Instagram Q&A: Willemijn over het moederschap

Sinds ik bevallen ben krijg ik dagelijks héél veel vragen over mijn ‘nieuwe’ leven. Tijd om daar eens een Q&A van te maken. Ik stelde jullie via Instagram in de gelegenheid om mij het hemd van het lijf te vragen. Vandaag mijn antwoorden!

Is het moederschap precies zoals je had verwacht, of is het iets anders dan verwacht?

Oef, moeilijke vraag. Van het moederschap had ik namelijk niet heel veel verwachtingen. Ik probeerde niet al te veel te verwachten omdat het toch altijd anders uitpakt dan je verwacht. Wat ik in elk geval wel verwachtte was dat je direct een overweldigende liefde zou voelen voor je kind en dat het heel pittig zou zijn in de eerste weken.

Beide verwachtingen kwamen niet volledig uit. Ik voelde niet gelijk na de geboorte al een overweldigende moederliefde voor mijn kind. Dat moest echt groeien en groeit nog steeds met de dag. Dat ik me niet opslag verliefd voelde op mijn eigen kind vond ik in het begin heel moeilijk en ik ben er heel verdrietig over geweest. Dit viel me zó tegen! Ik heb er een stuk over geschreven, in eerste instantie voor mezelf. Maar… misschien deel ik het ooit nog eens.

De andere verwachting, dat het heel pittig zou worden, die viel dan weer een beetje mee. Ja, het is best zwaar, zo’n klein baby’tje. Maar het valt me niet tegen. Ik heb gemerkt dat zolang ik alles loslaat (als het om planning, verwachtingen en mijn eigen behoeftes gaat) en ik me overgeef aan het ritme van m’n baby, het eigenlijk allemaal best te doen is. Maar dat het goed te doen is, is ook voor een groot deel dankzij Jelle, want hij is namelijk heel lief voor ons. Hij huilt bijna nooit, slaapt goed en is een rustig kindje. En dat zeg ik natuurlijk niet omdat het mijn eigen kind is… 😛

Vallen de nachten mee of tegen en waarom?

De eerste drie weken vond ik de nachten wel heel vermoeiend. Jelle dronk om de twee tot drie uur en ik kolfde toen nog borstvoeding. Het ging dan zo: wakker worden, verschonen, kolven, extra flesvoeding klaarmaken en dat geven in een flesje, in slaap vallen. Vervolgens sliepen we één of twee uur en daarna begon hetzelfde riedeltje weer.

Inmiddels slapen we wat langer en hoeven we meestal er nog maar één keer uit. Heel af en toe slapen we zelfs van 23.00 uur tot 6.00 uur! Ook kolf ik niet meer en verschonen we ook geen luier meer ‘s nachts. Dat scheelt een boel! Dus nu valt het me best mee. Het verbaast me met hoe weinig slaap/gebroken slaap je als mens toe kunt…

Ga je je anders kleden of opmaken nu je moeder bent?

Nope! Als ik thuis was droeg ik altijd al een basic/oude outfit, was ik make-uploos en had ik mijn haar in een staart of knot. En dat heb ik nu nog steeds als ik een thuis-dagje heb! Als ik ga werken of ik ga iets leuks doen dan kleed ik me hetzelfde en maak ik me ook nog steeds op zoals ik voorheen deed. Ik treuzel alleen iets minder tijdens het opmaken want ik heb er minder tijd voor. 😉

Is jullie vriendschap veranderd sinds Jelle er is?

Een veel gestelde vraag! Ik kan natuurlijk alleen antwoorden uit mijn perspectief, dus bij dezen mijn antwoord. Nee, ik vind van niet. Ik ben nog steeds mezelf, Martine is nog steeds zichzelf, en we hebben nog steeds dezelfde band met elkaar. We hebben elkaar natuurlijk een tijdje minder gezien omdat ik met verlof was en dat maakte het wel anders, maar veranderde de vriendschap niet. En nu we weer werken is het gewoon weer als vanouds. Behalve dan dat als we bij mij werken en Jelle is ook thuis, Jelle er nu natuurlijk bij is. Ik denk dat vooral praktische dingetjes zijn veranderd, maar qua vriendschap zelf niet.

