De hoge lat

‘De lat? Die bepaal jij!’ Misschien herken je deze zin wel uit een reclame op tv. Die lat ligt tegenwoordig wel heel erg hoog, alleen geven velen dat niet toe. De lat kan immers altijd hoger. We werken hard met zijn allen en zijn druk bezig zonder altijd door te hebben dat het soms afbreuk kan doen aan ons privéleven. Worden we echt zoveel gelukkiger van die hoge lat en alle prestaties en verantwoordelijkheden die het met zich mee brengt?

Photo Credit: eatoutafrica via Compfight cc

Voor mij voelt het soms alsof het allemaal harder, better, faster, stronger moet. Ons huishouden moet spik en span zijn – anders ben je lui en een sloddervos, je moet er bijna 24/7 verzorgd en fantastisch uit zien met uitzondering van zondag – anders ben je zo iemand die nooit aandacht aan zichzelf besteed en associeert men het met dat het niet goed met je gaat, iedere avond flans je een supergezonde maaltijd in elkaar – anders ben je een dik ongezond varken en iedere ochtend sta je in alle vroegte op om te mediteren, hard te lopen of jezelf af te beulen in de fitness – anders ben je een gestresst paard die de boel niet onder controle heeft van binnen en/of zorg je niet goed voor je lichaam en geest. Oh en daarnaast volg je nog tienduizend cursussen  en heb je bijzondere hobby’s want je moet immers bezig blijven en jezelf vernieuwen. Om nog maar niet te spreken als je moeder of vader bent. Nee, dan zien je kinderen er altijd tiptop uit, hebben ze fantastische schoolprestaties, zijn ze bevriend met de hele klas door hun uitstekend sociale vaardigheden, ben jij die ultiem leuke leesmoeder of vader die altijd na schooltijd de hele klas meeneemt om te zwemmen en speel je ook nog met je kinderen klarinet, piano en gitaar op donderdagavond. Er zitten namelijk tegenwoordig minimaal 48 uur in een dag.

Natuurlijk is bovenstaande behoorlijk overdreven, maar een aantal van die dingen voel ik zelf wel. Sport je niet meer? Goh, wat jammer want die beweging is juist zo goed voor jou. Zou je niet op een hondencursus gaan met Noa? Zonde als je het niet doet. Waarom moet men zo snel oordelen over het leven van anderen en de keuzes die ze maken? Waarom is dat zo interessant, je wordt toch zelf niet beter en gelukkiger van dat gezeur over wat anderen doen? Vergeet je dan niet zelf je eigen leven te leiden in plaats van naar de ‘tekortkomingen’ van anderen te kijken? Leef en laten leven, zegt mijn vader altijd.

Ik word er op zijn zachtst gezegd wel eens doodmoe van. Ik zie het niet alleen bij mezelf maar ook bij anderen. Net als dat je in een baan vaak doorgroeimogelijkheden hebt. Ik wilde bijna typen dat het natuurlijk belangrijk is om jezelf door te ontwikkelen, maar anderzijds denk ik nu opeens: ‘Tja, waarom eigenlijk? Als iemand nu superblij is met zijn werk zonder door te willen groeien en meer te verdienen? Daar is toch niks mis mee?’ Die persoon houdt waarschijnlijk veel meer tijd over voor andere dingen waar hij/zij energie van krijgt. Hartstikke mooi dat er doorgroeimogelijkheden zijn voor de mensen die het echt willen, daar niet van, maar je krijgt bijna het idee dat iedereen  van werknemer uiteindelijk moet opklimmen tot manager -het liefst voor je 30 bent om een of andere reden- en dat het geen vrije keuze meer is omdat iedereen die ambitie heeft. Ik vraag me dan af of iedereen echt die ambitie heeft of dat we zwichten voor de groepsdruk van het harder-better-faster-stronger regime? Er moet altijd maar een tandje bij en eigenlijk vind ik dat we het ook zelf in stand houden door elkaar er op aan te spreken. Dat bedoelen we waarschijnlijk niet altijd slecht, maar het kan een ander wel een schuldgevoel geven of het idee dat je nooit hard genoeg werkt of je best doet.

Nu is niet iedereen gevoelige voor deze lat, maar ik denk dat veel mensen hier wel (onbewust misschien) gevoelig voor zijn. Ik ben er wel gevoelig voor, maar er zijn ook wel momenten dat ik denk: ‘Pfff, nu is het even klaar. Het is 9 uur ‘s avonds en ik zit nog achter die pc en heb al in geen weken meer normaal een film gekeken zonder aan mijn werk te denken.’

