Je beste vriendin is zwanger!

Je beste vriendin is zwanger: hoe voelt dat? Ik kreeg veel vragen toen Willemijn aan jullie vertelde dat ze zwanger was, hoe ik dat vond en wat mijn reactie was. Hoe voelde het in het begin en hoe is dat nu? Ik vertel het je eerlijk.

Twee jaar geleden had ik nooit gedacht dat Willemijn nu een kindje zou krijgen. Ik had haar er nooit echt over horen praten, maar blijkbaar zat het idee al wel in haar hoofd want opeens was het moment daar dat ze praatte over de chromosoomafwijking van haar zus en dat het bij haar wel eens langer kon duren dan bij een gemiddelde zwangerschap om een gezond kind te krijgen. Als het nu vijf jaar zou duren om een gezond kindje op de wereld te zetten, dan was ze wel bijna dertig en daarom moest het nu gebeuren. En als Willemijn eenmaal iets in haar hoofd heeft, dan gebeurt het ook. Daar is ze heel standvastig in en dat bewonder ik aan haar. Willemijn kijkt niet zoals ik naar de leeuwen en beren op de weg en doet het gewoon. In tegenstelling tot mij, ik denk overal (te) veel over na.

Ik snapte haar punt om nu aan kinderen te beginnen in verband met de chromosoomafwijking van haar zus volkomen, maar ik zal er niet om liegen dat ik het er wel even moeilijk mee had. Het kwam zo ineens uit de lucht vallen voor mijn gevoel en het ging allemaal heel snel. Voor we het wisten was ze zwanger!

Iedereen -en daarmee vooral bedoelende de lezers- waren helemaal door het dolle heen. Maar ik merkte aan mezelf dat ik dat helemaal niet was en dat vond ik zo erg van mezelf. Ik vond het daarom moeilijk om vragen te beantwoorden van jullie met ‘Hoe reageerde Martine? Ze wordt vast een supertante!’ Ik haatte mezelf er zelfs een beetje om dat ik dat gevoel toen niet had. Ik snotterde een keer huilend tegen Willemijn: ‘Waarom zijn zelfs lezeressen blijer dan ik en spring ik geen 6 meter in de lucht dat je zwanger bent?!’

Gelukkig kennen we elkaar door en door en wist Willemijn dat dit niks met haar of het kindje te maken had. Het had te maken met mezelf en door Willemijns zwangerschap werd er blijkbaar iets in mij aangewakkerd wat me een heel benauwd gevoel gaf. Ik kan niet helemaal omschrijven wat het precies was, maar het idee dat mijn beste vriendin zwanger was en een andere levensfase tegemoet ging, werkte zelfs wat verstikkend op me.

En hoe dat kan weet ik eigenlijk nog steeds niet. Ik denk dat het iets te maken heeft met de levensfase waar ik zelf in zit. Daarnaast ben ik zo’n type dat zichzelf -dodelijk vermoeiend- allemaal dingen afvraagt en lang niet altijd in positieve zin. Dingen zoals: ‘Ik voel helemaal niks bij het moederschap, is dat wel normaal?’ ‘Over zoveel jaar ben ik 30, ben ik dan klaar voor kinderen?’ ‘Ik heb mijn leven helemaal niet zo op orde, ik word vast nooit een moeder of een goede moeder.’ ‘Jemig, Willemijn is jonger dan ik en word gewoon moeder: loop ik nu achter?’ Ja, als je het zo op een rijtje zet zijn het allemaal irrelevante vragen. Wat kan mij het eigenlijk schelen? Ik schreef toen ik van de zomer niet zo lekker in mijn vel zat, een brief aan het kindje van Willemijn. Deze wil ik -denk ik- met jullie delen als hmhmhm (Gaai dus) er straks is. Dan wil ik namelijk nog een brief aan hem schrijven na een tijdje en dit vergelijken met mijn gevoel van toen. Hier een stukje uit de brief:

“Sinds jij hard aan het groeien bent in mama’s buik, maak ik me zorgen en ben ik (een beetje) jaloers op jou. Ik had Willemijn altijd voor mezelf, maar nu moet ik haar straks delen met jou omdat het veel energie en tijd zal kosten om jouw alle liefde van de wereld te geven. Ik geef graag een deel van mijn plekje op, maar niet alles hoor! 😉 Enerzijds kan ik niet wachten tot je er bent, want ik ben nieuwsgierig hoe je er uit ziet en wat voor ventje je bent. Anderzijds zou het ook lekker zijn als je nog een jaartje in mama’s buik kon blijven. Het is namelijk een drukke periode en toevallig kom je net om de hoek kijken rond die ene feestmaand, kleine ondeugd. 

Weet je, Tante Tien is nogal een pessimist. Ik ben heel positief naar anderen toe, maar voor mezelf ben ik dat niet zo heel erg. Ik kan vrij hard zijn voor mezelf, wat me heel verdrietig maakt. En ik maak me zorgen nu jij er bijna bent. Heel veel zorgen. Is alles wel af voordat jij er bent? Kan ik het wel in mijn eentje? Want voor mijn gevoel moet ik dan alles alleen doen en ik vertrouw er niet op dat ik het kan. Rationeel gezien weet ik dat ik het zeker aan kan zonder mama, maar mijn gevoel is nogal anders en staat haaks op mijn verstand. Ik ben gewoon een beetje bang en heb weinig zelfvertrouwen op dit vlak, omdat ik zo’n perfectionist ben. Dat is nieuw voor mij en had ik niet gedacht.”