Is het wennen om weer helemaal terug te zijn? Valt het mee of juist tegen? Zowel geestelijk als lichamelijk.

Ik merk natuurlijk wel dat ik meer moe ben dan voorheen, doordat je toch een gebroken nacht heb met zo’n nachtvoeding tussendoor. Dat maakt dat ik me wel iets meer tot werken moet zetten. Ik moet ook wel weer een beetje in de flow komen. M’n creativiteit moet weer op gang komen! Ik had niet verwacht dat ik in de 7 weken dat ik nauwelijks gewerkt hebt ook echt het gevoel zou krijgen dat ik er helemaal ‘uit’ zou zijn. Dat heb ik tot op zekere hoogte wel ervaren (alleen maar heel fijn en goed voor mij geweest, haha), en maakt nu dat ik wel weer even op stoom moet komen. Maar na twee lekkere (samen)werkdagen deze week moet ik zeggen dat ik de smaak weer redelijk te pakken heb!

Hoe vindt je zus het dat ze nu tante is?

GEWELDIG! Ze smelt iedere keer dat ze hem ziet en is super lief voor hem. Ze zit gerust een uur naast de kinderwagen, praat in haar eigen taal liefdevol tegen hem en is heel betrokken. Mooi om te zien!

Op wie lijkt Jelle het meest op jou of op Djurre?

Jelle is een mini Djurre. Dat is ook het eerste wat ik riep na de bevalling: ‘Oh, een mini Djurre!’

Hoe combineer je je werk nu met Jelle?

Martine en ik werkten voorheen drie dagen bij elkaar. Nu we weer zijn begonnen is het nog een beetje onze draai vinden. We gaan eerst proberen in ieder geval twee dagen te werken en als het kan of nodig is, ook een derde. Djurre heeft flexibel werk en daarnaast wil m’n moeder maar wat graag een dag oppassen dus meestal kunnen Tien en ik ‘ongestoord’ werken. En als het niet zo uit komt dan is Jelle wel een keertje erbij. Gelukkig vindt Martine dat niet erg! Fijn zo’n flexibele partner/vriendin! Schrijven deden we altijd al voornamelijk op de overige dagen van de week en dit zal ik nu meer ‘s avonds en in het weekend gaan doen zodat ik overdag tijd aan Jelle kan besteden.

Wat vind je het moeilijkst aan een ouder zijn?

Het zwaarst vind ik dat je je soms heel veel zorgen kan maken. Na een niet zo vlekkeloze start zat de schrik er flink in bij ons. Ik heb me vaak afgevraagd of het wel goed met hem ging en was soms zo verdrietig. Dat vreet energie. Gelukkig maak ik me nu geen zorgen meer, maar ik merk wel dat je je sowieso als ouders snel druk maakt om kleine dingetjes. Je voelt je gewoon zo verantwoordelijk voor zo’n kleintje! En wat ik in het begin moeilijk vond is dat je de hele tijd loopt te gissen wat er met zo’n kleintje is. Heeft ‘ie honger? Wil hij aandacht? Voelt hij zich niet lekker? Te warm? Te koud? Moe? Moeilijk hoor! Maar als je het eenmaal (grotendeels) uitgevogeld hebt voel je je een super ouder. 😉

Hoe zijn jouw en Djurre’s ouders als oma en opa? Heeft dit je blik op je eigen ouders veranderd? En hoe ga je om met/kijk je tegen de scheiding van je ouders aan nu je zelf een kindje hebt. Ik kan me voorstellen dat dit de geboorte van Jelle dit heeft veranderd.

Jelle’s opa’s en oma’s zijn schatten en allemaal super betrokken. Het is zo leuk om mijn ouders voor het eerst opa en oma te hebben gemaakt en om Djurre’s ouders hun eerste kleinzoon te geven.

