De Vlokkentest

Als je zwanger bent heb je vanuit een soort oerinstinct maar één wens: een gezond kindje op de wereld zetten. Om afwijkingen op te sporen bestaat er prenatale diagnostiek. Een van deze onderzoeken is de vlokkentest. Met 11 weken en 2 dagen onderging ik een vlokkentest. Ik vertel vandaag mijn ervaringen.

.

Allereerst…

Als ik in dit artikel zou moeten uitleggen wat een vlokkentest precies is, dan wordt het wel een heel lang verhaal. Daarom verwijs ik je door naar deze pagina. Hier wordt uitgelegd wat het is, hoe het verloopt, wanneer je hiervoor in aanmerking komt en wat de mogelijke uitslagen zijn.

Heel in het kort: een vlokkentest en een test waarbij het DNA/de chromosomen van een ongeboren kindje in beeld kan worden gebracht. Met een naald via de buik of een slangetje via de vagina worden vlokken uit de placenta opgenomen. Hierin zit het DNA van het kindje en dit kan dan worden onderzocht op afwijkingen. Slechts enkele ziekenhuizen in Nederland verrichten dit onderzoek. Er is een klein risico op een miskraam bij het verrichten van de vlokkentest: één op 200 (0,5%).

Je komt in aanmerking voor een vlokkentest wanneer je als zwangere vrouw een verhoogd risico hebt op een kind met afwijkingen aan de chromosomen. Dit heb je bijvoorbeeld wanneer je 36 jaar of ouder bent, jij en/of je partner drager zijn van een erfelijke aandoening of wanneer er bij een echo of combinatietest een verdikte nekplooi of andere afwijking is gezien.

In mijn geval kwam ik in aanmerking voor de vlokkentest omdat in mijn familie een chromosoomafwijking zit die ik ook bij me draag en kan doorgeven (lees hier meer over mijn chromosoomafwijking). Als je dat zo schrijft (‘in aanmerking’) klinkt het als een voorrecht, maar dat was het alles behalve, want ik had het liever niet gehad natuurlijk.

Als je in aanmerking komt voor de vlokkentest (of vruchtwaterpunctie) mag je uiteraard zelf kiezen of je dit onderzoek wilt laten verrichten. Als je dit niet wilt, kies je voor het recht om niet te weten. Als je dit wel wilt, dan kun je daar voor kiezen omdat je graag voorbereid bent op een kind dat extra zorg nodig heeft of omdat je dan mogelijk de zwangerschap wilt afbreken omdat je vindt dat de afwijking bijvoorbeeld niet verenigbaar is met het leven. In elk geval heb je wat te kiezen zodra je de keuze maakt om te onderzoeken en dat maakt het er niet altijd makkelijker op. Hoe meer medische kennis we hebben, hoe moeilijker het soms wordt. Deze keuze is voor iedereen persoonlijk. In elk geval, de vlokkentest doe je niet voor je lol. Maar toch ben ik dankbaar dat de medische wereld de mogelijkheid biedt.

Vlokkentest via de vagina (bron onbekend)

Vlokkentest via de buik (bron onbekend)

Hoe ik het ervaren heb

De aanmelding

Toen ik met 8 weken een prachtige echo had van een levend kindje heeft mijn verloskundige me aangemeld in het UMC Groningen. Binnen één week viel de uitnodiging voor de intake op de mat. Tijdens de intake kreeg ik een gesprek met de klinisch geneticus over het chromosomenonderzoek, voorlichting over de wijze van het onderzoek door de verloskundige en een echo (om te kijken of er inderdaad nog ‘leven’ was en om alvast de ligging van de placenta in te kunnen schatten).

Met de klinisch geneticus bespraken we dat het UMCG tegenwoordig niet meer onderzoekt of het kindje ook drager is (zoals ik dat wel van mezelf weet omdat mijn ouders destijds ook een vlokkentest hebben laten verrichten en ze dat nog onderzochten). We horen dus alleen of het de handicap heeft of niet. En niet of het een drager is, of niet. De kans dat hij of zij drager is (zoals ik), is 50%. Ze doen dit vanuit bezuinigingen (?!) en vanwege het recht om niet te weten (dat laatste vind ik wel een betere beweegreden) werd me verteld. Ik vind het jammer dat we het niet krijgen te horen (hoe fijn zou het zijn als het geen drager is!), maar het is oké. Onze kinderen kunnen dit later zelf alsnog onderzoeken. Andere universitaire ziekenhuizen onderzoeken dragerschap nog wel overigens, maar persoonlijk was dit voor mij geen reden om naar een ander ziekenhuis te gaan. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis was Utrecht of Amsterdam en dan moet je voor zo’n vlokkentest nog een heel eind reizen wat echt niet prettig is. Daarnaast bleef ik ook het liefst in Groningen, waar ikzelf, mijn broertje en mijn ouders voorheen ook allemaal onderzocht zijn. Alle dossiers bij elkaar en wellicht bij een volgend kindje weer dezelfde artsen. Maar dit is wel even een belangrijk puntje om te bespreken met jouw arts in elk geval!

