Ik lijk steeds meer op jou

‘Wat lijk jij op je moeder!’, ‘Net je vader!’, ‘Je zus en jij zouden een tweeling kunnen zijn!’ Toen ik jonger was, vond ik dat altijd wat onbenullige uitspraken. Dûh, we zijn familie: nogal logisch. Maar nu ik 27 ben en steeds ouder word, merk ik het ook!

https://www.youtube.com/watch?v=8wxVTIB6qE4

Ik moest er aan denken toen ik dit nummer van Stef Bos hoorde. Prachtig nummer trouwens, zolang ik me niet Jochem Myjer voor de geest haal haha!

Als puber wil je natuurlijk alles behalve op je ouders lijken. Dat mensen mij op mijn moeder vonden lijken of dat ik qua innerlijk net mijn vader was, vond ik maar dom. Als puber zie je het blijkbaar niet als een compliment als er gezegd wordt dat je op je moeder/vader lijkt! Wat ik als puber wel leuk vond om te horen, was dat mensen mij op mijn oudere zus Annet vonden lijken. Ik keek altijd erg tegen haar op. Het ironische er aan is dat mensen mijn zus weer erg op mijn moeder vinden lijken – en daarmee ik dus ook weer indirect , haha!

Maar meer en meer zie ik hoeveel ik wel niet op mijn moeder en Annet lijk. Ik wist al dat Annet en ik veel op elkaar lijken qua uiterlijk en innerlijk, maar hoe ouder ik word hoe meer ik zie dat we zowat precies gelijk opgaan alleen dan 18 jaar later.

– Laatst liep ik met Renate in het bos. Ze zei  dat ik van de achterkant met mijn kont in die lange jas op Annet lijk. Haha, nou zeg! Ook benoemt ze dat ik net zo creatief ben als Annet . Ik hoop het, want ik bewonder Annet haar creativiteit.

– Annet en ik lopen beide behoorlijk rechtop en schijnen ook parmantig rechtop te fietsen. Misschien komt het omdat we beide vroeger geturnd hebben?

– Als het klaar is, is het klaar. Dat heeft Annet ook. Als mijn geduld eenmaal op is -als Noa keihard trekt aan de lijn bijvoorbeeld een uur lang- dan is het ook echt op en ben ik even 10 seconden een vulkaan die uitbarst. En Jorrik moet het soms ook ontgelden. Dat wordt nog wat met mijn kinderen later! Dit hebben we denk ik ook van onze moeder, zij kan ook ontploffen als een vulkaan en even later denken ‘waarom liet ik me zo gaan?’ Ik ben namelijk ook zo’n opkropper met teveel geduld en dan zit het me soms zo hoog. Mijn neefje zei een keer tegen zijn moeder (mijn zus dus) dat ze wel een keer wat onredelijk deed en daar gaf ze hem toen gelijk in en ze schaamde zich zelfs een beetje. Ik moest er zo om lachen, want ik herken die onredelijkheid enorm bij mezelf. Volgens mij is het op dat moment meer een gevoel van onmacht en het opbrengen van teveel geduld wat die vulkaan en onredelijkheid veroorzaakt. Het is in ieder geval wel grappig dat we dit alle drie hebben en erg in elkaar herkennen. Maar een mooie eigenschap vind ik het niet, want ik zeg dan soms dingen die behoorlijk hard zijn en dat is niet leuk. Ik moet dus leren eerder mijn grenzen aan te geven.

– Annet en ik kunnen er wel dagen over doen voordat we terug appen. Niet uit kwaadheid of desinteresse, maar gewoon omdat we zo druk in ons hoofd zijn dat we het na het lezen van het appje het alweer vergeten en dan per ongeluk veel later zien dat we nog niks teruggestuurd hebben. Maar ik kan me wel goed voorstellen dat het niet leuk is voor anderen.

– We zijn beide behoorlijk makkelijk en flexibel. We vinden het vaak allemaal wel prima en vinden veel dingen leuk.

