Snapchat Q&A: Persoonlijke vragen

Toen SnapChat net uit kwam, vond ik er niet veel aan. Maar sinds een tijdje ben ik toch behoorlijk actief op SnapChat en vind ik het superleuk! Ik krijg ook veel persoonlijke vragen via SnapChat en daarom gaf ik jullie de gelegenheid deze aan me te stellen zodat ik ze kon beantwoorden in een artikel.

Wil je me volgen op SnapChat? Mijn gebruikersnaam is martineee10. En wat veel vragen kwamen er, jullie mochten namelijk hele persoonlijke vragen stellen dus het hemd werd van mijn lijf gevraagd. Haha! Komen ze:

1. Wil je trouwen en/of kinderen op dit moment?

Deze vraag werd me het meest gesteld, vooral die over kinderen. Ik was wel benieuwd waarom. Denken de meesten van jullie nu Willemijn een kind heeft, dat ik ook snel zal volgen? Ik heb namelijk juist het tegenovergestelde. Hoewel ik Jelle een schatje vind, heb ik als ik zie hoeveel werk en toewijding het is nog minder zin in zelf kinderen opvoeden. Ik vind kinderen hartstikke leuk, maar voor nu wil ik liever verder met mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Als moeder kom je toch op de laatste plek en als je nog graag aan jezelf wilt werken is daar in het begin mijn inziens geen of weinig ruimte voor dus op dit moment in mijn leven zou een kind niet wenselijk zijn. En of dat over een, twee, drie jaar whatsoever wel zo is, dat zie ik dan wel. Ik heb er voorlopig nog geen gevoelens bij.

Trouwen idem dito, ik zie trouwen niet echt als de kroon op mijn relatie. Ik zou geen nee zeggen als Jorrik het zou vragen maar de gedachte er achter zou ik voor mezelf niet zo goed weten. Zou ik dan trouwen om te bewijzen dat we elkaar lief hebben? Voor wie dan? Dat weten we zelf al. Zou ik trouwen om de gelofte uit te spreken dat we elkaar trouw blijven en hopelijk samen oud worden? Tja, ik wil zekerheid en vertrouwen in mijn relatie maar ik weet ook niet of dat  realistisch is aangezien we als mens ook door de jaren heen veranderen. Misschien over tien jaar zijn we beide wel zo veranderd dat we niet meer bij elkaar passen of juist niet natuurlijk. Ik vind het leven misschien iets te onzeker en onvoorspelbaar om te trouwen. Als ik zou trouwen, zou ik denk ik trouwen uit respect voor elkaar en de persoon die we zijn (geworden). Op dit moment ben ik nog heel erg op zoek naar mezelf, wellicht dat dat de reden is dat ik het nu nog niet de beste tijd vind om te trouwen. 

2. Komt er van jou ook nog een housetour of is dat te persoonlijk?

Ik vind mijn huis niet echt mooi genoeg om te laten zien en daarnaast woon ik samen met Jorrik die het ook geen fijne gedachte vindt als dit zo prominent in beeld is. Maar mocht ik ooit een VT Wonen huis krijgen, dan zou ik wel (stiekem 😉 ) wat filmen haha.

3. Hoe ga je om met een slechte thuissituatie?

Dit vond ik een hele, mooie open vraag. Ook een vraag waar ik veel over zou kunnen vertellen. Deze vraag bewaar ik daarom en ik ga hier een artikel aan wijden op 2WMN. 

4. Waar worstelde jij mee in de puberteit?

Hoewel de meeste meisjes vaak onzeker zijn over hun uiterlijk, had ik dat helemaal niet in de puberteit. Op dat gebied was ik vrij nuchter en zelfverzekerd. Het boeide me ook niet zo heel erg hoe ik of iemand anders er uit zag. Ik droeg ook nooit zoveel make-up totdat ik zestien was.