De intake heb ik als heel prettig ervaren. Je weet van te voren precies wat je te wachten staat en ik kon al mijn vragen kwijt bij het team. Zo vroeg ik me bijvoorbeeld af of ik die 300 meter naar huis mocht lopen (Dat werd afgeraden) en of bij mij ook gelijk naar de afwijkingen die de combinatietest onderzoekt (Down, trisomie 13 en 18)  werd gekeken (Die wordt inderdaad gelijk meegenomen als je dat wilt).

De avond ervoor

Na de intake was het nog maar 2 weken wachten op de vlokkentest. Een stukje uit mijn zwangerschapsdagboek uit die periode:

“Nu, de avond voor de vlokkentest, heb ik voor het allereerst in deze zwangerschap een lichte – oke, behoorlijke – meltdown. Nadat mijn schoonmoeder en moeder me gebeld hadden om me sterkte te wensen voor morgen, hing ik met een pruillip op en vervolgens gingen de sluizen open. Op dat moment voelde ik me even compleet overspoeld door onzekerheid, angst en zorgen. Niet zo zeer angst of zorgen voor mijn pijn tijdens het onderzoek (dat kan me namelijk geen moer schelen!), maar voor onze baby. Ik voelde me plotseling zo verantwoordelijk voor dit kleine mensje. Het zit in mijn buik, in mijn lichaam. Alleen ik kan op dit moment goed voor hem of haar zorgen. En dan laat ik er morgen gewoon een naald in prikken! Het is niet dat ik er niet achter sta, want dat sta ik nog altijd. Maar dat neemt niet weg dat ik liever had gezien dat dit niet nodig was geweest.”

De vlokkentest

“De ochtend van de vlokkentest sta ik verbazingwekkend relaxed op. Ik heb weinig zenuwen. Ik ontbijt, neem een douche (en onderwerp mezelf aan een grondige scheerbeurt down under) en kleed me aan. En dan is het al tijd om te vertrekken! We lopen naar het UMCG (10 minuutjes lopen). Eenmaal aangekomen mogen we nog even wachten in de wachtkamer. Om 9.30 uur stond de vlokkentest gepland, maar een half uur later zijn we nog niet aan de beurt. Uiteindelijk beginnen we 45 minuten later. Er hangt een bordje in de wachtkamer dat vraagt om begrip voor eventuele uitloop, omdat prenatale diagnostiek alle tijd en aandacht behoeft en er in geen geval haast of onrust in de behandelkamers mag ontstaan. Logisch en toch ook wel geruststellend dat ze in elk geval de tijd voor je nemen. Alleen kwam al het wachten de zenuwen niet ten goede.

Even later zijn we aan de beurt. In de kamer zijn de gynaecoloog, verpleegkundige, verloskundige en een assistent/stagiaire aanwezig (allemaal vrouwelijk). De kamer is donker, zodat de echo goed te zien is, denk ik. In de kamer staat een bed, groot echoapparaat, een microscoop, een tafel met allerlei gerij en er is ook een toilet en ruimte om je om te kleden.

Na een kort gesprek mag ik gelijk gaan liggen voor een echo. De verloskundige bekijkt ons kindje van top tot teen, ik probeer er echt even van te genieten, ondanks de spanningen. We kijken zo’n 20 minuten naar ons kindje. Het hupst, zwaait en rolt zich om. Het hartje klopt (we hoorden het vandaag voor het eerst!), z’n beentjes zijn lang (op dat moment wist ik het helemaal zeker, het wordt een jongetje met de benen van z’n vader!). Nadat de placenta gevonden is en de ligging bepaald, wordt er besloten dat ik een vlokkentest via de buik krijg. Met behulp van een lange naald wordt er dan door de buikwand in de placenta geprikt. Je krijgt een verdoving voor de huid, maar volgens de arts is de prik door het buikvlies wel  een vervelend gevoel. Ik word gedesinfecteerd, de naald ligt klaar (lang dat ‘ie is!) en het echoapparaat wordt op mijn buik gezet. ‘Daar gaan we dan’, denk ik. Maar dan twijfelt de gynaecoloog. Mijn blaas zit in de weg. Ik moet gaan plassen, om te kijken of dit de positie verandert. Maar helaas, ook nadat ik geplast heb kan ze er nog niet goed bij. Ik merk dat ze twijfelt en baalt dat de placenta niet makkelijk te bereiken is.

