Terugblik: Studententijd #2

In dit artikel vertelde ik over de eerst helft van mijn studententijd. Die tijd was heerlijk en onbezorgd. Vrije tijd, een beetje leren, uitgaan, terrasjes pakken. Geen vuiltje aan de lucht. Totdat we stage moesten lopen.

Wat ik veel om me heen hoorde was dat stage lopen ontzettend leuk was. Het is de meest leerzame en leukste tijd van je hele studententijd werd er gezegd. Eerlijk gezegd had ik er bij voorbaat al weinig zin in. Het betekende namelijk ook dat je je studiegenootjes veel minder zou zien en dat iedereen druk zou zijn in het weekend met verslagen maken. Bah, je moest nog écht wat doen ook voordat je de studie af kon ronden. 😛

Ik was daarom blij dat we de eerst helft van jaar drie gewoon nog in de collegebanken zaten. We moesten twee keer een groot project afronden met een groep van 8 man. Dat was intensief maar wel heel leuk. Zoals vaak het geval is, vindt er wel een moment plaats dat er iemand even ‘op de vingers getikt’ moet worden, maar ook dat verliep goed en was een leerzaam moment voor de groep.

Dag studiegenootjes!

In die periode moesten we ook alvast gaan solliciteren naar een stageplek. Iedereen was druk bezig en ik solliciteerde op een plek voor logopedie in de vrije vestiging (logopedie in een allround praktijk). Ik solliciteerde op een hele populaire stageplek en had nooit gedacht dat ik het zou worden. Maar ik werd het! Dolblij was ik en anderen waren zelfs jaloers hoorde ik achteraf. Nou, dat hadden ze niet hoeven zijn want ik vond het een vreselijke stageplaats.

In het begin vond ik het allemaal nog wel leuk. Je mag dan veel mee kijken en observeren wat je in het begin ook wel nodig hebt want er komt nogal wat op je af en iemand anders behandelen is heel spannend. Therapeut zijn is niet niks, je moet overal op letten en rekening mee houden.

Maar na drie weken kreeg ik al de sleutel van een van de praktijkvestigingen. Ik moest zelf die middag maar de cliënten daar behandelen en alles weer netjes afsluiten. Daarnaast was die plek ook in the middle of nowhere en het openbaar vervoer sloot niet echt goed aan. Toen ik daar solliciteerde wist ik namelijk niet dat ik ook naar deze plek moest dus dat was wel balen.

Ik vond het vrij onverantwoord dat ik dit al mocht doen na 3 weken. Het was namelijk niet omdat ik een superlogopedist was, maar het was om diegene werk uit handen te nemen aangezien ze nog tien andere praktijken had. Ik interpreteerde dat meer alsof er niet veel ruimte was om mij dingen te leren. En er was ook een jongetje dat zo baldadig was dat ik niet wist wat ik er mee aan moest. Al helemaal niet in mijn eentje.

Ik modderde voor mijn gevoel maar wat aan en moest behoorlijk hard werken. Van iedere cliënt moest ik iedere dag een behandel- en evaluatieverslag schrijven. En ik moest ze ook nog eens met terugwerkende kracht verbeteren. Andere studiegenootjes hoefden dit lang niet altijd te doen op hun stage van iedere cliënt. Je moet namelijk al heel druk bezig zijn naast het behandelen van cliënten met het halen van alle andere studiegerichte competenties zoals presentaties verzorgen, voorlichtingen geven, reflectieverslagen en weet ik veel wat. En dat kost echt heel veel tijd. Ik werkte me voor mijn gevoel rot naast mijn scriptie waar ik ook al niet veel tijd voor had naast alle verslaglegging van de cliënten. Dat liep dus ook al niet soepel. Vooral niet toen de cliënt die ik volgde voor mijn scriptie, besloot te stoppen met logopedie omdat ze het nut er niet van in zag. Hierdoor moest ik op de helft van de tijd een totaal ander onderwerp verzinnen voor mijn scriptie. Wat een hel.

Na 10 weken was ik zo moe en was het tijd voor de tussenevaluatie. Daar kreeg ik onder andere te horen dat ik lui was en wel meer dingen kon doen voor de praktijk zodat zij er iets aan hadden. Er werden allerlei dingen gezegd waar ik me niet in kon vinden. Ik vond dit zo gemeen en in de bus naar huis heb ik alleen maar zitten janken, omdat het woord ‘lui’ het laatste was wat ik had verwacht te horen.

Die 10 weken daar op knalde ik er nog harder tegen aan, want niets is zo erg als je stage niet halen. Ik deed de meest domme, nutteloze dingen voor de praktijk zoals kopieën maken van werkboekjes en bepaalde delen van testen (wat eigenlijk illegaal is en ik voelde me daar niet fijn onder, maar ik durfde er ook niks van te zeggen). Blijkbaar was dit wat ze wilden zien en was ik enorm blij dat ik na 20 weken klaar was en dat dit mijn parttime stage was en niet mijn fulltime stage.

Daarna was het tijd voor de fulltime stage. Ik was enorm blij dat ik een plek had gekregen in een verpleeghuis. Deze doelgroep vond ik vanaf het begin al erg interessant en ik wilde graag werken met ouderen. Het leek me dankbaar werk om hen opnieuw te leren communiceren na een ongeluk of beroerte.

