Een volwassen kind van gescheiden ouders – een jaar later

Toen mijn ouders vorig jaar gingen scheiden heb ik me vaak afgevraagd hoe het nu verder moest. Hoe het verder moest met het gezin waar ik zo dol op was. Hoe het verder moest met mijn ouders, apart van elkaar. Hoe het verder moest met mij…

Foto door Julia Caesar

Wat voor plek zal deze nieuwe situatie gaan krijgen in mijn leven? Ik kon me niet voorstellen ooit minder verdrietig te worden om de scheiding van mijn ouders. Net zoals je je als puber af hebt gevraagd of je ooit nog weer zó verliefd zou worden op een jongen en je hart ooit geheeld zou worden, heb ik me afgevraagd of ik ooit over de scheiding van mijn ouders heen zou komen. Mijn ouders hadden een gebroken hart, maar ik als kind had net zo goed liefdesverdriet. Liefdesverdriet door de break up van het gezin waar ik zo veel van hield.

Maar zoals met alles in het leven, komt aan alles een eind. Ook dit gevoel van oneindig verdriet ging voorbij. Het allergrootste verdriet, de scherpe randjes, die verdwenen langzaam maar zeker dit afgelopen jaar. Kon ik eerst alleen maar huilen als ik bij mijn moeder in haar nieuwe huisje op bezoek was geweest, of bij mijn vader in zijn nieuwe woonplaats, kan ik nu naar huis rijden zonder brok in mijn keel.

Toch is het een jaar later nog onwerkelijk als ik door mijn ouderlijk dorp rijd en niet rechtsaf sla, zoals ik 18 jaar lang gedaan heb, maar linksaf, naar het nieuwe huis van mijn moeder. Het is onwerkelijk om mijn vader met een andere vrouw samen te zien en te weten dat hij nu aan de andere kant van Friesland woont in plaats van bij mijn moeder. En het is nog onwerkelijker als ik ’s nachts wakker word en me besef dat ik een droom had waarin mijn gewoon ouders nog samen waren.

Een van de grootste veranderingen sinds de scheiding van mijn ouders (naast praktische dingen) is de band die ik met hen beide heb gekregen na de scheiding. Ik ben er achter gekomen dat de band met je ouder (gedeeltelijk) onder invloed staat van de aan- of afwezigheid van de andere ouder en van de mate waarin je ouders één zijn. Zo sprak ik vroeger bijna altijd mijn ouders gezamenlijk over álles. De band die ik met hen had voelde even hecht en ik trok eigenlijk nooit meer naar de één dan naar de ander. Maar tegenwoordig spreek en zie ik ze apart van elkaar. Niet alleen de gespreksonderwerpen zijn veranderd, maar ook de frequentie en het soort contact dat ik met ze heb. Met de één werd de band veel hechter, terwijl mijn band met de ander wat deukjes opliep.

De scheiding heeft de verhoudingen veranderd en er voor gezorgd dat iedereen in het gezin opnieuw zijn plekje moest zoeken. Een jaar later is het rustiger en makkelijker geworden, maar is het nog zeker niet allemaal op zijn plek gevallen. Dat mijn ouders nooit meer vanzelfsprekend samen zullen zijn en nu elk een eigen leven hebben, dat blijft pijnlijk. En ik mis nog steeds hoe het voorheen was. Voor mij is het veranderen van de band en de verhoudingen het meest verdrietige van de scheiding gebleken.

Het zette me ook aan het denken over mijn eigen kinderwens, het ouderschap en mijn relatie met Djurre. Ik kan me niet voorstellen dat onze hechte band en liefde ooit minder zal worden. Maar tegelijkertijd had ik ook nooit gedacht dat mijn ouders zouden scheiden. Het is een confrontatie met de pijnlijke waarheid: niets gaat vanzelf en je moet er met je kop bij blijven als je je huwelijk niet wilt laten stranden. Ook al denk je allebei dat het goed zit! Mijn onbezorgdheid over het huwelijk is verdwenen. Dat besef, dat vind ik een pijnlijke. Ik ben meer na gaan denken over wat voor ouder ik straks wil zijn en de invloed van een kind op je relatie. Een gelukkig gezinsleven is misschien toch wel iets minder vanzelfsprekend voor me geworden en was ik er vroeger van overtuigd dat het ‘een makkie’ was, heb ik me nu vooral voorgenomen om me hier altijd voor de volle 100% in te gaan zetten en op mijn hoede te blijven.

Naar aanleiding van het eerste artikel over de scheiding van mijn ouders heb ik veel reacties gekregen van meiden/jonge vrouwen in dezelfde situatie. Vaak heb ik de vraag gekregen ‘Hoe nu verder?’ en ‘Denk jij dat dit ooit gaat wennen?’. Gewend aan de situatie ben ik inmiddels wel, maar me er volledig comfortabel bij voelen doe ik nog niet. Dat is denk ik ook niet zo gek als je je bedenkt dat je je ouders voor het grootste deel van je leven als (al dan niet gelukkig) stel hebt mee gemaakt als je ouders pas op latere leeftijd gaan scheiden. Geen wonder dat we even de tijd nodig hebben om gewend te raken, om nieuwe tradities, gewoontes en verhoudingen te vinden.

Met de scheiding van mijn ouders raakte ik persoonlijk behoorlijk uit balans. Ik had het gevoel dat ik een stukje van mijn identiteit kwijt was geraakt. Ik voelde me enorm ontworteld en op de een of andere manier verloren. Een jaar later kan ik zeggen dat ik de balans in mijn persoonlijke leven heb teruggevonden. Ik heb niet meer dagelijks of wekelijks verdriet van de scheiding en ik ben weer net zo vrolijk als voorheen. Maar de balans in de nieuwe vorm van het gezin is nog wel wat wankel en onwennig. Feestdagen, verjaardagen, etentjes, soms zelfs simpele telefoontjes of de familie app, het blijft in meer of mindere mate allemaal een confrontatie met dat was ooit was en nooit meer zal zijn. Ik mis nog steeds hoe het was en ‘rouw’ in zekere zin ook nog steeds een beetje om de dingen die ik verloren ben door de scheiding.

Ook zullen er nog genoeg (grotere) momenten in mijn leven komen waarop de scheiding een even moeilijk zal zijn. Zo kijk ik enorm uit naar het moment dat mijn ouders mijn zoontje straks vast kunnen houden, maar het doet me ook enorm verdriet dat ze waarschijnlijk niet samen op bezoek zullen komen en ze nooit ‘opa én oma’ zullen zijn. Zulke dingen kunnen me nog wel in tranen doen uitbarsten en dan ben ik nog weer even net zo verdrietig als vorig jaar. Maar ook dit zal met de tijd slijten, daar ben ik inmiddels zeker van. Ik vraag me nu niet meer af hoe het verder moet, maar hoe het verder gaat.