Ik heb wel eens eerder verteld dat de zwangerschap van Willemijn me een beetje benauwde. Een aantal van jullie gaven toen aan dat zwangerschappen in jullie omgeving jullie ook wel eens een benauwd gevoel gaven en vroegen aan mij hoe het kan dat ik dat ervaar en of ik er over wilde schrijven. Lange tijd wist ik daar het antwoord niet op, maar kijkend naar deze brief is het wel duidelijk. Gaai laat mij blijkbaar zien dat er nog een deel van mij is dat niet op zichzelf vertrouwd en ondanks dat ik al zoveel geleerd heb over wie ik ben benauwd het me blijkbaar dat er nog een laag onder zit die nu aandacht van me vraagt. Dat is mijn theorie, haha.

Op dit moment voel ik het niet meer zo als hoe ik het toen voelde trouwens. Het voelt nu zeker niet meer zo benauwend, nu vind ik het meer een gek en leuk idee dat er straks een kindje is in mijn leven die een grote rol zal spelen. We werken namelijk intensief samen dus het kind van Willemijn en Djurre zal in mijn leven ook een grote rol gaan spelen. Ik kan het eigenlijk soms nog steeds niet bevatten, het is allemaal zo snel gegaan. Het duurt soms bij mij even voor ik aan iets gewend ben, maar in de afgelopen negen maanden heb ik natuurlijk ook steeds meer kunnen wennen aan het idee dat mijn beste vriendin zwanger is waardoor ik het niet meer als benauwend ervaar.

Het benauwende gevoel is ook weg, omdat ik na lang nadenken en praten weet waar het nu uiteindelijk aan ligt en heb ik het meer los kunnen laten en kunnen accepteren.

Nu vind ik het alleen maar heel erg leuk en kan ik niet wachten tot ik een appje ontvang dat het gaat gebeuren. Ik wacht met smart haha! Ik ben zo benieuwd hoe Willemijn het moederschap ervaart en hoe de eerste periode zal gaan. Wat mij betreft heeft de zwangerschap nu wel lang genoeg geduurd en dat zeg ik, ‘de geduld zelve.’ Nog maar heel even!

75 reacties

Felicia -

Prachtig omschreven en heel mooi puur en oprecht.
Daar heb ik respect voor wat mij direct opvalt is dat je schrijft alsof je zelf zwanger bent inplaats van je vriendin
Het komt op mij over alsof je het wel veilig vond het gevoel dat willemein ook geen kinderen had net als jij en onbewust gaf jou dat een veilig gevoel .zo werd ook niet het diepe verlangen in je eigen aangewakkerd want volgens mij heel erg diep van binnen zou je best ook een kindje willen maar durfde waarschijnlijk nooit echt aandact te schenken aan dat gevoel
En willemein heeft dat stille diepe verlangen bij jou open gemaakt
En waarscheinlijk was dat confronterend .
Ik denk als je heel goed maar jezelf gaat kijken dat je dan eigenlijk ook graag een kindje had gewild en misschien nu zelfs nog steeds ?
Groetjes Felicia.

Ines -

Mooi geschreven, Martine!

Heleen Schrijvershof -

Mooi, persoonlijk en eerlijk artikel. Heel knap dat je jezelf zo goed kent en ondanks dat het lastig is, wel iets is wat je gewoon weet van jezelf. Het is zeker een hele verandering voor jou ook. En zoals al eerder gezegd: het is niet direct jouw keuze, maar beïnvloed je ontzettend.

Zelf heb ik een zoontje van 3 jaar en ben ontzettend blij dat ik een kind heb gekregen, maar ondanks dat vind ik het nog steeds lastig om m’n eigen dingen te blijven doen, daar tijd voor te maken, noem maar op. Het is helemaal niet gek om het idee van kinderen benauwend te vinden, dat heb ik zelf namelijk ook gewoon.
Persoonlijk probeer ik het nu maar te zien als mijn verplichte time-off, het forceert me om rust te nemen en dat zorgt eigenlijk alleen maar voor betere ideeën. Hoe het bij jullie ook zal gaan, de kans is groot dat je niet het tempo kan halen dat je gewend bent of daar anders tegenaan moet kijken. Ik zou je adviseren om daar juist je voordeel mee te doen. Zelf heb ik daar zeker 2 jaar over gedaan, maar jij bent nu in de ideale positie dat je het kunt doen zonder dat je daar zelf een kind voor hoeft te krijgen 😀

Pip -

Jeetje, werd helemaal stil van je stuk. Ik begrijp dit zo goed. Ik heb hetzelfde meegemaakt met mijn beste vriendin. Als enige single werd ik voor mijn gevoel overal buiten gehouden en het lukte me maar niet om op de momenten dat ik er wel bij was, echt blij voor haar te zijn. Jammer genoeg verwaterde hierdoor het contact. Uiteindelijk kreeg ik pas een aantal dagen later te horen dat haar kindje geboren was.
Ik vind het super knap van je fat je voor je lieve vriendin hebt geprobeerd om je over je eigen gevoel heen te zetten. Van Willemijn vind ik het ook super hoe ze alles heeft willen delen. Jullie zijn supermeiden!

Miriam -

Prachtig artikel en wat mooi en eerlijk beschreven. Zegt genoeg over jou, erg mooi! :)

Deborahschrijft -

Prachtig artikel Martine! Mooi dat je er zo open en eerlijk over kan zijn!

Floor Daasvand -

Wat een mooi eerlijk stuk Martine! Ik vond het ook wel een beetje moeilijk toen mijn zus haar eerste kindje kreeg (inmiddels heeft ze 3). In plaats van dat de aandacht naar het kleine zusje ging, ging dat natuurlijk naar haar dochter en later ook de 2 zoontjes. Inmiddels is haar dochter 12 en nu ben ik echt zo’n verwentante geworden haha! Ik ben ook heel beschermend over haar en zo. Mijn beste vriendin heeft ook een kindje (van 4), maar dat was al zo voor ik haar persoonlijk kende (Ik heb haar leren kennen via youtube) dus bij haar weet ik gewoon niet beter dan dat ze een zoontje heeft.