– Annet had precies hetzelfde met kinderen op mijn leeftijd. Wil ik ze eigenlijk wel? Ja, ik denk het wel. Maar ik haat die babytijd -daar zie ik enorm tegen op en lijkt me geen hol aan, ik heb liever kinderen vanaf een jaar of drie als ze kunnen praten en de kleutertijd lijkt me fantastisch. Dit had Annet precies hetzelfde. Annet vertelde me ook achteraf dat zij de babytijd helemaal niet zo leuk vond en het juist leuk vond dat haar kinderen ouder werden, dus ik weet nu al dat ik dit waarschijnlijk precies hetzelfde zal ervaren. En hoewel moeders vaak opzien tegen de pubertijd, lijkt mij dat juist een van de leukere dingen en bij Annet zie ik terug dat zij een hele leuke en lieve band heeft met haar kinderen die in de puberteit zijn.

– Wij zijn beide gigantische nachtuilen. Als ik om 03:00 een berichtje op mijn Facebook plaats, sta ik er niet van te kijken als Annet dat bericht ‘liked’ om 03:05!

– Wij zijn uitstellers en deadlinewerkers. Een werkstuk? Leren? Schrijven? Een jurk naaien voor dat feest van morgen? Die nieuwe danspasjes doornemen? Daar beginnen we de avond van tevoren aan en de toekomst is voor mij niet rooskleurig want zowel mijn moeder als Annet zijn nog steeds na 45 en 67 jaar behoorlijke uitstellers haha! Ach, wij presteren onder druk het best: laten we het daar maar op houden.

Annet en ik lijken dus veel op elkaar, maar beide ook weer heel veel op onze moeder.

– Ik ben net zo bezorgd als mijn moeder. Als Jorrik Noa mee neemt, vraag ik al snel of hij lekker met haar aan het lopen is – een verkapte vorm van ‘gaat alles nog wel goed?’ Mijn moeder was vroeger overbezorgd als je tien minuten later uit school kwam.

– Mijn moeder en ik zijn beide gek op pailletten, glitters, glans, nepbont, mooie jasjes, tasjes en bijzondere schoenen. Die glittertic heb ik echt van haar.

– Ik zeg tegen Jorrik wel eens tijdens het eten: ‘Nou, zeg eens wat of vertel eens wat leuks.’ Daar moest ik laatst zo om lachen want dit zegt mijn moeder ook zo vaak tegen mijn vader, haha!

– Laatst betrapte ik mezelf er op dat ik snoepjes in mijn zak had zitten toen ik Noa uit liet. Haha, dat doe ik nooit maar mijn moeder heeft altijd standaard pepermunt en drop bij zich! Dat was een moment waarop ik dacht: ‘Ik begin steeds meer op mijn moeder te lijken!’

– Hoewel ik vroeger dacht dat ik een ander figuur had dan mijn moeder, zie ik nu wel echt de gelijkenis. Ons figuur is een exacte kopie en volgens mij ben ik de enige van de vier die hetzelfde figuur heeft als mijn moeder! Het enige verschil is dat ik een klein bultje op mijn been heb, maar grappig genoeg heeft Annet dan weer precies hetzelfde bultje op haar been op dezelfde plek!

– Ik ben net zo gastvrij en attent als mijn moeder. Ik neem vaak iets mee voor anderen, als er visite komt zorg ik dat alles tiptop in orde is en er lekkere dingen in huis zijn zodat ik iedereen in de watten kan leggen, ik mag graag appeltaart bakken, ik maak vaak met vreemden een praatje en ik help anderen graag. Zo help ik Loes nog steeds met de boodschappen en ik moest erg lachen toen ik hoorde dat mijn moeder ook met Loes boodschappen was gaan doen toen ik op vakantie was en zij op mijn huis paste.

– Ik ben heel emotioneel en gevoelig net als mijn moeder, wij kunnen vrij snel huilen van zowel verdriet als geluk.