De vaginale vlokkentest blijft over, maar is ook niet optimaal, zo begrijp van haar. Mijn placenta ligt namelijk best wel ver weg waardoor ze met een lange slang naar binnen moeten. Hoe verder ze naar binnen moeten, hoe meer schade er mogelijk aangericht kan worden. Al dit ‘gedoe’ komt mijn gemoedsrust niet ten goede. Toch zit er niets anders op dan de vaginale vlokkentest. Ik moet in de gynaecologische stoel met m’n benen in de beugels, er wordt een gigantische schijnwerper op m’n onderste gericht die de Amsterdam Arena in z’n eentje zou kunnen verlichten (Ik denk: ‘Godzijdank heb ik me nog geschoren vanmorgen!’). De eendenbek wordt ingebracht. Dit is het meest nare deel van de vlokkentest, ellendig rotding! Nadat het martelwerktuig erin zit word ik helemaal ingesmeerd met jodium om te desinfecteren. Dan is het tijd om het slangetje in te brengen. Ik zie op het scherm van de echo dat het slangetje naar binnen komt. Het duurt even voordat ze goed bij de placenta komt maar uiteindelijk zie ik dat er vlokken opgezogen worden. Na twee keer hebben ze voldoende vlokken uit de placenta te verzamelen voor het chromosomenonderzoek (dit wordt bepaald door het te bekijken onder de microscoop). Dit opzuigen is in zo’n 15 tot 20 minuten gepiept en pijnloos. Je voelt enkel wat gekriebel. Tip om het allemaal wat dragelijker te maken: Staar lekker gezapig naar je baby en luister niet te veel naar het medische geklets van het team. Geniet van de ‘bonusecho’ in deze enorme kutsituatie (hehe, woordgrapje tussendoor mag wel toch? 😉 ).

Als we klaar zijn mag ik me opfrissen en doe ik op aanraden een maandverbandje in mijn onderbroek. Volgens de verpleegkundige is het mogelijk om wat bloed te verliezen en zal ik sowieso nog wat jodium lekken. Een tip is dan ook om je oude onderbroek aan te trekken, in verband met vlekken. Trek ook absoluut niet iets wits aan, of je nieuwste blouse want het desinfectiemiddel voor je buik is knalroze en vlekt een beetje. Ook jodium in je ondergoed krijg je er niet makkelijk uit. Lekker in je oude kloffie gaan dus.

Na afloop krijg ik instructies dat ik vandaag rustig aan moet doen (geen huishoudelijk werk, lopen, fietsen of werken) en wanneer ik moet bellen. Ondanks dat het ziekenhuis 10 minuten lopen is vanaf mijn huis, adviseert de arts dat Djurre me op moet komen halen met de auto. Dus dat doet hij.

Eenmaal weer thuis voel ik me wel opgelucht en doe lekker rustig aan de rest van de dag. Ik voel er helemaal niets meer van en ik heb zelfs geen krampjes gehad (wat wel mogelijk was volgens de arts). Ik heb helemaal niet gebloed, een hele geruststelling. 24 uur later verlies ik wel een slijmpropje die roodbruin gekleurd is. Ik schrik even heel erg maar nadat ik het nader bestudeerd heb (TMI voor sommige misschien 😉 ) haal ik opgelucht adem. Het is nog een laatste beetje jodium wat afgevoerd is door mijn lichaam.

De ingreep zelf viel me tegen, vooral het inbrengen van de eendenbek en het gedoe om erbij te komen. Maar volgens mij had ik wel een beetje pech met de ligging van mijn placenta is verloopt het normaal iets sneller en makkelijker. Na afloop voelde ik me prima en ik ben blij dat ik niet gebloed heb of krampen heb gehad. Dat viel me dan weer ontzettend mee! Het is geen prettig onderzoek, maar het is gelukkig snel voorbij en het team wat de vlokkentest uitvoert is – in mijn geval dan – ontzettend lief en steunend. Iedereen op de afdeling begrijpt de impact van het moeten laten toen van dit onderzoek. Ik ben in elk geval heel erg tevreden over de manier waarop ik door het UMCG geholpen ben.

De uitslag

Als je een vlokkentest laat doen naar aanleiding van een slechte uitslag op de combinatietest, dan heb je binnen 3 werkdagen de uitslag. Dit heet de ‘sneltest’. Als je net als ik onderzoek moet laten doen naar andere chromosomen dan 13, 18 of 21 (de betreffende afwijkende syndromen van de combinatietest) dan moet je helaas een behoorlijke tijd langer wachten. Voor dit onderzoek staat in de meeste ziekenhuizen 14 dagen. Ik had de uitslag na 13 dagen. Ga dus echt uit van 14 dagen, want ik hoopte na 7 dagen al op een uitslag en toen waren die laatste 7 dagen echt een hel. Wachten op de uitslag in die laatste week is me toch wel erg zwaar gevallen moet ik zeggen. Je buik groeit door, je fantaseert, hoopt, droomt en het begint allemaal steeds meer te leven, maar ondertussen zit je nog op het wachtbankje. Zoek afleiding dus, zodat de tijd sneller gaat!

