Zorgen tijdens je zwangerschap

Zwangerschap, onzekerheid en zorgen maken. Het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vooral de eerste drie maanden zijn voor de meeste vrouwen een periode van flinke onzekerheid. Maar ook verderop in je zwangerschap kun je je zorgen maken. Over of je de baby wel goed voelt. Over hoe dat straks moet, met de bevalling en zo. En of je het straks allemaal wel aan kunt?

Photo Credit: naoyafujii 

En voor sommige van ons is de zwangerschap nog net een stukje bezorgder. Bijvoorbeeld omdat je in het verleden een of meerdere miskramen hebt gehad, je (chronisch) ziek bent, er ‘iets afwijkends’ gezien is op een echo of je een erfelijke aandoening met je meedraagt.

Onzekerheid en angst zijn 2 kernwoorden voor deze eerste (drie) maanden van mijn zwangerschap. Het was geen roze wolk voor mij. Het enige waar ik mee bezig was, waren die maanden zonder al te veel piekeren en zorgen proberen door te komen, al wensend dat het goed zat. Ik genoot wel, maar er was altijd die sluimerende angst en onzekerheid. Altijd dat gevoel ‘Eerst maar zien of het allemaal goed blijft gaan en of het gezond is’. Continu die slag om de arm.

Eerst was er de grote angst voor een miskraam. Mijn moeder had er immers 5 gehad en toen ik 19 was heb ik het ook eens meegemaakt. Volgens de arts was ook bij mij het risico ‘sterk verhoogd’. Na 8 weken, tijdens de eerste echo waar we een kloppend hartje zagen, verdween de angst voor een miskraam voor een groot deel. Maar toen popte angst nummer 2 op: ‘Wat als mijn ukje gehandicapt is?’

Toen de vlokkentest dichterbij kwam groeide deze onzekerheid en angst meer en meer. Iedere dag ging ik meer voelen voor het baby’tje in je buik. Rond 10 weken groeide mijn buik al een beetje en wreef ik meerdere keren per dag liefdevol over mijn beginnende buik. Ik was toen al zo gehecht aan het minimensje in mijn buik en ik fantaseerde er op los.

Maar evenredig aan de groeiende liefde voor mijn ongeboren kindje, groeide er een grote angst. Angst dat ik na twee weken te horen zou krijgen dat het gehandicapt is. En wat er dan gebeuren moest, hadden we al van te voren besloten. Een besluit waar we ook nu nog altijd achter staan. Dat ik daar toen niet meer over hoefde na te denken was een geruststelling, maar tegelijkertijd ook een heel, heel moeilijk vooruitzicht. Want het afbreken van een zwangerschap van een gehandicapt kindje is, ook al heb je besloten dat dit is wat je wilt, niet een besluit wat je in de koude kleren gaat zitten of zomaar eventjes doet. Het was een heel dubbel gevoel wat ik had, tijdens deze periode. Ik was zo blij dat ik zwanger was, maar ook zo bang dat het foute boel was.

De eerste week na de vlokkentest was het wachten nog redelijk te doen. Ik was er nu toch immers bijna, na bijna 3 maanden in spanning zitten. Die laatste twee weekjes wachten op de uitslag konden er ook nog wel bij. Ook verwachtte de uitslag toch nog niet, dus ieder uur op mijn telefoon kijken had geen zin. Maar die tweede week… Die tweede week wachten was hels! De uitslag was nu zo dichtbij, dat het wachten alleen maar moeilijker werd. Ik werd enorm onzeker, zenuwachtig en heel erg bang voor een slechte uitslag. Af en toe brak de paniek me uit en de radeloosheid die ik toen voelde was van een formaat die ik nog nooit eerder gevoeld had. Het was alsof mijn positieve vibe van de 12 weken ervoor als sneeuw voor de zon was verdwenen en ik voelde me extreem machteloos. En dat maakte het wachten er zeker niet dragelijker op.

De onzekerheid over de gezondheid of het welzijn van je ongeboren baby kan het gevoel geven dat je zwangerschap on hold staat. Kraamzorg regelen? Misschien is dat straks wel helemaal niet nodig… De huisarts en verzekering inlichten? Straks moet ik bellen dat het einde verhaal is! Beginnen aan de babykamer? Dat is de goden verzoeken!

Maar hoop is het enige dat sterker is dan angst. Dus genoot ik ook intens van mijn zwangerschap. Ik was trots op mijn buikje, ik praatte (in gedachte) tegen mijn baby en vroeg me verliefd af of het een jongetje of een meisje was. Ik klampte me vast aan de kans dat het wél goed was: 90% tot 95% procent. Dat is toch super veel? En toch… En toch was mijn nog maar zo jonge moederhart toen al (over)bezorgd en zag gevaar in alles.

Ik denk niet dat zorgen en angsten je er van moeten weerhouden om te gaan houden van het kindje in je buik. Als het mis gaat, op wat voor manier dan ook, dan zal het verdriet hoe dan ook aanwezig zijn, ook al heb je nog zo geprobeerd je niet te hechten. Het verdriet komt dan sowieso wel. Dus in plaats van tobben en proberen niet te houden van, kun je beter proberen te koesteren zodat, mocht het allemaal goed zijn (en die kans is vaak veel groter), je toch ook hebt kunnen genieten van die periode. En mocht het niet goed zijn (en de zwangerschap afgebroken wordt of je je kindje verliest), dan weet je dat je je kindje gekoesterd hebt en hebt genoten van de korte periode samen. En dat is toch zo veel fijner dan weken (of zelfs maanden) in de put zitten? (Maar ja, dat is wel veel makkelijker gezegd dan gedaan.)

Tips voor bij een niet zo zorgeloze zwangerschap

1. Blijf positief
Vertrouw er op dat jouw lichaam en de natuur hun werk doen. Vertrouw er op dat wat je ook te verduren gaat krijgen, er na regen altijd zonneschijn zal komen. Klamp je vast aan positieve gedachtes! Voor mij was dat een kanspercentage dat de arts mij gegeven had. Als rationeel mens heb ik daar nu eenmaal veel behoefte aan. Met een kans van 5 tot 10 procent op een levendgeboren kindje met de handicap hebben Djurre en ik zo’n 5 keer meer kans op een kindje met een afwijking dan ‘gewone’ stellen. Dat is een behoorlijk aantal keer meer en hier moest ik zeker even van slikken! Toch is 5 tot 10 procent als je relativeert nog niet eens zó hoog want dat betekent dat je een kans hebt van 1 op 10 tot 1 op 20 op een ongezond kindje. Dit is iets wat ik continu tegen mezelf bleef zeggen. Ook hield ik mezelf vast aan het idee dat mijn ouders uiteindelijk ook mij en mijn broertje hebben gekregen. ‘Het kan dus gewoon!’, zei ik tegen mezelf.