Annabel -

Heel goed artikel, en ik kan het me ontzettend goed voorstellen eigenlijk. Een kind is zo’n enorme verandering, en het is niet meer dan normaal dat je je daar wel even zorgen om kan maken. Het gaat namelijk om een grote verandering, en wie moet daar nou niet even van slikken?

melody -

Wat ben je toch een mooi mens.
Je eerlijkheid kan alleen maar gewaardeerd worden. Het toont lef.
En mocht het je helpen.. het stukje is erg herkenbaar. In mijn omgeving is iedereen zwanger of moeder en het benauwd mij als een gek.. Ik denk dat het bij een periode van het leven hoort.

Je wordt een fantastische suikertante. that’s sure. Geniet ervan!

ps. Het voordeel is dat het niet jouw kindje is dat je het ontiegelijk mag verwennen 😉

Caitlyn -

Ik sluit me aan bij de commentaren hierboven. Wat goed dat je dit met je lezers wil delen. Zo eerlijk en oprecht, dat vind ik echt mooi. Net als het feit dat het jullie vriendschap totaal niet heeft aangetast, dat bewijst maar dat jullie echt goede vriendinnen zijn.
xx

Fleur -

Ik reageer normaal eigenlijk nooit op jullie blogposts, (maar lees ze altijd wel met heel veel plezier hoor 😉 ), maar ik wil bij deze heel graag even kwijt dat ik het zo ontzettend knap vind hoe je dit aan ons verteld. Je schrijft niet leuk op hoe geweldig je het allemaal vond dat Willemijn zwanger was, maar verteld ons gewoon hoe je je er echt bij voelde. Daar heb ik echt respect voor.

Ik weet zeker dat je een supertante gaat zijn voor Jelle. <3

Liefs.

Tinka -

Hey Martine
Wat een mooi eerlijk stuk.

Ben zelf tante. Mijn schoonzussen waren beide 24 toen ze hun eerste kregen.
Ik 27 vind het lastig.
Zie heel veel beren op de weg.
Zou het wel willen, maar dan wat ??
Wie gaat er voor zorgen als ik aant werk ben ?? Vind het zelf niet kunnen anderen te verplichten om op mijn kind te moeten passen. Mijn ouders werken allebei. Hun verdienen ook hun enige vrije tijd. Hoe financieel het allemaal gaat. Zou ik het wel aankunnen en of goed doen. En of hij /zij gepest gaat worden. Hoe het onzeker word zoals ik.Volgens mij had ik dit ookal een keer in een reactie gezet bij angsten ofzo. Lijkt me ook eng om later alleen oud te zijn/worden brrr.

Het kan trouwens ook zijn dat als je eenmaal gewend bent aan Jelle en ziet hoe Willemijn het allemaal doet met Djurre en jou dat jou kijk op kinderen ook verandert voor jezelf. Wie weet
Je word in ieder geval een super tante. Hij zal jou straks snel herkennen. Als ie kan lopen wordt het helemaal leuk. Want als een kind op je afloopt doet tie dat omdat ie je leuk vind. 😀 Leuk tante gevoel.

Mare -

@Martine: Ben ook benieuwd hoe dit bij mannen werkt. Heeft Jorrik dit ook weleens ervaren?

Syl -

Ik moet eerlijk bekennen, dat ik dit artikel eerst wilde overslaan. Ik dacht ‘weer zo’n rammelende eierstokken artikel’.
Ik weet sinds mijn 16e dat een zwangerschap voor mijn gezondheid levensgevaarlijk is en dat ik daardoor nooit een kind zal krijgen. (Kan theoretisch wel, maar het zou wel fijn zijn als ik het zelf kan navertellen.)
Mijn vriendinnen zitten nu allemaal in een levensfase dat ze aan kinderen willen beginnen. Het geeft mij een benauwend gevoel dat ik er misschien als ‘kindloze’ straks niet meer bij zou kunnen horen.
Ik zit mijzelf dan helemaal gek te maken. ‘Straks gaan vriendinnen met hun kinderen samen naar de kinderboerderij, zonder mij’ ‘Straks kunnen we niet meer in een drukke stad shoppen, omdat dat te druk is voor de kleine’
Ik vergeet bijna om blij te zijn voor de mensen die graag een gezin willen en waarbij dat lukt.

Gefeliciteerd Willemijn met Jelle.

Charlotte -

Heel mooi en eerlijk geschreven!

Marije -

Wat een bijzonder artikel Martine! Het is heel persoonlijk en knap dat je zoiets op papier (of web) durft te zetten. Ik ben zelf verloskundige in opleiding en ik kan je vertellen er zit zo ontzettend veel variatie tussen vrouwen en wanneer zij klaar zijn voor een zwangerschap. Ik heb dames van 21 op mijn spreekuur die klaar zijn voor het moederschap en ik heb dames van 37 en soms al in de 40 die zeggen ‘nu pas ben ik er aan toe’. En dat is helemaal prima; er zit geen haast bij en iedereen doet het op zijn eigen manier. Desondanks kan ik mij het gevoel ontzettend voorstellen en dat je soms kwaad op jouw eigen gevoelens was. Maar lieve Martine, geloof mij: dat is volkomen normaal. Een zwangerschap en kindje is nu eenmaal een ontzettend ingrijpende gebeurtenis en jij bent niet degene die er voor kiest, maar die er wel rekening mee moet gaan houden. Desondanks denk ik dat je verliefd wordt op Jelle en dat je inderdaad, zoals de rest al zegt, een super tante wordt! Pieker niet zo over jezelf, probeer vooral te genieten. Liefs.

me -

Nu, als je 38 of 40 bent zit er toch echt wel haast bij, zeker als je nog een tweede wilt hebben. 😉 Hoe later de zwangerschap hoe groter de kans op complicaties voor moeder en kind.