Ik vond het heel leuk om met deze doelgroep te mogen werken. Helaas had ik alleen niet zo’n klik met een van de begeleiders. Ik vond haar nogal een kil type waar ik heel onzeker van werd. Ik herkende mezelf gewoon niet meer terug. Waar het precies mis is gelopen weet ik niet meer, maar na 15 weken besloot deze begeleider dat het wel klaar was en ik niet geschikt was als logopedist. Maar het lag niet aan mijn kennis. ‘Waar dan wel aan?’, vroeg ik mezelf af. Ik hoorde haar wel vaker zeggen dat ze mij ‘juffig’ over vond komen tijdens behandelingen. Terwijl ik vond dat zij meer ‘juffig’ was tijdens haar behandelingen. We hadden volgens mij gewoon totaal geen klik, soms heb je dat. Ik kon geen hoogte krijgen van mijn begeleider en zij niet van mij en daarnaast merkte ik dat ze veel over mij praatte met anderen. Zodra ik binnenstapte, was het stil. Als er iets erg is en onprofessioneel… Maar verder hoorde ik heel vaak van cliënten dat ze het heel fijn vonden om door mij behandeld te worden. Daar draait het toch om? Met de cliënten en de behandelingen waren er mijn inziens totaal geen problemen, dat verliep soepel en ik vond het hartstikke leuk. Toch is het nooit leuk om weggestuurd te worden na 15 weken. Ook op school zag mijn studiebegeleider hier geen reden toe, maar er werd verder ook niks aan gedaan. Op dat moment was ik even helemaal klaar met alles. Ik verhuisde terug voor twee maanden en woonde even bij mijn zus.

Het was voor mij een klap in mijn gezicht. Willemijn en andere vriendinnetjes zouden in januari afstuderen en ik was weer terug bij af. Zo voelde het. Toch wilde ik niet blijven kniezen en solliciteerde ik weer op een stageplek bij de kinderrevalidatie dit keer en ik werd aangenomen.

Ik was wat bang door mijn vorige twee stageplekken en hoopte maar dat ik er op deze plek wat van zou kunnen maken. En gelukkig. Deze stagebegeleiders waren zo ontzettend leuk. Qua kennis was dit een hele pittige stageplaats. Ik heb me een bult gelezen aan boeken en verslagen over tig verschillende syndromen maar wat was het een eer om met deze doelgroep te mogen werken. Ik werkte met peuters die te vroeg geboren waren. Sommigen waren (zwaar) verstandelijk gehandicapt en anderen waren verlamd maar niet verstandelijk gehandicapt. Het was een hele diverse doelgroep en ik vond het prachtig om te zien hoe goed de logopedisten, peuterleidsters, fysiotherapeuten, ergotherapeuten, artsen en ouders met elkaar samenwerkten. Het was pittig qua kennis maar ik heb wel een hele leuke tijd gehad daar. Toen ik weg ging, kreeg ik van iedere peutergroep een lief cadeautje die ik nog steeds bewaard heb.

Mijn studentenkamertje in Staphorst, of all places!

Pfff, wat was de stagetijd toch een bijzondere maar ook zware tijd. Ik was enorm opgelucht toen ik eenmaal geslaagd was. Ik kon geen portfolio’s, behandelverslagen of scripties meer zien. Vol trots ondertekende ik mijn diploma.

Of ik spijt heb dat ik geen logopedist ben op dit moment? Nee zeker niet, ik heb heel veel geleerd over mezelf tijdens deze studie en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Er waren niet altijd leuke momenten, zoals het stagelopen, maar ik heb ook heel veel plezier gehad. Ik kan het iedereen aanraden om te studeren.

Hoe verloopt/verliep jouw stage?

56 reacties

T.Huisman -

Jammer dat die stages niet zo positief zijn geweest zoals men beschrijft. Het lijkt me een afknapper toe om zo te werken en met roddelen en altijd negatief commentaar geven. Het lijkt wel om macht en controle te gaan, en geldingsdrang. Geldingsdrang kan ten koste van het algemene belang gaan. Je zou er onzeker door worden. telkens commentaar op van alles en nog wat wat je volgens hun niet goed doet. En als de mensen zeggen dat ze het goed vinden desondanks dat niet goed vinden. Het lijkt wel jaloezie of afgunst of hun frustratie op een ander afreageren en dan wel op een ondergeschikte. Niet zo leuk als zij dan ook nog roddelen. Tegenover bovengeschikten gedragen zij zich kruiperig ondergeschikt en charmant om bepaalde gunsten te verkrijgen. Op hun ondergeschikten willen ze het afreageren en het voor het zeggen hebben. Het neigt naar een soort geldingsdrang. Zelf de kantjes er van aflopen en een ander er van iets betichten wat zij zelf hebben nagelaten. je zou bijna denken ze zoeken wat en het lijken wel troublemakers of onrustokers. Dat zijn mensen die er op uit zijn zeker amok te maken of onrust. Of die zien dingen die er niet zijn waar ze je op aanspreken. Bij alles wat je doet al negatief commentaar leveren. Een ander die precies is afkammen en zelf onverschillig zijn. Als je er een antwoord op terug geeft dan hebben ze altijd wel een antwoord terug met dat je een trap na krijgt. Er valt niet mee te discussieren. het zijn opportunisten die als je a wil b zeggen en andersom. Altijd in de oppositie en in de contramine. Oppositie voeren om de oppositie zelf. The mischiefmaker.