Ik vind het juist heel leuk om te ontdekken hoe ik steeds meer lijk op mijn moeder en mijn zus. Het is daarnaast ook heel handig, want zij zijn al ouder en snappen het als geen ander hoe je je voelt en waarom je de dingen doet die je doet. En ik kan al stiekem een beetje bepalen hoe ik over zoveel jaar uit de verf kom!

Merk jij ook nu je ouder wordt dat je steeds meer op een bepaald familielid of bepaalde familieleden begint te lijken?

26 reacties

Albertina -

Ik merk dat ook … en ook bij vrienden/kennissen denk ik veel vaker: “Wat lijkt jij op je vader/moeder.”. Ik zie het maar als een compliment, we zijn natuurlijk toch het “product” van onze ouders.
En die baby-tijd van je eventuele toekomstige kind(eren): maak je daar niet druk over, het gaat toch anders dan je denkt. Ik dacht ook dat baby’s niks voor mij waren en dat het me heerlijk leek als ze oud genoeg waren om naar school te gaan.
Maar bij je eigen kind is het toch anders (cliché maar echt waar). Ik heb bij de eerste echt 9 maanden op een roze wolk geleefd en vond zo’n kleine baby heerljk, zo eigen, zo aanhankelijk, zo nieuw, zo close. Toen de oudste uiteindelijk naar school kon, vond ik het verschrikkelijk. Echt, alle leeftijden zijn leuk, het gaat om het groeiproces. Zo mooi om mee te maken.

Rozemarijn de Birk -

Wat leuk Martine! Ik heb de tekst ‘papa ik lijk steeds meer op jou…’ op mn onderarm getatoeëerd. Omdat ik echt als twee druppels water van binnen en van buiten op hem lijk. Deze blogpost komt dan ook echt goed van pas. Leuk om te lezen!

Miriam -

Zooo herkenbaar! Eerst leek ik vooral op mijn vader, maar ik hoor nu alleen nog maar dat ik heel erg op mijn moeder lijk. Ik zeg altijd dat ik dat niet leuk vind, maar stiekem vind ik het best leuk :)

Valerie -

Wij (ik en mijn 2 zussen) hebben voor het verrassingsfeestje van mijn vader (Hij is 60 geworden + met pensioen gegaan) het liedje van Stef Bos ingezongen. :) We vonden dit het passendst omdat het eerlijk is. Het verbloemt het niet (mijn vader is nl niet de gemakkelijkste) maar liet wel duidelijk merken dat we hem graag zien

Halima -

Haha zo leuk! Ik ben precies een mix van mijn ouders. Zowel qua uiterlijk als innerlijk. Ik heb de overbezorgdheid van mijn moeder en het uitstelgedrag van nijn vader XD. Maar ook de ordelijkheid van mijn moeder en het in oplossingen denken van mijn moeder.

katrien -

OOh, super lief artikel! Mooie foto’s ook. Ik snap wat je schrijft, ik begin ook dingen te ontdekken, ook slecht kantjes die ik over heb genomen, oeps! 😉

Linda -

Leuk om te lezen en herkenbaar! Maar ik ben even confused, ik dacht dat je maar 1 zus had Renate die van de zumba toch? Je zegt dat jullie met zn vieren zijn? Wil de rest niet herkenbaar in vlogs/artikelen? Kan ik begrijpen hoor, maar ik kom nu sinds een half jaartje regelmatig op jullie site, dus ik ben een beetje verbaasd dat ik dat gemist heb. Groetjes

Annagreet -

Wat leuk om te lezen. Ik lijk qua uiterlijk op mijn vader (dik, donker haar, zelfde gezichtstrekken) en meer qua karakter op mijn moeder.