72 reacties

K. -

Het doet me goed om jouw verhaal te lezen maar ook vooral de vele verschillende reacties en verhalen…. Ik ben een schoondochter van schoonouders die, zolang ik ze al ken (15 jaar) ruzie met elkaar hebben, en heeft mijn man (hun kind) bijna zijn leven lang midden in hun foute huwelijk en relatie ‘moeten’ zitten. Heb schoonouders van de ‘oude stempel’, ondertussen al 65+ , en niet zo bijster intelligent, en niet in staat zijn om het op te lossen, en huwelijkstherapie niet willen overwegen (wens van de kinderen) en de volwassen kinderen inclusief kleinkinderen gebruiken om lelijke dingen te vertellen over hun relatieperikelen zodat we partij gaan kiezen (wat we overigens niet doen). Het is gewoon te verschrikkelijk en pijnlijk te moeten horen en aanhoren wat voor walgelijke dingen er gebeuren tussen die 2. Het is echt om je dood te schamen, het lijkt soms wel of ik ben beland in een Aso tokkie familie soap, waar je je als een soort therapeut je weg probeert te vinden. Al 15 jaar lang (en mijn man al langer) ‘smeken’ we hun en geven we aan ‘niks te willen horen’ van hun issues, maar geven daar geen gehoor aan. Het is voor ons als ‘kinderen’ een ware hel om het maandelijkse bezoekje van 3 uur lang te moeten volhouden in het ijspaleis omdat we vinden dat ze opa en oma mogen zijn voor ons kind. En wij als kinderen vinden dat we onze ouders niet zomaar in de steek kunnen laten. Tot 3x toe in de afgelopen 15 jaar is er een poging gedaan om te scheiden, met alle heftigheid van dien. En alle 3x slaakten we een kreet van een soort van opluchting maar ook van verdriet. De laatste keer is het zo ver gekomen dat de hele verhuizing!! en scheiding rond was en het vele papierwerk geregeld was en ze binnen een maand alles weer hebben teruggedraaid (en dit omdat degene die in een ander huisje ging wonen niet kon wennen aan de omgeving/ander dorp). We zijn door de situatie nu zo geknakt en hebben onze emoties nu ook al geruime tijd uitgeschakeld voor onze (schoon)ouders wat we heel erg verschrikkelijk vinden. We hebben zelf een ontzettend gelukkig en fijn huwelijk van 13 jaar lang en we weten al vanaf dag 1 dat ook een ‘gelukkig huwelijk’ niet vanzelfsprekend is en dat je altijd je best moet blijven doen om dit zo te houden. We hebben nu moeten kiezen voor ons ‘eigen geluk’ en ook het geluk en bescherming van ons eigen kind en de beslissing genomen dat we ze 1x in de 3 maanden opa en oma ‘apart van elkaar zien’ en ook niet meer bij opa en oma thuis. Het is een soort van scheiding, maar ook weer niet….Deze hele situatie is te zot en te belachelijk voor woorden. We weten soms zelf niet meer wat en hoe je je moet voelen, laat staan hoe je je ermee moet omgaan bij zo’n vreemde situatie.

Merian -

Hallo Willemijn,
Opgelucht om je blog te lezen. Ik ben een gescheiden ouder, na 32 jaar huwelijk. Ineens?? Nu 5 jaar geleden gescheiden.
Liefdesverdriet om wat er was: een gezin, en eigenlijk zo n beetje alles wat je schrijft voel ik net zo, maar dan als ouder. Een weg zien te vinden, accepteren, met je volwassen kinderen verder, vertrouwen houden, tijd. Leren.
Bij de geboorte van ons 1e kleinkind, was er dan toch weer pijn dat je niet samen die opa en oma kan zijn, als 1 team.
Hij is een hele leuke grappige opa, dat is dan wel fijn om te horen. Ik hoop dat we nog ooit de mooie herinneringen van weleer kunnen ophalen. Ik was op zoek naar informatie; hoe anderen dat doen. En ik stuitte op jouw blog.
Gesterkt door woorden die mijn gevoelens weergeven ga ik weer verder, heb het leven lief.
Af en toe overvalt het je en dan is het fijn om er over te lezen.
Bedankt.

Willemijn -

Hoi Merian, bedankt voor jouw reactie! Zo mooi dat mijn blog andere kinderen maar ook ouders helpt. Het ga je goed! :-)

marian -

Hoi,hier de andere kant van een scheiding…
Mijn man en ik zijn na een lang huwelijk nu bijna 9 jaar gescheiden.
We hebben gelukkig nog een heel goed contact met elkaar, maar wij mogen niet samen op verjaardagen van onze volwassen kinderen of kleinkinderen komen.Omdat zowel onze zoon als onze dochter dat niet willen. Dat voelt voor mij als een veroordeling en doet me veel verdriet.Dus wij willen graag als trotse oma en opa samen op de verjaardag van de kleinkinderen komen maar dat mag niet. onbegrijpelijk voor ons…

georgette -

Hallo, ik ben Georgette bijna 50 jaar oud en een dochter van 19
Vorig jaar ben ik gescheiden van de vader van mijn kind van inmiddels 19, na een tijden van opnieuw proberen, herpakken, de hoop ( zal het toch deze keer nog gaan lukken? )
heel veel verdriet van zowel mijn man als van mij en uiteindelijk tot de conclusie komen: het werkt niet meer :( We gaan uit elkaar
Gewacht op juiste moment ( is die er?)
Examens die gedaan moesten worden door mijn dochter, diplomering, vakantie…en toen vlak voor haar verjaardag, na maanden van de beslissing tussen haar vader en mij het verteld.
Het gezichtje van mijn dochter toen, zal ik nooit meer vergeten en brengt me nu zelfs nog tot tranen ( een jaar later )
Het schuldgevoel is bijna niet te harden, het leven is heel zwaar geworden op een andere manier, want ik zie mijn allerliefste wat ik heb, verdrietig zijn en worstelen en zie haar wanhopig proberen haar leven op de rit te krijgen
En ik kan niks, want op dit moment laat ze me niet toe op emotionele vlak
Mijn hart huilt
Niet alleen om alles wat verloren is gegaan, dan zeker om mijn kind
Wat ik doe? ik rijd eindeloos op en neer, ze woont inmiddels zelfstandig op een uur van me vandaan, al mijn geld gaat op aan haar en benzine
Ik leef dagen alleen maar op brood, alles voor het welzijn van mijn kind.
Ben ik egoistisch dat ik heb besloten te scheiden, nog wat van mijn leven proberen te maken of hadden jullie kinderen van gescheiden ouders, kostte wat het kost, het allerliefst je ouders bij elkaar gehad, ook al waren zij dan ongelukkig?
Voelt het oneerlijk dat zij kozen voor geluk of kans op geluk, terwijl hun kind of kinderen daarmee ongelukkig zouden worden??
wat denken jullie, lieve kinderen van gescheiden ouders?

Willemijn -

Hoi Georgette. Wat fijn dat je dit artikel gevonden hebt en ik vind het dapper dat je zo’n kwetsbare reactie achterlaat. In geval van een scheiding denk ik dat er alleen maar verliezers zijn. Jij, je ex-man en jullie dochter. Ik denk niet dat je als kind wilt dat je ouders bij elkaar waren gebleven voor jou, als zij daar beide doodongelukkig van waren geworden. Maar ondanks dat, zo heb ik het zelf ervaren, voelt het inderdaad wel alsof jouw geluk door de keuze van je ouders voor hun eigen geluk, aan diggelen ligt. In het begin was ik zo boos en gekwetst, dat ik vond dat ze het niet hadden moeten doen omwille van hun kinderen. Maar nu kan ik daar anders naar kijken. Wat ik in de loop van de jaren geleerd heb is dat de ‘goede’ keuze niet bestaat. Soms moet je gewoon een keuze maken en zijn beide uitkomsten verdrietig.

Als ik het zo lees probeer je er alles aan te doen om jullie band te herstellen/versterken/voort te zetten. Ik weet zeker dat zij dat stiekem wel door heeft en dit waardeert. Wat ik als enige ‘tip’ mee zou kunnen geven is om veel met je dochter hierover te praten. Ook al laat ze je niet helemaal toe, laat haar weten dat je haar verdriet ziet, hoe jij je voelt en wat je graag zou willen. Het grootste verdriet slijt en langzaam zal alles normaler worden. Veel succes! :)

Esther / RTL Nieuws -

Hoi Willemijn
Voor een reportage voor RTL Nieuws ben ik op zoek naar mensen die na een langdurig huwelijk (40 jaar of langer) zijn gaan scheiden en die hierover willen vertellen in RTL Nieuws. Ook ben ik op zoek naar kinderen wiens ouders na een lang huwelijk (40 jaar of langer) zijn gaan scheiden en die we kunnen interviewen. Ken je iemand of heb je zelf interesse? Neem dan contact op via esther.maas@rtl.nl of via 035-6718830. Alvast bedankt!

Renee -

´´ Ik vraag me nu niet meer af hoe het verder moet, maar hoe het verder gaat.´´ Een hele mooie zin! daar herken ik me in.