Ik vind het ook geen wonder dat burn-outs steeds meer voorkomen bij jongvolwassenen. Het draait voor mijn gevoel zoveel om supervolle agenda’s en geweldige prestaties. En ik merk ook dat mensen met een burn-out of een chronische (vermoeidheids)ziekte niet altijd begrepen worden door de maatschappij. Je hoort wel eens van anderen dat zij vinden dat die mensen zich aanstellen. Ik denk dat die uitspraak ook juist weer voortkomt uit dat harder-better-faster-stronger regime. Of is het stiekem een vreemde jaloezie en zouden ze zelf eigenlijk ook minder hard willen werken maar durven ze die stap niet te zetten? Ik vind het jammer voor mensen in mijn omgeving met een burn-out dat ze niet altijd goed begrepen worden. Het lijkt me heel erg als je een burn-out hebt en zo graag weer dingen wilt ondernemen, maar je er de kracht niet voor kunt vinden. Ik heb dit alleen een tijdje gehad toen ik nog niet gediagnosticeerd was met mijn schildklierprobleem. Toen waren er dagen dat ik zo graag dingen wilde doen, maar ik gewoon niet van de bank af kon komen voor een simpel afwasje.

Ik vind het ook wel eens jammer dat sommige ouders willen dat hun kinderen van alles moeten doen, dan moet ik altijd denken aan die reclames van Sire. Zou het daar al beginnen? Dat sommige kinderen van hun ouders altijd al van alles moeten en dit -als ze volwassen zijn- weer doorgeven aan de maatschappij?

Ieder leven heeft zijn eigen verantwoordelijkheden en moeilijkheden. Wie zijn wij om daar over te oordelen en elkaar te pushen om dat stapje extra te zetten als de ander daar eigenlijk geen behoefte aan heeft? Het zou fijn zijn als dat wijzen naar elkaar en andermans opgelegde ambitie eens op zou houden en men meer energie steekt in wat hij/zij zelf nu echt wil en of ze gelukkig zijn met de hoeveelheid (werk)druk die ze hebben in hun eigen leven.

Zo zou iedereen meer zijn eigen leven kunnen leiden zonder te oordelen over dat van de ander. Wat iemand anders doet, moet diegene lekker zelf weten. Het belangrijkste is denk ik of je gelukkig wordt van hoe hoog de lat ligt. Of dat nu hard werken is en een groot bedrijf runnen of thuis blijven om veel tijd te steken in het opvoeden van kinderen. Of misschien ben je wel in staat om een wereldreis te maken en alleen maar te genieten? Ik zou er voor tekenen! Iedereen is uniek en heeft andere behoeften.

De lat? Die bepaal jij! En als ik ook over die lat heen kan komen zonder een idioot hoge polsstok maar met een simpele wisselsprong is het voor mij ook meer dan prima. Ik hou liever tijd over voor leuke dingen die er echt toe doen, dingen waar ik energie van krijg en waar ik zelf helemaal achter sta. En jij?

PS: Er zullen vast mensen zijn die het totaal oneens met me zijn en dat is helemaal prima! Ik wil je vragen als je commentaar achter wilt laten om het op een aardige respectvolle manier te doen, zodat we een interessante discussie kunnen starten. Dankjewel en alvast een fijn weekend allemaal! :)

47 reacties

Tio -

Als anderen de lat hoog legden dan ging ik hier in mee zonder dat dat bij mij paste. Het maakte mij niet zo happy want doe het liever rustiger aan. nu kijk ik niet meer zo naar de buitenwereld maar eerder naar de binnenwereld. Ik kan me voorstellen dat iedereen er het optimale voor zich zelf uit wil halen. Leuke baan en optimaal presteren en er het beste uit halen wat mogelijk is. het vergt nogal wat. Ik kijk niet naar anderen. Perfectionisten krijgen vaker een burn out dan mensen die onbekommerd en zorgelozer in het leven staan. Het heeft wel een magische aantrekkingskracht van faster and stronger beter en leuker. Na hard werken verdien je succes.

bb -

Heel herkenbaar. Mijn interne lat ligt erg hoog, als een naar stemmetje in mijn hoofd.