Het heeft mijn blik op mijn eigen ouders niet heel erg veranderd, omdat ik altijd wel heel goed heb kunnen zien wat ouderschap inhoudt via mijn ouders. Wel besef ik me des te meer dat mijn ouders het best heel zwaar gehad moeten hebben met een gehandicapte dochter. Djurre en ik maken ons soms al heel veel zorgen om een ‘normaal kind’ en zijn daar al zó druk mee in de weer, laat staan als je kind extra zorg nodig heeft…

Wat betreft de scheiding van mijn ouders, zorgt Jelle aan de ene kant voor een héle vrolijke noot en aan de andere kant vind ik het natuurlijk wel confronterend en verdrietig dat mijn ouders geen opa en oma zijn die samenzijn, in tegenstelling tot Djurre’s ouders. Daar ben ik wel ‘jaloers’ op.

Zitten jullie nog op een roze wolk of word dat altijd verheerlijkt?

Eerlijk? Ik heb geen roze (of blauwe) wolk ervaren. Misschien komt het door de ziekenhuisopname. Misschien is het just not for me en ben ik te nuchter daarvoor? Of misschien wordt deze inderdaad altijd verheerlijkt? Begrijp me niet verkeerd, een kind krijgen is het prachtigste wat je kan overkomen, maar dat betekende voor mij niet engelengezang, een extreem gelukkig gevoel en gelukzalige kraamweek. Dus nee, ik zit niet op een roze wolk, maar ik ben wel heel gelukkig. En een beetje moe. 😉 Haha!

Ik vind dit antwoord nu trouwens heel negatief klinken maar zo bedoel ik het niet. Ik kan niet helemaal de juiste woorden vinden om te omschrijven wat ik precies bedoel. Maar wat ik in elk geval bedoel is dat ik de eerste periode in elk geval niet als alleen maar heel mooi, betoverend of ‘de mooiste tijd uit m’n leven’ heb ervaren. Ik vond het ook confronterend, zorgelijk en emotioneel. Aan de andere kant is Jelle wel het mooiste wat in m’n leven is gekomen, maar dat moest echt groeien. Het is een beetje dubbel, die befaamde roze wolk.

Heb je wel eens te maken gehad met onbegrip voor je huwelijk/zwangerschap omdat je pas 25 bent? Je bent vrij jong en kan me voorstellen dat mensen in je omgeving je de ‘nu al?!’ reactie hebt gekregen, hoe ga je daarmee om?

Djurre en ik hebben alles jong gedaan, hihi. Ik was 18 toen we gingen samenwonen. Op mijn 23ste trouwden we en met 25 jaar werd ik moeder. Ik ben volgens mij gewoon jong oud, haha! In onze vriendenkring zijn we het eerste stel dat trouwden en een kindje hebben gekregen. Een aantal vrienden (zowel mannen als vrouwen) moesten best even slikken toen we vertelden dat ik zwanger was. Ik vond het best wel stoer dat ze dat durfden toe te geven. Djurre en ik konden het ons wel goed voorstellen dus daar hadden we alle begrip voor. Desalniettemin is het denk ik daardoor wel iets wat je vooral met z’n tweetjes deelt, omdat je vrienden er nog niet zo op zitten te wachten (zeker de mannen niet 😛 ). Ook een nadeel is dat je alles alleen moet uitzoeken. Je hebt helaas nog geen vrienden bij wie je aan kunt kloppen voor advies over de beste merken, meubeltjes, praktische zaken en PEDA-perikelen zoals m’n moeder dat altijd zegt (pedagogische perikelen 😉 ). Maar de andere kant is natuurlijk leuk dat het voor iedereen heel ‘nieuw’ is waardoor iedereen extra nieuwsgierig is. En volgens mij zijn al onze vriendin inmiddels heel erg blij en trots en komen ze inmiddels vaker voor Jelle langs dan voor ons… 😉 Haha!

Nu je moeder bent, heb je het gevoel dat je bepaalde dingen niet meer kunt doen? Zoals?

Ik heb het gevoel dat ik in principe nog alles kan doen wat ik wil. Alleen gaat dat nu gepaard met iets meer planning/voorbereiding en soms in een aangepast tempo. Zo kan ik nog steeds een dag winkelen met Martine, alleen moet ik nu zorgen dat er iemand op Jelle past. Ook kunnen we nog spontaan op bezoek met vrienden, alleen duurt het net een halfuurtje langer voor je weg bent (verschonen, spullen pakken, kind in de auto, etc.).

