel dat ik mensen voor de gek hou en geen “echte” moeder zou zijn, dat ben ik gelukkig helemaal kwijt. Daardoor kan ik ook veel beter van die kleine genieten.

Daniëlle -

Wat oprecht dat je dit hebt gedeeld!

Margot -

Wat een mooie eerlijke post! Knap dat je dit zo hebt kunnen schrijven en ik denk dat je er veel meiden mee kan helpen. Of omdat ze het herkennen of omdat ze dan realistischere verwachtingen zullen hebben.

Tessa -

Willemijn, wat een prachtig artikel! Van die laatste alinea’s krijg ik ook rammelende eierstokken haha. Maar zonder gekheid, ik kreeg een brok in mijn keel bij je stuk over wat je voelt als je jouw twee mannen samen ziet. Het is precies dat wat ik hoop over een paar jaar ook te mogen ervaren. Heel dapper van je om zo open over je gevoelens te schrijven!

Manon -

Wat een mooi en open stuk Willemijn. Ik herken het niet voor de 100% maar ik herken wel het stukje wat je beschrijft dat het groeit. Het groeit elke dag een beetje meer en op sommige momenten weet ik gewoon niet wat ik met al die trotsheid en liefde aanmoet. Klinkt zo gek maar dan voel je je zo warm van binnen ofzo en dan moet het eruit, zoals een huilbui maar dan een bui van liefde voor je kind. Oke, dit klinkt zo stom maar wie weet begrijp je wat ik bedoel haha. En het is ook zo waar wat je zegt: als je je 2 mannen samen ziet, oh smelt <3

Maartje -

Wat een ontzettend mooi artikel! X

Daphne -

Ik vind het mooi beschreven Willemijn en erg eerlijk en open. Met één van je laatste opmerkingen uit de laatste alinea ben ik het echter niet eens: dat moederliefde aanwezig is in iedere vrouw. Niet iedere vrouw wil kinderen of houdt van kinderen, dus zou ik eerder zeggen dat moederliefde aanwezig is in iedere zwangere vrouw, vrouw met kinderwens of ‘verse’ moeder.

Michelle -

Knap dat je dit zo op virtueel papier hebt weten te krijgen en dapper dat je er zo eerlijk over bent. Ik heb nog maximaal 18 dagen te gaan tot we ons mannetje in onze armen mogen sluiten en ik ben ZO benieuwd naar hoe ik dat moment zal ervaren. Verwachten doe ik nog maar even niet zo veel; je ziet wel aan jouw ervaring dat het ook anders kan lopen. Ik weet wel dat ik niet kan wachten tot hij er eindelijk is. Nog even..

Ilona Wielinga -

Mooi geschreven!

Celine -

Wat mooi geschreven en herkenbaar! In de eerste weken had ik ook een heel ander gevoel dan verwacht. Ik dacht dat het aan mij lag maar mijn beste vriendin stelde mij gerust en vertelde dat dit er allemaal bij hoort! Mijn kleine man is bijna 11weken en elke dag groeit de liefde voor hem! Liefs,Celine

Freya -

Ik had het net hetzelfde! Uiteraard was ik blij dat mijn zoontje er was, maar ik voelde mij zo vreemd. Toen mijn zoontje op mijn buik gelegd werd, wist ik niet zo goed wat ik er mee moest. Ja, vasthouden, maar waar waren die oermoedergevoelens? De roze wolk? Verwarrend allemaal. Maar nu is het helemaal goed, hij is ondertussen ook al 4 jaar :)

Willemijn -

Bedankt voor je reactie! :)

Paola -

Heel mooi geschreven! Het lijkt me heel moeilijk om met die gevoelens om te gaan. Voor mij was de eerste keer dat ik Selena zag wel liefde op het eerste gezicht en ze voelde meteen als een deel van mij. Toch waren ook mijn verwachtingen anders over de tijd na de bevalling. Waar was de zogenaamde roze wolk? Ik was gebroken van de bevalling en het niet slapen in de nacht en vond dat maar niks aan terwijl het zou vaak opgehemeld word

Ingrid -

Met nog 0 tot 5 weken op de teller ben ik ook regelmatig bang om niet direct een intense band te voelen met mijn kindje. Fijn dat je dit zo eerlijk opschrijft, maakt me toch wat geruster 😉

Willemijn -

Hopelijk lees je hierin dat het echt vanzelf komt, als je het niet direct hebt! :) Want dat is echt zo! Fijne laatste loodjes!

Dita -

Zo herkenbaar dit! Het heeft bij mij wel een kleine 2 maanden geduurd voor dat ik echt dacht, het is goed zo, het is leuk! Ik moest zo wennen! Dat moederliefde gevoel had ik ook niet gelijk. Ik had ook heel erg het gevoel dat ik er na een paar dagen even uit moest. Ik voelde me na de keizersnee weer heel snel helemaal top. Ik moest even weg, zonder Mila. Nu is ze 11 weken en geniet ik volop! Het is zo leuk en ook erg pittig soms. Maar die roze wolk, nee die heb ik nooit gezien.