N.Verseveld -

Hallo Willemijn,
Ik ben een vader van één dochter, ondertussen achttien, waar ik mee samen woon. Ben bijna een jaar gescheiden, hopelijk schrikt dit je niet af om er commentaar op te geven.
Als eerste mijn complimenten hoe je het geheel verwoordde, de gedachten het gevoel, hoe je het geheel verwerkt, dit heeft mij een kijkje gegeven hoe mijn dochter worstelt met haar emoties en gedachte, misschien herkenbaar voor jou om dit niet kenbaar te maken aan je gescheiden ouder(s) en ook wel begrijpelijk, je blijft hopen op, daarom dank voor je verhaal.

Graag wil ik je laten weten dat ik mij als ouder nog dagelijks schaam tegenover mijn dochter dat ze deze situatie moet mee maken en emotioneel een plekje moet geven. Jullie kinderen vragen er niet om maar het overkomt je wel !

Heel veel succes met alles en blijf schrijven !!

Grt. N.Verseveld

Willemijn -

Hoi N!

Ik vind het super tof dat je een reactie achterlaat. Bedankt!

Groeten Willemijn

Tessa -

Hoi Willemijn,

Per ongeluk stuitte ik op jullie blog. Ik scrollde wat en ineens zag ik dit artikel. Tranen met tuiten heb ik zitten janken tijdens het lezen van de blog en de comments. Wat is het herkenbaar wat je schrijft. Mijn ouders kondigden nu bijna 2 jaar geleden aan dat het moeilijk ging en ze niet wisten of ze samen verder wilden. Het was alsof de grond letterlijk onder mijn voeten wegzakte toen mijn moeder het me vertelde. En wat doe ik meteen als oudste kind? Ik ga haar adviezen zitten geven en de verstandige proberen te zijn. Like, whut?! Uiteindelijk vertelde ze mijn vader dat ze het mij had verteld en prompt wordt ie kwaad op haar. Omdat ze hadden afgesproken het samen aan mijn broertje en mij tegelijkertijd te vertellen. Again, like whut? Je kind heeft net te horen gekregen dat het allemaal klote is en dan ga je hier ruzie over lopen maken.. Vervolgens moesten we naar een familiefeest. Nou, zo’n feest heeft nog nooit zo raar aangevoeld. Mijn beide ouders dronken veel te veel en iedereen voelde dat er wat was maar nog niemand wist wat. Meerdere malen is het mij gevraagd maar ik mocht niets zeggen. Ik voelde me zo rot.. Ik huilde van binnen keihard, omdat het zo onverwacht kwam. Toen we naar huis reden was vooral mijn vader ongelooflijk dronken. Hij heeft zitten huilen en lalde allemaal dingen zoals “ik heb een kutleven”, “ik heb gefaald” en “mijn huwelijk is naar de klote” enzo. Waar ik bij was. Ik vond het afschuwelijk dat ik hem zo in bed moest leggen.. Mijn vriend was die dag naar een feest en ik had hem nog niets verteld. Wat voelde ik me ongelooflijk alleen.

Uiteindelijk gingen ze na enkele therapiesessies uit elkaar. Mijn moeder zag er sowieso al geen heil in. Mijn vader wilde het huwelijk heel graag redden. Maar uiteindelijk kwam er zoveel stront boven dat ook hij wilde scheiden. En misschien vind ik dat wel het ergste. Dat het na zoveel jaar lijkt alsof alles nep was, alsof je in een leugen hebt geleefd. Want zonder in details te treden, zo voelt het af en toe. Dat ik niet weet waarom mn ouders bij elkaar waren terwijl ze altijd zo gelukkig leken. Is er dan nooit liefde geweest?

Vlak nadat het hoge woord eruit was ging ik met mijn vriend op wereldreis voor een half jaar. Dat halve jaar is zo vreemd geweest. Aan de ene kant fijn om weg te zijn, aan de andere kant voelde ik me vaak verloren en alleen. Ik kan wel stellen dat de reis flink is verpest door de scheiding. Hij had zoveel mooier kunnen zijn. Ik merkte vaak dat ik dingen maar half zag en niet bewust meemaakte. Dan stond ik voor een prachtig stuk natuur en besefte ik me dat de schoonheid ervan helemaal niet bij me aankwam. Ik zag het wel, maar ook weer niet. Mijn gemoedstoestand zorgde ook voor spanningen tussen mijn vriend en mij. Een aantal keer hebben we echt op het punt gestaan om het vliegtuig naar huis te pakken. Dat neem ik mijn ouders heel erg kwalijk. Dat ze op iets waar wij al jaren naartoe leefden en spaarden zo hun stempel hebben gedrukt. Ik weet wel dat ze dat niet bewust hebben gedaan, maar toch.

Oke, deze comment wordt te lang maar het voelt goed om wat dingen op te schrijven.. Inmiddels woon ik samen met mijn vriend in Amsterdam en zijn we erg gelukkig, maar de pijn blijft. Het is een heftige tijd geweest de afgelopen twee jaar. We moesten door hele diepe dalen. Regelmatig heb ik me afgevraagd wat het leven nog voor zin had. Het belangrijkste wat ik had was weg. Wat nu op verjaardagen, wat als ik ooit mag trouwen, wat als ik ooit een kindje krijg? Ik wil verdorie dat mijn ouders daar samen staan als twee trotse ouders. Niet op deze manier, ik wil me niet druk hoeven maken om spanningen en of het allemaal wel goed gaat. Ik had echt nooit gedacht dat ik me daar nog eens mee bezig zou moeten houden op mijn 24e.

Ik wilde mijn droom van een mooi huwelijk met kinderen enzo nooit aan de kant zetten, maar ik merk dat ik er nu toch anders tegenaan kijk, net als jij beschrijft. Het lijkt ineens allemaal minder vanzelfsprekend. Ik hou ongelooflijk veel van mijn vriend en kan me niet voorstellen dat dat ooit over zal gaan, maar ik wil mijn eventuele kinderen nooit hetzelfde aandoen als waar ik nu doorheen moet. Het onbezorgde is er een beetje vanaf. De band met mijn vader is wel weer wat beter geworden maar met mijn moeder vind ik het lastig. Ze kruipt erg in de slachtofferrol, bang dat haar kinderen niet meer willen komen enzo, terwijl ik wel wil komen, maar niet als ze zo zielig gaat lopen doen. Zij wilde weg, papa wilde er nog wel aan werken. Aan de andere kant gaat het niet goed met haar en kampt ze met allerlei fysieke en mentale problemen door de stress van de afgelopen tijd. Maar ze wil er niet over praten met een psycholoog ofzo. Soms ben ik bang dat ik een telefoontje krijg dat ze in elkaar is gezakt of iets dergelijks..

Lieve Willemijn, dankje voor je mooie blogpost. Het is fijn om herkenning te vinden in jouw verhaal en de comments van andere lezers. Soms lijkt het alsof je alleen staat, omdat je het weinig hoort maar nu blijkt dat we niet de enige zijn! Veel sterkte en geluk meid. Als ik iets heb geleerd de afgelopen periode, dan is het dat we verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk. Laten we die verantwoordelijkheid dus maar nemen!

Willemijn -

Bedankt voor je comment! Fijn om te lezen dat het hielp om het op te schrijven en het ook voor jou herkenbaar was! :)

Francien -

Heel mooi gescherven willemijn! sind kort herken ik me in jou gevoelens. Ik ben nu 16 en ik had nooit gedacht dat mijn ouders uit elkaar zouden gaan. Ik heb er wel eens over nagedacht en zei tegen me zelf dat het toch nooit ging gebeuren. Ik kwam er achter op mn verjaardag en dat was heel moelijk. het was nog niet echt bevestigd maar ik wist het zeker. Ik heb een broer van 22 en 2 zusjes die ook 16 zjin en ik merk dat mijn broer het er het moeilijkst mee heeft. ik vind het vreselijk om te zien. Elke dag spookt het door mijn hoofd over hoe het verder zal gaan. Ik vind het nog steeds heel ongemakkelijk als we ‘gezellig’ samen op de bank zitten ‘s avonds en we kijken tv. Ook als zou deze tijd voor mij nooit afgesloten voelen ik ben blij als we allemaal weer wat rust in ons hoofd hebben.