Waar ik wel een beetje mee worstelde was dat ik Jehovah’s Getuige was en ik liever niet wilde -behalve mijn drie vaste vriendinnetjes- dat iemand anders dat in de klas wist. Ik schaamde me en ik vond het daardoor ook moeilijk om openlijk verkering te hebben op school terwijl ik wel graag een vriendje wilde. Het probleem was ook dat ik ieder jaar wel weer een jongen in de klas had die me leuk vond en dat was altijd wederzijds. Voor ik het wist, ging het praatje al weer rond dat ik weer ergens had zitten zoenen en zat ik weer in de problemen. Dat vond ik echt heel irritant en hierdoor moest ik het vaak uitmaken.

Verder had ik eigenlijk best een zorgeloze puberteit, totdat het seksueel misbruik begon. Ik ging veel stiekem drinken en het kon me allemaal niks meer schelen. Ik werd opstandig tegen mijn ouders. Een hele nare periode. Vanaf dat moment voelde ik me ook geen kind/puber meer en ik vind het jammer dat ik voor mijn gevoel niet zo lang een puber heb kunnen zijn. Mijn leven zat op dat moment in een stroomversnelling.

5. Hoe was jij vroeger op school, vond je het leuk of niet?

Ja ik vond het gewoon prima. Ik heb gelukkig voor het grootste deel fijne herinneringen. Zo deed ik altijd met mijn vriendinnen mee aan het Open Podium en dansten wij ook in de Saturday Night Fever Musical. Dat was zo’n ontzettend leuke tijd. Ik vond de middelbare school een groot avontuur. Ik vond het stoer, de hormonen gierden door je lijf en ik haalde redelijke cijfers. Ik had het veel beter kunnen doen qua leren en ik had voor vwo kunnen kiezen, maar who cares? Met zesjes en zevens haal je dat diploma ook.

6. Wat had je anders gedaan als het kon?

Niks, ik geloof er in dat het leven komt zoals het gaat en het gaat zoals het komt. Alles wat op mijn pad is gekomen is een grote leerschool geweest waar ik dankbaar voor ben en langzaamaan met een trots gevoel op kan terug kijken.

7. Wat is het mooiste wat je tot nu toe ooit is overkomen?

Ik denk dat zelfinzicht het mooiste is wat een mens kan overkomen. Ik vind het erg leuk om veel te leren over jezelf en je kwaliteiten en over andere mensen. Dus het mooiste wat me tot nu toe is overkomen is denk ik de retreat in Zeeland. Dat heeft me zoveel inzicht gegeven in wie ik werkelijk ben en waar ik voor sta. Het voelde als een bevrijding en een nieuwe start.

8. Naar welke plek zou je nog het liefste willen?

Ik zou graag nog eens terug willen naar Zuid-Afrika, omdat de mensen daar zo’n diep respect hebben voor de natuur en de dieren. De mensen die ik daar heb ontmoet waren zo puur. Het is daar prachtig maar ook Nieuw-Zeeland staat hoog op mijn lijstje. Ooit, ooit ga ik er heen.

9. Wat was je geworden als je geen blogger zou zijn en wat vind je nog meer leuk om te doen naast bloggen?

Ja, dat zou leuk zijn om te weten haha. Ik denk dat logopedist uiteindelijk geen goed beroep voor me was geweest. Ik vind psychosynthese reuze interessant en (life) coaching ook, ik kan me voorstellen dat ik later ooit daar nog wel eens wat mee ga doen. Ik vind het leuk om anderen dingen te leren en ze te inspireren. Ik denk dat daar mijn kracht ligt.

Maar lesgeven vind ik ook heel leuk: of dat nu voor kinderen is, jongvolwassenen of ouderen. Ook de zorg trekt me nog steeds, maar ik vind de administratieve kant daarvan zo vreselijk (deprimerend) dat ik het behoorlijk ontmoedigend vind om nog eens in die sector iets te gaan studeren en werk te zoeken.

Naast het bloggen vind ik het verder leuk om te zingen, te dansen, te boksen, met familie/vrienden te zijn en een goed feestje sla ik niet af. En ik ben daarnaast gek op dieren, vooral honden en katten!

