Tekort schieten

Ik ben nooit het type geweest dat onzeker was over of ik wel voldoende deed of iemand geweest die snel het gevoel had dat het niet goed genoeg was. Ik vond eigenlijk dat ik bijna altijd alles wel goed in balans had. Dat klinkt arroganter dan dat ik bedoel. Wat ik bedoel is dat ik altijd wel redelijk tevreden was over mijn kunnen. En dat ik ook bijna nooit twijfelde aan of iets wel goed genoeg was. Ik stelde niet snel maatstaven voor mezelf op waaraan ik niet kon voldoen. Ik werkte hard, had m’n zaakjes op orde en daar was ik best tevreden over. Wat dat betreft was ik altijd goed in balans. Maar sinds ik moeder ben, is dat toch anders…

Sindsdien heb ik namelijk steeds vaker het gevoel dat ik tekort schiet. Dat wat ik doe, niet voldoende is. Dat het niet goed genoeg is. En dan niet alleen op het gebied van moederschap, maar op alle vlakken in mijn leven.

Besteed ik bijvoorbeeld veel tijd aan Jelle, dan heb ik het gevoel dat ik tekort doe aan mijn werk. Aan Martine. En aan ons bedrijf. Voorheen was ik iemand die 24/7 werkte en altijd beschikbaar was. Ik was de grootste workaholic van ons tweetjes. Ik deed altijd wat ik moest doen, plus nog een beetje meer. Als er een mailtje binnen kwam was ik steevast de eerste die hem beantwoordde, omdat ik al-tijd mijn mailbox open had staan. Ik schreef altijd minstens een week vooruit en ons mediabureau kreeg altijd ruim voor de deadline mijn opzetjes voor campagnes. Maar tegenwoordig is Martine degene die de meeste mailtjes onderschept en vraag ik meer dan eens aan ons mediabureau op mijn liefste toontje of de deadline misschien een beetje opgeschoven kan worden. Ik heb veel minder tijd om mijn aandacht 100% op mijn werk te richten en dat maakt dat ik het gevoel heb dat ik af en toe flink tekort schiet, met name in het werk achter de schermen.

Maar… besteed ik weer eventjes veel tijd aan mijn werk, of ben ik een dag weg naar Amsterdam, dan heb ik weer het gevoel dat ik ernstig tekort schiet aan Jelle. Dat ik dingen mis. Dat ik hem het gevoel geef dat hij niet belangrijk is. En dat ik hem ‘zo makkelijk’ achterlaat bij mijn moeder. Het liefst zou ik hem altijd bij me willen hebben en iedere minuut van hem genieten. Maar dat kan niet. En dat wil ik eigenlijk ook weer niet. Want mijn werk is net zo goed mijn kindje, en zou ik nooit op willen geven!

Ook heb ik het gevoel dat ik tekort schiet aan Djurre. Voor Jelle hadden we zeeën van quality time en gingen we zeker 2 tot 4 keer per maand uiteten. Na 4 maanden ouderschap staat de etentjes-teller nog maar op 1… Ook word je er van drukke dagen en slechte nachten niet heel veel gezelliger op. Soms ga ik zo op in de zorg voor Jelle en mijn werk, dat ik beschaamd moet toegeven dat ik ons huwelijk wel eens op de derde plek zet. En dat zou eigenlijk helemaal niet moeten, vind ik! Onze relatie is toch de basis voor een fijn gezin?!

Eigenlijk heb ik het gevoel dat ik sinds ik moeder ben, overal tekort schiet. Want het feit dat ik zowel mijn kind, relatie als werk in de schaarse 24 uur per dag probeer te proppen, maakt dat het huishouden ver, héél ver achterloopt. Dat Saar veel meer knuffeltjes zou verdienen. Dat mijn eerder zo punctueel en volledig afgewerkte to-do lijstjes verleden tijd zijn. En m’n moeder blij mag zijn als ik haar één keer per week bel, in plaats van de gebruikelijke 5 keer.