En als daar dan de verlossende uitslag is valt hopelijk alle last in één keer van je schouders door een goede uitslag. En als die niet goed is, dan is dat vreselijk en ontzettend moeilijk. Maar blijf tot die uitslag positief, ‘If nothing is sure, everything is possible!‘ Dat was mijn houvast in die periode.

Respect als je dit hele artikel woord voor woord gelezen hebt. Het is nogal een lang verhaal geworden. Ik kon zelf op internet weinig verhalen vinden over het onderzoek en al helemaal geen ‘neutrale’ verhalen (enkel horrorverhalen, over miskramen door het onderzoek, pijn en slechte uitslagen). Vandaar dat ik mijn ervaring besloot te delen.

Bedankt voor het lezen!

63 reacties

Nicole -

Wat herken ik alles in jouw verhaal. Ik heb afgelopen week excact hetzelfde meegemaakt ook in het umcg Groningen, alles verliep bij mij op dezelfde manier. Mijn uitslag was goed, ik kreeg gisteren te horen dat het kindje (1 van de tweeling) geen afwijkingen heeft en was heel erg opgelucht. Ook kreeg ik te horen dat ik in verwachting ben van een jongen en een meisje. Ik kan mij niet meer geluk wensen! Liefs Nicole.

Willemijn -

Wat fijn Nicole! Gefeliciteerd!

Marnel -

Wat schrijf je dat stuk over de vlokkentest ontzettend komisch 😉 Interessant dat je het met ons wilt delen!

:) -

Lieve Willemijn,

Wat heerlijk dat jullie nu na alle stress spanning en onzekerheid lekker kunnen genieten van jullie kleine man!
Het is zo mooi om te lezen hoe je dit verteld,echt knap vind ik dat.
Mijn Zus had even terug de combinatie test gedaan,daar kwam uit dat ze 1 op de 200 kans zou hebben op een kindje met het down syndroom.
Na weken van onzekerheid spanning,en stress kregen we gister te horen dat alles goed is!!! 😀
We zijn zo blij!

Ik blijf jullie volgen,vind het erg leuk om je ervaringen te lezen.

Lieve groet.

Michelle -

Ik heb al een x eerder gereageerd (onze dochter heeft ook een chromosoomafwijking) zelf heb ik en mijn familie (en zo ook mijn dochtertje) een afwijking op chromosoom 20. Ik heb met 35 weken een vruchtwater punctie gehad. Wat was dit heftig.. ik ben ook flauwgevallen. Het wachten op de uitslag is heel spannend. Bij mij duurde het ook zo’n 2 weken. En dan horen dat de uitslag ‘negatief ‘ is.. ik had het wel verwacht maar als in mijn geval het een negatieve uitslag betreft is dat vreselijk. Uiteindelijk is alles goed gekomen en is er niks van de afwijking naar voren gekomen! (Heb dit al eerder verteld hier) het is dus een kerngezond meisje!

Ik wens je nogmaals een voorspoedige zwangerschap en heel veel plezier met alle voorbereidingen!!

Liefs michelle

lisa -

hi Michelle,

Zo’n tijd later en zelf in verwachting van een meisje met een afwijking op chromosoon 20 lees ik je berichtje. Zou ik contact met je mogen opnemen?

Mare -

Willemijn,
Ik heb zojuist dit artikel gelezen, het laatste artikel wat binnen de categorie ‘Kinderen’ valt. Gisteren heb ik o.a. gegoogled op ‘stoppen met de pil’ waarbij ik op een van jouw eerste artikelen met dit onderwerp terecht kwam. Ik heb het van top tot teen gelezen, met een deel van de reacties eronder (die btw zo leuk en vrolijk zijn, het is ook wel weer eens fijn om positieve reacties te lezen, dat is op veel blogs/social media anders), omdat ik zoveel herkenbare punten voorbij zag komen!!! Ik heb het dan over het zwanger worden, ik deel niet de ervaring die jij hebt met je familieachtergrond.
Omdat dat eerste artikel mij zo aansprak heb ik alles in deze categorie gelezen en ben nu ‘klaar’ 😉 Gefeliciteerd met jullie gezonde zwangerschap van een jongetje!! Zo leuk! Ik heb vol herkenning gelezen over rammelende eierstokken, je gevoel om moeder te hopen worden op zo’n jonge leeftijd (ik ben nu 23 en het rammelt al een tijdje haha) en de ervaringen bij het ontpillen. Want dat is het stadium waar ik nu net in zit. Ik ben een week gestopt met de pil.
Vanaf nu ben ik een vaste bezoeker en dan vooral voor je zwangerschapsupdates 😉 Ik heb bij veel artikelen en vooral je bekend-maak-video hard gelachen en soms ook een traantje weggepinkt omdat je het allemaal zo mooi beschrijft en ik me herken ik bepaalde dingen. Herkenning, maar ook inleving. Ik kan me inleven in de dingen die je noemt (die ik strakjes ook hoop mee te maken), aangezien ik pas in het begin stadium zit. Ik kan het me zo goed voorstellen!!!
Heel knap hoe je met die onzekerheid bent om gegaan de eerste paar maanden en ben blij voor je dat die onzekerheid nu weg is. Superleuk om je reis hierin te volgen en je buik te zien groeien!! En blijf vooral die TMI’s doen. Ik vind het heerlijk om juist over onderwerpen te lezen waar veel mensen zich stil over houden, hihi :-) En taboes doorbreken. Supergoed!!
Liefs