10. Hoe zag je vroeger je toekomst voor je?

Echt vroeger? Nou, op mijn elfde had ik bedacht getrouwd te zijn op mijn 20e en snel kinderen te krijgen. Ook wilde ik vroeger als Jehovah’s Getuige graag pionier worden in het buitenland (dus daar langs de deuren gaan) en/of tolk worden of iets met gebarentaal doen, het liefst in Londen. Dat had een totaal ander leven geweest in vergelijking met nu. Ik denk ook een leven dat van binnen nooit echt bij me had gepast, dus ik ben blij dat ik nu een andere toekomst heb gecreëerd.

11. Ben je op dit moment gelukkig of zit je iets dwars dat je wilt veranderen?

Wat is geluk? Ik denk dat niemand constant gelukkig is. Dat komt met vlagen. Ik zit nu op dit moment in een proces van vergeving waarbij ik hard bezig ben om aan mezelf te werken en te dealen met mijn verleden. Dat voelt goed en ik ervaar nu ook meer rust. Dat zie ik wel als geluk. Ik geniet wel meer dan voorheen van het leven en geniet ook wat bewuster van alles. Ik weet beter wat ik wil en voel. Ja, als ik dit zo lees kan ik zeggen dat ik gelukkig aan het worden ben waarbij er soms momenten zijn van intens geluk en soms intens verdriet. Dat is ook niet zo gek, die gaan ook hand in hand met elkaar samen want zonder het een kun je het ander niet ervaren denk ik. Maar op dit moment overheerst het geluk wel. Gelukkig. 😉

12. Wat vind jij leuk aan bloggen?

Ik vind het leuk dat het me soms dwingt een creatieve kant van mezelf te laten zien. Dat vind ik een leuke uitdaging aan bloggen. Ik vind het daarnaast heel leuk dat wij zulke leuke volgers hebben die doorgaans met liefde en respect met elkaar omgaan en elkaar helpen. Dat vind ik prachtig om te zien en dat is ook wat we willen uitstralen. Een gevoel van veiligheid en een vriendinnen-gevoel maar dan online. Ik vind het leuk dat je op die manier anderen kunt helpen en kunt inspireren. Als een ander iets aan mijn verhaal heeft en ik diegene indirect help om een stap verder te zetten in het leven, dat vind ik prachtig. Niet te omschrijven! Dat is voor mij de kroon op het werk: het vervullen van andere mensen met liefde en zelfinzicht.

13. Hoe ziet jouw toekomst er uit voor de komende 10 jaar?

Ik ben blij dat ik geen glazen bol heb, ik wil het ook helemaal niet weten. Maar in tien jaar kan er ontzettend veel veranderen. De Martine van 17 is een totaal ander mens dan de Martine van 27. Ik ben wel heel benieuwd als ik over tien jaar 37 ben. Wow, zevenendertig. Waar sta ik dan en wat doe ik dan? Heerlijk, dat ga ik allemaal nog ontdekken. Ik hoop in ieder geval dat ik gezond ben en nog steeds alle lieve mensen van wie ik hou om me heen heb. Wie weet heb ik dan nog wel meer lieve mensen om me heen. 

Ik hoop over 10 jaar dat ik een baan heb waarbij ik helemaal op mijn plek zit. Op dit moment is dat bloggen maar over 10 jaar kan het misschien wel iets heel anders zijn. Ik moet wel zeggen dat het leven me als eigen baas wel bevalt, ondanks de nadelen die er ook wel aan zitten. Het lijkt me leuk om over 10 jaar nog steeds ZZP’er te zijn of dat nu als blogger is of met een totaal ander bedrijf.

Zo heb ik met Jorrik nog wel eens zitten fantaseren over een dierenpension, haha! Maar eerst maar eens een normaal huis kopen.

14. Wat zou je graag nog willen bereiken?

Een award voor de mooiste vlog, haha!

15. Wat vind je mooi aan jezelf en wat zou je willen veranderen?

Ik vind het mooi dat ik heel open ben, dat ik hulpvaardig ben en me goed kan inleven in een ander. Waar ik op dit moment mee bezig ben om te veranderen is mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen in de zin van ‘ik kan het alleen, ik ben sterk en onafhankelijk’ in plaats van ‘kan ik het wel?’ Ik wil wat meer mijn eigen kracht gaan inzien en niet altijd zo onzeker zijn over mijn eigen kunnen maar erop vertrouwen dat het goed komt en ik het leven allemaal prima alleen aan kan. Ik zou het ook wel eens fijn vinden om wat impulsiever te zijn en meer risico’s te durven nemen. En dat je dan misschien wel keihard op je bek gaat (daar ben ik bang voor) maar dat je dan ook kan zeggen: ‘Ach, nou en?! Ik heb het geprobeerd.’ Dat zit gewoon niet in mijn aard, maar ik denk dat het me wel verder zou kunnen brengen.