Ik werk fulltime en werk is voor mij belangrijk, ik wil graag financieel zelfstandig zijn en mezelf ontplooien. Helaas voel ik daarnaast ook de druk om mijn huishouden compleet op orde te hebben, stel ik hoge eisen aan mijn uiterlijk en met name gewicht waar ik dan weer teleurgesteld over ben. En dan is er nog mijn relatie en andere sociale banden en bijkomende activiteiten. Toen ben ik me gaan beseffen dat ik op deze manier een burn-out krijg, de vraag is alleen wanneer. Alle klachten die erheen wijzen had ik al en heb ik nog steeds. Dus nu ben ik ermee bezig bewust dingen anders aan te pakken. En dat is moeilijk want werkt tegen dat stemmetje in. Gelukkig heb ik een partner die mijn tegenpool is en me daar in kan ondersteunen. Ik heb voor mezelf een basis bedacht: een paar uur minder werken en daarin het huishouden doen, verder wel goed presteren op werk. Daarnaast niks moeten in het weekend. En dat is echt heel moeilijk voor me maar wel noodzakelijk.

chris -

wat een mooi en goed artikel. De lat wordt inderdaad steeds hoger gelegd. Ik merk het ook aan mijn dochter. tijdens haar examens sloot ze zichzelf de gehele dag op in haar kamer om te leren om zo goed mogelijk te slagen, ook al wist ze al dat ze niet meer kon zakken. Het gebeurde regelmatig dat ik s’nachts wakker werd om drie uur en dat ze nog steeds aan het leren was terwijl ze om half 7 weer wakker zou moeten worden om weer naar school te gaan. Ook op mijn werk, alles moet steeds sneller, beter, leuker, mooier.

Jennifer -

Wauw. Bedankt voor dit geweldige artikel, jullie schrijven over zoveel dingen die ik juist nodig lijk te heb. Met een enorm veeleisende universitaire studie, een groot aantal reisuren vanwege samenwonen op afstand en nog zoveel andere sociale verplichtingen voel ik dat de rek er ongeveer uit is. Bedankt voor deze eye opener; het is tijd voor een weekendje weg zonder verplichtingen!

Naanie -

RAAK; Dit is precies zo’n artikel die ik zou uitprinten en zou inlijsten, om het later vervolgens aan mijn kinderen te laten lezen!

Anne -

Wauw, wat een raak artikel Martine! Ik geloof inderdaad dat we in deze tijd veel te veel van elkaar en van onszelf eisen. Het moet allemaal perfect en met zo min mogelijk kreukels op ons pas naar die geijkte toekomst. Op de één of andere manier geldt de regel: “Van fouten kun je leren” niet meer, want alles moet en zal in één keer perfect. Die honderden ballen proberen we krampachtig (ik in ieder geval) omhoog te houden en zodra er ook maar één dreigt uit te vallen, staat een ander in de omgeving alweer klaar om zijn of haar mening hierover te uiten. Zowel positief als negatief. Laten we toch allemaal wat liever voor elkaar zijn, maar vooral wees toch eens wat liever voor jezelf. Neem de tijd, gun jezelf het leerproces en maak fouten. Sterker nog; je moet fouten maken om beter te worden ;-)! Fijn artikel meid, keep up the good work!

Wendy -

Ik ben het helemaal eens met dit artikel. Mijn vriend heeft pas zijn baan opgezegd en heeft nog niks anders. Maar hij werd doodongelukkig bij zijn werk en er was altijd gezeik. Ik weet nu al hoe sommige mensen gaan reageren…. Dat letten op elkaar en vervolgens afkraken vind ik over het algemeen wel extremer onder vrouwen dan mannen.

Sanne -

Wow wat is dit een mooi artikel. Ondanks dat ik 16 ben herken ik het helemaal. Vorige jaar heb ik besloten om havo te gaan doen en niet vwo omdat ik vond dat het niet goed bij mij paste. Het verbaaste me dat zoveel mensen minachtend deden waarom ik niet vwo ging doen en of ik het wel zeker wist.

Fien -

Helemaal mee eens, goed geschreven! Afgelopen jaar kwam ik er achter dat ik faalangstig ben en daar behoorlijk veel last van heb gehad en nog steeds heb. Op school hier voor een cursus gevolgd, en we kwamen er met z’n allen achter dat we veel dingen voor een ander deden en niet meer voor onszelf. Wanneer een vriendin je om advies vraagt doe je heel aardig en lief, maar als je jezelf advies moet geven ben je veel harder. Inderdaad, de lat bepaal je zelf!