Willemijn -

Aah super leuk om te horen hoe je hier terecht bent gekomen en sinds dien verslingerd bent geraakt. Welkom hier! :) En veel succes de komende tijd 😉

Lara -

Ik vind het zo leuk dat je alles bijhoudt en het wil delen! Ik heb zelf de droom verloskundige te worden, dit jaar helaas niet door de selectie gekomen (1 zure punt te weinig).. Ik ga nu eerst een andere opleiding doen in groningen, maar tenzij het me echt bevalt wil ik aankomend jaar toch weer proberen om door de selectie te komen. Ik vind het gewoon zo’n mooi en bijzonder beroep.
Ik wens je nog heel veel plezier toe, en het zal ongetwijfelt wat moeilijk zijn (al zal dat al minder zijn nu!) maar geniet van je zwangerschap!

Denice -

Oh Willemijn, wat ben je toch een powervrouw :) Goed geschreven! Ik kwam echt niet meer bíj toen ik dat las over die lamp van de arena! Wat een humor! haha.

Barbara -

Lijkt me erg heftig, vooral het wachten. En ook het idee van het (hetzij kleine) risico op een miskraam. Dat spookt dan toch door je hoofd lijkt me. Wt fijn dat de uitslag goed was!
kon je eigenlijk geen NIPT test krijgen? Of heb je bewust voor een vlokkentest gekozen?

Willemijn -

NIPT kan alleen voor down syndroom (en de andere 2 syndromen van de combinatietest geloof ik). Het kan in elk geval niet andere chromosoomafwijkingen opsporen, dus vandaar dat er voor deze afwijkingen nog altijd niets anders op zit van een vlokkentest of vruchtwaterpunctie. :)

Rachel -

Elk artikel wat je deelt omtrent jullie zwangerschap vind ik heerlijk om te lezen! Knap dat je jou ervaring zo met ons durft te delen. Ondanks dat ik pas 20 ben (wel met een kinderwens, van mij zou ik wel 4 kinderen willen krijgen!) voel ik jullie blijdschap en deel ik jullie geluk. Je hebt een wondertje in je buik, helemaal van jullie alleen. Heerlijk!! Het huisje, boompje, beestje is bijna compleet. Leuk huis, fijne relatie bekroont met een liefdes baby, schat van een hond, een eigen bedrijf samen met je beste vriendin. (sorry als ik het oppervlakkig omschrijf) Wat wil je nog meer! Heerlijk als mensen zo puur genieten van het leven waarvoor ze hard werken. <3

Miranda -

Wauw. Willemijn wat bijzonder dat je dit zo open deelt, heel erg veel respect. Je hebt het ontzettend mooi geschreven.

Amelie -

Interessant artikel en ik denk dat dit een heel handig en geruststellend artikel is voor vrouwen in dezelfde positie!

Aniek -

Ik googlede op een afbeelding van een eendenbek…. Ik werd er spontaan misselijk van!

Z -

Zelf weet ik pas sinds een paar dagen dat ik zwanger ben van mijn eerste kind. Ik heb een erfelijke aandoening waardoor de kans 50/50 is dat mijn kind het ook heeft. Binnenkort zal ik ook een vlokkentest ondergaan en ik hoop dat de uitslag positief is en dat ik er van kan gaan genieten.. Bedankt dat je dit artikel met ons wilde delen voor mij kwam het in ieder geval op het juiste moment!

Ben wel erg blij voor jullie dat jullie kindje gezond is, geniet van je zwangerschap!!
Liefs xxx

Willemijn -

Wat ontzettend spannend voor jullie! Ik hoop voor je dat alles goed gaat en je kindje gezond is.

iooon -

woord voor woord. Waanzinnig interessant. Ik ben blij dat ik het niet hoefde. :)

Sara -

Bedankt voor deze blog, ik had echt niet het gevoel dat het te lang was. Echt mooi geschreven.