16. Wat is je grootste angst?

Ik had eerder deze angst, maar op dit moment heb ik geen angsten. Ik probeer ten volle van het leven te genieten en als het wat minder gaat ook daar het positieve van in te zien. Je kunt overal van leren. Ik denk dat het de kunst is als er een vervelende situatie is om dan door te pakken en er later met een neutraal, gedesensitiseerd gevoel er op leren terug te kijken.

17. Vind je het jammer dat je als Jehovah’s Getuige bent opgevoed? De uiteindelijke familiebreuk daar gelaten.

Tja, misschien moet je dit vergelijken met dat je nooit een appel gezien of geproefd heb. Mis je de appel dan? Nee, totdat je de appel eet en weet wat je gemist hebt. Ik heb een prima jeugd gehad -afgezien van het misbruik- en ik kon me ook niks voorstellen bij een leven als geen Jehovah’s Getuige. Dat was voor mij het leven en daar voelde ik me tot op zekere hoogte goed bij. Hoewel ik wel altijd een vrij laag zelfbeeld heb gehad, vooral in die tijd, omdat ik voor mijn gevoel nooit de perfecte Jehovah’s Getuige was. Anderen waren veel meer toegewijd en ik had altijd het gevoel dat ik de ondeugende puber was die weer eens met een jongen had zitten zoenen en op het matje geroepen werd. Vreselijk.

Totdat ik er uitstapte en langzaam ging inzien wat ik gemist had. Dan heb ik het voornamelijk over mijn persoonlijke ontwikkeling. Zo merkte ik tijdens de opleiding logopedie dat ik onzeker was over mezelf, veel informatie voor zoete koek aannam en niet heel kritisch was aangelegd. Ik schaamde me dood. Ik had ook niks met de politiek en qua algemene kennis had ik nogal het gevoel dat ik een aliën was ten opzichte van de rest. Ik denk dat ik het daarom op zekere hoogte jammer vind maar anderzijds heb ik qua persoonlijke ontwikkeling juist een enorme inhaalslag gemaakt omdat ik inzag dat ik in zo’n andere omgeving verkeerde en ik graag ‘normaal of neutraal’ wilde zijn. Maar ik ben altijd blij geweest met hoe redelijk vrij ik nog opgevoed werd en ik bewonder mijn ouders dat ze daar toch een soort van middenweg in hadden gevonden aangezien mijn vader geen Jehovah’s Getuige was. Zo mocht ik wel naar schoolfeesten bijvoorbeeld, op schoolreisjes, meedoen met Sinterklaas surprises op school of naar godsdienstles als ik dat zelf wilde en uitgaan op mijn zestiende (en dat wilde ik!) en ik ben dankbaar dat ik dat wel heb mogen ervaren en ik daar vrij in gelaten werd. Heel dankbaar. Er waren ook genoeg vriendinnetjes in mijn zaal (=kerk) die dat namelijk absoluut niet mochten en die weleens jaloers waren. Begrijpelijk!

18. Als er een discussie gaande is ben jij dan degene die van zich laat horen of luister je naar wat er gezegd wordt?

Ik heb een haat-/liefdeverhouding met discussies voeren. Als het een discussie is over een interessant onderwerp en de discussie wordt op een fijne manier gevoerd waarbij mensen ook elkaar laten uitpraten en elkaars zienswijze respecteren, dan discussieer ik graag mee.

Maar ik merk wel dat ik tijd nodig heb om een goed antwoord te formuleren tijdens de discussie. Ik wil dan niet met een halfbakken antwoord komen dat niet goed onderbouwd is. Dus ‘luisteren’ doe ik ook zeker, al is het maar om mezelf tijd te gunnen om even goed na te kunnen denken haha!