Lara -

Ik herken dit zo erg. Ik volg een vrij heftige/zware hbo studie waarbij we de mogelijkheid hebben extra modules te volgen om direct een master aan de uni te doen. Veel medestudenten doen dit. Ik niet, ik wil het niet. En ik wordt daar zó minachtend op aangekeken. Blijkbaar is het raar dat ik deze studie voldoende vind, me liever hierbinnen specialiseer en het wil aanvullen met een andere studie. Gelukkig zou ik van een master aan de uni niet worden, deze studie is precies gericht op wat ik wil en zo’n master vult dit niet aan. Liever doe ik iets anders waar ik ook heel blij van word, gewoon op hbo. Ook al sta ik volledig achter mijn keuze, ik wordt wel behandeld als een minder intellect persoon door mijn studiegenoten. Dat geeft toch druk en vooral een nare bijsmaak:/

Tetsje -

Je komt als geroepen met dit artikel, ik zat hier net aan te denken vandaag. Het is inderdaad toch wel het belangrijkst om te leven en te laten leven, om allemaal gewoon jezelf te zijn en te doen wat bij jou past, op je eigen manier. Daar zal iedereen een stuk gelukkiger van worden :)

Lieke -

Helemaal mee eens! Niemand is perfect en niemand heeft een perfect leven. Je moet jezelf niet vergeten!

My Creative Life - Marìs -

Mooi artikel en ik ben het volkomen met je eens! Mensen letten echt teveel op anderen terwijl niemand perfect is en je dus eigenlijk ook niet het recht hebt om over een ander te oordelen.
Iedereen moet doen waar hij/ zij gelukkig van wordt, hopelijk realiseren meer mensen zich dat na het lezen van jouw artikel!

nel -

Bedankt Martine ! Na een jaar uit wegens burn-out en depressie een maandje aan het werk 😉 Meer inhoud, minder prestige , maar zo veel meer rust en fun op mijn nieuwe job ! Ben ondanks mijn beperkingen trots op mezelf en waar ik nu sta. Ik voel me sterker. Leuk dat jullie er een artikel aan wijden :-)

Laura -

Wauw dit soort artikelen vind ik echt het aller leukst en heel interessant om te lezen. Ik ben het hier helemaal mee eens. Iedereen moet lekker doen wat die wil doen als dat betekend dat je school doet en verder alleen leuke dingen prima! als dat betekend huismoeder nou fijn toch als diegene dat wilt dan is dat toch helemaal mooi. Ik snap ook heel
Goed dat er veel mensen zijn die zo snel mogelijk door willen groeien in een goede baan en dus een goed salaris krijgen en dan zo snel mogelijk een huis kopen etc. Tuurlijk is het super als je voor 30ste een huuis kunt kopen!! Maar het allerbelangrijkste is dat je zelf tevreden bent met wat je doet en hoe je het doet. Je leeft maar een keer dus doe vooral zoveel mogelijk van wat je wél wilt in het leven. Want voor je het weet is het voorbij dus geniet er gewoon van! Super artikel Martine ik vind dat jij de artikelen altijd zo goed typt dat je niet kan stoppen met lezen, super! Fijn weekend allemaal 😀😀😀

Aline -

Wauw Martine! Hier raak je even een punt! Zonder het te beseffen is dit iets waar ik zelf al een aantal maanden, zeg maar gerust een jaar mee worstel. Je hebt me de ogen geopend vandaag. Ik wilde het zelf niet zien, en rende inderdaad altijd maar door om alles bij te houden en goed te presteren. Ik hoef niet te trouwen binnen twee jaar, omdat we al een tijd samen zijn, ook al trouwt iedereen om ons heen. Als ik eerst mijn studie wil afmaken mag dat en dat die nu al anderhalf jaar langer duurt dan gepland.. So be it.
Ik ben zat van het gejaag en gevlieg en wil nu meer gaan genieten van het leven dat zich nu afspeelt en niet in de toekomst.

Bedankt Martine voor deze eyeopener! Ik ben het volkomen met je eens!
Dan haal ik maar niet het hoogste cijfer etc etc, ik ben blij met hoe mijn leven is en zal ervan genieten ook. Doe jij dat ook? :)

Life is what happens, when you are busy creating plans. – John Lennon.( Wise words ;-))

Denice -

Ik word er idd ook wel eens doodmoe van! Al dat oordelen over elkaar .. bah. Ik vind het een goed geschreven artikel :) Wel wil ik als tip achterlaten dat het misschien handiger is om de artikelen te blijven afwisselen zoals jullie dat altijd doen. Ik vind dit hetzelfde type artikel als ‘zelfreflectie’ van laatst en persoonlijk heb ik niet altijd zin om me te verdiepen in dit soort artikelen. Maar het is jullie site natuurlijk :)

Lydia -

Wauw! Super goed artikel! Kan me er wel in vinden!