T.Huisman -

Wat gemeen om te zeggen dat iemand lui is terwijl iemand hard heeft gewerkt. En dat de mensen vonden dat je goed was en dat de stagebegeleidster er anders over dacht. Zeker jaloers. En dat ze over je beginnen te praten en dat het stil is als je binnen komt. Medestagiaires roddelden ook. Als de directrice kwam dan deed ze zich in het gezicht mooi voor maar als de deur dicht was begon ze negatieve dingen te zeggen over die directrice. Dit was niet eerlijk. Dan kun je beter direct zijn. Het is een afknapper als je onverdiend wordt afgebrand terwijl je je best hebt gedaan. De medestagiares hebben een steen bij mij door de ruit gegooid met een straatklinker en het hele voorkamerraam was kapot. Dat vermoeden had ik omdat ze mij dwars zaten en volgens mij waren ze ook nog wel in staat om mij op te wachten om vervolgens mij een pak op mijn falie te geven. Toen ik me bij de directrice had gemeld met dit verhaal nam zij het voor de daders op. Ze zei dat ik het zou verdraaien maar het was andersom.

Manu -

Nou je bent niet de enige met rotstages hoor ;). Komt vaak voor. Vooral als het niet zo klikt met je begeleider(s). Moet zelf nog twee stages en dan ben ik klaar met verpleegkunde ..!

Maartje -

Pfoeh wat een verhalen, en dan te bedenken dat mijn stage nog moet beginnen, haha. Ik zit nu in het eerste jaar en heb het super naar mn zin. Kijk heel erg uit naar stage, dus hopen dat het meevalt !

Jaike -

Ik woon vlak bij Staphorst in dalfsen

Petra -

Leuk die oude foto’s van het eerste jaar! Ik heb ze ook nog allemaal op de pc staan 😀 De stage verhalen zijn natuurlijk erg herkenbaar. But we made it 😉

Willemijn -

Heee Petra 😀

Denice -

Goh, wat leuk om te lezen, je bent een sterke vrouw :) Ik zit lekker in Oostenrijk animatie te regelen met mijn beste vriendin, ben hier al 2 weken en nog 4 weken te gaan! Nu heb ik me even teruggetrokken met mijn laptop en ga ik lekker alle artikelen lezen die ik heb gemist de afgelopen 2 weken :) Geniet van jullie zomer!

liedje -

Nahhh zie ik zomaar Esther (versje haha) op de eerste foto, super grappig!

Martine -

Haha het zinnetje ‘ik zeg oké!’ zal ik nooit meer vergeten: zeg dat maar tegen haar 😀 😉

Anouk -

Zelf ben ik ook een derdejaars logopediestudente en mag ik volgend jaar gaan afstuderen! Wat herkenbaar. De verslagen, voorbereidingen en evalueren van je behandelingen, de vele literatuur en de mate van verantwoordelijkheid die verschilt per stageplek. Mijn eerste stage dit jaar viel me ook tegen, maar de tweede was super!! Ik kan nu al niet wachten op mijn afstudeerstage. Daarna lekker aan de slag als ´logopedist´. Leuk om jouw ervaringen te kunnen lezen en te zien dat we allemaal wel een struggelen in onze studietijd. En wat is logopedie toch ook een prachtig vak, je leert jezelf ook ontzettend goed kennen en kunt anderen hun communicatie helpen verbeteren of terug geven. Ben nog steeds ontzettend blij met mijn spontane en intuïtieve studiekeuze! :)

Daniek -

Ik zelf ben nog maar 13 jaar, volgend jaar ga ik naar de derde van Mavo en moet ik stage lopen een week lang. Ik heb het al gevraagd, en ik was aangenomen (als je het zo kan noemen haha) Ik mag stage lopen bij een klein bedrijfje dat met fotografie en vormgeving te maken heeft. Super leuk en ik heb er echt super veel zin in.

Marnel -

Dat lijkt me echt rot als het allemaal zo loopt… Gelukkig is het toch nog goed gekomen en was je laatste stageplek leuk!

Pien -

Oh dit is zo herkenbaar! Ik ben ook logopedist en heb 3 logopedie-stages gelopen.
Ik vond de afstudeerstage van 5 maanden ook zo zwaar! Ik had 2 stages die erg verschillend waren, een theateropleiding en vrije vestiging. Op de vrije vestiging kreeg ik het idee dat ik niet gehoord werd, werd me dag na dag op het lijf gedrukt dat ik beginner was zonder ervaring en ben ik heel vaak in huilen uitgebarsten. Dat laatste was me nog nooit gebeurd! Eerdere stages verliepen allebei supergoed, en ik kreeg daar lovende feedback en nu was ineens alles verkeerd? En ook daar gebeurde dingen waar ik niet helemaal achter stond maar ook ik durfde daar niet van te zeggen of überhaupt iets over op te merken. Uiteindelijk was ik rete-zenuwachtig voor de eindbeoordeling waar de stagedocent vanuit school bij was. En ineens was het allemaal goed wat ik deed, kreeg ik een dikke 7,5 en mocht ik erg trots op mezelf zijn. Ik snapte er niks van.. Later hoorde ik van een van de collega’s die niet mijn begeleidster was, dat ik de eerste stagiaire in vijf jaar was die überhaupt de eindstreep haalde.. Goede logopedist is 1 ding, goede stagebegeleider is een tweede! Heeft in ieder geval een tijd geduurd voordat ik me op mijn werk heel zeker voelde en erop vertrouwde dat het goed was wat ik deed als logopedist. Gaat je niet in de koude kleren zitten die stages!