Op het moment dat mensen gaan ruziën in een discussie, ben ik altijd de nuchtere vredestichter (ach jongens, zo erg is het nou ook weer niet) en probeer ik er met de nodige humor nog wat van te maken.

Wow wat veel vragen, respect als je alles gelezen hebt. Leuk dat jullie zoveel vragen hebben gesteld. Ik stel er ook eentje aan jullie, zo’n heerlijke, vervelende, persoonlijke maar ook boeiende vraag waar je liever niet altijd bij stil wilt staan omdat het antwoord niet altijd even leuk is…of juist wel! Maar het is ook een mooie en simpele vraag, die je kan helpen om eens stil te staan bij het leven.

Hou je van jezelf? Waarom wel/waarom niet?

29 reacties

Syl -

Leuk om de antwoorden te lezen. In sommige antwoorden herken ik mijzelf. Ik heb al ruim 10 jaar een relatie, maar ik hoef niet zo nodig te trouwen om de rest van de wereld te bewijzen dat wij van elkaar houden. Al zou ik natuurlijk geen nee zeggen als hij mij zou vragen. Verder hoef ik ook geen kinderen. Daarnaast zou ik het ook moeilijk vinden om in sommige situaties professioneel te blijven. Ik ben echt te emotioneel daarvoor.

Sandra -

Ik lees en kijk niet alles wat voorbij komt, maar ik heb wel eens gedacht aan de vraag:
Correct me if I’m wrong, maar je bent van origine geen Groningse toch? Hoe ben je in Groningen terecht gekomen? Je hebt er gestudeerd, dat weet ik wel.. maar verder?
Misschien heb ik tóch eens een keer gelezen en weet ik het wel, maar da’s een vraag waar ik de laatste tijd vaker aan dacht en die ik toch wel wilde stellen 😛

Verder vind ik dit een mooi artikel, met interessante, leuke vragen! :)

Martine -

Dan moet je het artikel ‘het volgen van je hart’ even lezen: dan snap je het wel 😉

Hannah -

Wat een mooi en eerlijk artikel. Ik vind het erg mooi dat je zo open over alles wilt en durft te praten. Na aanleiding van het Jehova’s getuigen zijn, ben ik benieuwd of je op dit moment nog wel iets gelooft?

Martine -

Hi Hannah,

Leuk dat je het vraagt. Ik geloof eigenlijk in de mens zelf. Dat iedereen een uniek talent heeft en een bepaalde kracht (gids) bezit. Ik geloof er in dat iedereen bepaalde talenten heeft en dat sommige talenten door bepaalde gebeurtenissen in de vervorming zijn geraakt (dus de negatieve kant op zijn gegaan) en andere talenten juist in hun kracht staan. Voor mij draait het leven om de zoektocht naar hoe ik vervormde talenten weer kan ombuigen naar iets positiefs en ik denk dat als iedereen dat zou proberen de wereld veel mooier zou zijn. Maar ja, is dat realistisch? Ik denk het niet, maar wie weet is dat wel zo over honderden jaren als we er niet meer zijn 😉

Nora -

Wat een mooi artikel. Ik vind het heel erg knap en stoer dat jij je zo open (en ook kwetsbaar) kunt opstellen voor jouw lezers. Dankjewel <3.

Mare -

Bedankt Martine voor dit inspirerende artikel.

Dieuwertje -

Aww, Nieuw Zeeland,, echt heen gaan!! Ik ben net 2,5 week terug, en het is zo’n mooi en geweldig land!! Echt, zodra je de kans krijgt gewoon gaan, het is de lange vlucht meer dan dubbel dwars waard.
Zo, nu ik mijn liefde voor NZ hebt geuit ga ik de rest van het artikel ook nog even lezen :)

Marloes -

Wat een mooi open en eerlijk artikel Martine! Normaal ben ik een stille lezer maar dit artikel en jouw vraag zetten me aan het denken. Hou ik van mezelf? Lastig antwoord. Met vlagen vind ik mezelf best leuk maar ik heb ook een boel momenten dat ik mezelf niet leuk vind. Ik ben druk aan mijn zelfbeeld aan het werken en ik hoop dat ik hierdoor wat meer blij word met wie ik ben. Ik merk dat nu ik er echt mee bezig ben, ik mezelf juist even wat minder vind omdat je wordt geconfronteerd met dingen waar ik aan wil werken maar het komt goed. Ik heb er vertrouwen in en ik weet zeker dat ik er sterker uit zal komen.