Als ik mijn omgeving vraag of ik ze tekort schiet, dan antwoord iedereen van niet. Martine roept continu dat ze het knap vindt hoe ik de balans houd. Djurre zegt dat hij het bewondert hoe ik werk en moederschap combineer. En mijn moeder vindt het alleen maar heerlijk om op te passen. De enige die ik eigenlijk tekort schiet is mezelf, door mezelf keihard af te rekenen op iets wat helemaal niet logisch is. Want hoe kan ik van mezelf verwachten dat ik alles zou kunnen blijven doen zoals ik dat deed, plus ook nog een kind erbij hebben? Het grappige is, die verwachting had ik van tevoren helemaal niet. Ik had verwacht dat ik heel gemakkelijk een stapje terug kon doen op alle vlakken, maar puntje bij paaltje vind ik dat moeilijker dan gedacht.

Ik vind het moeilijk dat mijn huis rommeliger is dan voorheen. Ik vind het moeilijk dat ik niet meer zeeën van tijd heb voor mijn werk en er meer tijdsdruk is ontstaan (ik ga nogal slecht op deadlines). Ik vind het moeilijk dat als ik besluit iets anders te doen, dat per definitie betekent dat ik niet bij Jelle ben. En ik vind het moeilijk dat door de geboorte van een nieuw leven, mijn leven zo veel eindiger geworden lijkt te zijn door de tijd die zo veel harder lijkt te tikken…

46 reacties

Nina -

Heel erg mooi geschreven! Ik ben zelf dan geen moeder maar ik herken dit gevoel wel. Altijd alles goed willen doen voor iedereen en mezelf dat een beetje wegcijferen. Heel veel respect voor jou Willemijn!

Dunjah -

Lieve Willemijn,

Even een hele dikke knuffel voor jou! Je doet het namelijk echt goed.
Ik zie dat de dames hierboven al veel goede tips hebben, dus daar onthoud ik mij van.

Heel veel liefs!

Sigrid -

Pfff zo herkenbaar (en zo vervelend). En dan ook nog al die hormohohohonen! Ik vind het nog steeds lastig om al mijn levenspuzzelstukjes in elkaar te zetten.. En ik kies soms ook wel voor de makkelijke (lees: meest vertrouwde) weg. Ik heb er best bewondering voor dat je toch in een hotel bent gaan slapen en lang op pad bent voor werk! :)

Larissa -

Oh zo herkenbaar en prachtig verwoord!

Marjolein -

Hai,
Hier een jonge pleegmoeder die enthousiast aan het leven als pleegouder begon en ook al die gevoelens kreeg.
Mijn motto is tegenwoordig “zorg eerst goed voor jezelf dan zorg je automatisch ook goed voor je kinderen”. Overdag neem ik van 9- 13 uur om dingen te doen, daarna heb ik van 13-14.30 voor mezelf en daarna haal ik de meiden op uit school en hebben zij mijn volle aandacht. Op mijn werkdagen is 1 dag papa thuis en 1 dag opvang. Mijn werk vind ik super leuk en zou ik niet willen missen. Dat is echt genieten voor mezelf.

Onze meiden gaan zelfs 1x per 6 weken een weekend logeren zodat wij even bij kunnen tanken of simpel weg een grote schoonmaak kunnen doen. hier heb ik erg mee geworsteld… ik wilde dit toch zelf.. waarom kan ik dit niet aan? enz.
We hebben het geluk een plekje voor ze hebben waar ze het enorm naar hun zin hebben 1x in de 6 weken en de opvoedstijl hetzelfde is als bij ons thuis.
Ik moest beter voor mezelf gaan zorgen maar dan wilde ik wel een beste tweede plek voor ze.
Nu weet ik dat waar ze zijn, ze het super hebben, ik ontspan, doe wat ik moet doen zonder dat ze dan aandacht inleveren (nu even zelf spelen.. ik ben bezig) en kan er daarna weer volle bak tegenaan.
Zorg dat je goed plant, je dingen kan uit besteden (ook af en toe de verzorging voor je kleintje), lief bent voor jezelf.
Je zou ook een punten systeem bij kunnen houden.. zoveel punten op een dag voor jezelf, zoveel voor Jelle en zoveel voor je werk.. (wel reëel scoren) als je aan je punten hebt voldaan hoef je je nergens schuldig over te voelen!!