Maar ook bij stellen met kanspercentages van 50% is de kans op een gezond kindje nog altijd 1 op 2. Kansberekeningen geven een berekening van de kans, het is dus géén vaststaand feit. Je kunt de meest onvoordelige percentages hebben en toch het lot uit de loterij trekken. Dat kan gewoon! Natuurlijk kun je ook de andere kant op denken, maar de truc is juist om dat niet te doen. Blijf positief! Positief zijn geeft namelijk veel meer energie dan negatief zijn. En op je energie moet je nu juist zuinig zijn als je zwanger bent! ‘When nothing is sure, everything is possible!’, dat was een quote waar ik veel aan gehad heb.

2. Zoek een fijne verloskundige
Bij mijn eerste verloskundige voelde ik me totaal niet gehoord. De intake begon al ongemakkelijk en toen ik vertelde over mijn chromosoomafwijking wist ze eigenlijk niet eens precies wat dat voor een zwangerschap betekende. Ze wilde me ook pas aanmelden voor de vlokkentest in het ziekenhuis als ik 10,5 week zwanger was en dat zag ik helemaal niet zitten. Ik had namelijk van de arts begrepen dat ik eerst een intake zou krijgen alvorens ik de vlokkentest zou ondergaan met 11 weken. En met 10,5 week zwangerschap pas aangemeld worden leek mij nog al kort dag. Ook was er helemaal geen klik tussen ons. Ik ben daarom gelijk opzoek gegaan naar een andere verloskundige en bij haar voelde ik me wel gehoord en gesteund. Ze nam me serieus, ik kreeg een echo met 8 weken en werd daarna direct aangemeld in het ziekenhuis zodat ik met 9,5 week in het UMCG zat voor de intake voor de vlokkentest. Ik voelde me in eerste instantie nogal een aansteller en een zeurderige patiënt toen ik overstapte, maar inmiddels voel ik het niet meer zo. Ik ben voor mezelf en mijn baby opgekomen en ik ben zo ontzettend blij met mijn huidige verloskundige. Schroom dus zeker niet om over te stappen van verloskundige of het gesprek met haar aan te gaan over de begeleiding.

Je zwangerschap is al zo’n onzekere periode en als je daar nog eens een risicofactor én een verloskundige met wie het niet klikt, bij op telt, dan draagt dat niet bij aan het welzijn van jezelf én je baby. Ga op je strepen staan en zorg dat je krijgt wat jij nodig hebt!

3. Zoek steun
Mijn grootste steun en toeverlaat in deze periode waren Djurre en mijn moeder. Djurre, omdat hij samen met mij degene is om wiens kind het gaat. Mijn moeder, omdat zij als geen ander begreep wat ik doormaakte. Zij heeft het jaren geleden zelf meegemaakt, kreeg in precies hetzelfde ziekenhuis de vlokkentest en heeft dezelfde zorgen gekend. Ook was mijn vriendinnetje Elianne heel belangrijk voor me in deze periode. Vanaf moment één heeft ze me gepusht om enkel positief te denken. ‘Standje positief!’, riep ze dan. In de loop van de weken werd dit een credo en ik heb er veel steun uit kunnen putten. Ook onze lieve vrienden Martine, Morris & Irene, Djurre’s beste vriend Dirk en onze broers en zussen leefden intens mee. Ze zeggen wel eens dat je je zwangerschap het beste geheim kunt houden tot 12 weken, omdat het dan nog wel eens mis gaat. Maar ik vind dit kul! Je moet het juist delen met de belangrijkste personen om je heen, zodat ze de vreugde met je kunnen vieren en het verdriet met je kunnen delen.

Over steun zoeken bij je partner trouwens… Wat ik zelf ervaren heb en ook van meerdere vrouwen heb gehoord, is dat vaders in spé anders met zo’n situatie dealen. Dat is ook niet zo gek eigenlijk. Jij draagt uiteindelijk jullie kind, het speelt zich allemaal af in jouw lijf en hebt dan ook nog eens te maken met de hormonen die bij een zwangerschap kunnen kijken. Logisch dus dat jij het op een heel andere manier ervaart dan eigenlijk wie dan ook om je heen. Ik denk dat het daarom belangrijk is om te blijven praten met je partner over hoe jullie je voelen en ook begrip proberen te tonen voor hoe de ander met de situatie omgaat.

4. Denk niet te veel aan gisteren of morgen
Geniet van vandaag! Dat heb ik me vanaf het allereerste moment voorgenomen en is best goed gelukt (op die laatste week na)! Ik zat wel eens te piekeren: ‘Wat als het een miskraam wordt?’ ‘Wat als het gehandicapt is?’ ‘Wat als het niet meer leeft bij de echo volgende week?’ Al gauw zei ik dan tegen mezelf: ‘Stop! Geniet van NU! Nu is het goed, nu ben je zwanger, nu mag je genieten.’

5. Zoek lotgenoten
Ik heb heel veel gehad aan een forum waarop vrouwen met chromosoomafwijkingen zitten (of wiens partner het heeft). Deze vrouwen maakten hetzelfde mee en we begrepen elkaar. De mix van angst en geluk is heel dubbel en als geen ander begrepen we van elkaar dat de weken wachten op de uitslag van de vlokkentest ontzettend slopen is.

Ook had ik in precies diezelfde periode een kennis die ongeveer even langs zwanger was en plotseling slecht nieuws kreeg bij een echo. Rond dezelfde tijd kregen we de vlokkentest en de uitslagen. Dat ik iemand had die hetzelfde meemaakte op precies hetzelfde moment gaf me steun.

Lotgenoten kunnen het niet beter maken, maar wel dragelijker. Ik ben niet per se voorstander van fora lezen, want doorgaans staat er niet veel goeds op. Maar sommige fora, daar kun je zeker wel iets aan hebben.