Lien -

Mooi artikel Martine!
Ik hou wel van mezelf. Raar om dit zo te zeggen haha. Ik ben niet altijd het braafste meisje geweest vroeger en heb in mijn ogen veel fouten gemaakt. Dit ligt nu wel achter me en ik heb er vrede mee genomen. Ook voelde ik me vroeger niet goed in mijn vel. Ik heb prikkelbare darm syndroom waardoor mijn buik vroeger elke dag pijn deed, helemaal opgezwollen stond… Ik ben nu een half jaar bezig met een speciaal dieet hiervoor en heb eindelijk veel minder pijn en ik voel me gewoon zoveel beter in mijn vel. Op deze manier werk ik dus ook aan mezelf, maar dan eerder lichamelijk en het voelt super!
Veel goeie moed Martine, je komt er wel :)

melissa093 -

Ik jouw antwoord op vraag 17 herken ik een heleboel van mezelf. Ik kom alleen niet uit een jehova’s getuigen gemeenschap maar uit een strenge reformatorische gemeenschap. Ik heb mezelf ook erg moeten ontwikkelen nadat ik er uit gestapt ben na jarenlang misbruik. Dat was een hele heftige tijd. Nu 4,5jaar later kan ik volmondig ja zeggen op je vraag: hou je van jezelf, en daar ben ik blij om. Gelukkig maar.

Yara -

Wat een mooi open artikel, het is bijzonder om te merken dat je dat met je online ‘vriendinnen’ wilt delen. Echt knap! Ik vind het lastig om antwoord te geven op je vraag of ik van mezelf hou? Dit gaat bij mij erg met vlagen. Ik merk wel als ik er bewust mee bezig ben, dit steeds vaker zo voelt. Inzichten, relativering en praten met mensen die dichtbij staan, zijn bij mij echt sleutels om het te vergroten. Ook geloof ik dat onzekerheid hier een groot aandeel in heeft bij mij, wanneer ik mij zekerder voel merk ik dat het beter gaat met mezelf en meer van mezelf kan ‘houden’.

Lindsey Beljaars -

Prachtige antwoorden geef je. Heel erg tof dat je zo open en eerlijk bent over je verleden.

Maaike -

Wauw Martine, wat vind ik je een open en mooi mens! Zo knap hoe open en wijs je antwoord kan geven op deze vragen, en kan me in veel dingen ook goed vinden maar had het zelf nooit zo bedacht! Kan er dus nog wat van leren! :)

Martine -

Wauw wat leuk om te lezen, dat ik dat al heb bereikt door vragen te beantwoorden is toch super :) ?

Rosanne -

Wat een mooie en eerlijke antwoorden geef je. Je kunt echt zien dat je er goed over na hebt gedacht!
Je mag zeker trots zijn op jezelf. Ik vind het echt knap hoe jij kiest voor je eigen gelukt en goed nadenkt over de keuzes die je maakt, je bent een sterke vrouw!

Ilse -

Mooi om te lezen. Je zegt dat logopedist waarschijnlijk geen goed beroep voor je was geweest. Ligt dat aan het vak of alle rompslomp eromheen? Ik heb nog maar kort geleden de keuze gemaakt om uit de logopedie te stappen en in de kinderopvang te werken totdat ik heb uitgezocht wat ik wil. Een moeilijke keuze maar die moest gemaakt worden. Het vak verkeerd zich in zwaar weer en merk dat steeds meer logopedisten eruit stappen. Wat zouden ze toch allemaal gaan doen?