Dianne -

Ik denk dat de lat niet alleen op werk of studiegebied erg hoog ligt. Ook sociaal gezien moet je tot je 30 gelukkig getrouwd en toch wel langzaam op weg naar zwanger zijn. Vaak leggen andere mensen ook deze lat lekker hoog, vooral als je er niet aan voldoet… Ik wordt het vaak moe, dat ik voor alles wat ik niet doe verantwoording moet afleggen… “Nee ik ben nog lekker single!” En “nee kinderen is nog niks voor mij hoor!” En dan moet je ook nog op je werk hogerop…. Alles op zijn tijd hoor 😃

Libby -

Uiteindelijk doet iedereen het zichzelf aan. Maar we moeten een ding niet vergeten. Dankzij die ‘druk’ houden jullie je blog ook enigszins lucratief. Bekijk het dus ook van de positieve kant. Want hoeveel meiden rennen niet naar de drogist om dezelfde lippenstift te kopen die Pietje op zijn instagram heeft geshowd? (En ja ik ben geen uitzondering). En hoeveel mensen kopen er geen sportoutfit of yoga matje die Jantje ook heeft gedeeld op haar blog. En hoe goed draait onze economie er wel niet op dat er gekken rondlopen die inderdaad dus maar die hondenzwem cursus beginnen omdat Derek dat had aangeraden (anders is het wel erg zonde en oh wee als je het niet doet anders word je raar aangekeken.)? Of hoeveel geld er tegenwoordig wordt verdiend aan die zieligies die zichzelf afmatten in de sportschool. En voor wie? Of al die mensen die zichzelf carrière pushen voor meer geld om dat vervolgens weer uit te geven. Die druk en die lat worden wat mij betreft dus opgevoerd om o.a geld te generen en het werkt aardig omdat iedereen er uit vrije wil aan mee doet.

Suuz -

wat een briljant goed artikel! thanks!! Helemaal mee eens..! ik heb het ook op de keiharde manier moeten inzien helaas. maar zoveel van geleerd!!!

Lilian -

Wat een goed artikel Martine! Ik herken me heel erg in je verhaal want net als jij ben ik gevoelig voor die lat. De ene periode wat meer dan de ander, maar aanwezig is hij altijd! Ik ben dan ook groot voorstander van je hart volgen en doen wat je leuk vindt! Ik denk dat we dat allemaal wel een beetje meer zouden mogen doen :-)

Astrid -

Wat een goed artikel! Ik heb zelf ook enorm die druk gevoeld nu ik op de universiteit zit en je honderd dingen ernaast moet doen ‘voor op je CV’ op dat een BA+MA blijkbaar niet goed genoeg is. Uiteindelijk ging het dan ook helemaal mis en liep ik bij een psycholoog. Blij dat ik uiteindelijk nee tegen zoveel dingen heb kunnen zeggen en weer zelf m’n eigen leven in kan delen. Mijn toekomstige werkgever heeft er veel meer aan als ik gewoon gelukkig ben :)

Saskia -

Het is een herkenbaar artikel. Mijn vriend heeft een drukke, fulltime baan en werkt wel 60 uren per week. Ik heb een baan van 32 uren en volg daarnaast nog een deeltijd HBO-opleiding. We leiden een druk en stressvol leven en een tijd geleden hing mijn vriend echt tegen een burn-out aan. Nu zijn we bewuster gaan nadenken over hoe we onze tijd besteden, we vinden het werken en studeren beide belangrijk en hebben dus meer gekort op verplichtingen in ons sociale leven. Zoals het bijwonen van alle verjaardagen in de familie en etentjes/afspraken die we eigenlijk met tegenzin deden. Dus ik denk dat het kiezen voor jezelf het belangrijkste is, dat je de dingen doet die jou gelukkig maken en niet de dingen doet die van je ‘verwacht’ worden of die andere mensen gelukkig maken. Kies voor jezelf!

Lindsey Beljaars -

Ik vind het echt een prachtige post! Zolang iedereen doet waar hij zich prettig bij voelt, is het goed toch? Het is maar goed dat niet iedereen hetzelfde is. Ik heb zelf ook nogal de drang de lat heel hoog te leggen, maar ik voel me hier fijn bij en ben blij als ik weer iets heb bereikt dat ik lang geleden als doel heb gesteld!

Margot -

Mooie post en ik herken een hoop! Vooral het ‘je moet carrière maken’ is iets waar ik de laatste tijd mee worstel. Je moet vooral doen waar jij gelukkig van wordt, maar soms is dat nog best moeilijk.

Esther -

Erg goed artikel Martine! Ik ben het helemaal met je eens, al is het nog wel moeilijk om zelf de lat wat lager te leggen. Bij mij zie ik vooral dat de mensen in mijn vakgebied zich helemaal verliezen in hun werk. Sommigen zijn daar echt heel gelukkig mee en dat respecteer ik dan ook. Maar ik wil niet dat mensen dat ook van mij verwachten. Werk is zeker niet alles. Ik kan zelf bijvoorbeeld intens genieten van die kleine familiemomenten. Mijn motto is dan ook: leef niet om te werken, maar werk om te leven! Een 9 tot 5 mentaliteit is zo slecht nog niet! En wie zegt dat je daar geen carrière mee kan maken?!