Op zich was ik een ‘beperking’ al wel gewend, omdat we Saar hebben. Met een hond kun je ook niet zo maar een hele dag wegblijven, of overal aankloppen. En als de hond mee gaat moet je ook dingen mee zoals een kussen, eten en de riem. Met een kind heb je dit ook, alleen dan nét iets meer.

Wat is tot nu toe het mooiste aan het moederschap?

Oh, wat een moeilijke vraag! Niet omdat het moeilijk is om iets te bedenken, maar omdat er zo veel moois is. Een van de mooiste dingen vind ik om Djurre en Jelle samen te zien. Als ik hen tweetjes zie knuffelen of lachen dan smelt ik. Het is zo mooi om je man met jullie kind te zien, echt! Dit samen met Djurre delen, dat is zo’n beetje het mooiste wat er is en geeft een prachtige nieuwe dimensie aan onze relatie. Wat ook heerlijk is, is ‘s ochtends met z’n drietjes nog even ‘uitslapen’. Of de lachjes waarmee hij ons sinds een aantal weken helemaal inpakt. En de momenten waarop ik hem in slaap wieg en hij helemaal ontspannen in m’n armen ligt. Op die momenten besef ik hoe onschuldig en vol vertrouwen een baby is. Oh, en wat ook zo mooi is, is om hem te zien groeien en ontwikkelen. Niets geeft meer voldoening dan dat. Bijna iedere dag kan ‘ie wel wat nieuws of zie je weer andere dingen en bij iedere scheet gloei je van trots.

Oh jongens, de gezapigheid en cliches druipen er af bij dit antwoord maar ik kan er niets anders van maken. Het is gewoon zo! 😉

Zo, en alweer ben ik 2000 woorden verder met mijn stukjes over het moederschap. Dit waren toch weer aardig wat vragen die ik beantwoord heb. Ik hoop dat jullie ze leuk vonden om te lezen. Laat me ook weten wat jullie nog meer leuk zouden vinden om te lezen over het moederschap. Ik raak er niet over uitgepraat (duh!) en jullie raken er klaarblijkelijk ook niet over uit gelezen… Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer! X!

53 reacties

Jiske -

Heel mooi geschreven. Wat ik me nog afvraag is het gaat met de honden. Mijn zus is ook zwanger ( ze is zelfs al anderhalve week na de uitgerekende datum) en wij hebben een hond. Maar hoe reageerde jullie hond op Jelle en Jelle op de hond.

Ik wil ook nog even kwijt dat ik Jelle echt een super leuke naam vind

Seren -

Mooi artikel weer! Heel veel dingen zijn ook herkenbaar voor mij. Ik vind het heel erg hard werken en probeer alles met de dag te bekijken (BV lukt, maar is wel keihard bikkelen en heel erg aan elkaar wennen).

Loes -

Vind het zo cool dat je gewoon 100 procent eerlijk bent. Jullie zijn een van de weinige beautybloggers of gewoon de enige die echt gebleven zijn. X

Inkie -

Hoewel ik zelf ook vond dat de eerste weken helemaal niet gemakkelijk zijn en vol onzekerheden (lees :help! Ik ben ineens zoveel meer verantwoordelijk en oh er kan zoveel gebeuren ). Was ik patsboem intens verliefd op onze kinderen. Zwanger worden was voor ons een hele klus en die periode heb ik ook echt moeten verwerken!

Maar het bestaat dus echt dat je als nieuwbakken mama floep in de verliefdheid schiet en de wereld even helemaal stil staat <3

Marjolein -

Ik vind die hele roze wolk ook een beetje overrated. De geboorte van mijn dochtertje is goed gegaan en ook de kraamweek verliep zonder problemen (op het mislukken van de borstvoeding na). Toch vond ik het vooral overweldigend en emotioneel. Ik heb echt nog nooit zoveel gehuild als in die week. Alle emoties en gevoelens die loskomen na een geboorte had ik persoonlijk echt onderschat.