Kelly -

Wauw wat een mooi en oprecht artikel! Ik snap wel dat het even benauwend was, alles veranderd ! Jullie band tenslotte ook, maar ik denk dat jullie er nog een sterkere vriendschap van krijgen. Jij zult tenslotte ook een belangrijk persoon zijn in het leven van Jelle! Je bent de beste vriendin van Willemijn, jij zult ook bij alle belangrijke dingen zijn van Jelle. Dat is heel bijzonder en mooi :) Maar in het begin natuurlijk ook heel spannend!

Estra -

Nou ik zou echt precies hetzelfde hebben! Verandering is altijd toch een beetje eng en helemaal als het over 1 van de meest waardevolle dingen gaat in het leven namelijk je beste vriendin :-) angst om iets kwijt te raken zegt wat over hoe diep je vriendschap is en dat hoort erbij! Heel fijn dat jullie dit soort dingen delen op jullie blog want kan me voorstellen dat je misschien bang voor negatieve reacties was. Maar nu blijkt… “Een mens lijdt meestal het meest door het lijden dat hij vreest”

Leonie -

Ik was er even stil van.. Wauw, wat een mooie oprecht en eerlijk artikel.
Heel erg mooi en knap dat je dit online hebt gezet. Het zal enorm wennen zijn denk ik, zo’n beste vriendin met een kindje. Maar ook daar komen jullie wel weer uit.

Linda -

Wat een mooi, open en eerlijk artikel, Martine! Heel stoer dat je dit zo durft te delen. En… ook heel herkenbaar. Dat benauwde gevoel had ik vooral met relaties, omdat ik daar nogal ‘laat’ mee was en iedereen om me heen altijd helemaal heppie-in-luf leek te zijn. Inmiddels ben ik anderhalf jaar gelukkig samen met mijn vriend, zucht, waar heb ik me toch druk om gemaakt… Maar goed, je gaat een paar keer snoeihard op je muil en je leert jezelf kennen. Ook best waardevol. 😉
Wat betreft de zwangerschap is het ook heel herkenbaar: mijn broertje (die drieënhalf jaar jonger is dan ik) kwam tweeënhalf jaar geleden de liefde van zijn leven tegen in Spanje. Nu woont hij samen, is hij getrouwd en komt begin volgend jaar zijn tweede (!) kindje al. Ik ben een heeele trotse tante (en een trotse zus, want wauw, mijn broertje is in die korte tijd ook nog eens afgestudeerd, kan twee toffe stages op zijn cv zetten en doet nu een traineeship – HOE DAN?!), maar soms sla ik wel eens aan het twijfelen. Mijn eierstokken houden zich tot nog toe gedeisd en de vraag ‘en, wanneer begin jij aan kinderen?’ maakt (nog) niet zoveel bij me los als ik had verwacht. Sterker nog, ik kan het me niet eens vóórstellen, haha. Maar ik weet zeker dat dat goed gaat komen. Iedereen mag dingen uitvogelen op zijn eigen manier en eigen tempo en mocht het nooit gebeuren… Een kick-ass tante zijn is ook niet mis! :-)

Maris Maria Renne -

Wat heb je dit goed omschreven en wat super dat jullie zo open eerlijk naar elkaar kunnen zijn!
Ik heb dit tijdens mijn zwangerschap vanaf de andere kant ervaren. Met 1 vriendin kon ik er goed over praten dat zij moeite had met mijn zwangerschap, vanuit haar eigen gemis/kinderwens. Maar met een andere vriendin is de vriendschap behoorlijk verwaterd, vanwege wederzijdse desinteresse in elkaars levensloop en keuzes. Dit had ik van tevoren echt niet verwacht.
Dus geweldig dat jullie dit zo eerlijk met elkaar kunnen bespreken en dat je het zo open hebt durven delen met jullie lezers ♡

Kristine -

Wat een oprecht, puur en mooi artikel Martine. Ondanks dat ik zelf nog niet in zo’n situatie zit/heb gezeten, heeft dit me echt diep geraakt. Knap hoe je telkens hele gevoelige dingen op deze manier op papier weet te zetten, dat je de lezer toegang tot en inzicht geeft in jouw emoties maar heel helder en eerlijk. Je durft je naar ons toe bloot te geven, dankjewel daarvoor.

Anna -

Even iets anders……wat een schoonheid van een baby zeg! Zo zie je ze niet vaak, puntgaaf istie. Gefeliciteerd Willemijn!

Mare -

Wat een wijsheid. Bedankt Martine voor dit artikel, herkenbaar en tegelijkertijd zo leerzaam. Ik denk dat jij precies verwoord wat veel mensen ervaren maar niet in staat zijn het zo goed uit te drukken en te kunnen reflecteren.

Sas -

Ik herken zo jou verhaal! Ik heb namelijk hetzelfde ook meegemaakt..
Het idee dat je bestie ineens in een andere levensfase terecht terwijl jullie al jaren in dezelfde fase rond liepen, kan erg benauwend overkomen. Althans zo ervaarde ik destijds.

Wat hoe konden wij heerlijk spontaan een terrasje pakken met een kind? Of onze weekendjes weg?

Uiteindelijk is het allemaal goed komen en ben ik stapelgek op haar kindje en kan me geen leven zonder voorstellen.

Ja het is een andere vriendschap maar zeker niet minder speciaal!