Nina -

Ondanks het verdriet zie ik hier toch ook een positieve noot: je mag dan wat van je ‘naïviteit’ (om het even sterk uit te drukken) verloren hebben, je bent er ook een stuk bewuster door in het leven, je relatie en je aankomende moederschap door gaan staan. Dat kan je eigen gezin alleen maar ten goede komen! Het neemt het droevige natuurlijk niet weg, maar dat maakt dat het niet alléén maar droevig is, maar ook iets wat je in positieve zin kan inzetten voor de toekomst. Je bent zo sterk en wijs! x

Willemijn -

Nina! Bedankt voor je lieve comment!

Veer -

Ik ben 20. Bijna 3 maanden geleden hoorde ik dat mijn ouders na 30 jaar huwelijk uit elkaar gingen. Lastig. Ik ben volwassen en wist me geen houding te geven. Ik ben volwassen maar op dat moment voelde ik me klein. Het is lastig om je voorbeeld van het ideale huwelijk te verliezen. Ik hoop dat het over een jaar ook goed gaat.

Rosanne -

Wat een mooie en eerlijke blogpost Willemijn! Mijn ouders zijn gelukkig nog bij elkaar maar door vriendinnen van wie de ouders zijn gescheiden en die daar veel over hebben verteld aan mij kan ik mij er wel iets bij voorstellen. Mijn opa en oma zijn wel gescheiden (toen mijn vader 21 was, ik was toen nog niet geboren) en ik heb hen dan ook nooit anders gekend dan dat zij niet meer samen wonen. Ik heb het zelf nooit erg negatief ervaren. Mijn opa was al opnieuw getrouwd toen ik werd geboren en is inmiddels overleden. Met zijn vrouw (mijn stiefoma dus) heb ik nog steeds goed contact, ik ben laatst zelfs samen met haar op vakantie geweest. Voor mij was het behalve dat het altijd een pijnlijk puntje bij mijn oma zal blijven vooral fijn omdat ik daardoor 3 oma’s had. Ieder nadeel heeft zo zijn voordeel zullen we maar zeggen.

Anne -

Herkenbaar! Mijn schoonouders zijn vijf jaar geleden gescheiden, midden in de trouwplannen van de zus van mijn vriend. Sinds die bruiloft zijn ze niet meer beiden tegelijk op één plek geweest (zelfs niet bij bijvoorbeeld de diploma uitreiking van mijn vriend), deels omdat er een periode was dat zij dat niet wilden en deels omdat er een periode was dat wij bang waren voor ‘gedoe’. Binnenkort verhuizen mijn vriend en ik naar het buitenland en zal het afscheid op Schiphol het eerste moment zijn waarop we ze allebei weer tegelijkertijd in één ruimte zullen zien. Een heel dubbel moment! Overigens vinden wij het heel bijzonder om te zien hoe verschillend beide mensen zijn na de scheiding, pa&ma vóór en ná zijn andere mensen dan ‘schoonouders’ voor de scheiding. Overigens niet per definitie negatief! Gewoon… anders. En dat is een best ingewikkelde, soms moeilijke maar regelmatig ook mooie verandering om te zien in ouders. Ik hoop dat het voor jou ook een verandering mag zijn waar je ook vrede mee zult hebben op een bepaalde manier (leuk wordt het nooit ;)). En mochten je ouders van karakter veranderen, geef hen dan de tijd, er op terugkijkend vinden mijn vriend en ik het juist een positieve ontwikkeling (het karakter zien veranderen) die wij als volwassen mensen hebben mogen meemaken. Dat geeft zo’n bijzondere extra dementie aan de band met je ouders! (nu ik het terug lees klinkt het als een promotie voor gescheiden ouders, dit is niet mijn insteek!! Het is zeker verdrietig en ook wij hebben enorm moeilijke momenten zoals bijvoorbeeld Schiphol. Maar we zijn verbaasd over hoe bizar het is dat sommige aspecten ook weer mooi kunnen zijn)

Colinde -

Wat een ontzettend herkenbaar en mooi geschreven stuk Willemijn! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 19 was (inmiddels 26). Het was toen een moment dat niemand (zeker ik niet) had zien aankomen. De gezinssituatie was altijd prettig, er werd met elkaar gelachen en we deden leuke dingen als gezin samen. Pas later ga je zien dat sommige dingen blijkbaar toch niet helemaal klopten. De hele scheiding op zich is een vervelende situatie geweest, zo ook de band met mijn ouders, precies zoals jij ook beschrijft. Als je zelf al wat ouder bent, merk je die veranderingen nog beter. Ik maakte me ook zorgen over diploma-uitreikingen, verjaardagen, feestdagen etc. Aan het begin is dit ook zeker erg moeilijk geweest. Wanneer ik ervoor kies om op een bepaalde dag naar mijn vader of moeder te gaan, blijf ik ergens altijd het gevoel houden dat ik mijzelf dan tegenover de ander moet verantwoorden. Alsof ik moet verantwoorden waarom ik op dát moment of wel voor mijn vader kies, of wel voor mijn moeder. Terwijl dat volgens mij geen keuze is. Het moet nou eenmaal en dat blijf ik pijnlijke momenten vinden. Hopelijk wordt dat ooit minder…

Stefanie -

Echt heel mooi geschreven, ik snapte precies wat je bedoelt! Mijn ouders zijn ook gescheiden, maar toen was ik 5, ik ben nu 17 dus het is al heel lang geleden, en ik kan je vertellen, ook voor alle anderen, het went, je raakt er gewent aan dat je ouders niet meer van elkaar houden, dat je niet naar je ouders gaat, maar naar je vader of moeder. Misschien is het voor mij natuurlijk anders omdat mijn ouders gescheiden zijn vanaf jongeleeftijd van mij. Ik ben daarmee opgegroeid. Maar iedere scheiding is anders en wordt door iedereen anders beleeft.

Miriam -

Wat mooi dat je hier op terug kijkt en dat het nu al een stuk beter gaat. Ik kan mij er niets bij voorstellen: ouders die scheiden (gelukkig maar denk ik!), mooi omschreven hoe jij je hierover voelde. Denk dat je hier ook veel ‘lotegenoten’ bij helpt zo.

Fleur -

Mooi artikel! Ik heb zelf twee ouders met een zwaar huwelijk, ik ben nog thuiswonend en merk daar echt de consequenties van. Ik ben me er door hun situatie en hun huwelijk ook zeer pijnlijk bewust van dat dingen niet vanzelfsprekend zijn en dat heeft ook effect op mijn persoonlijke relaties. Mijn ouders zijn samen maar dat vind ik niet meer vanzelfsprekend, er zitten zoveel deuken en barsten aan hun relatie waardoor hij nog maar aan een zeiden draadje hangt en ze wonen met regelmaat apart van elkaar waardoor ik de verhalen van twee kanten naar me toe gegooid krijg en ik fungeer als een psycholoog voor beiden , hierdoor is de relatie met de ene persoon beter dan met de andere en zitten er ook deuken in die relatie. Er zijn dingen die ik als tips (die je eigenlijk nooit zou willen geven/ krijgen) meegeven, o.a. dat het enige wat je kan doen is je er bij neerleggen, laat je niet te diep mee slepen in hun problemen en fungeer niet
psycholoog , wees er voor de andere leden van je gezin en blijf bij jezelf en zorg voor je eigen geluk, meer kan je niet doen. Take care! Heb heel veel respect voor je !