Misschien heb je er wat aan en anders lekker laten gaan!

Laura -

Heel mooi en openhartig geschreven. Zelf ervaar ik dit (gelukkig) niet zo. Waar ik voor het ouderschap altijd aan het werk was en altijd maar doorstoomde vind ik het nu juist heel fijn om een rustpunt te zijn in ons gezin die af en toe werkt. Ik denk dat je met de tijd de juiste balans zal vinden!

Susan -

Met je kind word tegelijkertijd een groot schuldgevoel geboren… Heel herkenbaar!

Neeltsje -

Erg lastig, maar ik zou zeggen; Keep it together man!

Roxanne -

Wat open en eerlijk geschreven, zo mooi. En herkenbaar. Zo’n kleine houd je bezig. Ik werk nog altijd niet helemaal want er is zoveel te doen en ik heb nu al het gevoel dat ik nergens aan toe kom.

Carolien -

Dit is echt precies zoals ik me voel. En al scrollend las ik meer herkenning. Ik werk in het onderwijs en heb nu na mijn verlof bewust gekozen om alleen schooltijden te werken. Dat is 25 uur over 5 dagen verdeeld. Alleen in de praktijk werkt het gewoon niet. Ik moet ook dingen na schooltijd doen als ik mijn werk goed wil doen maar als mijn werktijd er op zit wil ik zo graag mijn kleine mannetje snel ophalen om nog zoveel mogelijk tijd samen te hebben. Doordat ik iedere dag (even) werk heb ik het gevoel hem te kort te doen maar door na m’n werk gelijk weg te gaan en dingen te laten liggen heb ik weer het gevoel de kantjes er van af te lopen. Gelukkig past mijn moeder 1 dag in mijn huis op en doet ze dan meteen het huishouden. In het weekend was ik zoveel mogelijk tussen door en daardoor loop ik verder eindelijk weer bij na 3 maanden. Heel herkenbaar dus!

Mil0u21 -

Ik snap goed wat je bedoelt, ik ben de eerste in de vriendengroep die een kindje heeft. Voor mijn gevoel (omdat hun nog geen kinderen hebben) schiet ik juist van bij hun tekort. Omdat ze misschien nog niet zullen begrijpen hoe lastig het is om je als ouder te verdelen op zoveel vlakken. Ik ga mijn studie weer oppakken, wat betekent dat mijn dochtertje (4mnd) 2 dagen naar oma gaat en 3 dagen naar het kdv. Ik voel mij hier zo schuldig en verdrietig over. Maar mijn toekomst is ook belangrijk voor haar. Gelukkig is het maar voor 1 jaartje en kan ik in de schoolvakantie de tijd een beetje inhalen en veel knuffelen!!

Charlotte -

Heel erg mooi en herkenbaar stuk! Ik vraag me ook altijd af hoe andere moeders het doen… Zeker met meer dan een kind…

Manon -

Heel mooi geschreven Willemijn. Ook voor mij heel herkenbaar. Ik heb het er veel over met mijn vriend en heb het ook wel eens besproken met vriendinnen. Het blijft lastig! Ik heb me ook enórm schuldig gevoeld toen we Nilo 1 dag in de week naar de opvang deden, vooral de eerste weken… Maar nu ik zie hoeveel plezier hij daar heeft, hoeveel hij daar leert en hoe leuk de mensen hem daar vinden en andersom wordt dat steeds minder. Ook hoe ouder hij wordt, hoe beter ik er mee om kan gaan en vooral ook mezelf weer steeds hoger in mijn prioriteitenlijstje kan zetten :-)

lisa -

Maar jij werkt toch helemaal niet?

Sharon -

De twee blogs schrijven zichzelf niet hoor :p

Denise -

Nee joh! Het is allemaal vrijwilligerswerk, speciaal voor jou ;-).