Nynke -

Heel herkenbaar. Hier ook geen roze wolk gehad, het heeft echt moeten groeien. Aan het begin vond ik het vooral vermoeiend en wilde ik zo graag gewoon even iets doen zonder baby (die huilt zodra je haar neerlegt). Gewoon even rustig naar de wc of zo, haha.
Inmiddels is ze echt mijn grote liefde, ik word zo blij als ik haar zie lachen en de wereld verkennen! En als mijn man dan met haar bezig is, is dat inderdaad dubbel zo mooi.

Lenneke -

Ik vind het zo dapper dat je dit opschrijft, zo kwetsbaar – leesbaar voor iedereen. Niet omdat ik je zou veroordelen (ik zou wel de laatste zijn die dat zou doen). En tegelijkertijd ben ik ook onwijs blij te lezen dat je die gevoelens nu wel hebt. Gewoon, omdat dat zoveel fijner is voor jullie als gezin, niet “omdat het moet”. Want dat moeten, daar moeten we eens vanaf.

Anouk -

Wauw wat heb jij dit perfect verwoord!

Lenneke -

Dank je wel!

Kirsten | Life of Kirsten -

Super mooi verwoord :).

Liset -

Heel goed dat je hier open over bent. Ik denk dat vrouwen waarbij het ‘gevoel’ niet direct aanwezig is hier veel aan zullen hebben. Ik vind het zo vervelend dat je je hier naar over hebt moeten voelen. Voor iedereen verloopt dat gevoel weer anders. Net zoals iedere zwangerschap en bevalling ook anders is!

Dionne -

Wat een prachtig en mooi openhartig artikel. Ik kan mij goed voorstellen dat het soms lastig is.

Barbara -

Alsof ik m’n eigen verhaal lees. Gelukkig weet ik nu ook dat zoiets kan groeien want ik word nu elke dag een beetje meer verliefd op m’n 6 maanden oude baby.
Ik weet het altijd aan de keizersnee om een soort excuus te hebben.

Willemijn -

Super tof dat je reageert! Kan me trouwens best voorstellen dat het wel ook voor een stukje door de keizersnee komt. Tijdens een natuurlijke bevalling komen er hormonen vrij toch? Zo geloof ik ook echt wel dat het bij mij ook een stuk kwam door de ziekenhuisopname. Ik voelde alleen maar heel veel zorgen waardoor er helemaal geen ruimte was voor verliefheid.

Florence Vlogt -

Ik vind het zo dapper dat je dit zo durft te vertellen. Ik heb zelf nog geen kinderen maar ik verwacht later ook gewoon op slag verliefd te zijn. Toch goed dat als het niet zo is, iemand als jij zo dapper is ok haar verhaal te delen waardoor veel mensen waarschijnlijk wat gerustgesteld worden. Chapeau xx

Anniek -

Wat heb je dit mooi opgeschreven Willemijn, echt onwijs tof dat je dit allemaal zo open deelt! Ik ben zelf nog láng niet toe aan moederen, maar toch vind ik dit wel heel bijzonder om te lezen. Fijn dat je die liefde nu ook steeds meer voelt groeien!

demallemolenmoeder -

Ik was wel opslag verliefd maar het groeit inderdaad wel, elke dag opnieuw. Mijn man had het gevoel wat jij had wel en nu net 17 maanden verder is zijn liefde grootser dan hij ooit had kunnen denken.

Dat herken ik hoor van man en kind. Ik hou van mijn dochter, een liefde die ik nooit eerder heb gevoeld maar ik hou inmiddels al bijna 11 jaar van mijn man. Juist die twee samen is mijn thuis.

Lonneke -

Ik vind het knap dat je hoer zo open en eerlijk over kunt vertellen. Ik was wel opslag verliefd op James maar moest hem zeker de eerste weken leren kennen. Je gaat voor een baby zorgen die je eigenlijk helemaal niet kent, na de eerste tijd weet je een beetje hoe hij/zij in elkaar steekt en toen begon het ook makkelijker te worden. Nu is onvoorwaardelijke liefde en nog steeds zoveel trots en verliefdheid voor onze kleine man van 10 maanden :-)

Femke -

Ik herken dit verhaal wel uit verhalen van vriendinnen en familie. Dapper dat je het zo mooi weg durft te schrijven. Een aantal vriendinnen van mij gaven aan dat ze op slag verliefd waren, maar een aantal ook helemaal niet. Eén vriendin van mij heeft een heftige postnatale depressie gehad en dat was erg heftig. Gelukkig is dat helemaal goed gekomen maar dat heeft lange tijd geduurd. Ik denk dan ook dat veel vrouwen zich in jouw verhaal zullen herkennen.

Reageer ook