6. Symbolen, mascottes, spiritualiteit en geloof
Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, was er naast het gevoel van blijdschap en angst, ook een gevoel van jaloezie. Ik was jaloers op al die vrolijke onbezorgde euforische zwangere vrouwen, die nu lekker babykleertjes konden gaan shoppen, met de babykamer aan de slag konden en die nu al naar hun uitgerekende datum konden gaan toe leven. Ik wilde dat ook zo graag. Maar ik moest nog heel wat weken wachten. Maar op dezelfde dag als de test besloot ik dat ik best iets mocht kopen voor de baby. Gewoon, één dingetje, als symbool. Ik ging op pad en kocht een prachtig eerste pakje van Petit Bateau. Die avond legde ik het pakje onder mijn hoofdkussen en sindsdien lag het daar iedere nacht. Ik besloot dat het pakje onder mijn kussen vandaan zou gaan als ik de uitslag van de vlokkentest zou krijgen. Was het goed, dan ging het pakje in de kast voor de baby. Klaar om gedragen te worden! Was het niet goed, dan werd hij tijdelijk opgeborgen om weer erbij gepakt te worden bij een volgende zwangerschap. Dat kun je gezapig, grappig, overdreven sentimenteel of dom vinden, maar voor mij was het een soort mascotte. Het gaf mij meer hoop en vertrouwen, hoe gek dat ook klinkt.

Sowieso werd ik veel meer ‘spiritueel’ in deze periode. Ik ben ontzettend nuchter en niet gelovig, maar hoop is alles wat je hebt in een onzekere periode en dat zorgde ervoor dat ik me veel meer bezig ging houden met ontspanningsoefeningen en praten (in gedachten) tegen mijn baby. Ik klampte mij vast aan mijn super mascotte: het pakje. Toen Djurre’s oma vertelde dat ze zou gaan bidden voor een gezond kindje heb ik haar heel erg bedankt en als iemand zei ‘Ik duim voor je’, dan bedankte ik diegene uitgebreid. Hoe meer mensen met ons mee hoopten, hoe beter, dacht ik dan.

Elianne zei tijdens een zware dag, enkele dagen voor de uitslag van de vlokkentest: ‘Praat met je baby. Vraag hoe het met hem/haar gaat? Maak contact!’ Voor mijn zwangerschap had ik keihard gelachen als iemand dit tegen me had gezegd. Ik heb totaal geen feeling met dit soort ‘zweverige’ dingen (Eli, no offence, I love you en je bent inspirerend!). Maar nu klonk het als een geweldig idee! Daar had ik inderdaad behoefte aan! Nu weet ik nog steeds niet precies hoe je dat doet, ‘praten’ met je baby in je buik… Maar wat ik heb gedaan is rustig gaan liggen en geprobeerd me te ontspannen. Ik gedachten praatte ik tegen onze baby, ben teruggegaan naar mijn intuïtie en eerste ingeving die ik eigenlijk al gevoeld had vanaf de dag van de zwangerschapstest. Namelijk dat het goed was. En opeens lukte het me daar weer even helemaal op te vertrouwen. Ik heb in deze periode maar weer eens bevestigd gekregen dat je intuïtie heel vaak gelijk heeft en dat je daar op moet vertrouwen

Onzekerheid en zorgen over het welzijn van je kind tijdens je zwangerschap is ronduit klote (sorry, ik kan er geen fatsoenlijker woord voor vinden). Maar het is beter voor jou én je baby als je niet te veel bij de pakken neer gaat zitten en probeert positief te blijven. De punten hierboven zijn dingen die mij geholpen hebben in de eerste moeilijke en onzekere 14 weken. Ik hoop dat jij dit artikel niet zou hoeven te lezen, maar mocht je je in hetzelfde schuitje bevinden, weet dan dat je niet alleen bent en dat je met liefde, hoop en vertrouwen alles kunt doorstaan wat komen gaat. Hang in there!

P.S. Al met al is het best wel een deprimerend stuk geworden als ik het zo terug lees. Dat is niet om zielig te doen of medelijden te krijgen, maar ik vertel het omdat ik denk dat vrouwen die in een zelfde soort schuitje zitten hier dingen van zullen herkennen. Gelukkig heb ik deze periode na de goede uitslag helemaal achter me kunnen laten en ben ik gezegend met een tot nu toe heel voorspoedige zwangerschap. Wat een geluk is dat! Op het moment zelf had ik erg moeilijk, maar nu is alles weer ‘goed’ en kijk ik met neutrale gevoelens terug op die periode. Ik had het liever niet meegemaakt, maar het bleek uiteindelijk allemaal goed en voor dat ben ik intens dankbaar en maakt het allemaal waard. Als ik terugdenk aan hoe lang deze periode van onzekerheid voelde en bedenk dat er stellen zij bij wie onzekerheid over hun kindje nog veel langer kan duren, dan barst ik zo’n beetje in huilen uit (blame the hormones). Wát een leed moet dat zijn… Soms is het oneerlijk verdeeld in het leven. In elk geval was deze periode voor mij een behoorlijke eye opener. Ik leerde al heel vroeg hoe veel je van je kind kan houden, hoe veel zorgen je je kan maken over zijn of haar welzijn en ik snapte de uitspraak ‘Een moeder is maar zo gelukkig als haar minst gelukkige kind’ opeens een stuk beter. Waar ik naartoe wil met deze P.S. weet ik niet, ik wilde het gewoon nog even gezegd hebben maar kon het niet zo goed in de lap tekst hier boven kwijt! :) 

Ik ben benieuwd naar meer verhalen van vrouwen die erge zorgen of het zwaar te verduren hebben gehad tijdens hun zwangerschap. Hoe worstelden jullie je door deze periode heen?

62 reacties

Anoniem -

Ik denk zelf ook dat dit het geval is. Een van de redenen dat ik nog steeds niet snap hoe dit heeft kunnen gebeuren is omdat het zo extreem is wat er is gebeurd. Ik was totaal niet mezelf en toch heeft het gevolgen voor de rest van mijn leven. Ik probeer nu ook dmv therapie hier mee om te gaan.

Anoniem -

Ik heb zelf vanaf het moment dat ik ontdekte zwanger te zijn last gekregen van extreme angsten. Hierdoor lukte het mij niet meer om te slapen, te eten en na te denken. Het enige wat er de hele dag was was de extreme angst die mij compleet veranderde en ziek maakte. Zodanig ziek dat ik op een bepaald moment een suicidepoging heb ondernomen met als gevolg een dwarslaesie en een miskraam. Zodra ik de miskraam kreeg zakte de extreme angst en bleef er niets anders over dan verdriet. Ik ben nu bijna een jaar verder en snap nog steeds niet hoe dit heeft kunnen gebeuren….