Marjolein -

Wat een spanning moet het geweest zijn om zo lang op de uitslag te wachten! Gelukkig is alles goed!

suus -

Mooi beschreven. Zo open en oprecht, echt knap hoor! Wat fijn dat alles goed is, geniet van je zwangerschap (maar aan de blogs etc te merken doe je dat ook echt)

Aid -

Willemijn, ik vind jou zo stoer en leuk en lief en alles ( jullie allebei trouwens hoor :) ).
Eind van het jaar gaan wij aan kinderen beginnen en hopelijk verloopt alles vlekkeloos natuurlijk. Maar ik vind het ook erg interessant om jouw verhalen te lezen omdat het niet altijd rozengeur en maneschijn hoeft te zijn. Dank je wel voor je openheid en eerlijkheid, dat waardeer ik zo in jullie! xx

JoycevdB -

Wat een fijn geschreven artikel.
Ik verslínd je zwangerschapsartikelen. Vind ze zó leuk!

melissa093 -

Bijzonder dat je dit met ons deelt. Ik ben ik voor jullie dat jullie kindje gezond is. X

Anja -

Ik volg met plezier je zwangerschapsartikelen, ga er vooral mee door! :)
Een zwangerschap is sowieso een hele ingrijpende gebeurtenis en als er dan ook nog allerlei medische toestanden bij komen kijken is het ook nog eens een hele onzekere periode.
Ik vind het leuk dat je er zo open over schrijft en ik herken veel dingen uit mijn eigen zwangerschap.
Nu was er bij ons iets anders, maar er waren verschillende onderzoeken nodig en de tijd dat je op het wachtbankje moet doorbrengen is niet fijn!
Afleiding zoeken helpt, maar inderdaad, intussen voel jij je hartstikke zwanger en groeit je buik door terwijl je constant in je achterhoofd houdt dat het misschien ook niet goed kan zijn.
En dan de opluchting en het geluk wat je voelt als je te horen krijgt dat alles goed is… onbeschrijfelijk! 😀

Nu lekker gaan genieten Willemijn!

C -

Als je nog leuke baby kleertjes wil, zou je eigenlijk even moeten kijken op Limango.nl : daar hebben ze nog tot morgen de actie van onder anderen NAF NAF(en nog veel meer merken)

Lilian -

Wat heb je dit prachtig verwoord!

Amber Linde -

Je hebt een hele fijne en mooie schrijfstijl, Willemijn! Ik lees je zwangerschaps blogs met veel plezier en ik vind het knap dat je ook deze ‘minder luchtige’ onderwerpen zo goed kan omschrijven: persoonlijk, maar ook heel erg informatief. Ik denk ook dat erg veel moeders to be blij zijn met deze blogs!

Janneke -

Wauw, heel mooi geschreven.
Jullie worden vast super goede ouders!
Love you! X

Jessica -

Ik heb het hele stuk gelezen en heel fijn geschreven ook.
Gelukkig is de uitslag goed en kunnen jullie met een gerust hart genieten van de zwangerschap.

Lucindainwonderland -

Poeh, dat is niet niks zeg. Ook dat wachten van twee weken lijkt mij ook wel dat het niet in de koude kleren gaat zitten. Weet zelf ook hoe vreselijk niet fijn de eendenbek is, dus bij dat stukje kon ik mij wel wat voorstellen. Fijn dat alles uiteindelijk een positieve uitslag heeft gekregen en deze situatie weer iets mag zijn wat voorbij is. Fijn dat je dit wilde delen, heb er weer wat van geleerd. xxx Lucinda

Nadia -

Ik ben zo blij met je verhaal, zo krijg je een realistisch beeld over hoe het kan gaan. Deze onderzoeken zijn niet fijn en wordt door vrouwen zo totaal anders ervaren. Ik heb het gevoel dat wij’vrouwen’dit allemaal wegstoppen omdat je hier niet over praat (intiem onderwerp en tmi). Ik zelf hoor ze graag en vind het knap dat je het deelt. Ben heel blij dat je door deze tests en de goede uitkomsten lekker kan genieten van de zwangerschap

anouk -

Ik vind het heel bijzonder en super goed dat je dit zo uitgebreid beschrijft. Ik wist wel dat zo’n onderzoek kon maar niet precies hoe het in zn werk gaat. Ik ben blij dat jullie uitslag goed is! Dat wens je iedereen toe die een kindje verwacht. Je hebt alles mooi beschreven

Eva -

Hoi Willemijn, wat bijzonder dat je dit met ons wil delen! Ik heb het hele stuk gelezen, complimenten voor je mooie schrijfstijl :-) Fijne dag! Liefs Eva.

Veronique -

Wat kun je mooi schrijven! Ik vind jou persoonlijke artikelen altijd zo mooi geschreven, helemaal de dagboek stukken. Knap, zeker gezien het onderwerp.

Evelien -

Gelukkig dat alles goed is gegaan. Ik ben geboren in het UMCG en ook al woon ik in Overrijssel elk jaar rijd ik nog steeds naar Groningen voor controle. Wat een top ziekenhuis he?!