Marjolein -

Heel herkenbaar. Ik heb op mijn 23e spanningsklachten gehad. Puur door de hoge eisen die ik aan mijzelf stelde, maar ook doordat ik een te snelle groei had gemaakt op werkgebied. Ik deed mijn werk heel goed maar niemand zag dat ik hier teveel mee bezig was. Ook nog thuis. Ik leg sindsdien de lat nog steeds hoog maar probeer voor mezelf net zo mild te zijn als ik voor anderen ben. Ik vind het bij een ander niet erg als zij een offday hebben of het huishouden niet helemaal tip top in orde hebben. Maar voor mezelf is dat ineens wel een issue. Zo stom! Ik denk dat de komst van social media dit allemaal wel extra in de hand werkt. Mensen plaatsen vooral de prachtige plaatjes met filters en hun successen. Niemand plaatst een foto van zichzelf als ie niet lekker in z’n vel zit. Ik vind dat hier (zeker voor de tieners van nu) ook echt risico’s inzitten. Niet iedereen staat aan de top (en wat is dat dan eigenlijk precies?) en dat hoeft ook helemaal niet. Ik hoop dat ik mij daar ook steeds meer in kan gaan vinden.

Maaike -

Hey martine! Goed artikel hoor, ik denk dat het voor sommigen heel herkenbaar is. Ik denk alleen dat je het iets wetenschappelijker kan maken door bijvoorbeeld te onderzoeken hoeveel procent van de vrouwen zich zo voelt. Want nu is het wel heel erg onderbuik (emotie); wel herkenbaar daarmee, maar bijna iedereen zal zich er deels mee identificeren. Want ik ken weinig mensen die als een luie drol door het leven gaan :) Ik heb ook twee vriendinnen die een burn-out hebben. De rode draad die ik bij hen zie is dat ze ontzettend perfectionistisch zijn; het is nooit goed genoeg. Ik heb zelf tijdens mijn studie besloten ‘leuk, dat werken, maar wel maar 4 dagen per week’. En dat heb ik nu al 5 jaar gedaan. Carriere maken is nog steeds gelukt en ik denk echt dat het beter zou zijn voor de maatschappij als iedereen 4 dagen zou werken. Je houdt veel meer vrije tijd over om te ontspannen en dat maakt je echt een prettiger mens. Gelukkig is 4 dagen werken al in veel beroepen geaccepteerd. Natuurlijk krijg ik wel eens grapjes over dat ik ‘een parttimer’ ben, maar ik lach dan in m’n vuistje, want ik heb veel meer tijd om te chillen. We moeten vooral elkaar niet gek maken, maar de ander respecteren, zoals je in het artikel al zegt. Diegenen die keihard willen werken en daar blij van worden moeten dat lekker doen en diegenen die een andere keuze maken moeten dat ook lekker doen.

jose -

Ik ben nooit gepusht als kind. Ik moest wel op turnen omdat mijn ouders me als kind een beetje mollig vonden worden en ik was superonhandig, maar toen ik eenmaal turnden hebben ze me ook nooit gedwongen om mee te doen aan wedstrijden (dat durfde ik namelijk nooit). En toen ik naar de middelbare school ging wilde ik per see naar het gymnasium, terwijl mijn ouders me altijd hebben gezegd dat het niet hoefde, dat ik moest doen waar ik het gelukkigst van zou worden. Dit veranderde een beetje toen ik ging studeren… Ik studeer nu Communicatie- en informatiewetenschappen, terwijl mijn ouders liever iets als rechten hadden gezien, of, nog beter: geneeskunde zoals zij hebben gedaan. Gelukkig is die “teleurstelling” snel overgewaaid, ze zijn nu hartstikke trots op me, op wat ik allemaal doe, en ze steunen mij en mijn dromen. En elke keer als een CIW’er iets leuks heeft gedaan en het staat in de krant, belt papa me vol trots op. :)

Ik vind jullie zo leuk omdat jullie zo echt zijn. Ik denk dat social media ook een druk legt op mensen om altijd maar perfect te zijn. Gezond eten, iedere dag sporten… ik zeg altijd tegen mijn vriend “wedden dat ze 9 van de 10 keer stiekem gewoon een groot bord pasta met gehakt en saus uit een potje eten? En dan superveel kaas eroverheen gooien?” maar dat zie je nooit op instagram.