Soof -

Wat een mooi artikel. Ik vind het altijd zo fijn dat jullie je zo bloot durven te geven in de artikelen. Dat laat mij altijd weer even beseffen dat jullie ook maar gewoon mensen zijn, met onzekerheden en alles wat erbij hoort. En dat besef is af en toe nodig om niet te ‘verdrinken’ in je eigen onzekerheden.
Ik vind het ook erg fijn om te lezen dat je het in het begin moeilijk had met de zwangerschap met Willemijn. Ongeveer tegelijk met Willemijn is een vriendin van mij ook zwanger geworden. Ik merkte in het begin dat ik haar zwangerschap heel erg leuk vond en ik was ook oprecht blij voor haar, maar ik was naar andere mensen altijd behoorlijk negatief over haar zwangerschap. Dat ik de keuzes die ze gemaakt had niet zo goed snapte. Nu ze tegen het eind van haar zwangerschap loopt begin ik me meer en meer te beseffen dat die negatieve gedachtes en gevoelens voortkwamen uit een stukje jaloezie en onzekerheid die ik bij mezelf moet stukken. En het klinkt misschien heel flauw, maar ik kan op dit moment echt wel een gat in de lucht springen dat ik niet de enige ben met dit ‘probleem’. Dankjewel dat jullie me af en toe laten inzien dat iedereen zo z’n eigen onzekerheden heeft en dat niemand perfect is.
Succes de komende periode met de websites, al weet ik zeker dat dat helemaal goed gaat komen. En niet te vergeten lekker te genieten van je neefje!! Volgens mij ben jij de liefste tante die hij zich maar wensen kan! :-)

Luna -

Eerlijk en knap om dit te durven delen.
En zo herkenbaar, ook op andere vlakken.

Wies -

Wat een eerlijk verhaal! Ik heb hier soms ook last van.. Ik ben 24 en ik heb vriendinnen die samenwonen en bezig zijn met kindjes terwijl ik nu juist aan mijn carrière wil werken en nog single ben. Ik kan me heel moeilijk in hen verplaatsen maar uiteindelijk moet je maar zo denken: iedereen heeft zijn of haar eigen prioriteiten en je hoeft niet iets te doen omdat het van je verwacht wordt.. Liefs!

Margriet -

Wat een mooi artikel, goed dat je je gevoel zo beschrijft!

Eline -

Mooi artikel! Ik waardeer jullie blog heel erg. Niet zo gemaakt als andere blogs, het kan ook wel eens tegenzitten. Niet alles is altijd helemaal perfect. Heel veel succes de komende weken met de website! Komt helemaal goed en als het niet goed komt maakt dat toch niet uit, is begrijpelijk. XX

Linda -

Je bent een geweldige vrouw en ik weet zeker dat je een geweldige tante zult zijn.
Vind het heel bijzonder dat je dit deelt en 1 ding is zeker, je kunt het!

Shaz -

Ik vind het erg knap van je dat je hierover openlijk durft te praten. Voor mij zou het ook even wennen zijn als mijn beste vriendin opeens zwanger zou zijn. Niet omdat ik jaloers ben of het haar niet zou gunnen, maar omdat ik zelf nog niet klaar ben voor moederschap of bijbehorende onderwerpen. Dit wil zeker niet zeggen dat ik niet voor haar klaar zou staan tijdens het hele proces.

Jolien -

Wat fijn en wat knap dat je hier zo open en eerlijk over kunt zijn, petje af hoor!
Ik begrijp je gevoel wel hoor, er veranderd een hoop met de komst van de baby. Niet alleen voor willemijn, maar ook voor jou. Jullie band, vriendschap, werk relatie etc.
Als ik het zo lees zijn jullie sterk genoeg om dit aan te kunnen, zeker met zo’n goede zelfrefelectie en openheid naar elkaar!

Nienke -

Wat een mooi en eerlijk artikel. Ik denk dat ik hetzelfde zou voelen als mijn beste vriendin zwanger zou zijn. Je moet dan toch de aandacht delen en de onzekerheid die erbij komt kijken. Ik vind het fijn om te lezen dat het gevoel nu wat wegge-ebt is. Ook fijn dat jullie zo eerlijk kunnen zijn in jullie vriendschap! Ik hoop dat jullie er allebei van gaan genieten en ook nog tijd voor elkaar zullen hebben (maar dat gaat vast goed komen :))

Maartje -

Wat mooi geschreven en zo fijn dat je het ook kan zeggen tegen Willemijn. Dat zegt zoveel over jullie vriendschap. Als ik het artikel lees denk ik dat jij ook moest groeien in je rol als ‘tante Tien’ net zoals Gaai groeide. Het komt goed. Jij kan zeker weten een heleboel maar blijf asjeblieft deze mooie persoonlijke artikelen schrijven.
Liefs

Amber -

Ik begrijp jouw gevoel wel, ondanks dat mijn vriendinnen nog niet in de fase zitten van zwanger worden en trouwen, is de angst om ‘achter te lopen’ en ‘ik heb mijn leven nog niet zo op orde als zij’ volgens mij heel normaal en heb ik daar ook weleens last van. Ontzettend dapper dat je deze gevoelens hebt gedeeld, niet alleen online, maar ook met Willemijn. Dit laat eigenlijk alleen maar zien dat jullie zo’n ontzettend goede band hebben dat jullie zelfs dit kunnen delen. Knap ook dat Willemijn begrijpt dat jouw gevoel niks met haar of de kleine te maken heeft. Ik wens Willemijn en Djurre heel veel geluk met Jelle en Martine in haar rol als tante!