Jacqueline -

Bijzonder dat je dit met ons deelt. Ik ben zelf 25 weken zwanger en vind het zo leuk om te lezen hoe jij dit allemaal ervaart. Gelukkig heb ik geen vlokkentest hoeven doen, maar kan me voorstellen dat die eerste weken voor jou echt geen pretje moeten zijn geweest. Gelukkig dat de uitslag positief wat, nu alleen maar genieten!! Wij krijgen trouwens ook een jongetje 😀

Tuwa -

Wat ben je toch een ontzettend dapper en positief mens!! Petje af voor jou. Ik weet sinds eergisteren dat ik zwanger ben van ons eerste kindje, en kan daardoor nu heel misschien wat beter invoelen hoe het ondergaan van de vlokkentest en wachten op uitslag moet zijn geweest voor je… Mooi dat je dit wil delen voor anderen :) geniet van je zwangerschap!! :)

Willemijn -

Gefeliciteerd! 😀 😀 Geniet ervan!

Lindsey Beljaars -

Heb echt respect dat je alles met ons deelt. Het was een mooi artikel om te lezen. Ik heb het dan ook vol bewondering gelezen. Fijn dat het kindje gezond is en nu vooral lekker genieten!

Patricia -

Wat bijzonder mooi en knap van je om dit hier te delen! Ik ben zó blij voor je dat alles goed is. Een kans van 1 op 200 vind ik nog best hoog trouwens! Wellicht ben ik niet objectief omdat ik met 8 weken een miskraam heb gehad. Nu gelukkig 24 weken zwanger en alles is goed!

Willemijn -

Oooh wat fijn, gefeliciteerd! Ik hoor er hier wel meer zeggen dat ze het een hoog percentage vinden. Ik denk dat als je te maken hebt met kanspercentages van 10, 20 of zelfs 50 keer zo hoog op een kindje dat ziek of gehandicapt is, het opeens als een aanzienlijk minder hoog risico voelt. Dat was in mijn geval wel zo waardoor ik het voor mezelf kon verantwoorden. :)

kkg -

1 op 200 vind ik echt een enorm risico.

Carina -

Een kans van 1 op 200 is best wel hoog. Zeker als ik het vergelijk met mijn vakgebied, een kans van 1 op 200 voor een bijwerking van een geneesmiddel is namelijk vaak een reden om de testen ervoor stop te zetten. Maar fijn dat het allemaal goed is gegaan en erg interessant om te lezen hoe zoiets gaat!

Willemijn -

Ik denk dat ze het hier een klein risico noemen omdat er maar weinig vlokkentesten uitgevoerd worden en het dus jaarlijks ook maar heel weinig voor komt? Geneesmiddelen worden denk ik (?) op veel grotere schaal gebruikt. De arts vertelde trouwens ook nog dat de miskramen niet altijd per definitie te herleiden zijn naar de punctie. Soms had het kindje bijvoorbeeld een afwijking en dan is niet duidelijk of de punctie de oorzaak was of dat het lichaam misschien toch de zwangerschap heeft afgebroken. Toch worden alle miskramen na het uitvoeren van prenatale diagnostiek opgeteld op die kans van 1 op 200. Het ligt dus nog wel wat genuanceerder, zo legde onze arts uit. Maar ik ga me daar niet aan wagen, dat is stof voor artsen. 😉

Carina -

Alsnog is een kans van 1 op 200, in ieder geval in mijn ogen, relatief groot. Geneesmiddelen worden soms maar door een paar honderd mensen gebruikt, maar de testen zijn wel op meer dan duizend mensen. 1 op 200 is een kans van 0,5% en dat is (in ieder geval bij geneesmiddelen) de categorie ‘soms’ (als in soms treedt die bijwerking op, en dan zijn de marges 0,1-1%). Persoonlijk vind ik het dus ietwat vreemd dat een arts dan zegt dat het niet vaak voor komt. Maar dat ligt denk ik ook aan mijn kritische instelling en opleiding. En begrijp me niet verkeerd, ik vind het goed dat er testen zoals de vlokkentest zijn, maar ik heb het idee dat veel artsen soms nogal rare manieren van communicatie hebben en soms ook dingen verdraaien om mensen niet ongerust te maken (of juist het tegendeel, heb beide vaak genoeg zelf meegemaakt helaas).

roxa -

Ik vind dat je dit heel erg goed hebt geschreven. Alleen las ik op de site die je geeft dat ondanks een goede uitslag er altijd nog kans is dat het kindje wel de afwijking heeft. Omdat niet alles in de vlokkentest gezien kan worden. Hoe sta jij hier tegenover, of is er echt zekerheid dat het goed is?

Willemijn -

Bij dit soort onderzoeken bieden ze nooit 100% garantie. Het ziekenhuis gaf bij ons aan dat ze een nauwkeurigheidspercentage af kunnen geven van 98%. Genoeg voor mij! :)

Margot -

Wat interessant om te lezen! Het lijkt me niet heel prettig, maar vooral dat wachten op de uitslag lijkt me naar. Fijn dat jullie in elk geval goed nieuws hebben gekregen!