Manon -

Waar staat dan dat je buitenhuis voor een baas moet werken om je kindje naar de opvang te brengen? Beetje vreemde reactie… Mijn kind leert heel veel op de opvang en vindt het heel erg leuk daar.

Veer -

Lieve Willemijn, Ik vind het heel knap hoe jij alles voor elkaar krijgt. Je bent een enorme powervrouw. Je schrijft dit zo begrijpelijk en mooi op. Bedankt dat je met ons je gedachten deelt.
Ik vraag me soms wel eens af hoe ik het huishouden kan doen met een studie ernaast en de zorg voor mijn zieke oma. En of ik dan niemand tekort doe?

Danique Krol -

Ik herken dit gevoel helaas ook heel erg.. De kunst is om dat gevoel los proberen te laten. Je kunt je aandacht ook niet altijd 100% evenwichtig verdelen..

Kelly -

Wat heb je dit enorm mooi geschreven. Ontzettend open en kwetsbaar! Succes met het zoeken naar je nieuwe balans en vooral dat je niet meer het gevoel hebt dat je tekort schiet.

Marijke -

Zo knap dat je zo kwetsbaar durft te schrijven. Ik denk dat het ook wel even duurt voordat je een goede balans hebt. Je ‘vorige’ levensfase was ook niet binnen een paar maanden op orde. Denk dat het de komende jaren steeds makkelijk word. Zo ervaar ik het wel tenminste!

Cindy -

Ik ben nog geen moeder (over 10dgn uitgerekend), maar dit is wel iets waar ik bang voor ben. Dat ik me in alles tekort voel. Ben ik wel een goede moeder als ik ga werken (maar ja, er moet toch brood op de plank komen), ben ik wel een goede vrouw als ik moeder ben, ben ik wel een goede vriendin als ik moeder ben, ben ik wel lief voor mezelf als alles veranderd. Ik denk dat je je zeker niet schuldig hoeft te voelen en als je het echt even niet meer weet, vraag dan om hulp. Iedereen snapt dat het voor jou een grote verandering is en dat ze niet meer op nummer 1 staan. Succes!

Cynthia -

Oh ik herken je zo erg! Ben 12 weken geleden mama geworden van een prachtige dochter. Ik moet gelukkig pas midden mei weer gaan werken maar merk wel dat ik behoefte heb aan tijd voor mezelf, die ik me niet gun. Ik ben nog niet gescheiden geweest van mijn dochter, er heeft nog niemand op haar opgepast. Dochterlief heeft een handleiding nodig en ik heb schrik dat iemand anders deze handleiding niet begrijpt.. Ik heb t moeilijk met t feit dat m’n huis rommeliger is, ik niet elke avond zelf gemaakt eten op tafel zet, dat mijn partner en ik minder quality time hebben.. Soms voel ik me niet mezelf.. Dat ontzwangeren rommelt met mijn emoties, pff!

Kyona -

Wat ik trouwens nog heel graag tegen jou en Martine wil zeggen:
Ik vind het echt enorm bewonderingswaardig dat jullie zulke open en eerlijke artikelen (durven te) schrijven.
Ik ben echt een eersteklas “lurker”, reageer nooit op artikels maar bij jullie maak ik regelmatig een uitzondering omdat jullie bepaalde onderwerpen gewoon aan durven te snijden. Het is echt heel erg fijn om te lezen dat je in sommige dingen niet alleen staat en dat daar over gepraat kan worden.
Dank jullie wel hiervoor!