Kim | Kimsbloglife -

Wat fijn dat je hier zo eerlijk over schrijft. Daarom hou ik zo van deze blog! Ik denk dat het niet abnormaal is dat je het wat vreemd en verstikkend vond, en het kan ook zijn dat die gevoelens nog wel eens terugkomen nu de baby er is… Maar ik ben er zeker van dat je ook een super tante zal zijn voor Jelle en een super vriendin blijft voor Willemijn! En het feit dat je die negatieve gevoelens durft erkennen naar jezelf toe, en zelfs naar Willemijn en naar ons toe, betekent al heel veel! Beter dan ze weg te duwen en te onderdrukken, want dan staan ze je vaak nog veel meer in de weg!

Debby -

Wat een mooi en open artikel :) Het is voor iedereen even wennen natuurlijk!

Silvana -

Super mooi dat je hier zo eerlijk over bent ! Ik herken jouw gedachtes heel erg. Toen mijn broer en schoonzus een kindje kregen werd ik ergens ook heel jaloers dat ik mijn plaats moest delen maar toen mijn neefje geboren werd was het liefde op het eerste gezicht en nog steeds zijn we jut en jul. Als hij bij mij is is zijn tante de enige die telt hahah ! Geniet van je rol als tante ! Xxx

Irene -

Wat een prachtig, open stuk. Ik vind het heel knap dat je zo eerlijk bent over je gevoel, en dat je het op deze manier hebt uitgesproken naar Jelle (Gaai). Hij snapt het over een tijd vast! 😉
Ikzelf maak me ook vaak zorgen over wanneer je nou wel of niet klaar bent voor een nieuwe levensfase, ik denk dat dat een heel logische vraag is waar veel vrouwen mee zitten. Het lijkt mij ook beklemmend om er zo direct mee geconfronteerd te worden als je beste vriendin zwanger wordt, maar jij maakt je eigen keuzes en leidt je eigen leven natuurlijk! X

Evelien -

Mooi geschreven Martine. Ik vind het heel eerlijk, en dat siert jou echt. Ik denk dat veel vrouwen zich (soms) zo voelen, maar dit niet durven te zeggen omdat ze zich er voor schamen. Persoonlijk denk ik dat dat gevoel iets heel natuurlijks is, omdat een zwangere vriendin indirect ook invloed op hoe jouw leven heeft. Daar moet je gewoon aan wennen, vooral omdat het niet een eigen gemaakte keuze is. Het betekent zeker niet dat je geen goede vriendin bent, ook al voelt dat misschien wel zo.
Fijn dat het gevoel nu al veel minder is, en je Gaai een plekje in je leven hebt kunnen geven :)

Je wordt een supertante Martine! Dat weet ik zeker!

Liza -

Ik vind het ontzettend bijzonder hoe je dit hebt beschreven. Knap dat je het met ‘ons’ hebt durven delen, maar vooral met Willemijn. Jullie vriendschap zal door je eerlijkheid en openheid alleen maar sterker worden. Geniet nu maar tante Tien. 😉

Sandra -

Knap dat je dit deelt. Ik vroeg me geregeld af hoe dit allemaal voor jou was. Feit is nu eenmaal dat jullie leven als beste vriendinnen nooit meer hetzelfde zal zijn nu er een kindje is en dat lijkt me heel moeilijk. Alleen maar goed dat je eerlijk bent hierover en niet maar gewoon doet alsof je het heel leuk vindt want er zitten ook minder leuke kanten aan. Ik vind het ook moeilijk dat vriendinnen van mij in fasen komen van huizen kopen en trouwen. Het maakt me onzeker over mijn leven en zelfs wat eenzaam, maar je blog doet me eraan herinneren dat die gevoelens er ook mogen zijn. Thx en je wordt volgens mij een lieve tante, ook met die twijfels en onzekerheden. X

Amy -

Wat sterk dat je hier zo open en eerlijk over bent Martine. Het toont veel kracht en levenswijsheid dat je jezelf zo kunt reflecteren. Uit het gegeven dat jullie er samen zo goed uitgekomen zijn spreekt ook jullie intense vertrouwen in elkaar. Top!

Anita te Gussinklo -

Een hele mooie post Martine en voor mij ook herkenbaar.
Mijn zusje is 5 jaar jonger als ik en toen ze vertelde dat ze zwanger was had ik precies dezelfde gevoelens.
Bij mij kwam 4 jaar later een kindje.

Anneke -

Goed dat je dit plaatst. Toen ik 16 was, werd ik tante en sindsdien heb ik nog zes neefjes/nichtjes gekregen. Ik vond het echt NIET leuk. Alles ging ineens over kinderen en dat interesseerde mij helemaal niet. Daarnaast had mijn zus veel minder tijd voor mij en vroeg ze minder naar mij, ze was alleen nog maar bezig met moeder zijn. Het is eigenlijk heel egoïstisch, maar ja… Als buitenstaander moet je eigenlijk ook gewoon afscheid nemen van iets. Het wordt allemaal anders, dat is nu eenmaal zo.

Charlotte -

❤️❤️❤️❤️ Wat ben je toch een prachtig mens. Echt mooi geschreven, bedankt dat je dit met ons wil delen

Marye -

Echt heel mooi dat je hier zo open en eerlijk over bent! Waarschijnlijk zijn er meer vrouwen die met dezelfde gevoelens rondlopen. Ik ben pas 22 maar sommige vriendinnen weten al zeker dat ze later kinderen willen. Ik heb daar nog geen flauw benul van en heb zelf momenteel ook niet zo veel met kinderen….Dan denk ik vaak, ben ik nou zo’n kille koele kikker. Ik herken daarin dezelfde gevoelens als jij die je hier bovenstaand beschrijft. Blij dat je dit gedeeld hebt met de buitenwereld.