Martine -

Ik ben denk ik te erg een gevoelsmens en daardoor niet zo geschikt als therapeut. Ik hou niet van die regeltjes en je moet natuurlijk professioneel blijven. Je kunt niet iedereen een dikke knuffel gaan geven als ze zitten te huilen tijdens een behandeling, maar die neiging had ik wel en ik vond het zo afstandelijk dat dat niet kon. Dat stond me tegen.

Daarnaast vond ik het ook juist fijn om een behandeling op gevoel te doen en vond ik het meer irritant dan fijn om te moeten verantwoorden waarom je het op die manier deed. Ik snap natuurlijk dat het moet, maar pfff. Soms was er gewoon geen aanleiding toe om een bepaalde methode te proberen, maar deed ik dat gevoelsmatig en werkte het wel omdat ik het gevoel had dat dit het beste zou zijn. Maar ja, leg dat maar eens uit aan de verzekering haha.

En vooral al die verslaglegging er om heen waardoor je veel minder tijd over houdt voor de cliënt (en daar gaat het toch om? De zorg gaat tegenwoordig mijn inziens niet meer om de zorg maar om geld en macht) en hoe weinig je betaalt krijgt voor de hoeveelheid werk die je moet verrichten vind ik totaal niet in balans. Logopedisten (en wellicht andere paramedici) zouden toch echt meer moeten verdienen. Dus ik snap wel dat het vak veel mensen verliest en dat is erg zonde.

Evelien -

Alles gelezen hoor! Wat een mooi artikel is dit geworden :) Ik vind het vooral mooi dat je zo eerlijk bent en erkent dat je soms ook nog zoekende bent. Als jongere denk je dat ‘later’ alles wel op zijn plaats gevallen zal zijn, maar ook als volwassene is het soms nog zoeken naar jezelf.

Pfoe, jouw vraag .. Ik heb hier even over nagedacht, maar het is een moeilijke. Ik hou van mijn leven, ben erg trots op de prestaties die ik haal (en heb gehaald), en weet dat mensen mij zien als een leuk persoon. Echter vraag ik mezelf heel vaak af ‘wie ik ben, wat mijn rol is en hoe mensen zich écht voelen als ze bij mij in de buurt zijn’. Ik heb daar zelf een wat negatiever gevoel over, maar ik weet niet waar dat vandaan komt.. Ik sta er vaak bij stil, maar weet niet zo goed hoe ik hier aan kan werken. Wat dat betreft een beetje een dood spoor dus.. Gek dat ik dit nooit aan iemand vertel maar dit nu wel typ. Kan je nagaan wat jouw blogs soms losmaken bij mensen Martine :)

Martine -

Hi Evelien,

Wat fijn dat je dit even opschrijft voor jezelf. Ik zat even na te denken over wat je hier schreef:

Pfoe, jouw vraag .. Ik heb hier even over nagedacht, maar het is een moeilijke. Ik hou van mijn leven, ben erg trots op de prestaties die ik haal (en heb gehaald), en weet dat mensen mij zien als een leuk persoon. Echter vraag ik mezelf heel vaak af ‘wie ik ben, wat mijn rol is en hoe mensen zich écht voelen als ze bij mij in de buurt zijn’. Ik heb daar zelf een wat negatiever gevoel over, maar ik weet niet waar dat vandaan komt.. Ik sta er vaak bij stil, maar weet niet zo goed hoe ik hier aan kan werken. Wat dat betreft een beetje een dood spoor dus.. Gek dat ik dit nooit aan iemand vertel maar dit nu wel typ.

Terwijl ik het stuk las kwamen er gelijk een paar vragen in me op (je hoeft ze niet te beantwoorden hoor): Waarom hou je van het leven? Wat maakt het leven voor jou mooi? Heeft dat met jou als mens te maken of eerder met wat je als mens doet – dus de prestaties die je behaald en/of de mensen die van je houden?