Kyona -

Ik zit momenteel met hetzelfde gevoel. Ben totaal niet mezelf de laatste tijd en twijfel zo ontzettend aan alles. Precies wat je zegt, ben ik een goede moeder, ben ik een goede vrouw, ben ik een goede collega en in mijn geval, ben ik een goede vriendin? En dan vooral: Ben ik voldoende? Doe ik voldoende? Geef ik voldoende? Mijn dochter is nu 4, gaat naar de basisschool wat mij ook extra vrije tijd geeft waardoor ik een ochtend extra ben gaan werken maar het blijft maar voelen alsof ik net overal tekortschiet. Mijn man heeft 4 maanden thuis gezeten met een burn-out en begint nu zijn werk weer rustig op te pakken. Dan vraag ik me ook weer af, steun ik hem wel goed genoeg? Is er meer dat ik kan doen dan ik nu doe? Beseft hij nu dat hij aan mij niet genoeg heeft?
En omdat ik momenteel al onzeker ben ga ik mezelf ook nog eens afkraken.. M’n kleding is allemaal stuk of verwassen of het past niet bij elkaar, dus zie ik eruit als een onverzorgde sloddervos (voor m’n gevoel). Mijn haar is nodig toe aan een goede knip en verfbeurt, maar dat komt gewoon niet uit… (Kom ik weer terug op die onverzorgde sloddervos)
Blegh ik hoop dat we snel weer onze rust en balans terug zullen krijgen…

Myrdeklier -

Hoi Willemijn, ik heb een dochter van 7, werk 40 uur in de kinderopvang, heb ook een hond en een opa en oma die overuren maken, een huis met huishouden ohja en ik heb ook een vriend :-[ Het blijft lastig. Ik vond de 2 tot 4 leeftijd het lastigste. Dan willen ze ineens van alles en is nee geen optie. Minder werken is ook geen optie door financieel plaatje. Door dit gejongeleer heb ik besloten niet nog een kind te nemen. Dat gejongeleer doe ik niet nog een kind aan..

My Creative Life - Marìs -

Stoer dat je hier zo open over bent, volgens mij hebben veel meer moeders dat maar durft bijna niemand dat ook echt toe te geven. Je leven verandert gewoon gigantisch, daar moet iedereen aan wennen, dus jij ook 😉

Lisa -

Wauw, als je het zo beschrijft klinkt het inderdaad heel lastig! Misschien helpt het om je dag een beetje in te delen. Bijvoorbeeld dit uurtje is voor Djurre en mij alleen (geen mailtjes, de baby slaapt, huishouden al gedaan-> meestal allemaal s avonds dus) je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen van 20:00-21:00 hebben we tijd voor elkaar. Zo kun je dat ook met je hond doen (Elke dag om 9:00 een wandel) De overige tijden kun je wisselen tussen Martine en je werk & Jelle. Dan kan je verder proberen elke 10e van de maand iets met Djurre te doen (Date night) Het huis opruimen doe je elke dag om 7:00 en 16:00 (ik zeg maar wat). Het klinkt allemaal veel makkelijker dan het natuurlijk is, maar zo breng je misschien wel wat structuur en heb je grip op het balans. Natuurlijk heb je ooit dat je om 9:00 al weg bent, of dat je om 20:00 nog niet thuis bent. Probeer het dan in te halen wanneer het wel lukt die week/dag. Als je zoveel belangrijke dingen in je leven hebt, is plannen heel lastig. Maar toch kun je het meeste eruit halen met plannen! Dan zie je ook meteen wanneer je Jelle wel heel vaak hebt afgezet bij je moeder laatste tijd, neem Jelle dan eens een half dagje ergens heen zodat je volle aandacht naar hem kan (niet op je mobiel kijken, laat de mailtjes even lopen). Ik weet zelf niet hoe het is om in jouw schoenen te staan, het lijkt me ontzettend zwaar! Misschien kan bovenstaande niet voor jou werken, maar het is een tip. :) Misschien heb je er iets aan. Je doet het in ieder geval top! xoxo

Murl -

Ik vind het knap dat je je zo kwetsbaar op durft te stellen.. Ik denk ook dat het zoeken is naar een nieuwe balans.. Volgens mij mag je best trots zijn op jezelf!

Pim -

Herkenbaar, zelfs nu ik al dochters van 9 en 6 heb. Gaat nooit meer weg, maar je leert er beter mee om gaan. En nu heb je zoals wij het noemen nog een “weglegbaby”, het wordt nog erger… maar ook nog leuker, mooier etc!!