Marije -

Ik legde mijn lat ook heel hoog. Ik wilde manager worden en werd dat ook. Totdat ik thuis kwam te zitten met een depressie / burn out. Nu werk ik als telefonisch hulpverlener in een callcenter. Heerlijk vind ik het, want ik hou veel tijd en energie over het enige wat er echt toe doet: plezier maken in je leven en het fijn hebben met de mensen om je heen.

Maura -

Wat een tof artikel weer! Ik vind het enorm herkenbaar. Ik denk dat social media enorm bijdragen aan die prestatie drang. Want je ziet alleen maar alle geweldige dingen van iedereen. Maar dat ze bulten wasgoed hebben liggen, of lagen stof, dat zie je niet dus is het er niet.
Je moet zo veel ballen hooghouden om er bovenuit te steken. Maar laat ik daar nou geen behoefte aan hebben. Ik ben vast “middelmatig”, maar enorm gelukkig! Ik heb geen verre reizen gemaakt tijdens mijn studie of daarna. Ik sport af en toe, maar niet regelmatig. Ik zou eigenlijk hoognodig moeten stofzuigen enz enz. Ik geniet van de kleine dingen in mijn heerlijke leven. En dat iemand mij dan een suffe muts vindt, dat is zijn/haar probleem tot prestatie drang. Ik ben happy!

Martine -

Helemaal mee eens! Ik zit in mijn 3e studiejaar en heb een chronisch vermoeidheidsyndroom. Fulltime studeren is al een hele prestatie en daarom valt het ‘studentenleven’ een beetje weg. Heb er zelf totaal geen problemen mee maar mijn medestudenten vinden mij maar een saaie omdat ik (bijna) nooit mee uit ga. Je kan ook prima studeren zonder nachten doorhalen, wie die standaard heeft gemaakt? Ik ben gelukkig zo en helemaal als ik mijn medestudenten met een dikke kater in de collegezaal zie zitten! :)

Amber Linde -

Mag ik even quoten? “En als ik ook over die lat heen kan komen zonder een idioot hoge polsstok maar met een simpele wisselsprong is het voor mij ook meer dan prima.” Heerlijk! Ik ben het heel erg met je eens! Ik ben zelf, als student!, bijna in een burn out geraakt. Ondanks het feit dat ik nog niet helemaal over het randje was gekieperd heeft het mij al twee jaar gekost om mijn leven weer een beetje op de rails te krijgen. Ik heb erg veel gehad aan de studentenpsycholoog. Ik denkt dat zij, samen met mijn docenten die mij veel ruimte gaven, echt teruggetrokken heeft van dat randje. Desondanks gaat het nog steeds niet zo goed als eerst, maar inmiddels kan ik wel weer goed functioneren. Mijn vader heeft eet echt een burn out gehad drie jaar geleden en ik denken dat hij de enige in mijn directe omgeving was die het echt begreep hoe ik mij voelde. Het meeste pijn deden de mensen die wel vroegen hoe het met je ging maar vervolgens weinig interesse toonden in je antwoord. Ik verwachtte niet dat mensen precies begrepen Hoe het voelde, maar soms had ik ze wel Door elkaar willen schudden en zeggen dat het al hielp als ze wilden luisteren. Gelukkig kon ik bij anderen wel heel erg mijn ei kwijt en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Toch denken ik dat er nog ontzettend veel te winnen is bij herkenning en erkenning van dit soort psychische problemen. Ik wil trouwens ook nog even opmerken – als toevoeging – dat burn outs niet worden veroorzaakt door hoge werkdruk, maar door hoe mensen ermee omgaan. Perfectionisten lopen in die zin groter gevaar. En tja .. dat ben ik 😉

Liset - Beautydagboek -

In deze tijd wordt de lat naar mijn idee ook wel erg hoog gelegd. We moeten allemaal een grote vriendengroep hebben, een fantastische baan, altijd maar opklimmen, flashy zijn, sporten, gezond eten en ook nog eens veel energie hebben terwijl je doodmoe bent van een slechte nacht als je kids de hele nacht wakker zijn geweest ;). Ik vind het dan ook heel erg om te merken dat de grootste groep mensen die een burn-out hebben gehad, gewoon eind twintigers zijn. In die leeftijdsperiode ‘moet’ je zoveel naar mijn idee omdat je nog ‘jong’ bent en nog zo lekker fit bent. Maar ook in die leeftijdsperiode kun je opgebrand zijn. Teveel is gewoon teveel. Ik heb dan ook diep respect voor mensen die het roer omgooien en eindelijk doen waar ze blij van worden en niet met de verwachting mee gaan. Kortom, ik denk dat we iets meer druk van de ketel mogen halen en dichter bij onszelf blijven :).