Maaike -

Goed dat je dit opschrijft Martine. En weet je, het is heel erg oké om zelf geen kinderen te willen, maar wel blij te zijn voor de ander en te snappen waarom een ander wel graag kinderen wil. Ik wil zelf geen kinderen, maar toen een vriendin van mij een kindje kreeg vond ik het wel heel mooi om te zien en snapte ik wel waarom mensen het graag willen. Maar zelf…nul gevoelens bij kinderen. En dat vind ik helemaal prima. Iedereen leeft haar leven zoals zij het wil. Zo lang we elkaar respecteren om de beslissingen die we maken is alles goed, toch.

Anne -

Ik kan me je gevoelens en gepieker zo goed voorstellen, wat tof dat je het zo eerlijk met ons deelt. Mooi dat je het durft te plaatsen en je wederom zo kwetsbaar op durft te stellen.

Liefs,
Anne

Margot -

Wat een eerlijke en daardoor mooie post! En fijn dat het benauwende gevoel inmiddels weg is. In mijn omgeving heeft nog niemand kinderen, dus ik ben wel benieuwd hoe ik zo’n situatie zou ervaren.

Ilse -

Wat een herkenbaar stuk! De meeste van mijn vriendinnen zijn al moeder, de meeste al van twee kinderen. En ik, ik ben inmiddels 30, heel gelukkig getrouwd maar weet het niet zo goed. Ik vind kinderen leuk, wil oppassen, spelen maar weet niet of ik ze zelf wil. En dan is iedere zwangerschap weer een moment dat je hier extra op gewezen word. Alsof je als je eenmaal getrouwd bent alles zeker moet weten, de maatschappij verwacht dit van je.
Daarom is het zo fijn jou stukje te lezen. Weten dat ik niet de enige ben die op dit vlak worstelt met zichzelf. Al denkt mijn man er gelukkig hetzelfde over als ik.

Wendy -

Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met deze gevoelens! Jouw reactie verwoord precies hoe ik er ook over denk.
Enne Martine, mooi verwoord! Mijn vriend snapt nooit wat ik bedoel, dus ik laat het hem maar eens lezen :)

Wendy -

Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met deze gevoelens! Jouw reactie verwoord precies hoe ik er ook over denk.
Enne Martine, mooi artikel! Mijn vriend snapt het nooit als ik niet super enthousiast reageer op een zwangerschap, dus ik laat het hem maar eens lezen :)

Esthed -

Respect dat je zo eerlijk hierover bent! Echt waar. Ik vind jullie blogposts altijd zo lekker verfrissend en eerlijk. Anderen zullen dit onderwerp bijvoorbeeld mijden, maar Martine jij deelt dit gewoon met ons en hiermee laat je lezers zien dat het eigenlijk niet raar is als je zo denkt.

MartineLucia -

Wat ben je toch een mooi en oprecht mens lieve tien! Ik kreeg kippenvel van je brief en vind het prachtig hoe oprecht en eerlijk je dit verteld. Ik denk dat het helemaal niet raar is wat je voelde, ik realiseerde me dat ik denk ik hetzelfde ga hebben straks. Het is toch weer een hele andere levensfase waar ook jullie vriendschap in terecht komt. Maar daar groei je vanzelf in, ik weer zeker dat dat bij jullie helemaal goed komt.

Heel veel liefs en ook jij super gefeliciteerd met Jelle, tante Tien! ❤️❤️❤️

Martine -

Ah dankjewel, ik hoop dat ik veel anderen heb kunnen inspireren.

eva -

Wat eerlijk van je om hier over te schrijven! Ik was zelf de eerste in mijn vriendengroep en inderdaad ik denk dat sommigen zich ook zo voelden. Ik kreeg achteraf weleens de opmerking, oh gelukkig ben je niet echt veranderd…Kennelijk maakten sommigen zich daar dan toch zorgen om. Heel knap dat je dit bespreekbaar maakt!
Liefs,
Eva

Petra -

Wauw! Ten eerste wat eerlijk. Om dit uit te spreken, maar ook om het uberhaupt te onderkennen bij jezelf. Knap. En dan de manier waarop jullie daar samen uitkomen. Echt zó bijzonder. Dat kan volgens mij alleen maar als er sprake is van een onvoorwaardelijk vertrouwen in elkaar. Ja, mooi om te lezen.

Neeltsje -

Wauw… wat een mooi artikel! Ik snap volkomen wat je bedoeld maar ik weet zeker dat je een goede tante zal zijn! Nu weet ik al (trouwe lezer ;p ) dat de baby er al is, maar hoe gaan jullie dit dat doen met de video’s? Ik bedoel, komen er ook video’s van hem of eerst alleen nog maar foto’s via instagram?

Audrey -

Wat mooi dat je hier zo open over bent, Martine! En over dat je het gevoel had dat wij als lezers allemaal zo blij waren en jij “minder”: het is ook niet onze beste vriendin. Op ons leven heeft het amper invloed, en bij jou natuurlijk enorm. Nogmaals: knap dat je dit gedeeld hebt!