Lieke -

Zelfde opleiding, soort van zelfde ervaringen binnen stageplekken.. wat kunnen mensen het elkaar moeilijk maken, terwijl je er afhankelijk van bent.

Sabrina -

Wat erg dat je twee niet zo leuke stages hebt moeten meemaken. Ik heb 2x een half jaar stage moeten lopen en gelukkig zat ik beide keren op mijn plek. Nu ik werk begeleid ik zelf stagiaires. Het is echt super leuk om andere wat te leren!

Miriam -

Om het maar even grof te zeggen: breek me de bek niet open ;p
Zó herkenbaar jou verhaal. Mijn stages gingen ook alles behalve soepeltjes, maar uiteindelijk toch ook veel van geleerd, maar poehhh wat was het pittig. Dit was overigens dezelfde opleiding: logopedie en op dezelfde plek (paar jaar na jou denk ik). Zijn lastige stages een logopedie-dingetje ofzo? 😉 Ook ik ben trouwens geen logopedist meer, ik werk in een hoortoestellen winkel en ik vind het fantastisch 😀

Sara -

Wauw, wat een topstuk! Zo herkenbaar….helaas die negatieve en onprofessionele houding van sommige begeleiders op de stage, met name die vaagheid….ja het is een gevoel…waar het aan ligt kunnen we niet precies zeggen…

Natascha -

Jeetje Martine zo herkenbaar! Mijn opleiding had stom genoeg maar weinig plaats voor stage waardoor ik na mijn studie veel vrijwilligerswerk heb moeten doen om extra ervaring op te doen. Ook een soort stage dus.
Ik ben toen terechtgekomen in een museum waar ik al een studentenjob had gedaan als receptionist. Ik vond die werkplek toen zo fijn dat ik echt een sprongetje van geluk heb gemaakt toen ik er stage mocht gaan doen. Vanaf dag 1 voelde ik me er al niet op mijn plaats. Waar de collega’s van de receptie heel openhartig en warm waren, kwam ik terecht in een kille werkplek met allemaal mensen die op me neerkeken. Vervolgens kreeg ik ook steeds correcties die in mijn werk die nergens op sloegen en constant de verwijten dat ik de vakliteratuur niet snapte, dat mijn werk nutteloos was dat ik dom en lui was, dat ik loog. Het lijstje ging maar verder. Op een dag had ik er genoeg van en heb ik een hele professionele e-mail terug gestuurd naar mijn “begeleider” Lang verhaal in het kort, hij heeft die mail als excuus gebruikt om me buiten te werken (terwijl hij daar de autoriteit zelfs niet voor had) omdat hij het niet kon hebben om tegengesproken te worden door zo’n dom iemand (Even tussendoor ik heb twee masterdiploma’s een geschiedenis en een kunstwetenschappen- archeologie) Zijn slotzinnen waren een paar steken in de trant van: “Je zult nooit werk vinden want je bent compleet incapabel,” en uiteraard ik moet me nederiger opstellen tov de baas etc.

Achteraf hoorde ik dat die “begeleider” tegen alle stagiaires en vrijwilligers zo doet. Maar ik ben er sterker door geworden en hoop een job te vinden waar ik wordt gewaardeerd. Al heeft die man me wel een degout doen krijgen van de cultuursector.

Marjon -

Staphorst?! Heb je daar echt gewoond? Ik woon daar ook! :’)

Renate -

Ik ook! 😉 Super leuk

Nicole -

Oh wat herkenbaar Martine. Ik heb zelf ontzettend veel stages gelopen, heb inmiddels 2 mbo diploma’s en zit nu op mbo 4, maar wauw dat was niet allemaal een pretje. De machtpositie van de stagebegeleider vind ik heel erg en ben ik geen voorstander van. Je opleiding hangt in feiten op dat moment van 1 persoon af. Heb zoveel dingen gehoord op de ‘mindere’ stages.. Dat ik absoluut geen versnelde opleiding aan zou kunnen, dat ik niet bekwaam genoeg was voor hetgeen wat ik deed alleen maar omdat ik geen grote bek heb, stage plekken waar ontzettend over mij werd geroddeld of waar andere stagiaires voor werden getrokken. Juk, als ik er aan denk.. Doe momenteel een 1 jarige niveau 4 opleiding en moet nog 2x een stage periode door. Eind augustus de een na laatste, maar daar heb ik een goed gevoel bij :) Mijn tip!! voor iedereen die nog nooit stage heeft gelopen; als je (zoals ik ook ben) een gevoelsmens bent en je hebt na het kennismakingsgesprek geen goed gevoel; alsjeblieft, doe het niet! Als ik wat meer naar mijn gevoel had geluisterd had mij dat heel wat stage ellende bespaard 😉