Amy -

Ik hoorde vroeger altijd dat ik op mijn moeder leek (qua uiterlijk) en vond dat inderdaad vreselijk, ook omdat de band met mijn moeder ronduit slecht was (extreem slecht, ik vond haar echt vreselijk).
Nu hoor ik het nog steeds en zie ik het zelf ook. En ik vind het helemaal niet erg meer. De band met mijn moeder is gelukkig inmiddels top.
Ik heb een aging app op mijn telefoon, grappig, en daar deed ik een foto van mijzelf in. Nou dat was bizar om te zien zeg, exact mijn moeder. Bijzonder.

Evelien -

Ik reageer zelden maar check jullie site meerdere keren per dag. Ik waardeer jullie persoonlijke en diepgaande touche aan de website! Elk artikel lees ik uit en doet iets met me! Bedankt voor jullie harde werk :) xxxx

Roosmarijn -

Hi Martine, leuk! Heb een vraag voor je ik snap jouw familie band niet zo goed. Je bent misbruikt wat vreselijk is en volgens mij hebben ze dat toegestaan toch indirect? En er geen punt van gemaakt toch? Vind het toch knap hoe je dan nog steeds contact hebt met je familie- hoe doe je dat? Je bent een sterke vrouw.

Martine -

Hi Roosmarijn,

Ik krijg die vraag wel vaker dus ik kopieer even mijn antwoord: “Wel moet je weten dat dit natuurlijk 1/10e van het hele verhaal is. Het is als buitenstaander lastig om dit te begrijpen, omdat je niet de gehele situatie kent. Daarvoor zul je je behoorlijk moeten verdiepen in onze familiegeschiedenis en in “onze” (mijne inmiddels niet meer) geloofsovertuiging. Dat loopt namelijk als een rode draad door dit verhaal, maar ik wil/kan hier niet helemaal over uitweiden. Mijn moeder heeft zeker binnen de geloofsovertuiging geroeid met de riemen die ze had en heel veel hulp geprobeerd in te schakelen, maar daar werd de zaak -zoals bij veel religies- meteen in de doofpot gestopt en totaal omgedraaid. Dat was heel pijnlijk voor ons allemaal op een andere manier: door een vreemd besluit van de ouderlingen die naar deze zaak keken, zaten we met zijn allen muurvast in deze benarde situatie.

Ik heb zeker tijd genomen om alles te verwerken en nu nog steeds -10 jaar later- zit ik in zo’n proces. Ik ben ondertussen al heel erg ver en kan steeds beter kijken naar het verleden en alle personen die mij pijn hebben gedaan op een neutrale manier en meer als een vaststaand feit. Iets dat ooit eens gebeurd eens en verder niet: blanco/neutraal. Ik heb daarin heel erg veel gehad aan mijn psychosynthese therapeut Caroline (van Pure Me Retreats in Zeeland) en aan het boek ‘Boek van Vergeving’ van W. Glaudemans.

Mijn band met mijn ouders is wellicht gek genoeg veel beter dan ooit. Ik ben juist wel eens blij dat dit gebeurd is. We zijn juist door altijd open naar elkaar te blijven veel dichter bij elkaar gekomen. Je gaat soms door hele diepe dalen, maar dat wil niet zeggen dat je nooit samen meer die berg gaat beklimmen. Ik ben zo blij dat ik nu een veel andere band heb met mijn ouders dan vroeger. We respecteren elkaar veel meer en zijn juist nog meer van elkaar gaan houden.”

Tine -

Dat liedje van Stef Bos is een favoriet van mijn vader en mij, ik vind het een prachtig compliment!! Btw zowel je zus als je moeder zijn prachtige vrouwen (zoals jij ;)) en zien er jonger uit dan ze zijn.

Michelle -

Wat leuk om te lezen! Ik ben geloof ik een mixje van allebei. Ik dacht altijd dat ik een kopie van mijn moeder was, maar ik herken ook steeds meer dingetjes van papa in mezelf en dat is zo leuk om te merken!