Manon -

Ah Martine, wat heftig dat je je zo gevoeld hebt! Lijkt me heel moeilijk… Ik herken het wel een beetje toen Bibian zwanger was van River maar júist door de komst van de baby zijn we closer dan ooit geworden… Je zult Willemijn op haar allerkwetsbaarst zien, haar onzekerheden en jij zal haar vaste honk zijn. Althans, zo voelde het voor mij toen. Je groeit er ook in mee, dat weet ik zeker! Het zal soms best moeilijk zijn maar jullie vriendschap is zo sterk <3 Liefs

Martine -

Ik moet zeggen dat ik nu ook een heel ander mens ben na een weekend aan mezelf gewerkt te hebben op retraite in Zeeland. En nu voel ik me niet meer zo onzeker zoals in dit artikel. Ik wil me niet meer laten varen door angst maar door liefde en ik weet zeker dat dit goed komt. Ik mis Jelle en Willemijn nu al 😉

Liset - Beautydagboek -

Wat knap en eerlijk van je dat je hier zo open over durft te zijn. Daar heb ik heel veel respect voor. Ik vind het heel mooi om te horen dat het voor jou toch tot een positief gevoel heeft geleid en je er met plezier naar kan kijken totdat je beste vriendinnetje bevalt. Ik denk dat het allemaal goedkomt, Willemijn zal er vast met heel veel liefde naar jou en haar kindje mee omgaan :).

Femke -

Het rare bij mij was dat ik net mijn neefje was verloren in de 38e week van de zwangerschap en het kwam ook echt uit het niets. Maar toen zag ik ineens allemaal zwangere vrouwen om me heen. Zelfs toen mijn nichtje werd geboren (zijn zusje) dacht ik er niet aan hoe het was als mijn neefje het zou zijn en nu heeft willemijn een kindje en denk ik er veel vaker aan. Oke ik dacht er wel aan maar niet zo erg als nu. Dus ik had toch wel een beetje dubbele gevoelens toen ik zag dat willemijns kindje geboren is

Linda -

@ Femke

Misschien omdat dit de eerste zwangerschap voor Willemijn is en een jongetje net als bij je zus, dat je daardoor misschien meer aan je neefje moet denken dan toen je nichtje werd geboren?
Dat al het nieuwe wat Willemijn voor het eerst ervaarde je weer herkent in de eerste zwangerschap van je zus?

Mijn stiefbroer heeft abortus laten plegen bij hun eerste zwangerschap omdat het kindje gehandicapt zou zijn. Zelf had ik het hier heel moeilijk mee, want ik vind het niet aan ons om te bepalen wie recht heeft op leven in welke vorm of staat dan ook, maarja het was hun kindje, hun toekomst, dus hun beslissing. Een jaar later hebben ze mijn hele lieve gezonde neefje gekregen, hij is nu 2, maar nog steeds als ik hem zie lopen vraag ik me soms af hoe zijn broer of zus geweest zou zijn die geen kans heeft gekregen deze wereld te zien.
Blijven lastige dingen soms, maar je doet er weinig aan. Misschien moet je nog wat dingen verwerken? Sterkte en geniet van je nichtje 😉

Femke -

Het was het kindje van de broer van mijn moeder, dus mijn aangetrouwde tante was zwanger, omdat het ook een jongetje zal ik er waarschijnlijk veel meer aan moeten denken. Ik wou eerst heel graag een nichtje, omdat ik die nog niet had. Nu had ik bij die tweede zwangerschap zoiets van het maakt me niet uit als het maar gezond is en toen was het een meisje. Toen kregen we ook nog even doodleuk te horen dat mijn nichtje een klompvoetje heeft dat gelukkig bijna verholpen is.

Paola -

Heel mooi en open geschreven. Ik kan me wel in je gevoel verplaatsen. Volgens mij ben jij ook iemand die vastigheid fijn vind en bang is voor het onbekende! Ik weet zeker dat nu Jelle er is jullie samen een weg vinden om er mee om te gaan en je hoeft jezelf niet te vergelijken met anderen, want je bent je eigen persoon en als jij niet met kinderen bezig bent dan is dat zo. No problem!

Joke -

Lieve Tien,
Je hebt op jou leeftijd al een inzicht en een levenswijsheid die andere mensen tijdens hun gehele leven niet bereiken. Namelijk dat alles wat op je pad komen je een spiegel voorhoudt. Een spiegel waarin je kunt zien – wanneer je daarvoor oog hebt en dat heb jij!- welke emoties en processen zich in jou afspelen. Dat is confronterend, maar het biedt mogelijkheden om je jezelf te leren kennen.

Martine -

Lieve Joke, je bent een schat. Ik ben dankbaar voor zoveel lieve en pure mensen die ik in mijn leven heb mogen leren kennen en daar ben jij er ook een van. Ik ben nu in therapie en deze mevrouw doet me wat aan jou en mijn schoonmoeder denken, het voelde meteen heel veilig. Ik ben zo dankbaar dat ik Willemijn heb mogen leren kennen dus dankjewel dat je haar op de wereld hebt gezet haha! 😉 <3

Heleen Schrijvershof -

Wat mooi omschreven! Een eigenschap die ik (onbewust) heel erg in mensen waardeer maar dit is wel een treffende manier om het te beschrijven.

Anouk -

Wauw wat herken ik jou gevoel! Ik heb daar lang mee geworsteld en nu nog wel eens. Soms wil ik even geen kinderen om mij heen of eigenlijk steeds vaker… Terwijl ik kinderen geweldig vond, misschien zegt het woord vond ook wel iets.
Erg knap hoe je dit hebt verwoord en hebt opgepakt! Complimenten 😊

Nikkie88 -

Wauw! Zo open en eerlijk! Ook ik ben vaak jaloers geweest of voelde me niet goed bij de keuzes die vriendinnen maakten. Bv een relatie of samen wonen. Ik ging dan vaak kil en afstandelijk doen omdat ik de situatie niet kon handelen en helaas hebben heel wat vriendschappen daar flink onder te lijden gehad. Dit stuk heeft m’n ogen best wel geopend dat het ook anders en meer volwassen kan. Bedankt daar voor. En fijn dat jij en Willemijn er samen zijn uitgekomen.

Dita -

Wat mooi geschreven Martine. Heel open en eerlijk.

Reageer ook