Willemijn -

Wat heftig zeg! Jeetje :( Het eerste wat mij te binnen schiet is ‘prenatale depressie’. Dit is een depressie tijdens je zwangerschap, veroorzaakt door de veranderingen in je hormoonbalans. Het is een enorm onderschat fenomeen. Misschien, omdat je schrijft dat je nog steeds niet snapt hoe het heeft kunnen gebeuren, is dit een puzzelstukje?

S. -

Hoi willemijn. Geen idee of je oude reacties nog leest maar ik vroeg me af welke verloskundige je hebt gehad. Ik ben ook op zoek in Groningen stad en na je positieve verhalen zou ik graag eens contact met haar zoeke. Alvast bedankt :)

Willemijn -

Als je zoekt op ‘caseload verloskundige groningen’, dan vind je 3 hele fijne verloskundigen, Majanka, Kees en Wendy (ik ken ze alledrie, want ze zijn elkaars achterwacht). Je moet wel snel bellen want ze zitten snel vol! :)

S -

Super! Heel erg bedankt, ik ga op onderzoek uit. Spannend haha pff

Kel -

Lieve Willemijn,

Inmiddels ben ik 7w1d en is de eerste roes verdwenen en heeft het ruimte gemaakt voor angst en onzekerheid. Moeite met hechten aan het idee dat wij een gezin gaan vormen, omdat ik dat zo graag wil. De echo laat nog lang op zich wachten (2w) omdat manlief er anders niet bik kan zijn. Vreselijk moeilijk om zo lang te moeten wachten op bevestiging. Angst dat de droom van een gezinnetje als sneeuw voor de zon zal verdwijnen. Ik ging vandaag dus googlen of ik de enige ben die zich zo voelt. Je kwalen meten aan je zwangerschap enzo.. ik ben vandaag minder moe? Hoort dat wel enz.. Of ik als enige zo mijn gedachten de vrije loop laat gaan.. tot ik op jouw blog kwam. Met tranen in mijn ogen heb ik mijzelf er zo in herkend.. ik wil je bedanken voor dit stuk en je openheid. Het is moeilijk om je zo kwetsbaar op te stellen en daar over te schrijven. Ik heb hier heel veel aan en zal zeker je tips omarmen. Op naar de 12w.. we zijn er bijna. 😚

Carolien -

Hey allemaal,

Ik schrik ervan te lezen dat zoveel vrouwen toch hetzelfde ervaren… Bij mij geen chromosoonafwijking( toch niet dat ik weet) wel in mei een miskraam gehad op 11 weken. Het vruchtje was al op 8 weken gestopt met leven… Zo een vieze gedachte, weten dat je al drie weken met een dood vruchtje rondloopt en je lichaam het niet eens zegt… Na de curettage was ik onmiddellijk terug zwanger. En nu hopelijk 10 weken zwanger… Maar ik kan er ook heel moeilijk van genieten. Ik zou elke dag een echo willen en langs de andere kant durf ik bijna niet bij de gynaecoloog gaan. Zo schrik voor slecht nieuws… En inderdaad , als je dan al die onbezorgde zwangere vrouwen ziet, dan denk ik telkens: eerst afwachten en zien of ik de volgende echo haal… Helemaal niet fijn, die angst altijd.
X

Hilal -

Heel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met zorgen en angst tijdens mijn zwangerschap. Momenteel ben ik 10 weken zwanger voor mijn eerste kindje. Omdat ik PCOS heb duurde het veel langer om een kind te krijgen als gewoonlijk. Ben bu 25 jaar en kan totaal niet genieten van me zwangerschap. Afgelopen week ben ik aangereden door een auto op mijn snorscooter. Die dag hebben ze mijn zwangerschap gecontroleerd en het hartje bleek nog te kloppen en alles zag er goed uit. Maar die nacht van de ongeluk heb ik heel wakker geworden mindernacht met het gevoel dat me baby dood is. Nu heb ik binnenkort mijn termijn echo, maar ben super bang om slecht nieuws te horen. In me omgeving probeer ik men uit te leggen wat ik voel maar niemand die me begrijpt. Ze vinden dat ik het overdrijf en dat ik positief moet denken. Dat probeer ik natuurlijk heel erg maar voel me onzeker sinds de ongeluk. Ben nu ook veel minder misselijk en heb geen pijnlijke borsten meer. Dit zorgt er voor dat ik steeds vaker moet denken aan dat het babytje dood is. Wat raden jullie mij aan om te doen? Ik moet er soms stiekem van huilen. En durf niet verder te dromen over me mini mensje..

Nienke -

Wat een mooi en eerlijk artikel.
Ik ben zelf ook 25 jaar, maar helaas heb ik de komende jaren nog geen ruime voor kinderen. Als mijn vriend en ik een eigen woning hebben en alles stabiel blijft, zouden wij ook graag kinderen willen. Ik vind het erg fijn om je artikelen over je zwangerschap te lezen: ik vind het leerzaam, eerlijk en ik heb er later vast wat aan. Op één of andere manier word ik er zelfs rustig van.
Ik hoop dat het goed blijft gaan met je zwangerschap en dat je er de laatste maanden nog van kan genieten, want ik wens jullie al het geluk van de wereld!

Nienke -

Hoi Willemijn,
Wat goed dat je zo open en eerlijk schrijft over je zwangerschap.
Ik herken de angst en onzekerheid toen ik zwanger bleek maar dit niet goed bleek te zijn. Het afscheid nemen doet nog altijd verdriet. Een aantal maanden later volgde opnieuw een positieve test maar de euforie bij de eerste test duurde langer. Mijn eerste gevoel was.. Ohjee de “reis” gaat weer beginnen.. En waar stopt het dit keer? Inmiddels kan ik zeggen dat ik intens gelukkig ben met onze mooie dochter. Toch bleef tot aan de bevalling zelf de spanning. Ik had genoeg verdrietige verhalen van dichtbij mee gemaakt. Ik durfde amper te persen, maar he, moeder natuur dwong me dat wel te doen 😉
De opluchting was zo groot toen ze op mijn borst gelegd was. De momenten dat ik wel genoot van de zwangerschap heb ik vast gelegd op foto’s. Als ik nu de foto’s terug kijk weet ik nog precies wanneer het was. Het was en is bijzonder en ik wens jou hierin ook een voorspoedige zwangerschap verder.
De liefde voor je kindje is zó diepgaand. Het is voor mij mijn grootste kracht en tegelijk mijn grootste zwakte, want “als haar maar niets gebeurd”. Dat stuk loslaten is liefde.. Vertrouwen hebben dat het goed gaat.. We krijgen allemaal ups en downs te verwerken en dat maakt ons wie we zijn. Dan zijn het de mensen die naast je staan het allerbelangrijkste!
Ik volg je berichten via je site of instagram en kijk uit naar het bericht dat je jullie kleine in de armen mag hebben!
Liefs