Juul -

Je antwoord alle vragen echt heel erg mooi en duidelijk!
X Juul

Calista -

Wat weer een fijn artikel om te lezen als aanstaande moeder. Een vriendin van mij zat ook niet op de roze wolk, maar had een zware 9 maanden, ivf en zware bevalling achter de rug dus dacht kan me dan voorstellen dat je dan nog niet op de roze wolk zit. Maar vind het fijn om te weten dat het ook kan zijn zonder een zware bevalling of zwangerschap dat als ik dat mocht hebben dat ik mij dan niet schuldig hoef te voelen.

Ik ben bij de bevalling van mijn zusje geweest en zat wel meteen op een roze wolk toen mijn nichtje geboren werd.

Jennifer -

Wat betreft die roze wolk, ja ik had hem wel en niet zo’n kleine ook. En het is logisch dat je na zo’n zwarte opstart eigenlijk helemaal niet de tijd had om zo’n wolk op te zoeken. Iedereen ervaart die opstart anders, of dit nou wel een goede is geweest of een minder goede. Wel echt jammer dat je dat niet hebt gehad, maar je houdt toch onvoorwaardelijk van je mini of je nou wel of geen wolk hebt gehad. En elke dag een beetje meer <3.

Lonneke -

Wat leuk dat je zo open reageert op deze persoonlijke vragen! Ik herken wel een beetje wat je zegt over die rozewolk.. je moet je kindje nog helemaal leren kennen. Onze kleine grote James is alweer 7 maanden oud en eigenlijk zit ik sinds 2/3 maanden ‘pas’ op een roze wolk.. Nu weet je eigenlijk pas echt hoe je kindje in elkaar zit!

Geniet ervan!

Simone -

Ik heb nog nooit een moeder gesproken die na de bevalling direct totaal verliefd was op haar baby. Dat had ik zelf ook niet. Ik denk zelfs dat de roze wolk helemaal niet bestaat, maar dat de liefde voor je kind groeit met de maanden/jaren. De eerste weken na een bevalling/keizersnee staan vooral in het teken van lichamelijk herstel en gebroken nachten. Het is fijn als vrouwen daar tegenover elkaar eerlijk over zijn.

klikkerdeklik_eierstokken -

Ik vind je (baby/ Jelle/ zwanger) artikelen altijd leuk om te lezen!
De laatste tijd wat meer. Mijn naam verklaard het wel… 😉
Je bent eerlijk en ook nuchter. Geen rooskleurige verhalen.
Dat vind ik fijn!
Ik hoop dat hierover blijft schrijven. Ik ben benieuwd naar het volgend artikel :-)

Miriam -

Wauw prachtig om te lezen. Heerlijk eerlijk, zoals het is, vol liefde. Mooi hoor!

Rosalie (4BeautyandLife) -

Ik heb zelf ook nooit op een roze wolk gezeten. Vond ik ook best moeilijk af en toe. Dat kwam voornamelijk omdat mijn kleine in het begin heel huilde. En dan tegen het hysterische toe. En ik was net als jij borstvoeding aan het geven met bijvoeding en kolven. Het was gewoon te veel met nagenoeg geen slaap. Ben toen (na 2,5 week) van de borstvoeding af gegaan en sinds dien loopt het als een zonnetje. Toen ging het allemaal helemaal top en werd ik echt helemaal verliefd op die kleine. Inmiddels is ze bijna 1 jaar oud en is ze eigenlijk al geen baby meer. En het is waar, het wordt steeds leuker :-)

Bertine -

Wat ben je super eerlijk, heel fijn om te lezen! Ik vind dit een mooi artikel! Bedankt voor het delen:)

Eva -

Wat een prachtig artikel en mooi in balans (met eerlijkheid en ‘gezapigheid’). Ik zal het nog vaak doorlezen, ben zelf nu 3 maanden zwanger. Ook de eerste uit de vriendenkring, dus weinig adviezen maar dat geeft niet! Iedereen is wel super enthousiast en heel betrokken. Alleen ‘rustig aan’ en ‘geniet ervan’ kan ik bijna niet meer horen 😉

Caro ~ My Beautycase -

Wat een leuk artikel, mooi geschreven en je hebt echt hele eerlijke antwoorden gegeven. :-)

Saskia -

De een na laatste foto van jou en Jelle is echt heel erg mooi, ik vind de liefde er van af stralen. Herkenbaar dat de moederliefde er niet direct was. Ik dacht dat dit iets was dat direct na de geboorte aanwezig zou zijn. Ik vond dat ook zo moeilijk en moest mijn kindjes echt leren kennen. Maar dat leren kennen is ook heel waardevol, dat heeft uiteindelijk de band gemaakt die ik nu met mijn kinderen heb.