Tessa -

Wat een bijzonder artikel zeg!
Mijn ouders zijn ook gescheiden, maar toch herken ik mij niet echt in jouw artikel. Dit komt denk ik, omdat ik in feite niet beter weet.
Ik was twee toen mijn ouders gingen scheiden, dus ik ben er als het ware mee op gegroeid. Ook met de nieuwe vrouw van mijn vader.
Het klinkt misschien een beetje raar maar ik ben “blij” dat mijn ouders al op zo’n jonge leeftijd zijn gescheiden, zo ben ik eraan gewend geraakt en weet ik gewoon simpelweg niet beter.
Natuurlijk heb ik ook weleens mn momentjes dat ik wenste dat mijn ouders nog bij elkaar waren, maar ik weet dat dit beter is.
Wat toekomstige kinderen en andere grote gebeurtenissen betreft ben ik op dit moment alleen maar blij dat mijn ouders ondanks de scheiding wel met elkaar door 1 deur kunnen.
Ik heb respect voor je Willemijn en misschien een beetje raar om te plaatsen onder dit artikel, maar toch heel veel plezier gewenst op vakantie met Martine!
Liefs

paris -

Wat heb je het mooi geschreven.
ik weet wat je voelt
Ik ben 19 en me ouders zijn net 6 maanden gescheiden.
Ik zit er samen met me broer (22)in
Ik ben doordeweeks bij me moeder en in het weekend bij me vader en me broer en ik leven ook gescheiden want me broer wOont bij me vader en ik bij me moeder

Maike -

Mooi geschreven, heel herkenbaar. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 of 10 was, echt zo’n leeftijd dat je alles donders goed meekrijgt maar het toch niet helemaal begrijpt (ben inmiddels 18). Gelukkig was het geen ‘vechtscheiding’ en kunnen mijn ouders nog steeds normaal tegen elkaar doen! Ik hoop dat ook jouw ouders elkaar goed blijven behandelen en allebei weer gelukkig worden, dat zal jou ook veel goed doen waarschijnlijk. Het is natuurlijk zwaar dat jouw baby’tje niet zo’n opa en oma idee krijgt bij jouw ouders, maar aan de andere kant… Als allebei je ouders weer een nieuwe relatie krijgen zijn er dus ZES opa’s en oma’s… Wat natuurlijk heel erg veel voordelen heeft af en toe (;
Wat bij mij uiteindelijk is gebeurd is dat ik door de scheiding heel veel ‘extra’ familie en kennissen heb gekregen die ik echt niet meer kan missen, ik hoop dat jij ook zo veel geluk hebt! (duurt een paar jaar, maar dan heb je ook wat)

Diana -

Goh al een jaar geleden! Tijd vliegt. Verdriet valt niet te vergelijken dus ik snap sommige reacties echt niet. Belachelijk hoor pff ik zou zeker niet zo rustig als jij kunnen reageren

Femke -

Wat heb je dit ontzettend mooi geschreven.. Ik kan het me niet voorstellen hoe erg ik het zou vinden als mijn ouders ooit zouden gaan scheiden.. Ik hoop dat ik dit nooit hoef mee te maken. Ik begrijp dat dit echt nog erg moeilijk kan zijn, en zeker met de komst van je kleintje straks.. !

anna -

Wat mooi en oprecht geschreven! Ik kan me hierdoor beter voorstellen hoe het voor je is, ook al zijn mijn ouders niet gescheiden. En logisch ook dat je nu meer nadenkt over hoe het voor jou en Djurre is als jullie kindje er straks is! Wel fijn dat het nu beter met je gaat :-).

Anita -

Mijn ouders zijn al zeven jaar gescheiden, ik ben er nu zo aan gewend dat ik me niets anders meer kan voorstellen. We wonen nu met z’n drieën en ik moet er niet aan denken dat er weer een man in het gezin komt haha!

kim -

Jeetje, ik lees veel verdriet in je artikel maar ook veel liefde. Goed dat jij stil staat bij de mooie dingen en ook het verlies. Dat je bewust omgaat met je denken, doen en voelen. Dat je graag een betere situatie wil voor jou, het gezin en hieraan werkt. Je laat zien waar je tegen aanloopt, hoe bij jullie het proces gaat van scheiden en welke stappen ook andere maken. Wat sterk en goed!

Mijn ouders zijn ook gescheiden, al toen ik 17jr was. Dat was een heftige en pittige tijd. Ik heb nooit mijn ouders gezien als een eenheid of liefdevol stel. Ik denk ook dat dit ook bepaald is bij het accepteren van de situatie en “wennen”. Het is ook raar iets wat bij elkaar past te zien scheiden.. dat zag je niet aankomen of het is vreemd en gek. Ik vond het logisch wat mijn ouders deden en vond het niet gek of vreemd.

Wat ik eigenlijk wil zeggen: geen enkele scheiding is hetzelfde. Daarmee ook niet hoe je zo moeten voelen, reageren of wanneer het moment is wanneer alles normaal is. Ik hoop dat jij niet laat leiden door “hoe het zou moeten” en wel door wat bij jou past. Als ik het zo lees komt dat goed! Ik denk dat na de bevalling weer een moment komt dat het “gevoelig” aanvoelt en ook meer momenten zal zijn waarbij het “gevoelig” voelt. Vertrouw erop dat jij genoeg in huis hebt (letterlijk en figuurlijk!) dat je goed weet om te gaan met dit soort momenten. Sterkte wijffie!

Lindsey Beljaars -

Wat een ontzettend open en eerlijk artikel. Ik vind het altijd zo mooi dat je dit met ons deelt. Ik heb geen gescheiden ouders maar natuurlijk zie je het om je heen helaas veel gebeuren..

Jennifer -

Dat wat je aan het eind schrijft, over opa én oma, vind ik ook enorm pijnlijk klinken. Zo had ik er nog nooit over nagedacht. Ik heb gelukkig niet met een scheiding te maken, maar ik kan me voorstellen dat het ook enorm lastig kan zijn om je kinderen te vertellen dat opa en oma niet samen zijn. Maar een ‘voordeel’ is misschien wel dat jullie zoon niet beter zal weten en niet aan een verandering hoeft te wennen. Ik kan me nu ook niet voorstellen dat mijn ouders ooit zullen scheiden, maar besef wel des te meer wat voor situaties dat kan opleveren doordat dit me wel aan het denken heeft gezet.

Ina -

Heel sterk van je dit je hier zo een open artikel over hebt kunnen typen. Mijn ouders zijn op dit moment aan het scheiden nu ik ben bijna 18 ben en de band met mijn ouders is zo hard veranderd. Mijn moeder die ik zag als persoon die altijd voor mijn klaarstond zei dat ze voor mij zou zorgen en verdween de volgende dag. Ik heb haar niet meer teruggezien, zelfs niet op mijn verjaardag. Ik heb haar meerdere keren proberen contacteren maar helaas. Ik heb er wel door geleerd dat heel weinig mensen echte vrienden zijn. Mijn vrienden hebben mij nooit meer gesproken na moederdag omdat ik doen verdrietig en pissig was. Ik kijk nu al enorm op tegen de belangrijke gebeurtenissen dit jaar, zoals afstuderen. Mijn ouders gaan er niet samen zijn en mijn moeder gaat het waarschijnlijk niet eens weten. Maar goed, heel veel sterkte verder Willemijn. En toch nog complimentjes voor dit artikel.

Willemijn -

Jeetje meid, wat heftig zeg. Je zit er momenteel middenin zo te lezen. En wat een rare, nare situatie met je moeder ook. :( Daarom vooral sterkte voor jou!

marjolein -

Wauw wat herken ik hier veel in! Mijn ouders zijn bijna 2 jaar geleden gescheiden. Ze hadden altijd ruzie en er speelde nog veel meer de laatste jaren. Ik zat er altijd tussen ook al woonde ik al heel lang in een andere stad. Toen gingen ze scheiden. Mijn moeder is laks en is geen regeltante dus wie deed veel en nam de taak van mijn vader over? Juist ik. En daar ging het fout. Niemand snapte dat ik er ook verdriet van had, ik stond samen met mijn vriend haar nieuwe huisje op te knappen (erg pijnlijk) terwijl zij voor de situatie wegliep door te gaan feesten. Toen het huisje zo goed als klaar was brak ik en helpen verhuizen heb ik dan ook gelaten. Wat bij mijn ouders gebeurde was helemaal raar. Van constant ruzie, niks met elkaar te maken willen hebben en toen ineens meerdere keren per week langs bij elkaar om restjes eten af te geven of bakje koffie te drinken. De meeste mensen zouden zeggen fijn voor je! Maar als je 10 jaar lang daar tussen zat en een soort van erop ingesteld bent is dat superverwarrend naast het feit dat je een scheiding moet verwerken. Beide ouders zijn veranderd. De ene is nog stiller en afstandelijker geworden (mede door rare verhalen over mij van de ander) en de ander is net een puber. Feesten en niemand heeft iets over mij te zeggen type. Ik heb met de ene nog een beetje contact en de ander niet meer (dit door heel veel grote conflicten en egoisme van die kant)

Jiska -

Jezus, wat een aanstellerig artikel.