Thalia -

Hoi, normaal reageer ik niet zo gauw maar toen ik dit las leek het alzof ik mijn eigen verhaal las..
Ik studeer Orthopedagogie in België gelijkaardig aan sociale opleidingen bij jullie.
In het tweede jaar van mijn opleiding had ik twee maanden stage. Na veel gesukkel met het vinden van een sector die bij me past kwam ik op een stageplaats terecht die me dat jaar echt gekraakt heeft. Ik weet van mezelf dat ik een goede student ben, ik zette me met man en macht en heel men hart in voor mijn studie dus ging met volle moed van start. Het klikte echter absoluut niet met mijn stagebegeleidster. Ze was heel wispelturig en ik werd zo faalangstig van haar aanpak dat ik blokkeerde. Op de tussentijdse evaluatie kreeg ik te horen dat ik niet leergierig was, het me allemaal niets leek te schelen en me onvoldoende inzette. Ik ist niet wat ik hoorde, het was als of ze het over iemand helemaal anders hadden… Huilend ging ik naar huis en nam me voor me deze keer 200% te geven. Na een maand kwam de eindevauatie in zicht en nog steeds had ik er geen goed gevoel over en ja gebuisd… Men hele wereld stortte in en heel even dacht ik er zelf over na om alles gewoon te stoppen. Ik was mezelf kwijt en heb heel d zomer gehuild. Dit kwam zo persoonlijk en hard in zeker na al de tijd en moeite die ik er had in gestoken. Het jaar nadien vatte ik met een klein hartje mijn nieuwe stage aan. Deze stage verliep echter meer dan fantastisch. Ik bepaalde mijn tweede en derde jaar stage binnen dezelfde voorziening met een onderscheiding! En nu, nu moet ik nog een half jaar extra studeren maar heb ik op zen minst mezelf terug gevonden.

Natascha -

Je verhaal raakt me echt, heb ook iets soortgelijks meegemaakt. Maar je tweede plek was leuk, ben echt superblij dat je jezelf hebt teruggevonden.
Ik heb echt een hekel aan mensen in een begeleidende/opvoedende functie die mensen aanvallen om hen te kraken. Professionalisme is blijkbaar ver te zoeken soms. xxx

Margriet -

Oh wat erg joh, vooral dat je twee keer een soortgelijke vervelende ervaring had. Gelukkig ging het op de laatste stage wel goed en heb je een mooi diploma!
Ik heb mijn stage in het tweede jaar (ook logopedie) als heel fijn ervaren. Mijn begeleiders maakten duidelijk wat ze van mij verwachtten en dat was ook op een goed niveau! Wel heb ik enkele keren een paar kinderen behandeld, zonder dat mijn begeleider erbij was. Dit was wel in goed overleg met haar en ik merkte dat ik het wel aankon.
Ik heb hier en daar wel vervelende ervaringen gehoord met stage. Zelfs iemand van wie zoveel werd verwacht dat zij onmogelijk haar stage kon halen. Volgend jaar heb ik mijn vierdejaarsstage, ik ben benieuwd hoe dat is!

Wat je zegt, stagelopen is best zwaar, maar ik heb er veel van geleerd!

Petra -

Leuk om deze terugblik te lezen. Na de vakantie ben ik 3e jaars logopediestudent en gaan de ‘echte’ stages beginnen. In jaar 1 en 2 heb ik snuffelstages gelopen om het vakgebied beter te leren kennen en wat behandelervaring op te doen. Deze week krijg ik te horen of ik ben aangenomen als stagiaire in een vrijgevestigde praktijk voor het komende jaar. Ik heb er erg veel zin in, dus nog even duimen dat ik er stage mag lopen.

Anoniem -

Hier ook herkenbaar. Ik heb zelf ook logopedie gestudeerd en de stage is echt ontzettend zwaar. Ook de richting wordt best wel vaak onderschat heb ik de indruk. Waar anderen die stage lopen ‘s avonds klaar zijn, moeten stagiaires logopedie nog de hele avond (en vaak tot halverwege de nacht) verslagen, therapieplannen en voorbereidingen maken. Ik heb een stage gehad waar ik elke dag alle cliënten alleen behandelde. Mijn begeleidster ging dan haar huis poetsen, koken of zelfs winkelen. Op mijn eerste stageplaats werd verwacht dat ik vanaf dag 1 alles zelf kon, niet echt een gunstige leeromgeving te noemen dus. Gelukkig heb ik ook één onwijs fijne stageplaats gehad, met hele lieve begeleidsters die ontzettend goede (opbouwende) feedback gaven. Maar die stageplaatsen zijn jammer genoeg dun bezaaid (mijn medestudenten hebben gelijkaardige zaken ervaren). Ik wil wel graag positief afsluiten; ik vind het echt een mooi beroep en het is de voldoening die ik uit de behandeling van cliënten haalde die me door de stages heen hebben gesleept. En als je te horen krijgt dat ze zo graag door jou behandeld worden, geeft dat echt een heel warm gevoel.

Cato -

Ik weet nog dat mijn stage dit jaar (nog op de middelbare) een drama was, dus ik hoop dat dat in mijn toekomstige studie niet het geval zal zijn…
Is het trouwens niet heel eng om te gaan studeren? Heel veel nieuwe mensen ontmoeten, op kamp gaan lijkt me helemaaaaal niet mijn ding en op uitgaan heb ik het denk ik niet zo :/

Christien -

Hey Cato!