Mare -

Dankjewel voor dit artikel. Zo oprecht en mooi geschreven.

HB -

Wat een mooi en eerlijk artikel! En herkenbaar hoor, ook ik voelde niet meteen zo’n overweldigende liefde. Ik hield verstandelijk gezien wel van haar, maar ik moest haar echt even leren kennen om die liefde te voelen. Is meer dan goed gekomen!

Nienke -

Ik vind het weer zo leuk om te lezen en die foto’s: prachtig! Fijn dat je het zo eerlijk beantwoord. Dan zal ik mij ook niet schuldig voelen als ik niet op een roze wolk zal leven. Ik verwacht dat bij mijzelf namelijk ook niet echt.

Annelotte -

Je bent zo eerlijk, Willemijn. Daarom zijn je stukjes over het moederschap so mooi om te lezen.
Ik zat overigens na een zwangerschap van 9 maanden ziek/zwak en 5 x per dag overgeven ontzettend op een roze wolk. Wat was, en ben ik verliefd op m’n kind. Dit is waar ik het allemaal voor volgehouden heb. En wat is ons vrouwenlijf toch sterk.

Mama93 -

Leuk hoor!
Wacht maar tot ze groter worden haha :’). De zorgen worden alleen maar groter!

Patricia -

Mooi artikel en heeeel herkenbaar! Ik ben afgelopen september voor het eerst moeder geworden van onze dochter. Geen roze wolk gezien hoor. Iedereen zei ook steeds ‘geniet ervan’. Ik dacht steeds ‘waarvan?!’ Vond het best pittig, zo’n mini-mensje en het zorgen daarvoor. Het genieten groeit ook maar dat heeft tijd nodig. Ze is nu 3,5 maand en het wordt gelukkig steeds makkelijker 😀

Nynke -

Ah, leuk om te lezen!
En heel herkenbaar allemaal, ook van die roze wolk! Hier moest het ook echt groeien. Het is toch even wennen, zo’n minimensje dat compleet van jou afhankelijk is!

Astrid -

Mooie woorden!!! Ik herken er veel in met name dat je niet op een roze wolk zit. Het is allemaal zo wennen. Het is niet niks. Ik heb het twee keer mogen ervaren, meisje 5 en een jongen 9. Ik genoot wel maar vond het best pittig. Er veranderd heel veel en ondanks dat je je daar op voorbereid, niet precies op wat er verander want dat is afwachten, is het erg wennen. Maar dat maakt het niet minder leuk. Je zult zien dat er steeds dingen veranderen door de ontwikkeling van je kind. Nu de luiers en flesjes straks komen daar andere dingen voor in de plaats. Je kind zien opgroeien en een persoonlijkheid bij hem en haar zien ontstaan is leuk en een ware ontdekkingsreis, ook hier geldt dat je je kunt voorbereiden op de veranderingen alleen je weet niet wat…
Geniet van al het moois x

Cindy -

Ach wat mooi. Ik zit hier gewoon met tranen te lezen, misschien omdat ik over 10,5 week (hopelijk) zelf moeder ben van een jongen.. Hier trouwens ook geen verwachtingen over het moederschap, behalve dan wel dingen die ik later kan doen als onze zoon groter is. Maar voor de eerste tijd eigenlijk niet.

charile -

Wat een mooi stuk!

PinkFairy -

Leuk om te lezen en grotendeels ook herkenbaar! Mijn baby is nu 2 weekjes oud en de nachten zijn toch nog best pittig, maar ik denk dat ie zijn ritme nog moet oppakken. En als ik jouw antwoord lees dan heb ik meer hoop :)

Deborahschrijft -

Heerlijk om te lezen zeg!!

Annabel -

Ahhhh ik blijf dit zo leuk vinden om te lezen!! Ik kijk dagelijks op 2wmn :)

Paola -

Wat een leuke vragen en antwoorden! Veel dingen zijn voor mij herkenbaar! Selena is op 30 december geboren en ik had vooraf een hoop verwachtingen, maar het is toch anders dan ik het me had voorgesteld!