Maggie -

Jemig wat een goeie manieren heb jij zeg!! echt petje af

Tessa -

Grappig dat je dan wel de moeite neemt om te reageren. Zegt meer over jou dan over Willemijn.

Kim | Kimsbloglife -

Ik vind dat jullie dit soort artikelen zo ontzettend sterk kunnen schrijven, chapeau daarvoor! Mijn ouders scheidden toen ik 6 was, en dat heeft zeker ook sporen nagelaten, maar ik ben het natuurlijk altijd al zo gewoon. Moet vreemd zijn als je altijd gewoon bent dat je ouders samen zijn en dan plots niet meer. Voor mij zou het net vreemd zijn als m’n ouders plots wel samen zouden zijn :-) Anderzijds is het ook wel fijn dat je die herinneringen hebt denk ik, want ik kan me zelf niets herinneren van toen mijn ouders nog samen waren. Maar dan kan ik er natuurlijk ook weer niet om rouwen. Alles heeft zo z’n ‘voor- en nadelen’ denk ik, haha. Ik vind het wel een heel interessant onderwerp, ik maak momenteel ook mijn Masterproef over (jonge) kinderen van gescheiden ouders. Alleszins hoop ik voor jou dat je ouders het op een dag weer met elkaar kunnen vinden en dat ze wel samen op bezoek kunnen komen bij je zoontje :-) En wat betreft die angst voor de toekomst, om zelf samen te blijven met je partner en de vader van je kinderen, dat heb ik ook. Maar ja, dat weet je gewoon nooit, het enige wat we kunnen doen is ons uiterste best om het te doen blijven werken. En ervan genieten zolang alles goed gaat 😉
Liefs, Kim

Puck -

Hey Kim!
Ik begrijp je helemaal. Mijn ouders gingen ook scheiden toen ik 6 was. Heb net als jij weinig herinneringen (bijna niet) en wilde dat ik die soms wel had. Alles heeft z’n voor- en nadelen inderdaad. x

Felicia -

Ik wil je een hele dikke knuffel sturen en vind dat je helemaal gelijk hebt in jouw reacties op comments, maak je alsjeblieft niet druk om zaken die je niet kan veranderen.

Iris | Todayslipstick -

Wat heb je dit oprecht geschreven. Mijn ouders zijn bij elkaar, maar ik kan me niet voorstellen hoe het zou zijn als ze uit elkaar zijn. Wel denk ik dat met de een de band sterker wordt dan met de ander, maar ik hoop het nooit mee te maken!
Liefs, Iris

Lilian -

Wat heb je dit prachtig verwoord Willemijn! En je laatste alinea is er eentje om in te lijsten. Je bent een topper!

Debby -

Wauw, heel mooi en openhartig geschreven. Vind het knap dat je er zo mee om gaat en goed dat je er inderdaad bij stil staat dat niets vanzelf gaat. Je verandert als mens een hoop door de jaren heen, vind het toch knap van mensen als ze de stap durven te zetten voor zichzelf te kiezen als er al een heel gezin aan vast hangt. Sterkte!

Dita -

Mooi geschreven Willemijn! Het blijft altijd lastig weet ik uit ervaring maar het went wel. Mijn ouders zijn nu 6 jaar geleden gaan scheiden. Ik moest er niet aan denken dat ons kindje ooit de vrouw van mn vader en de man van mn moeder als oma/opa zou zien. Maar zelfs daar ben ik al op terug gekomen. Ik heb het geluk dat mijn ouders nog wel samen op feestjes enzo komen. Ze hebben nog goed contact samen. Ook mede om mijn zusje. Die heeft de zorg natuurlijk haar leven lang nodig. Ik ben nu erg blij dat het zo is want achteraf zag ik dat ze samen niet meer gelukkig waren en nu wel weer met hun nieuwe partner.

Dita -

Mijn ouders wonen overigens allebei erg dichtbij dus ik zie ze wekelijks.

Sarah M -

Hi Willemijn. Shit zeg.. Is dat al een jaar geleden..? Time sure flies.. Ik begrijp de gevoelens die je beschrijft. Mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik 7/8 jaar was, en ze hebben beiden al heel lang een nieuwe partner. Ik zou me de situatie niet anders kunnen inbeelden nu. Bij mij is het ook zo dat ik mijn vader minder zie dan mijn moeder, hij woont ook wat verder weg & is erg veel weg voor zijn werk, vroeger al, maar toen zag ik hem natuurlijk nog als hij thuiskwam van elke trip. Maar dat is inmiddels zo lang geleden.. En dankzij zijn nieuwe huwelijk met zn huidige vrouw, heb ik er nog een zusje bijgekregen toen ik 17 was. Ze is inmiddels net 14 geworden en een enorme puber maar ik hou ontzettend van haar. Het was speciaal om op die leeftijd nog grote zus te worden. Ik weet ook nog dat het eerste wat papa me vroeg toen hij met het nieuws kwam, was ‘Hoe voel jij je hierbij..?’ Maar ik was er juist blij om, ik heb t heel bewust kunnen meemaken en haar zien opgroeien :)
Ik denk trouwens dat je ouders wel allebei naar je zoontjes verjaardagsfeestjes zullen komen hoor, kan ik me haast niet voorstellen dat ze dat niet zouden doen :) wel? Ik denk als wij kinderen hebben dat ze bij ons allebei op kraambezoek zouden komen en naar verjaardagen, ook al betekent dat dat ze elkaar weer zien. Op zo’n momenten gaat het immers om hun kleinkind en niet om hun stukgelopen huwelijk :) het zijn toch allebei volwassen mensen? :) zou ik me niet te veel zorgen om maken, meid! Dikke zoen X Sarah

Desiree -

Eerlijk en oprecht verhaal! Vooral erg herkenbaar en bijzonder om te lezen. Ik kan me gelukkig prijzen, maar mijn vriend helaas niet. Hoe oud iemand ook is, de kinderen zijn altijd de dupe van een scheiding. Als ik zie hoeveel gedonder en ruzies er zijn/ zijn geweest. Dan raakt mij dat zelfs. Familiebanden dat worden gebroken, mensen die elkaar van alles verwijten en het leven zuur maken. Vaak genoeg heb ik gedacht: Hoe moet dat met ons verder. Veelste bang was ik dat ik ook ooit zou gaan moeten scheiden. Op een of andere manier wilde ik dat voorkomen en het voor zijn. Alleen weet ik zelf natuurlijk ook wel dat je van te voren niks zeker kunt weten. Vervolgens kwam de vraag of ik mijn toekomstige kinderen wel wilde blootstellen aan zo’n familie. Een verjaardag of feestdag zal nooit zo zijn als zoals ik ze vroeger heb meegemaakt.

Ik heb vaak genoeg huilend bij mijn vriend gezeten. Dan had ik last van zijn thuis situatie. Ondertussen weet ik dat het gewoon goed zit tussen ons en probeer ik me niet te bemoeien met de familie problemen die daar zijn. Een deel van zijn familie ‘ontwijk’ ik en dat gaat tot nu toe prima.

Goed om te lezen dat jij er steeds beter mee om weet te gaan. En voor jullie knulletje straks. Die krijgt twee super ouders die veel van elkaar houden!

Marloes ❤ Budgetproof.nl -

Heel herkenbaar hoor Willemijn :). Mijn ouders zijn inmiddels al meer dan 8 jaar gescheiden en zoals je zegt, met de tijd wordt alles ‘normaler’. Tuurlijk is het nog regelmatig ongemakkelijk als ze op hetzelfde terras zitten en je moet pendelen tussen twee tafels bijvoorbeeld, haha. Of inderdaad bij belangrijke gebeurtenissen en ze er samen zijn, maar toch apart. Op een gegeven moment krijgt het een plekje en kun je het gewoon accepteren en je er oke bij voelen. Dat komt écht :).