Wat ik ook lees in jouw stuk is toch dat je vrij veel belang lijkt te hechten aan wat anderen van jou vinden en hoe ze zich voelen bij jou in de buurt. Net als ik lijk je ook nog zoekende naar wie je echt bent en wat jouw rol (en dus jouw talenten!) zijn in de wereld. Ik denk dat zoiets als het Talentenspel je ook heel erg hierbij kan helpen. Ik zat namelijk ook op een dood spoor, maar dat Talentenspel heeft me zo enorm veel duidelijk gemaakt. Niet normaal: alsof de puzzel met jou hoofd er op zo ineens neergelegd wordt. Ik zou je aanraden om eens te zoeken naar een psychosynthese therapeut bij jou in de buurt die ook werkt met bijvoorbeeld zo’n Talentenspel. Je hebt er echt heel erg veel aan en de inzichten die je over jezelf op doet zijn soms even schrikken maar het is ook een enorme bevrijding en je weet welke richting je op moet. Geweldig toch?

Bedankt dat je dit zo over jezelf beschrijft, dat vind ik ontzettend mooi en dapper en is mijn inziens een eerste stap naar je zoektocht wie je bent! Ik hoop dat je gaat leren vertrouwen in de toekomst op jezelf en wat je waard bent – het maakt niet uit wat anderen van je vinden. Als jij zelf nog zoekende bent naar wie Eveline werkelijk is, hoe kunnen anderen je dan ‘vinden’ en je talenten zien ..? 😉

Liefs!

Kimmetje -

Wat een heerlijk open stuk en heel herkenbaar je onzekerheden en achterlopen van algemene kennis. Ik zit een paar fases voor jou maar het geeft me wel vertrouwen om te zien hoe je daarmee omgaat. Ga zo door, Tien! Jezelf vinden en leuk vinden is het allerbelangrijkste

Tessa -

Mooi dat je zo open over alles kunt praten! En grappig om te zien dat mensen van wie je denkt dat ze super zelfverzekerd zijn, toch ook hun onzekerheden en struggles hebben. Om jouw vraag te beantwoorden: hou ik van mezelf? Af en toe. Ik ben nog heel hard aan het werken aan mijn zelfvertrouwen en leer mezelf steeds beter kennen. Het afgelopen jaar heb ik mijn best gedaan voor dingen in mijn leven dankbaar te zijn in plaats van alles als vanzelfsprekend te nemen. En ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn, inclusief hoe ik ben. Ja, ik heb ook goede kanten en ik mag er zijn! Zo fijn om dat eindelijk te kunnen zeggen maar ook echt zo te voelen.

Martine -

Ik ben ook wel van veel dingen over mezelf heel zeker, waar ik vooral onzeker over ben is mijn ‘kunnen’. Kan ik het wel en hoe dan? Ik denk dat je onzekerheid hebt op verschillende niveaus. Ik vind vooral het laatste wat je zegt heel mooi. Iets zeggen is een ding, maar het ook echt voelen diep van binnen: dat is een stukje wat veel mensen moeilijk vinden. Zelfs als ze denken dat ze het wel voelen en soms pas jaren later voel je het pas echt. Gek is dat!

Margot -

Wat een mooie en eerlijke post! Toen ik je reactie las over de musical moest ik daar ook meteen aan denken. Ik heb twee jaar meegedaan (zelf dansen en choreograferen) en daar kijk ik met zo ontzettend veel plezier op terug. Mooie tijd!

Liset - Beautydagboek -

Wat mooi dat je zo open over jezelf bent, je verleden, je struggles en de toekomst. Ik vind het knap hoe je je leven zelf bepaald hebt en een andere wending hebt gegeven. Je leven had er inderdaad heel anders uit kunnen zien! Je bent voor jezelf gaan staan, jouw behoeftes, jouw leven, jouw invulling. Heel erg mooi om te zien dat je zelf verantwoordelijkheid voor je leven neemt door andere keuze te maken en gewoon voor jezelf te kiezen. Heel goed van je Martine!

Dita -

Wat mooi en eerlijk geef je antwoord! Trouwen zie ik ook niet als kroon op onze relatie. Wellicht trouwen we nog eens maar voor het zelfde helemaal niet.

Joke -

Martine, wat heeft het leven je veel wijsheid gebracht..Kippenvel bij het lezen..

Martine -

❤️❤️❤️

Willemieke -

Ik wist helemaal niet dat je Jehova’s getuige was vroeger. Wat ben je een mooie sterke vrouw geworden zeg! Mag je trots op zijn hoor (:

Reageer ook