Tessa -

Ik ben 14 maar merk echt al heel erg dat ik op mijn broers en ouders lijk, haha.
Mijn broer van 18 en ik hebben bijna hetzelfde hoofd en mijn broer van 25 en ik zijn allebei echt heel chaotisch.
Ik kan soms echt heel erg arrogant overkomen, net als mijn moeder en ik ben net zo muzikaal als mijn vader. :p

laura -

Ik lijk van binnen en van buiten heel erg op mijn moeder.

Kelly -

Ik mijzelf niet maar ik merk wel dat mijn jongste zusje een kopie is van mij haha!

Amy -

Wat leuk al die gelijkenissen! Ik merk steeds meer dat ik qua karakter heel erg lijk op mijn overleden oma. Qua maniertjes enzo.. Erg mooi, vind ik <3

Carina -

Helaas lijk ik ook erg op mijn moeder en af en toe ook op mijn oudere zus. Ik zeg helaas omdat ik met beide geen al te beste band heb en het vaak ook niet eens ben met hoe zij zich opstellen ten opzichte van anderen. We hebben ook vaak onenigheden. Ik kan ook niet wachten tot ik eindelijk uit huis kan om dan eindelijk te kunnen zijn zoals ik wil zijn zonder meteen afgekraakt te gaan worden door mijn moeder..

Naomi -

Leuke post tien! Leuk om te lezen want veel dingen komen duidelijk van de van Prooijen kant haha! Alleen maar positief dat je op hun lijkt want je moeder en zus zijn allebei schatten!
Ik vind dat ook wel leuk om in m’n zus en broers dingen te herkennen van mezelf, bij iedereen herken ik wel wat van mezelf. En hoe ouder ik wordt, hoe meer ik bemerk dat ik vast ook dingen van m’n vader heb, hoewel ik altijd dacht dat ik alleen maar dingen van m’n moeder heb. Leuk is dat vind ik.

Martine -

Haha ja er zitten zeker van Prooijen trekjes in 😉 Leuk om te merken bij familie hoeveel je van elkaar weg hebt he? Ik ben ook wel heel benieuwd welke trekjes jij van je vader hebt. Misschien het gek doen? :’D

Naomi -

Nou ik weet natuurlijk niet of mijn vader dat ook had, maar mijn moeder heeft die dingen niet dus dan moet t wel van hem komen haha! Net zoals wat jij schreef over nachtuilen, uitstellen tot t laatste moment, dat heeft mijn moeder niet..en idd het gek doen, gek zijn van koken/bakken, het zorgzame, alles altijd goed willen doen, soms ten koste van jezelf, bepaalde humor die alleen wij snappen..dat soort dingen 😀 mijn schoonvader is qua karakter ook een beetje hetzelfde als mijn vader (zo’n gevoel heb ik dan) en daardoor ook een supergoeie band met hem.

Anouk -

Whut? Ik las je artikel en dacht: daar lijk ik ook veel op. En nu lees ik iets over een van Prooijen band. Dat is mijn achternaam :) Zegt natuurlijk niks, maar ik vond het te grappig om niet even niet te reageren.
Los daarvan: keep up the good work, 2wmn en llg zijn mijn favorieten!

Dita -

Qua uiterlijk zal ik nooit op mijn ouders gaan lijken aangezien ik geadopteerd ben maar qua innerlijk lijk ik wel erg op mijn moeder. Erg leuk om te zien dat het er dus echt aan ligt hoe je wordt opgevoed.

Margot -

Wat leuk al die gelijkenissen! Ik lijk in bepaalde opzichten wel erg op mijn moeder.

Anniek -

Wat supergrappig dat je nu, jaren later, zelf ook merkt hoeveel je eigenlijk op je moeder en op Annet lijkt! Wel tof eigenlijk :) Zelf lijk ik echt enorm op mijn oma. We zijn allebei lang en smal gebouwd, hebben lange vingers, lange tenen, zijn ochtendmensen, en kunnen allebei om dezelfde stomme grapjes lachen, haha! Heel leuk :)

Reageer ook