R -

Enerzijds begrijp ik je verdriet heel goed. Het klinkt heel verdrietig en is het is nooit leuk als dingen die voor je gevoel ‘goed’ waren opeens veranderen. Maar anderzijds erger ik me stiekem soms een beetje (ik ben ook maar een mens…). Mijn moeder overleed toen ik 21 was. Jij schrijft dat je nu ander contact heb en dat je daaraan moet wennen. Begrijpelijk, maar ik heb nooit meer contact. Kan nooit meer wat vragen, een herinnering ophalen, niks. Het lijkt mij inderdaad ook pijnlijk dat je je baby misschien niet aan beide ouders tegelijkertijd kunt laten zien. Mijn hart breekt intussen van het idee dat ik mijn baby later überhaupt nooit kan laten zien. Terwijl nou uitgerekend mijn moeder er erg naar uitkeek om oma te worden. De hele zolder staat propvol met bewaarde babyspulletjes, voor als ze ‘oppasoma’ zou worden. Van dat idee, kan ik inmiddels (drie jaar later) nog steeds spontaan huilen. Stiekem denk ik weleens, waren ze maar gescheiden (mijn ouders konden niet zo goed met elkaar overweg), dan kon ik ze tenminste allebei nog spreken. Dat had ik liever gehad dan dit. Een tijdje geleden sprak ik met iemand over haar ouders en zij vertelde me dat haar ouders weer herenigd waren. Ik dacht dat ze bedoelde na een scheiding. Maar ze wees naar boven. ‘Ze zijn herenigd in de hemel zeg maar’. Dat was voor mij dan weer een schok. Ik besefte me: verdorie, ik ben dan wel mijn moeder kwijt, maar zij is beide ouders kwijt! Dan kun je al helemaal niks meer vragen. Ik vond het vreselijk voor haar, zij vond mijn verhaal juist erg verdrietig. Lang verhaal kort: ik vind dat iedereen overal verdrietig over mag zijn. Elk verdriet mag uitgesproken worden, elk verdriet mag er zijn. Wel vind ik het goed om je soms te beseffen dat het altijd erger kan. Daardoor ga je (ik in ieder geval wel!) je zegeningen tellen. Kijk naar wat je wel hebt, dat heeft mij in ieder geval ontzettend geholpen. Ik kan dan wel nooit meer met mijn moeder praten, maar ik heb mijn vader tenminste nog. En hij kreeg weer een fijne vriendin en ik ontmoette de liefde van mijn leven :) Ik tel mijn zegeningen. Dat is mijn levensles geworden.

Willemijn -

Ik kan me goed voorstellen dat je dat zo voelt. Maar waarom moet verdriet altijd vergeleken worden? Alsof het een wedstrijdje is? Dat zie ik zo vaak en daar kan ik me erg aan irriteren. Je kunt het één niet met het ander vergelijken. Iedereen krijgt in zijn of haar leven zijn portie levenlessen en verdriet en je weet nooit wat er precies allemaal speelt in het leven van een ander. De overtreffende trap zoeken wanneer iemand verdrietig is, dat komt eerlijk gezegd een beetje zuur/verbitterd over. Dat bedoel ik niet gemeen, maar ik bedoel te zeggen: wie zijn wij om te bepalen voor een ander wat erger is? Dat kunnen we niet voor elkaar bepalen. ‘Het kan altijd nog erger’, dat klopt misschien en is ook een helpende gedachte (die ik zelf ook wel eens gebruik), maar dat moet aan iemand zelf zijn om dat te zeggen vind ik. Vergelijken in dit soort situaties gewoon niet aan de orde wat mij betreft, omdat het niet zou moeten gaan over wie het moeilijker of makkelijker heeft. Het doet namelijk afbreuk aan de persoonlijke gevoelens van die persoon en is iets wat we niet voor elkaar kunnen bepalen. Vergelijken of relativeren is enkel iets wat je zelf kunt doen. Dat is ten minste hoe ik het zie. :)

R -

Dat begrijp ik. Ik ben alles behalve verbitterd of zuur, ik ben ondanks alles juist erg gelukkig en tel mijn zegeningen. Ik kan verder alleen maar zeggen, wacht maar tot je het meegemaakt hebt. Dan zul je misschien merken dat er toch meer een kern van waarheid in zit dan je je nu kunt voorstellen. Maar misschien ook niet, de tijd zal het leren.

Willemijn -

Nou, dat vind ik anders wel echt een zure opmerking (‘Wacht maar tot je het meegemaakt hebt’). Hoe kun je dat nou zeggen als je het zelf hebt meegemaakt en er zo veel verdriet aan hebt ondervonden? Dat wens je een ander toch niet toe? (Misschien bedoel je het niet zo, maar zo komt het wel op me over?) Ik denk dat we in elk geval van visie verschillen. En da’s ook oke. :)

R -

Wacht maar tot je het hebt meegemaakt betekent niet; ik hoop dat je hetzelfde meemaakt. Uiteraard niet. Dat kan ook niet, want niks kan hetzelfde verlopen. Maar je zult ooit vast in je leven meemaken dat een dierbare in je armen overlijdt. Dat wens je niemand toe, maar helaas gebeurt het en maakt bijna iedereen dat vroeg of laat mee. En dan zul je misschien denken: al het andere waar ik me ooit druk om maakt valt nu even weg. Maar misschien ga jij dat anders ervaren. Je zult er helaas ooit achter gaan komen. Niet omdat ik je dat toewens, alles behalve dat, maar omdat het leven nu eenmaal zo is…

Willemijn -

Maar dat is precies wat ik bedoel ik met vergelijken. Hoe kun je nou weten van mij of ik wel of niet iets heb meegemaakt (in dit geval een dierbare die overlijdt)? Nu vul je namelijk voor me in dat ik dat nog niet heb meegemaakt door te zeggen ‘Misschien ga je dat anders ervaren’ en ‘Helaas zul je er ooit achter gaan komen’. Dat weet je niet, want ik zeg daar in mijn stuk niets over (is ook niet relevant voor dit artikel). Dat ik veel deel op internet, wil niet zeggen dat je alles van me weet. 😉 Het is jammer dat we niet in het echt kunnen discussiëren want dat zou denk ik een stuk makkelijker praten haha! Laten we het hier voor nu maar op houden voor het een heel lang verhaal wordt, ik denk dat we beide ons punt gemaakt hebben. :) Ik wil ook niet dat het hier een wedstrijd gaat worden tussen wat erger is, gescheiden ouders of een overleden ouder. Dat is namelijk helemaal niet de bedoeling van dit stuk! In elk geval, bedankt voor de uitwisseling van gedachten! :)

R -

Ben het met je eens. Ik vind het ook jammer dat we niet in het echt kunnen praten, want dan waren we er vast uitgekomen. Op internet komen dingen toch heel anders over dan bedoeld. 😉 Fijne dag. :)

Willemijn -

Ik denk het ook haha! 😉 Misschien een handige functie die ze in de toekomst kunnen ontwikkelen. Net als geur-computers. 😛 Jij ook een fijne dag!

kim -

Ken je de gezegde “Elke traan is zout” (janusz korczak), Willemijn? Daar moest aan denken toen ik jullie berichtjes las. Ik bedoel hiermee (wat jij ook aangeeft) dat situaties bijna niet te vergelijken zijn en het verdriet of vreugde erbij al helemaal niet en sluit aan bij wat jij aangeeft.

Was alleen een mededeling! :)

L. -

Amen Willemijn en respect voor je nette reactie!
Mijn moeder is vorig jaar oktober overleden, ben over 2 maanden uitgerekend van nr 2 die zij noopt zal ontmoeten.
Maar moet ik dan tegen jou zeggen: ‘wees blij dat jouw ouders alleen maar gescheiden zijn? ‘ nee!
Jouw verdriet is ook echt, ja het kan altijd erger maar dat is met alles… Zo had het bij mij ook erger gekund, stel mijn hele familie was uitgeroeid.
Ik vind het een mooi oprecht geschreven artikel!