Even iets over studeren in het algemeen 😉
Ik ben zelf een doorwinterde studente, na 2 voor mij verkeerde studies gekozen te hebben zit ik nu toch op mijn plekje en ga ik door naar jaar 2 :)

Wat mij heel erg opvalt is de “community” waar je in komt als je een studierichting kiest. Ik doe nu de lerarenopleiding biologie en we zijn eigenlijk allemaal vreselijke bionerds. Maar de één houdt van uitgaan, de ander houdt ervan om met een vriendin te theeleuten en zo te leren. En toch heb je IETS met elkaar gemeen: dat je studie je passie is.
Op mijn vorige opleidingen heb ik die klik een stuk minder ervaren. Tuurlijk blijven er mensen die je minder liggen.

Over uitgaan en dergelijke: Ik hou er ook niet van, je kunt ook een studie/studentenvereniging zoeken die wél aansluit bij jouw interesses! Bijvoorbeeld door sport, een andere hobby of geloofsovertuiging.

Dus snuffel vooral goed rond! Het studentenleven kan ook rustiger zijn 😉
(Ik woon samen met mijn vriend, dus echt uitgaan enzo zit er voor mij niet in haha! Een avondje gamen daartegen…)

Lysanne -

Hoi Cato!
Even een berichtje over hoe ik het studeren heb ervaren. Ik heb inmiddels al een paar jaar mijn diploma, maar ik weet nog goed dat ik het ook spannend vond!
Het is ook wel spannend, zoveel nieuwe mensen! Maar bedenk je wel, het is voor iedereen nieuw! Dus voor iedereen spannend.
Ik ben zelf op het HBO niet op kamp gegaan (was er niet), maar er was wel zo’n introweek. Maar hier heb ik ook niet aan mee gedaan. Dit is ook niet verplicht! Ik heb me ook niet aangesloten bij een studentenvereniging, ook dit is geen verplicht iets bij een opleiding! Je bepaalt dus helemaal zelf, en dus hoef je niets te doen waar je geen zin in hebt. Ik ging ook helemaal niet vaak uit, en als ik ging dan was dat met vriendinnen en niet met mensen van mijn opleiding. Ik zou zeggen, kijk het gewoon aan, en misschien vind je het uiteindelijk wel erg leuk! En zo niet, gewoon niet doen! :)

Charlotte -

Wel herkenbaar voor mij. Ik heb mijn huidige derdejaarsstage logopedie moeten afbreken, omdat het ook totaal niet lekker liep. Met de begeleidster had ik ook niet echt een klik en zij snauwde me af om de kleinste dingen. Bovendien ging het werken met kinderen bij mij ook niet zo soepel en gaf mijn begeleidster mij veel te veel werkzaamheden, omdat zij vierdejaarsstudenten gewend was. De keren dat ik huilend op het toilet zat waren er veel. Daarom was het beter om ermee te stoppen..

Tamara -

Wat vervelend dat die eerste twee stages niet helemaal lekker gingen!

Ilse -

Het is inderdaad een leuke studie. Ik heb de opleiding in Eindhoven gedaan. Na vier jaar met plezier als logopedist te hebben gewerkt heb ik mijn baan opgezegd voor een baan in de kinderopvang die meer zekerheid geeft. Dat is toch eigenlijk van de zotte! Hoewel ik heel erg veel zin heb in mijn nieuwe baan is het moeilijk om de logopedie achter me te laten. Ik vind het te onrustig met zorgverzekeraars en de werkdruk wordt steeds hoger zonder dat er wat of in ieder geval niet genoeg tegenover staat. Jammer!

Sylvie -

Als ik je verhaal zo lees, dan snap ik dat je je stagetijd niet als het meest plezierige onderdeel van je studie ziet – hoewel, misschien dat je laatste stage veel goedmaakt? Ikzelf vond de stages wel het fijnst, omdat ik dan eindelijk iets kon doen met alle opgedane kennis.

Murl -

Zo herkenbaar.. Bij mijn eind stage als eind verantwoordelijke verzorgende in het bejaarden tehuis had ik 2 begeleiders. 1 heel ontspanne vrouw en een die wat overwerkt leek.. De ontspanne vrouw die was heel erg van ( doe jij het maar op jou manier als we maar tot het zelfde eind resultaat komen ) en de andere was zo van : dit is de manier en als jij andere inbreng heb sta ik daar niet voor open. Niet omdat ik er niet voor open wil staan.. maar ik loop over en het makkelijkste is gewoon als jij doet wat ik zeg. Nou dat was best lastig.. ik had geen klik met haar.. en ze voelde niet de ruimte om mij goed in te werken.. met als gevolg dat ik op maandag altijd heel onzeker was en niet wist wat ik aan moest pakken.. en op dinsdag als ik met de ontspanne begeleider werkte dat ik helemaal zelfstandig kon werken.. Uit eindelijk kreeg ik van de boven verdieping ( de ontspannen begeleider ) een 9,5 en beneden van de andere begeleider een mager 6je.. we begrepen elkaar gewoon niet.. zo zie je maar weer hoe belangrijk begeleiders en collega’s zijn.. Ik functioneer heel goed als ik weet wat ik moet doen.. Als het heel onconcreet is dan word ik op ten duur heel onzeker.. en ik ben een heel assertief typ! heb dit verschillende keren bespreekbaar gemaakt.. Maar we kwamen gewoon niet tot elkaar.. Heel jammer maar wel realiteit! Ik heb vooral ook van die lastige ervaring ontzettend veel geleerd over mijzelf! En daar ben ik echt heel dankbaar voor!