Nienke -

Mooi artikel!
Ik vind het ergens wel heel herkenbaar. Ik ben geen moeder, maar ik heb juist altijd het gevoel dat ik iedereen tekort doe zelfs vreemde mensen. Ik heb daar enorm last van. Ik heb voor mijn studie altijd hard gewerkt (achteraf gezien te hard) en ik probeer het altijd iedereen naar de zin te maken. Ook is deze eigenschap irrititant voor mijn werk. Ik werk in het onderwijs en ik kan niet bij elke beslissing de leerlingen, de ouders en de teamleider tevreden stellen en waar ben ik dan? Ik heb mede daardoor een burn-out gehad, maar toch lukt het me niet genoeg om voor mezelf te kiezen. Ik ben daarin nog erg zoekende.

Maar Willemijn, hoe ik naar jou kijk, vind ik ook dat je het heel goed doet. Ik zie natuurlijk lang niet alles, maar ik zie wel hoe druk je bent en dat je alles goed in balans houdt. En investeren in Jelle, is min of meer ook investeren in jullie relatie. Ik vind dat heel knap! Hopelijk vergeet jij jezelf daarin niet. Want als je zelf geen energie hebt kun je het ook niet zo goed geven.
Hopelijk gaat je ‘oude’ gevoel terugkomen en ga je zelf ook weer voelen dat jij het goed doet.

Maaike -

Probeer een nieuwe balans te vinden voor jezelf, dat is het enige wat helpt. En hulp vragen en krijgen is niet erg: een schoonmaker, oppas of boodschappen bezorgen is gewoon prettig, als je je dat kunt veroorloven. Maak er dan ook zeker gebruik van!

Mo -

Wat een mooi en eerlijk artikel Willemijn, en het is zó herkenbaar! Wat je ook doet: je voelt je altijd wel schuldig over iets. Ik merk dat mijn eigenwaarde daardoor ook daalt (“ik doe het toch nooit goed genoeg”) en zelfs daar kan ik me dan weer schuldig over voelen omdat ik vind dat ik me teveel mee laat slepen. Lekker complex allemaal!

Dita -

Mooi geschreven Willemijn! En wel herkenbaar. Wij proberen ook nu met Mila regelmatig uit eten te gaan, te lunchen etc. Opa’s en oma’s vinden het heerlijk om op te passen en Mila doet het ook goed daar.

jennifer -

Mooi geschreven, ik word dit jaar voor t eerst moeder en ben ook heel benieuwd wat er allemaal op mij af gaat komen! Ik vind je stukjes over de kleine dan ook heel leuk om te lezen en ik denk dat je heel trots kunt zijn hoe je het allemaal doet! Je mag best wat liever voor jezelf zn Super mum!

demallemolenmoeder -

Ik herken het. Zo lastig en uiteindelijk heb je inderdaad jezelf ermee. Toch denk ik dat je het moet accepteren dat je de tijd moet verdelen. Het omarmen en dan voor jezelf. Hoe knap dat je toch alle ballen hoog weet te houden. Met de tijd zal het makkelijker worden maar helemaal weggaan? Ik ben “bang” van niet..

Roos -

Ja heel herkenbaar! Ik ben net zelf 5 weken moeder en hoewel ik stiekem best vind dat ik het heel goed doe (iedereen leeft nog, ik ben elke dag gedoucht en aangekleed en ik kook ook nog elke avond!) Herken ik het tekort schieten vooral in relaties met anderen. Familie, vrienden… iedereen wil aandacht, updates en afspreken maar ik heb gewoon geen tijd voor. Een apje beantwoorden, een belletje, of even facetimen lijkt zo makkelijk maar er komt altijd iets tussendoor fietsen. Daar voel ik me schuldig over.

Saskia -

Heel herkenbaar en ik denk ergens dat dit altijd wel een beetje blijft. Een echt moeder ding. We willen het gewoon allemaal heel goed doen!