Annemijn -

Ik ben 2x zwanger geweest en telkens vrij onbezorgd. Na mijn eerste zwangerschap en zeer vlotte bevalling, kreeg ik een gezonde dochter, inmiddels 3,5j. Na mijn 2de zwangerschap, ben ik op 39 weken bevallen met een spoedkeizersnede, jammer genoeg te laat, mijn 2de dochter was overleden (placenta infarct). Wij zijn nu aan het proberen om opnieuw zwanger te worden, en ik vrees dat dit geen onbezorgde zwangerschap zal zijn. Er kan zoveel mislopen… maar ik hoop dat ik positief kan blijven en binnen een jaar of zo ons gezin dan toch compleet kan maken met een 2de zusje of broertje. Veel succes nog Willemijn en probeer er toch zoveel mogelijk van te genieten. De tijd die je nu hebt met je kindje kunnen ze jou niet meer afpakken.

Marije | Mumstheword -

Ik merk dat ik tegenwoordig steviger in mijn schoenen sta. Het is nu namelijk niet alleen jezelf waar je verantwoordelijk voor bent, maar ook een klein ongeboren mensje. Het opkomen voor jezelf is dan ook iets wat me veel gemakkelijker afgaat. Ik zie dat nu ook terug in jouw verhaal. Voel je je niet gehoord omtrent de vlokkentest? Prima, dan gaan we naar iemand die dit wél begrijpt. Moederschap (of de weg hiernaartoe), het maakt je zo onzeker maar ook zoveel sterker.

Ellen -

Wauw all jouw zwangerschaps artikelen lees ik altijd met smart. Gewoon geen glamour maar de echte waarheid. Ik wil zeker kinderen, en ook al binnenkort, en jouw verhalen helpen echt een goed en eerlijl beeld te creëren! Hellemaal top en nog veel succes en liefde!

Floor -

Mooi stuk! Ook ik heb de test gehad en lijkt dat nu alweer eeuwen geleden. Ik ben nu 40 weken zwanger en maak me elke dag druk of de baby er gezond uitkomt. Het zullen ook de hormonen zijn maar je oerinstinct wil zo graag dat minimensje beschermen. Dus zelfs nu met een voldragen kind: de zorgen blijven. Ik probeer mezelf regelmatig toe te spreken maar ben stiekem erg blij als ze binnen enkele dagen in mijn armen ligt.

Yv -

Hier moet ik op reageren, ben namelijk een echte lurker. Bezorgdheid in een zwangerschap is mij heel zwaar gevallen. Ik heb al een kindje verloren met 34+5 weken. Deze zwangerschap heb ik geprobeerd te genieten, maar het is me eigenlijk niet gelukt, wat ik heel jammer vind. Na de precaire 12 weken had ik nog flink wat weken onzekerheid en dat maakte het moeilijk om me voor de volle 100 procent te hechten aan de baby. Ik heb dan ook tot 35 weken gewacht met het inkopen voor de babykamer (showmodel en meteen meenemen) en de kleertjes. Ik wilde niet nog een keer alles wegdoen. Daar heb ik overigens flink wat opmerkingen over gekregen, ook al wist iedereen wat er speelde. De Joolz heb ik zelfs na de bevalling online besteld en werd na 3 dagen bezorgd. Prima, ik ging toch nog niet naar buiten!
Uiteindelijk ben ik als voorzorgsmaatregel met 38+0 weken ingeleid, waarbij ik eerst 3 infuuszakken met penicilline moest krijgen voordat de inleiding kon beginnen.
Dus de uitkomst was eigenlijk tot op het laatste moment onzeker. Gelukkig heb ik nu een heerlijke, pittige dochter van 6 maanden. Het is goed gekomen!

kim -

Hey willemijn,
Complimentje voor je eerlijke blogs!
Ik hoop dat je na het goede nieuws meer van je zwangerschap kunt genieten! De zorgen blijven er altijd! Ik ben nu een jaar mama en dit heeft mijn hele leven op zn kop gezet. De liefde voor je kind is zo onbeschrijfelijk en maakt je heel kwetsbaar. Ik hoop dat jullie straks een gezond kindje in je armen mogen sluiten Hoe cliché dat moge klinken. Geniet!

Groetjes kim

Nicetobeout -

Mooi beschreven allemaal. Kan mij voorstellen dat alles zo enorm onzeker is, heb van een vriendin begrepen dat je ook weleens lichte bloedingen kan hebben in de eerste weken, dat soort zaken zijn echt gekmakend lijkt mij, al die kwaaltjes. Vanaf dag 1 ben en blijf je bezorgd, en eigenlijk zelfs voor de rest van je moederleven haha.

Alida -

Ik kreeg tijdens de zwangerschap van mijn zoontje rond de 30ste week zoveel harde buiken, dat ik acute bedrust moest houden. Ik was doodongerust en wilde zo graag een extra controle bij de verloskundige, maar daar hebben we serieus 4 dagen over heen en weer moeten bellen. Ik voelde me gedurende zo heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Uiteindelijk bleek alles toen Ok. Met 34 weken kreeg ik pijnlijke harde buiken, zelfs wat bloedverlies. Dus met spoed naar het ziekenhuis, de volgende dag mocht ik naar huis om af te wachten wanneer de bevalling zou beginnen. Op controle bij de verloskundige werd alles weer gebagatelliseerd. Uiteindelijk heb ik de uitgerekende datum gehaald, maar ik weet zeker dat ik bij een volgende zwangerschap een andere verloskundige zoek. Ik verbaas me erover hoe makkelijk sommige verloskundigen met gevoelens omgaan!