aniek -

*bekend

aniek -

Komt bekent voor! Ik studeer verpleegkunde en ook ik moet regelmatig stage lopen. Het is bij mij een keer voorgekomen dat de klik tussen mijn stagebegeleider en mij er niet was. Op het moment dat zij er niet was, werd mijn werk ook beter. Als ze er weer was dat sloeg ik dicht. Ik heb gelukkig hierna op een andere stage ook mogen ervaren dat ik wel een klik had met mijn stagebegeleider.

Roos -

Mijn eerste stage was ook verschrikkelijk. Ik mocht mijn twee begeleiders niet, waarvan de derde wel. Ik moest ook hele lullige dingen doen zoals kopiëren en formulieren invullen. Ze wouden eigenlijk geen van alleen mij echt leren wat secretaresse zijn inhoud. Mijn derde stage bij de politie was de leukste, mijn begeleider begeleidde mij ook er goed en was een fijna man.

Kim -

Wat ik vooral naar vind aan stage lopen, is het feit dat ze je gratis gebruiken voor van alles en nog wat. Als ik stagevergoeding had gekregen, had ik er denk ik ook anders ingestaan. Ik ben zeker niet lui, maar ik hou er niet van als ik hetzelfde werk doe waarvoor een ander wel betaald krijgt. Ben blij dat mijn stage erop zit 😉

Syl -

Ik hoop augustus mijn diploma in ontvangst te nemen.
Op een gegeven moment moest ik alles op stage alleen doen omdat mijn begeleider ziek was. Er werd mij zelfs een contract aangeboden, omdat ze zo tevreden waren. Een week voordat ik mijn beoordeling zou krijgen, kwam mijn begeleider terug en die vond dat ze te weinig gezien had van me en dat ik het niet op haar manier deed. Dus ik kreeg een onvoldoende. …
Ik voelde me zo lullig, ik heb daar een half jaar stage gelopen en geen begeleiding gekregen, wat wel de bedoeling was.
Dit is mij daarna nog een keer gebeurt.
Gelukkig nu alles afgerond op een fijne plek.

puck -

Ik heb afgelopen jaar 5 maanden stage gelopen in een sales department voor evenementen. Niet in NL… maar in Mauritius. Ik heb er de tijd van mijn leven gehad, maar de stage was zwaar aanpoten. De werkzaamheden kwamen totaal niet overeen met wat in het contract opgesteld stond & ik kreeg eigenlijk 0 begeleiding. Heb het allemaal zelf maar op moeten lossen, maar het is gelukt + ik heb 5 maanden in paradijs gewoond en de leukste mensen ontmoet!

Iris -

Wat een pech nou van je twee vervelende stages! Gelukkig ging het daarna wel goed, drie keer is scheepsrecht ! :) ik heb net een heel leuke stage achter de rug, de klik was goed en mijn stagebegeleider vanuit de universiteit was er heel streng op dat we geen extra klusjes mochten doen. Dat werkte prima!

Tea -

Wat naar dat twee van je stages zo tegen vielen, het lijkt me echt verschrikkelijk als dat gebeurt. Ik wil zelf eigenlijk nog erg graag stagelopen maar er is nauwelijks ruimte over bij mij door m’n ruimte invulling, dus moet nog even goed gaan bedenken hoe ik dat ga oplossen.

Romy -

Ik ben nu eerstejaars pedagogiek, en ik moest meteen vanaf september (toen ik begon met de studie) 1 dag in de week stage lopen. Heel eng vond ik het, maar nu aan het eind van het jaar ben ik er ontzettend dankbaar voor dat ik in 1 jaartje op zo’n jonge leeftijd al veel heb mogen leren :)

Jet -

Ik heb 1x een verschrikkelijke stage gehad.
Ik heb een tijd in een rolstoel gezeten, ik heb heel hard gewerkt om weer te kunnen lopen. Toen ik aangenomen was als stagiaire op een kinderdagverblijf was ik door het dolle heen. Bij de intake heb ik mijn situatie verteld, ik kon lopen maar rennen of springen lukt niet. Mijn stage begeleiders reageerde er niet interessevol op, daar was ik toen blij mee omdat ik dacht dat ze mij als “normaal” zagen.
Toen ik mijn 1e opdracht inleverde werd hij niet ondertekent omdat ik niet actief met de kinderen meegedanst had. Ik had verdorie gedaan wat ik kon. Dat was echt een klap in mijn gezicht. Ik heb de situatie nog een keer uitgelegd maar ze hadden daar niks mee te maken zeiden ze. Ik ben naar mijn mentor gegaan om de situatie uit te leggen en de mentor heeft vervolgens een gesprek gepland met de begeleiders. Tijdens dat gesprek voelde ik mij sterk want mn mentor stond aan mijn kant. Vervolgens hebben ze de opdracht ondertekend. Iets later overleed de moeder van mijn vriend. (Ik woonde nabij Eindhoven en hij in Leeuwarden). Ik wou vanzelfsprekend naar hem toe. Maar ik kreeg geen vrij van stage omdat ze pas verlof geven als je 3 jaar een relatie hebt en ik had pas 2 jaar een relatie. Ik ben natuurlijk gewoon naar de uitvaart gegaan. Maar ik voelde me toch niet helemaal fijn eronder maar ik vond mijn vriend belangrijker dan stage. Uiteindelijk wouden ze mij ook niet laten slagen voor de opleiding omdat ik te weinig uren had gemaakt. Ik moest uren briefjes inleveren en dat hebben ze mij nooit verteld. Mijn mentor heeft daar een stokje voor gestoken. Dankzij mijn mentor heb ik de opleiding behaald. Maar het was een verschrikkelijk jaar om mijn opleiding mee af te ronden.