Rosalie -

Ik zie dit veel bij vrouwen die een kindje hebben gekregen. Ik heb mezelf een ding beloofd en dat is dat ik mijn nieuwe balans aanvaard. Zoveel vrouwen denken dat ze alles zoals voor het kindje moeten blijven doen maar dat kan niet. Met als gevolg onzekere en gestreste moeders. ik heb me er bij neergelegd dat mijn kindje gewoon veel tijd kost. Dus hobbies? Heb ik even niet. Sport? Als het mij uit komt. Zolang ik niet te dik ben vind ik het prima zo. En ik maak bewust tijd voor mijn man. Het grappige is dat mijn omgeving soms meet moeite heeft met mijn keuzes dan ik.

Lonneke -

Ik denk dat dit heel herkenbaar is voor iedere (werkende) moeder! Door mijn gezondheid kan ik helaas niet werken maar zelfs dan herken ik mezelf hierin.. het is nou eenmaal best druk met een kleintje erbij en dan is het even zoeken naar een goede middenweg. Vooral het huishouden is een achtergesteld feit en ik zit nou eenmaal niet prettig op de bank als het zo rommelig is dus dan is het ‘s avonds ook nog even doorbikkelen!

Ps. Wat een heerlijke foto van jullie! <3

Eva -

Dit is een fase die voor veel jonge moeders heel herkenbaar is! Ik heb deze fase ook doorgemaakt en het is de balans die nu even ‘zoek’ is. Heel normaal en zoiets mag je gewoon tijd geven om eraan te wennen. Je zal zien dat de wereld echt niet instort als je niet alles 120 procent aandacht geeft. Niemand die het van je verlangt en verwacht. Geef het de tijd om dingen los te laten. Sommige dingen hoeven ook niet meer perfect. Dan maar eventjes een rommelig huis…. ;-). Ik kan je bovendien vertellen dat kinderen überhaupt steeds meer je huis innemen. Dat is niet erg en hoort erbij maar ik moest er ook erg aan wennen! Liefs!

Rosalie -

Ha ha inderdaad. Dacht je dat je nu een rommelig huis hebt, wacht maar tot ze met speelgoed gaan rondslepen en overal achterlaten.

Sylvia -

Zo, zo, zo herkenbaar ! Ik schiet naar mijn eigen gevoel continue tekort in alles wat ik doe, de dag heeft te weinig uren om alles te doen wat ik wil doen. Op werk vlak ben ik altijd heel tevreden geweest over mezelf maar ik ben onlangs ben ik van job veranderd en is ook op dat vlak de onzekerheid toegenomen, waar voorheen mijn job hetgeen was waar ik aan wist dat ik er goed in was moet ik nu opnieuw van nul beginnen en dat is zo moeilijk, waardoor ik ook daar voel dat ik tekort schiet …

Anniek -

Wat heb je dit mooi opgeschreven Willemijn, heel bijzonder om te lezen! Ik kan me je gedachten best wel voorstellen. Met zoveel verschillende mensen en ‘vlakken’ in je leven is het best lastig om overal de perfecte persoon te zijn. Dat kan ook niet denk ik. Maar dat betekent niet dat jij geen goed mens bent, vergeet niet hoe ontzettend veel waarde je hebt!

kim -

Herkenbaar. Voel je vooral niet schuldig en geniet van de dingen die er echt toe doen! Neem af en toe ook tijd voor jezelf voordat je strax overspannen raakt. Het is lastig maar logisch dat je niet meer alles kunt zoals je voorheen deed. Niet perfect is ook goed genoeg.

Sjess -

Herkenbaar! En dit gevoel gaat helaas nooit helemaal weg maar wordt wel minder prominent aanwezig. Tot je een tweede (of derde, of vierde…) krijgt en dan heb je weer het hoe-verdeel-ik-mijn-aandacht-over-meer-kinderen-schuldgevoel. De kern is toch dat je het een beetje moet loslaten. Bedenk wat je het belangrijkste vindt en focus je daarop. In ons geval vond ik het huishouden mijn aandacht niet zo waard dus we hebben een schoonmaakster. Het helpt me enorm want dat scheelt een hoop ergernis!

Reageer ook