Anno -

Mooi stuk en herkenbaar!
Heb me tijdens de zwangerschap extreem veel zorgen gemaakt, over echt alles, zo was ik bijvoorbeeld een paar dagen van slag omdat ik een tompouce had gegeten. En ik ineens aan het twijfelen sloeg of daar geen rauw eiwit in was gebruikt (wat overigens helemaal niet mag in NL), kon mezelf daar echt een beetje in verliezen. Had ook steeds een schuldgevoel naar mijn kindje toe. Na een situatie op mijn werk liep het echt ‘uit de hand’. Ben er voor bij een psycholoog geweest, tot 4 weken voor de uitgerekende datum. Achteraf heel erg jammer. Want ik heb lichamelijk totaal geen klachten gehad, maar heb hierdoor niet echt van mijn zwangerschap kunnen genieten. Op dat moment kon ik het alleen niet veranderen. Hoop het nog een keer mee te mogen maken, maar het dan anders te doen.

Tien -

Ik was 10 weken zwanger dus eerste echo kregen we te zien dat ik een tweeling in mn buik had maar hun hartjes zijn met 8 weken gestopt.. ik heb dus een missed abortion. Pilletje gekregen zodat ze er een deze dagen er spontaan uit komen na een soort mini wee. Dit is mn eerste zwangerschap dus geen leuke tijd.. de gyn zei dat de meeste vrouwen de eerste keer meer kans hebben op een miskraam en dat de 2e keer alles waarschijnlijk goed is. Verdriet delen met vrienden en familie helpt enorm. Wij hopen dat ze er dit weekend nog uit komen dan kunnen we het verwerken. En hopen op een goede volgende zwangerschap. Zware tijd maar samen komen we er door.

Lenneke -

Wat verschrikkelijk voor jullie. Ik hoop dat jullie het snel een plekje kunnen geven. Liefs!

Anouk -

Wat kan ik boos worden als ik hoor of lees dat iemand een zwangerschap af wil breken omdat t gehandicapt is. Zo’n kind is ook leven dat weet jij zelf ook met je zus waar je veel van houd. Ik leef zelf ook met een beperking en zit in een rolstoel. Ik had op mijn 15e ook niet kunnen denken dat ik (begeleid) zelfstandig zou kunnen wonen en doe t wel. Vrienden van mij hebben inmiddels 2 prachige dochters waarvan zij de zangerschap ook af zou breken. Ik kan je zeggen dat ze er flink ruzie om gehad hebben en hij heeft mij als voorbeeld genoemd dat t wel kan. Mijn ouders hadden niet de middelen dat ze t al konden zien dus ze wisten van niets tot ik geboren ben. Ik weet ook bijna zeker dat ik jullie niet meer had gevolgd als je t weg had laten halen. Ik vind t bizar dat men leven zomaar laat weg halen of afbreken.

Laura -

Hier hebben we een mooie tekst voor: leven en laten leven Anouk. Die keuze hebben zij gemaakt.

Sharon -

“Zomaar”? Lees het stukje (en de vorige blogs) dan alsjeblieft nog eens goed.

Rosalie (4BeautyandLife) -

Heel herkenbaar. Ik heb eerst een miskraam gehad. Dat was al bij 5 weken dus nog niet gehecht aan het kindje. Ik voelde eigenlijk gelijk al dat het niet goed zat en toen kreeg ik een miskraam. Ik werd daarna gelijk zwanger en dat voelde gelijk goed. Uiteraard wel wat zorgen, maar die waren nergens op gebaseerd. Het voelde uiteindelijk allemaal goed, waardoor ik het altijd kon relativeren als ik haar bijvoorbeeld een dag niet voelde. Dat maakte ze meestal een dag later weer goed :-) Aan het einde van de zwangerschap viel ik een kilo af. Dat bleek ook niks te zijn. Ik had wel wat weinig vruchtwater waardoor ik onder controle kwam en een aantal CTGs kreeg en echo’s. Ik vond het allemaal prima, want ik kon dan weer een aantal keer naar mijn kindje kijken. Uiteindelijk bij 42+ 1 bevallen van een super lief gek kindje :-)

Leonie -

Mooi artikel Willemijn. En bedankt voor alle tips!

Kim -

Je hebt zeker een punt. Ik ben in mijn zwangerschap ook ontzettend bezorgd en als die maar even niet beweegt spelen de ergste scenario’s in mijn hoofd af. Vooral na mijn ziekenhuis opname maak ik me meer zorgen dan ooit. Dat loslaten is ontzettend moeilijk en ik zou er niet aan moeten denken om mijn kindje nu nog te verliezen.

Judith -

Ondanks mijn chronische ziektes die er voor zorgen dat een miskraam meer kans krijgt was ik totaal niet bezig met zorgen. Misschien meer ; kip in het zand steken. Want ik ben helaas mijn kindje verloren. :( nu ben ik mijzelf ook wel wat verloren en onwijs verdrietig. En nu zijn er heel veel mensen om me heen zwanger ..:(

Ingrid -

Dat is zwaar Judith ik wens je veel sterkte met het een plekje geven… Liefs

Sharon -

Sterkte Judith, dat lijkt me ontzettend zwaar. Ik wens je alle goeds!

saskia -

Mooi stuk en goede tips. Wij hebben onze zwangerschap ook al vrij vroeg bekend gemaakt aan mensen die dichtbij staan. Dat is zo fijn dat je het kan delen. Ik heb een prenatale depressie meegemaakt bij beiden zwangerschappen en heb me daarom ook veel zorgen gemaakt. Ik vind het heel mooi wat je schrijft over het contact maken met je kindje. Ik denk dat dit een hele goede tip kan zijn voor veel vrouwen, het geeft denk ik rust.

Jessica -

Ik ben gevallen toen ik 19 weken zwanger was (was toen spekglad) en ik ben nog nooit zo bang geweest. Op dat moment voelde ik mijn dochter ook nog niet dus ik had geen bevestiging van een schopje dat ze ok was… Mijn verloskundige was zo lief en ik mocht direct komen voor een check en alles was prima in orde. Zelf kwam ik er vanaf met wat kneuzingen, maar wauw die angst… Te bizar dat je zoveel voelt voor iemand die je nog niet hebt ontmoet <3

Shaz -

Erg mooi beschreven en wat fijn dat je hierover wilt praten. Het lijkt mij zeker niet makkelijk.