Diana -

Jemig dat klinkt echt als een afschuwelijke stagebegeleider, iemand met zo weinig gevoel van empathie moet niet met kinderen werken.

Kim -

Wow, dit is wel echt ziek hoor. Wat een gebrek aan empathie joh! Jeeeeutje!

Willemieke -

Hoe ben je dan uiteindelijk iets anders gaan doen dan logopedie? Hoe gooi je dat diploma aan de kant en ga je iets nieuws doen waar je niet voor bent opgeleid zegmaar?
Ik doe de pabo en ben bijna klaar, maar ik wil er niks mee gaan doen, maar ik vraag me wel af wat ik dan ga doen als ik alleen dat diploma heb.

Diana -

Ze hadden toch al een blog, volgens mij hebben ze een jaar als logopediste gewerkt en zijn er toen mee gestopt omdat de blog ook succesvol was.

Willemijn -

Wij hadden onze blog al en die liep ook al goed. Na ons afstuderen hebben we nog 2 jaar 24 uur p/w gewerkt als logopedist en daarna onze baan opgezegd. Helemaal cold turkey hebben we het niet gedaan dus. Ik denk dat je gewoon moet beginnen met een baan(tje) zoeken en vanuit daar (met hard werken, zoeken, nadenken) vind je vast iets wat bij je past! Daar ben ik van overtuigd. Het leven loopt soms totaal anders dan je verwacht had en heeft soms prachtige verassingen in petto!

Margot -

Wat jammer dat het zo gelopen is! Ik heb nooit stage gelopen, maar wel mijn afstudeerproject gedaan bij een bedrijf. Dit ging gelukkig erg goed, want daarna kon ik er blijven werken.

Dita -

Wat leuk om te lezen en het is gelukkig goed afgelopen!

Sara -

Jeetje wat vervelend zeg! Dat het tot twee keer toe zo gaat, daar word je echt onzeker van. Ik vind dat er vaak makkelijk over stagiaires gedacht wordt. Bij een meeting laatst was het van, Oh we hebben zoveel administratie kunnen we daar geen Stagiare voor aannemen. Terwijl ik het dan wel belangrijk vind dat een stagiair goed begeleid wordt en ook echt iets kan leren, maar daar had niemand zin in. Ik denk dat het qua werk nog steeds zo is dat je een klik moet hebben met je collega’s en leidinggevende. Met mijn vorige manager had ik dat minder en had ik het gevoel dat ik stil stond. Met mijn huidige krijg ik veel meer kansen, omdat we elkaar goed liggen.

Iris | Todayslipstick -

Ik ga in september stagelopen en ben nu wel een beetje geschrokken! Dat het 2 keer zo fout ging, echt verschrikkelijk dat ze je zo hard lieten werken en dat je bij de andere na 15 weken werd weggestuurd. Ik hoop dat het allemaal goed gaat komen bij mij!
Liefs, Iris

Wendy -

Sorry voor de spelfouten!

Wendy -

Oh jeetje! Wat verschrikkelijk als je zo stage moet lopen. Het is voor mij ontzettend herkenbaar helaas. Ik deed en opleiding in een jaar en moest ter keer stage lopen. De eerste keer was erg leuk maar de tweede keer was verschrikkelijk. Precies wat jij ook vertelde, niet op een lijn, roddelen, elkaar niet begrijpen… En keer zei mijn stagebegeleidster toen ik iets vergeten was :” jeetje ben je dat nu al vergeten?! Dat heb ik je vorige week uitgelegd! ” (terwijl het iets moeilijks was met de anatomie van het dier tijdens operaties. ) ook ben ik daar meerdere keren scheef aangekeken en ik werd er letterlijk ziek van. Het was zo naar! Daarna kreeg ik in de zomervakantie en baan en daar leek kreeg ik ongeveer hetzelfde. Ik werd ontzettend onzeker want ik dacht dat het volledig bij mij lag aangezien het de tweede keer was. Nu merk ik echt de ik nu voor mijn nieuwe opleiding, terughoudend ben op de stages. Ik hoop zo dat het nu weer leuk word voor mij om stage te lopen.

Voor jou is het ook goed afgelopen, jij hebt nu je beste vriendin Als collega! Dat is echt super leuk!

Reageer ook