(Hopelijk snap je wat ik nou eigenlijk bedoelde te zeggen, jouw verdriet valt niet te vergelijken met dat van een ander en dat hoort ook niet. En ook niet dat het word afgeschoven met het kan altijd erger want kijk maar mij.
Goed ik ga stoppen met mijn verwarrende verhaal haha ;-))

marrie -

Vervelend dat je vader al zo snel samen is met een nieuwe vrouw. Was dat ook de reden van de scheiding?

Willemijn -

Dat soort details houd ik liever buiten beschouwing. Laatste beetje privacy wat ik graag wil beschermen, voor mezelf en mijn familie. :)

Sanne Marlijn -

Wat schrijf je herkenbaar en bijzonder over de scheiding van je ouders en de gevoelens die daar bij komen kijken. Mijn ouders scheidden toen ik 12 was, maar dat heeft ook zeker zijn sporen achtergelaten. Lang heb ik het weggedrukt, ik liet in die tijd alles over me heen te laten komen en er niet zoveel van te vinden, maar jaren later kwam de stress er wel uit. Mijn ouders hebben jaren tegen elkaar geprocedeerd en dat is ongeveer het ergste wat je als kind kunt meemaken. De strijd tussen heb, en de onmacht die je daarbij als kind voelt. Het heeft mij ook aan het denken gezet over trouwen, je binden aan iemand, en het samen een kind opvoeden. Ik wil mijn kind altijd een warm nest kunnen bieden, wat er ook gebeurt. Nogmaals mooi stuk Willemijn, en op den duur zal alle verdriet hieromtrent gesleten zijn, en zal alles een plekje in je hart hebben.

Heleen -

Echt weer een ontzettend goed artikel! Mijn ouders gaan deze vakantie ook scheiden en ik vind het moeilijker dan ik dacht! (Ik ben 20) Mijn moeder is op zoek naar een koophuis en dat maakt het wel heel definitief. Daarbij komt dat mijn broertje en zusje nu op kamers gaan, dus waar we eerst met zijn 5’en waren, woon ik straks in één klap nog alleen met mijn vader samen. Het vertrouwen in het huwelijk ben ik echt helemaal kwijt, wat jij ook al een beetje noemde. De kans dat een kind van gescheiden ouders zelf ook gaat scheiden is 2 keer zo groot als normaal, dus ik ben er een beetje huiverig voor geworden :) Dit is trouwens al de 3e keer dat mijn ouders zeggen te gaan scheiden, waarvan mijn vader 1 keer een paar maanden ergens anders heeft gewoond. Maar nu is het definitief. Het is al vervelend wanneer je ouders gaan scheiden, maar 3 keer diezelfde klap krijgen is toch behoorlijk pijnlijk! Heel erg bedankt voor je artikelen! Aan de vorige heb ik ook verl gehad 😀

Amber -

Ik vind het fijn dat het beter gaat. Ik zou willen dat ik kan zeggen dat ik het me voor kan stellen maar bij mij is het heel anders gelopen.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 19 was maar dit wist ik al zo goed als heel mijn leven, dat dit moment zou komen als ik op eigen benen kon staan.. Ze altijd meer als vrienden hebben geleefd en dit is natuurlijk niet hoe een relatie zou moeten zijn. Mijn vader heeft een vorm van autisme waardoor hij gewoonweg niet op de goede manier in een relatie kon staan. Zolang hij maar ‘samen met iemand lekker kon gaan fietsen’ was het al goed voor hem. Geen intimiteit, niks. Mijn moeder heeft ervoor gevochten, maar helaas, op een gegeven moment weet je dat het niet gaat veranderen en moet je de keuze maken voor jezelf te kiezen.
Gelukkig heeft mijn vader nu iemand gevonden die dit inderdaad heel fijn vindt om lekker te gaan fietsen en druk bezig te zijn en heeft hij toch veel geleerd waardoor het nu wel beter gaat. Ik vind het wel erg sneu voor mijn moeder die de keuze heeft gemaakt, maar als je na ruim 20 jaar nog geen verschil ziet en je wilt wel gelukkig zijn, kun je niet anders.
Het was dus niet zo verdrietig voor mij en ik heb mijn moeder op een gegeven moment zelf gezegd dat ze maar moest gaan omdat dit niet meer kon en ze ook haar geluk moest vinden, maar leuk is het nooit natuurlijk. Ze heeft ondertussen ook al 4 jaar lang iemand die haar wel geeft wat ze nodig had en allebei mijn ouders lijken nu een stuk gelukkiger, gelukkig maar.

Ik ben soms wel jaloers op gezinnen waar alles nog goed is, ik heb dat gevoel eigenlijk nooit meegemaakt door de hele situatie en kan er me ook weinig bij voorstellen. Wel gaan ze nog goed met elkaar om en zouden ze, mocht ik ooit kinderen krijgen, gewoon samen op bezoek komen, alleen wel met hun eigen aanhang natuurlijk. :) Ik hoop dat de verdrietige momenten minder worden met de tijd, want het lijkt me zo ontzettend rot om wel uit zo’n hecht gezin te komen en dit dan mee te moeten maken.

Saskia -

Ik ben een beetje ontroerd door je verhaal. Mijn ouders zijn uit elkaar geweest en inmiddels weer samen maar ik herken zoveel uit je verhaal. Knap dat je het zo mooi hebt kunnen verwoorden. En ik vind het heel sterk hoe je er mee om gaat.

Dagmar -

Echt heel erg mooi geschreven en goed verwoord, je bent echt heel sterk! Ik herken het, mijn ouders zijn ook gescheiden, maar ik blijf in de ware geloven en nu weten we extra goed dat je altijd moet blijven werken om het samen zo fijn en goed mogelijk voor elkaar te maken. Het is helaas niet vanzelfsprekend, maar je bent heel sterk en daar mag je heel trots op zijn! Echt heel mooi geschreven, dankjewel dat je het met ons deelt!

Margot -

Fijn dat het al wat beter gaat! Je hebt het mooi onder woorden gebracht. Mijn ouders zijn geschieden toen ik een jaar of 10 was. Sommige dingen blijven een klein beetje lastig, maar verder ontstaat er vanzelf weer een balans.

Kelly Caresse -

Heel knap geschreven! Fijn om te lezen dat het wat beter gaat, ik kan het me zelf niet eens voorstellen, lijkt me heel heftig.

Suzanne -

Ik denk dat je het op zo’n leeftijd ook niet meer zo snel aan ziet komen. Je bent al zo lang samen en hebt al heel veel dingen samen meegemaakt. Dit is een situatie waar je voorheen ook niet over hebt nagedacht. Heel knap dat je dit verteld.

Charlotte -

Wat knap dat je je gevoel zo goed onder woorden kan brengen! En fijn dat je merkt dat het stukje bij beetje beter gaat.

Kimmie -

Heel mooi geschreven Willemijn. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 15 was en ik heb het daar heel moeilijk mee gehad. Ik zag mijn ouders veranderen in twee heel andere mensen (zorgzame moeder werd ineens een datende puber) en ineens merkte ik hoe ongemakkelijk ik me voelde bij mijn eigen vader op bezoek, qua gespreksstof ed. Vooral ook zo pijnlijk om je ouders zo verdrietig te zien. Het was geen leuke tijd en heb zelfs een jaar bij mijn oom en tante gewoond hierdoor. Gelukkig gaat nu alles beter, we zijn nu bijna 10 jaar verder. Maar ik herken je verhaal goed. Diploma uitreiking van mijn studie… wordt vast weer ongemakkelijk. En zo zijn veel dingen ongemakkelijk. Het feit dat mijn kindjes (die er nog niet zijn hoor 😉 ) een aparte opa en oma hebben vind ik een heel raar en pijnlijk idee. Dat kan ik me bij mn eigen opa/oma in ieder geval helemaal niet voorstellen! Gelukkig hebben mijn schoonouders wel een echt typisch warm opa/omanestje ;). Sorry voor de lange post maar wilde hier graag even op reageren omdat ik heel veel herken.

Willemijn -

He Kim! Goed om jouw ervaring te lezen. Ik herken me ook in de jouwe! Succes met je diploma uitreiking! 😉

Reageer ook