Amanda -

Leuk om te lezen Willemijn! Jelle heeft de lach van zijn vader (zag ik op Instagram haha). Ik was bij de bevalling van mijn zus aanwezig en grappig genoeg zat ik als tante wel op een roze wolk. De eerste 24 uur zat ik sowieso in een ‘bubbel’. Het voelde als een soort dagdromen. Als mensen vroegen hoe het met mij ging en hoe het was kon ik alleen maar ja.. ja.. bijzonder.. een van de mooiste ervaringen uit mijn leven.. uitkramen haha. Ging daarna voor twee weken lang iedere dag er heen. Had een hobbelpaard opgeknapt en daar kraamcadeautjes aangehangen. Voor iedere dag één cadeau. Vond het heel fijn om die eerste weken met mijn nichtje en zus door te brengen. De band met mijn nichtje was gelijk sterk, omdat ik alles van zo dichtbij meemaak. Misschien kun jij eens een artikel weiden aan je kraamcadeau’s? Lijkt me erg leuk!

Sara -

Super leuk dat mijn vraag (Ga je je anders kleden of opmaken nu je moeder bent?) erbij staat! En een leuk antwoord van jou natuurlijk ❤

Marijn -

Heerlijk artikel om te lezen! Ik vond al je zwangerschapsupdates altijd al leuk en je moeder updates nu ook. Over het gescheiden opa en oma ding: ik heb m’n hele leven een gescheiden opa en oma gehad en heb het nooit raar gevonden of iets. Mijn opa heeft een onwijs lieve vrouw, echt een schatje en ze is heel betrokken met mij en mijn broer. Ze voelt gewoon als een extra oma! En dat vind ik alleen maar leuk! :)

Emma -

Hoi Willemijn! Mooi artikel! Je komt uit Friesland dus mijn vraag is; heeft Jelle een Pake & Beppe of niet? Of een opa en oma?

Willemijn -

Jelle heeft een ‘pake & oma’, een oma en een opa. Hahaha! Djurre’s vader is Fries en wilde graag pake genoemd worden.

Anne -

Ik smelt.

Michelle -

Wat een mooi en oprecht artikel weer Willemijn. Kan het zo waarderen dat je zo eerlijk bent over hoe jij het moederschap ervaart. In je antwoord op die vraag over je leeftijd herken ik heel veel. Ik trouwde op mijn 21e en wordt straks mama op mijn 22e. Het is soms wel eens jammer dat ik geen vriendinnen heb bij wie ik aan kan kloppen voor advies of raad, maar van de andere kant is iedereens onstuitbare enthousiasme omdat Frummel de eerste baby in ons kringetje is ook wel weer onbetaalbaar!

Milou -

Wat een mooi artikel, Willemijn! Mooi hoe openhartig je antwoorden zijn. Ik ben erg nieuwsgierig hoe het met Saar en Jelle samen gaat! Hoe reageert jullie hond op de baby?
Veel Liefs!

Willemijn -

Wel goed. Saar reageert eigenlijk nauwelijks op Jelle. Alleen als hij in z’n wipstoeltje op de grond zit dan komt ze even snuffelen. Wel is ze de laatste weken wat aanhankelijker naar Djurre toe en wil ze meer aandacht. :) Het gaat al met al dus best goed!

Daniëlle -

Wat heerlijk om te lezen! Ik snap heel goed (ondanks dat ik geen moeder ben) dat je door de moeilijke start de roze wolk niet had. Het klinkt heel logisch en ik denk ook dat het bij iedereen anders is :)

melissa093 -

Wat een persoonlijk artikel Willemijn! Ik waardeer je eerlijkheid echt heel erg. Ik vind 25 eigenlijk helemaal niet jong om moeder te worden. Waar ik vandaan kom trouwt iedereen tussen de 19 en 23 en vaak komen dan al snel kinderen. Al begrijp ik wel dat er mensen zijn die nog willen wachten. Vroeger was het natuurlijk ook anders, toen werd men niet zo oud en dan trouw je automatisch jonger. Ik hoop ook wel echt moeder te zijn als ik 25 ben en ik hoop echt dat het me gegeven wordt want ik weet dat het lang niet bij ‘zomaar’ lukt. Ik heb altijd jong moeder willen worden, maar tot nu toe voelt het niet alsof ik er klaar voor ben.