Betty -

Oh ja die onzekerheid! Zodra je een kleintje in je buik hebt, verdwijnt die niet meer. Ik heb een zorgeloze zwangerschap gehad, op de gangbare onzekerheden na. Ik vond juist de eerste periode met baby (en soms zelfs nog, terwijl mn zoon al bijna jarig is!) nog veel spannender. Ademt hij nog? Eet ie wel genoeg? Slaapt hij niet teveel of te weinig? Heeft hij wel voldoende plasluiers? Ontwikkelt hij zich wel goed? Zorg ik wel goed genoeg voor hem? Pff wat kan een mens zich drukmaken! Gelukkig gaat het inmiddels war makkelijker, al blijven de onzekerheden wel bestaan.

Margot -

Wat een mooie post! En goed dat je gewoon en andere verloskundige hebt gezocht!

Annelies -

Mooi artikel! Ik ben nu zelf 8 weekjes zwanger en heb de eerste echo net gehad. Alles is goed gelukkig. Maar ik ben nu al 2 weken extreem misselijk, ook veel braken en hele erge hoofdpijn. Zo erg zelfst dat ik niet in staat ben om te werken. Ook fatsoenlijk eten lukt niet , ook water houd ik niet binnen. De verloskundige heeft me gember tabletten gegeven om het te verminderen maar ik ben zo bang dat dit de foute kant op gaat voor de baby.. Ik ben pas 19 jaar dus het was onverwachts maar doordat ik 90% kans had dat ik niet zwanger kon worden door endometriose ben ik echt super blij dat het is gelukt maar het word ieder jaar moeilijker om zwanger te worden dus dat zorgt voor nog meer zorgen of het kindje wel gezond is en of het blijft zitten want het zou zomaar de laatste zwangerschap kunnen zijn. Daarom vind ik dit echt een mooi artikel je leert me positief te denken in een periode waar ik amper het huis uit kan gaan om te gaan werken of iets leuks te gaan doen! Dankjewel hiervoor!

Inge -

Beste Annelies, wat naar dat je zo misselijk bent. Ik weet dat het die eerste periode ontzettend kan bederven. Onthou dat je je niet aanstelt, voel je er niet schuldig over. Leg je erbij neer en luister naar je lichaam. Emesafene hielp bij mij enigszins, vraag ernaar bij je huisarts.
En geloof me: het wordt echt minder! Uiteindelijk komt alles op z’n pootjes terecht.

anna -

Wat een mooi en open artikel! Gelukkig gaat het allemaal goed en ik weet zeker dat jullie super ouders zullen worden!

Maura -

Mooi stuk! Een gezond kindje op de wereld zetten, is niet zo vanzelfsprekend. Voor de zwangerschap, tijdens en met de bevalling kan er van alles misgaan. En daarna ook. Die verantwoordelijkheid die brengt heel veel zorgen met zich mee.
Wij zitten in het voortraject. Zwanger raken lukt niet en we gaan de medische molen in. Voordat ik de afspraak had, was ik nuchter. Ach, komt wel goed. Moeder natuur wil gewoon nog niet meewerken. Maar nu de onderzoeken eraan zitten te komen, merk ik dat ik bang ben dat er was mis is.
Ik praat er ook veel over met mijn naasten. Ik zou niet weten waarom ik er niet open over zou zijn. Alles alleen doormaken, is nergens voor nodig.

Miranda -

Ja die onzekerheid was hier ook aanwezig. Wij hebben ook moeten wachten op de uitslag van de vlokkentest. En die 2 weken waren inderdaad hels.
Positief denken kon ik niet echt, tot na de uitslag. Ik kocht ook niks voor de baby tot na uitslag.
Nu al 2 dagen overtijd van ons zoontje en een dochter van 2 rondlopen.
Ik vind het trouwens geen deprimerend stuk, het is de realiteit. Een zwangerschap zal altijd een wonder blijven in mijn ogen.

Eline -

Prachtig artikel. Ik ben erg blij voor je dat alles goed is en wens je het aller beste voor jou en je gezinnetje!

Anoniem -

Mooi geschreven Willemijn. Ik ben 7 weken zwanger na 8 jaar proberen en een heleboel medische toestanden. Het is allemaal heel erg onwerkelijk en ben heel bang om het kindje te verliezen. Ook al is het nog zo’n klein frummeltje, ik hou er al zoveel van! Gelukkig heb ik maandag een echo en hoop op een kloppend hartje. (Of 2 aangezien er 2 embryo’s zijn teruggeplaatst, heeel spannend!)

Willemijn -

Wow, 8 jaar! Jeetje. Wonderen bestaan echt, denk ik dan maar weer. Jij bent het bewijs! Spannend, jullie eerste echo maanddag! Mocht je dit nog lezen, laat even weten hoe het ging! :) Ik ken je natuurlijk niet, maar ik hoop toch voor je mee!

Nynke -

Een heel herkenbaar stuk, ook ik heb me heel veel zorgen gemaakt tijdens mijn zwangerschap. Mijn eerste zwangerschap was onbezorgd totdat ik met 25 weken opeens beviel en onze zoon na enkele dagen overleed aan de complicaties van de vroeggeboorte. De oorzaak van de vroeggeboorte is nooit gevonden. Toen we opnieuw voor een kindje gingen, heb ik eerst enkele miskramen gehad.
Toen we uiteindelijk wel een kloppend hartje op de echo zagen, was dat heel onwerkelijk! Een onbezorgde zwangerschap is dit niet geweest, sowieso moest ik om de week op controle maar ik ben tussendoor ook nog een aantal keer geweest omdat ik niet op mijn lichaam durfde te vertrouwen en ik ‘iets’ voelde. Uiteindelijk met 37 wk bevallen dus nu-cliché alert!- kan het genieten pas echt beginnen!
Veel geluk met jouw mannetje <3

Willemijn -

Zo jeetje hee :( Maar nu zo te lezen tijd voor blijdschap, zo fijn! Van harte!

Iris | Todayslipstick -

Wat mooi geschreven Willemijn, dat moeten echt verschrikkelijke weken zijn geweest met zorgen, maar zo knap dat je positief bleef/blijft! Geniet van je kindje <3
Liefs, Iris

Dita -

Wat heb je dit mooi beschreven. Ik denk dat dit echt heel goed helpt bij mensen die ook zwanger zijn. Handige tips ook!

Rosa -

Hai,
Mijn nicht was zwanger en ze zou eigenlijk eind augustus bevallen maar, ze voelde ong 2 weken geleden het kindje niet meer zitten , ze heeft toen een acute keizersnede gehad, gelukkig is het kindje in orde en heb ik er een heel lief neefje bjj! :) ps, kan ik jou ook fanmail sturen ?