katrien -

Dat gevoel heb ik ook. Vooral dat veel geld verdienen en rijk zijn / zich zo voordoen lijkt zéér belangrijk te zijn. En ook héél veel vriendinnen hebben een super lieve familie. Ik word er zelf eigenlijk heel ongelukkig van, van die hoge lat. Ik probeer eigenlijk veel te vaak aan die hoge lat te voldoen maar dat lukt toch niet.
Ik heb wel graag een doel voor ogen, dat wel. Zo lang je jezelf maar ontwikkelt vanuit je eigen kracht, tempo en talent, dat is het eigenlijk. Want talent heeft iedereen! :)

Daisy -

Ik denk altijd, doe vooral waar je zelf blij en gelukkig van wordt. Wie bepaalt dat je niet de baan van je dromen hebt als je putjesschepper bent? En ja, ik stoor me er behoorlijk aan als m’n huis een troepje is, maar door ziekte niet altijd de puf om het te doen na een dag/week werken. Sinds kort daarom een schoonmaakster in de arm genomen. Voelde me enorm decadent, maar het verlicht zoveel stress en irritatie dat het meer dan waard is. Goed artikel! Xo Daisy

Mieke -

Helemaal met je eens. De verwachtingen zijn zo hoog, en iedereen heeft wel een mening. Pff… Ondertussen kan ik dat aardig naast mij neerleggen en genieten we gewoon van ons leventje. Elke dag is een nieuwe dag met nieuwe kansen. En wat morgen dan is zien we dan wel weer!

Anouk -

Mijn lat ligt onrealistisch hoog en ik voldoe nooit aan mijn eizen. Erg frustrerend! Het moet altijd beter, hoger, leuker, mooier, etc. Zucht… Tijd om tevreden te zijn met jezelf en wat je hebt, maar hoe doe je dat??

Natasja -

Mooi artikel. Heel herkenbaar ook. Ik had het hier ook laatst met iemand over. Maar dan meer in de trant van dat ‘de maatschappij’ – whoever they are – bepaald wat ‘goed’ en ‘fout’ is. Zo bizar! En iedereen lijkt dat te accepteren…

joke -

Ik ben het helemaal eens met deze hartekreet van jou, Martine!

Marjolein -

Ik herken het wat je hier zegt. Ik ben bijna klaar met afstuderen (volgende week mn verdediging en dan klaar!), maar ik heb een maand studievertraging opgelopen. Ik schaamde rot hiervoor en ondanks dat het einde nu toch echt in zicht is en ik dat helemaal zelf heb gedaan, ben ik niet erg trots op mezelf. Ik had het beter gevonden als ik gewoon was afgestudeerd met de rest van mijn klas.
Nu ben ik op zoek naar een baan en ik zou wel heel graag willen kunnen doorgroeien, maar precies zoals Dita het zegt: doe waar je je fijn bij voelt. Als iemand geen carriere wil maken, moet hij dat zelf weten. Zolang die persoon maar gelukkig is! Stom genoeg ben ik juist heel begripvol naar anderen, maar niet naar mezelf haha
Het erkennen is de eerste stap naar verbetering toch?

Anna -

Ik wil me graag aansluiten bij het gedeelte waar je het hebt over je studievereniging. Ik heb een half jaarstudievertraging opgelopen en het voelt als enorm falen. Terwijl deze studievertraging voortkomt uit ziekte en je dat uiteraard niet in de hand hebt, blijft dit gevoel bestaan. Inmiddels kan ik het steeds meer een plekje geven gelukkig.

Anna -

Studievertraging*

Lunah -

Ik mocht willen dat ik maar 1 maand studievertraging had. Ik heb nu 4 jaar studievertraging. Daarmee wil ik je gevoelens niet bagatelliseren, maar het kan dus altijd erger.

Helaas hebben we de meeste dingen in het leven niet zelf in de hand.

Anna -

Wat ontzettend vervelend en begrijp dat het altijd erger kan. Het punt dat ik wou maken is dat er veel studenten zich tegenwoordig schuldig voelen over het feit van studievertraging. Terwijl je in principe aan niemand daarover verantwoording schuldig bent blijft dit gevoel bestaan.

Dita -

Ja soms wordt de lat wel erg hoog gelegd. Ik denk altijd maar zo, doe waar je je fijn bij voelt. Ik heb dan misschien wel niet een hbo opleiding, wel een leuke baan. Ben erg gelukkig met mijn vriend en ons kindje die in februari wordt geboren.

Reageer ook