Margot -

Wat een mooie eerlijke post! En die foto van je zus vind ik wel erg mooi!

Kelly -

Wauw wat een mooi artikel, zo persoonlijk en eerlijk ! Alle 2000 woorden meer dan waard! En die foto’s.. *smelt*

Rosanne -

Wat een prachtig artikel! Je hebt hele mooie en eerlijke antwoorden gegeven. En de foto’s er bij *smelt*

Dita -

Heel mooi om te lezen Willemijn! Ik ben ook zo benieuwd hoe ik/wij het over een paar weken gaan ervaren. Mooi dat je zus het ook zo leuk vind, en ja met gescheiden ouders blijft het moeilijk denk ik. Mijn ouders zijn inmiddels 6 jaar uit elkaar, hebben beide weer een nieuwe relatie en goed contact met elkaar, toch zou ik ze het liefst samen als ‘pake en beppe’ zien. Ook al ben ik heel blij dat ze los van elkaar gewoon pake en beppe worden. En ook hun man/vrouw zijn heel blij voor ons en worden gewoon opa en oma. Het blijft soms lastig.

Ivy -

No worried met die instantane verliefdheid, die had ik ook niet! De liefde groeide hier vanzelf. Wat sneller op de dagen dat hij veel lacht een vrolijk is een wat minder snel als de nachten wel heel zwaar zijn :p

Willemijn -

Hahahaha! (Maar wel waar inderdaad 😛 )

Sabine -

Wat heerlijk om te lezen al die antwoorden op de, toch wel persoonlijke, vragen. Ik kan me voorstellen dat alles zo mooi maar toch ook heel onzeker is. Het lijkt me zo’n grote verantwoordelijkheid!

En trouwens, misschien heb jij de befaamde roze wolk al gehad toen je hoorde dat jullie toekomstige kindje niet de afwijking had die hij zou kunnen hebben.

Charlotte -

Mooi stukje om te lezen! Ik vind het erg leuk om al je stukken te lezen, ik studeer namelijk verloskunde. Dus erg interessant om de zwangerschap/bevalling/kraambed van jouw kant te lezen.
Het wordt echt van vrouwen verwacht (en verwacht je het ook van jezelf) dat je gelijk ontzettend veel liefde voor je kindje voelt. Het is echt nog zo’n taboe dat veel vrouwen de kraamweek/eerste weken ook gewoon als ontzettend zwaar ervaren, vooral mentaal/emotioneel/relationeel, en aan hun kindje moeten wennen. Dat kindje wat je zo goed kende doordat het al 9 maanden in je buik zat, is nu opeens hier!
Maar ik dwaal af, haha! Ik vind het ontzettend goed dat je zo eerlijk bent op je blog en dat je nu al zo positief bent over het moederschap en dat je je draai hebt gevonden/vindt! Weet dat iedereen het op zijn (haar) eigen tempo doet en dat niets ‘fout’, ‘laat’ of ‘vreemd’ is.

Heleen Schrijvershof -

Mooi om te lezen, je kunt zien dat de basis goed is en de minder leuke dingetjes een beetje bijzaak zijn. Een hele mooie tijd!

Marloes -

Aanvulling: oh en die foto van jou, Jelle en Martine. Je ziet jou zo lief kijken naar Jelle, heel mooi oogcontact. <3

Marloes -

Mooi stuk Willemijn, en ook fijn dat je eerlijk bent over je gevoel. Ik ben nu 38 wk zwanger en ik ben ook heel benieuwd naar hoe ik mijn kind zal ervaren, zo de eerste dagen / weken. Hoe het zal zijn wat die ‘roze wolk’ betreft. Ik denk zelf dat het heel logisch is dat je niet gelijk verliefd kan zijn op je baby, een heel nieuw mensje wat je ook moet leren kennen. Maar aan de andere kant wel die verwachting bij je zelf kan hebben! Dubbel toch…

Reageer ook