Roos -

Zo herkenbaar! Al heb ik geen verhoogde kans op miskramen, ben ik er wel heel bang voor geweest. Ik had in week 6 en in week 7 licht bloedverlies. De schrik die ik voelde toen ik het toiletpapiertje zag is onbeschrijfelijk! Dat koude gevoel in je maag, het idee alsof je in een film zit… Ik bleef zo’n 20 uur licht bloeden (roze van kleur) en ik heb er serieus rekening mee gehouden dat het mis zou gaan. Gelukkig bleek na een echo bij 8 weken alles goed te zijn en het hartje duidelijk te kloppen. Ook met 1o weken en 4 dagen kijk ik elke keer weer gespannen of er geen bloed op het papiertje zit, maar de ergste zorg is inmiddels verdwenen. Ik vertrouw erop dat het goed zit en wrijf net als jij beschrijft over mijn beginnende buikje. Heel goed dat je dit bespreekbaar maakt!

Priscilla -

Zo herkenbaar willemijn! Ik heb zelf afgelopen jaar 2 miskramen gehad en kan niet op de natuurlijke manier zwanger worden omdat ik pcos heb. Wat heb ik het nu moeilijk gehad zeg de eerste 3 maanden.. maar inderdaad, de verloskundige kon al veel angsten bij mij weg nemen. Ik moet zeggen dat ik nog steeds niet voor de volle 100% kan genieten, maar ik probeer het wel! En ik zoek iedere dag contact met mijn kindje.. en gek genoeg reageert ze altijd, alsof ze mij even gerust wilt stellen. Mooi geschreven!!! X

Willemijn -

Ah wat leuk dat ze altijd reageert. De mijne stopt juist met trappelen als ik mijn hand er op leg, hahaha! Eigenwijsje, NU AL! 😉

Ingrid -

Of Gaai komt juist tot rust dan….

Natascha Velthuis -

Wat een heftig stuk heb je geschreven en sommige dingetjes zijn herkenbaar. Sommige mensen hebben niet in de gaten dat een kindje krijfen hand in hand gaat met afscheid nemen van je zorgeloze leventje. Vanaf dat je weet dat er een klein friemeltje in je buik groeit zijn er zorgen, kleine en soms grote. En dat houdt nooit meer op. Als ouder ervaar je de onvoorwaardelijke liefde voor je friemeltje en daardoor kun je alles aan!

Marloes -

Heel herkenbaar stuk over hoop en verdriet. Ik hoop dat ik bij een volgende zwangerschap de kracht heb om positief te blijven en er vanaf de eerste minuut van te genieten. Afgelopen donderdag is er bij mij een embryo teruggeplaatst en hoe raar het voor een ander ook zal zijn, in gedachten praat ik er tegen en met mijn handen bescherm ik mijn buik.

Willemijn -

Ik vind dat niet raar hoor! Vanaf dag 1 dat ik wist dat ik zwanger was deed ik dat ook. Ik hield ook een dagboekje bij. Ik hoop voor jou dat jullie embryo blijft zitten!

Patricia -

Wat een herkenbaar stuk heb je geschreven! Ik heb zelf na 1,5 jaar proberen een miskraam gehad. Vervolgens werd ik na 3 maanden opnieuw zwanger. Ik ben nu 32 weken zwanger maar ik heb diabetes type 1. Kon tot 20 weken niet goed genieten van de zwangerschap. Was zó bang dat het weer fout zou gaan! Gelukkig gaat alles juist heel erg goed. De combinatie diabetes type 1 en zwangerschap is echt TOPsport! Constante m’n bloedsuikers in de gaten houden, op m’n voeding letten en dat alles voor die kleine in m’n buik. Daar doe ik alles voor!

monique -

Bij ons werd met 17 weken bij toeval vocht gevonden bij één van de longen van het kindje. Zo erg dat de long niet meer groeide en het hart opzij werd geduwd. Halsoverkop kom je dan in een rollercoaster van dna onderzoeken en puncties terecht want het kan samenhangen met allerlei syndromen en afwijkingen.
Een hel vond ik de wachttijd op die uitslagen.. maar praten met dierbaren, die vaak dezelfde zorgen delen, uithuilen bij mn vriend en zoeken naar lotgenoten heeft me er doorheen geholpen.
Pas in week 28, toen een operatie in de baarmoeder op de planning stond, verdween het vocht. Wat het is geweest is nog gokken.. maar voor nu gaat het goed. Het vocht is weg, de long weer normaal en het hartje weer terug in positie.
Inmiddels 36 weken en al die tijd gaat het nu goed. Kindje doet het prachtig. Maar de spanning blijft wel een beetje..
Toch probeer ik er niet teveel in te blijben hangen. Alles gaat.nu goed. Positieve mindset en genieten van de laatste weken samen met ons ukkie. Wat komt dat komt, daar heb je zelf weinig invloed op.

Mooi stuk Willemijn!

Willemijn -

Jeetje joh, wat heftig allemaal! Wat fijn dat het uiteindelijk toch is verdwenen en het nu goed lijkt te gaan. Wat zul je blij zijn als je straks je kindje in je armen kunt sluiten, na al die zorgen. :)

Lieveke -

Niks zo vervelend als de onzekerheid in je zwangerschap!
Tot 30weken was er niks aan de hand bij mij daarna begon de ‘ellende’ ik had toen al weeen en ontsluiten, die onzekerheid van word t kindje nu geboren, gaat hij/zij de couveuse in haalt hij/zij t uberhaut wel?? Pfff als ik er aan denk word ik er alweer emotioneel van.
Gelukkig hebben ze mijn bevallen kunnen rekken en is de kleine gezond te wereld gekomen!!
Succes met de laatste weken!

Martina -

Bezorgd zijn over de gezondheid van de baby tijdens de zwangerschap (en daarna!) is inderdaad klote! Ik heb ook veel onzekere en angstige momenten gehad, maar het voelen van zijn bewegingen in mijn buik en erover praten met dierbaren heeft mij die periode erg geholpen. De liefde en beschermdrang die je al voelt voor je baby is op zulke momenten overweldigend.

Willemijn -

Inderdaad, bizar hoe dat eigenlijk werkt he. Zo’n oerinstinct.

Reageer ook