Iris | Todayslipstick -

Ik vind het echt dapper dat je dit deelt en ook wel fijn, er zijn inderdaad weinig ervaringen te lezen, dus dan is dit fijn.
Liefs, Iris

Anieke -

goed dat je ook een positief verhaal het internet op gooit! Ik vind dat je het heel goed hebt beschreven, ik heb er een goed beeld van gekregen. Veel succes (?) geluk met de zwangerschap :)

Saskia -

Super interessant stuk! Ik weet niet of ik de vlokkentest zou doen als ik zwanger zou zijn. Meer ook door het onbekende en risico op miskraam maar door jou verhaal is het wel wat duidelijker en minder horror :)

Ingrid -

Bedankt dat je jouw verhaal met iedereen wil delen! Ik vind het heel interessant en indrukwekkend om te lezen hoe jij het allemaal ervaren hebt! Dat van de bezuinigingen snap ik niet zo goed.. Ik weet niet hoe groot jullie translocatie is, maar meestal kunnen ze in een oogopslag zien of een kindje drager is of niet. Ze moeten sowieso naar allebei de chromosomen zoeken, want als je er een gevonden hebt, dan kan je of ongebalanceerd zijn of drager. Maar zoals je al zei, het recht op niet weten is in dit geval wel heel belangrijk. Ik weet niet op welke leeftijd jouw ouders jou hebben verteld dat je drager was, maar ik kan me voorstellen dat dat ook een ingewikkelde situatie is geweest!

Willemijn -

Hoi Ingrid! Dank je. Beetje gek he? Maar goed, ik heb me er uiteindelijk bij neer gelegd. Als onze knul 16 jaar of ouder is kan hij het laten onderzoeken.

Ik heb zelf trouwens altijd geweten dat ik drager ben. Ik heb natuurlijk mijn zus met de handicap dus van jongs af aan hebben mijn ouders me verteld wat ze heeft en dat ik de afwijking ook bij me draag. Ik kan me dus niet één moment herinneren waarop ze het me verteld hebben. Er werd altijd heel openlijk over gesproken. Dat vond ik heel fijn en ik zou het zelf later ook zo aanpakken. :)

Inge -

wat een prachtig oprecht artikel. Ik wist eigenlijk niks van de vlokkentest tja wat ik ooit bij biologie heb gehad.. Ik wens jou en Djurre en kleine gaai alle goeds. Liefs, Inge

Tessa -

Wat een goed artikel en wat goed dat je je verhaal deelt voor anderen! Als er inderdaad niets neutraals te vinden is en alleen maar horrorvrrhalen, is jouw verhaal heel waardevol!

Tamara -

Ik ben blij dat je het deelt, wellicht is het later een grote steun voor iemand of voor mijzelf. Dapper van je hoor. Mijn moeder heeft toentertijd ook een vlokkentest laten doen, aangezien ze 39 was toen ze zwanger was van mij en een broer heeft met down. Gelukkig was alles goed, maar ze praat er nooit over. Geniet nu nog maar meer van je zwangerschap meid <3

Simone -

Interessant om eens te lezen! Volgensmij heb je het goed uitgelegd zo :).

Wat ik me tijdens het lezen wel ineens afvroeg en misschien wil je er wel helemaal geen antwoord op geven hoor (wat natuurlijk ook prima is!), maar waarom heb je de afspraak alleen gedaan? Ik maak uit je verhaal op dat Djurre er niet bij was en ik zou mijn partner in deze situatie er graag bij hebben…

Willemijn -

Hoi Simone! Djurre was mee (natuurlijk!), dus ik was niet alleen. Dit vond ik volgens mij ook zo vanzelfsprekend dat ik dat inderdaad niet expliciet in dit artikel geschreven heb. Ik geloof dat ik al snap waar het mis gaat waardoor je denkt dat ik alleen was. Ik schrijf natuurlijk dat hij me ophaalde. Dat komt omdat we lopend naar het ziekenhuis zijn gegaan (we wonen vlakbij) en hij toen lopend naar huis gegaan is om de auto op te halen om mij vervolgens op te kunnen halen. Hahaha!

In elk geval: hij zat naast me en was een enorme steun. We hebben heerlijk gezapig gestaard naar de echo, ergens was het nog wel intiem ook als we de eendenbek en al het medische personeel weg dachten. Ik schrijf de zwangerschapsblogjes grotendeels vanuit mezelf, omdat het de blog van mij en Martine is. Ik wil Djurre niet de hele tijd noemen (ook vanwege zijn privacy waar hij op gesteld is), maar uiteraard is hij in dit hele verhaal mijn belangrijkste steun en toeverlaat en doen we dit samen.

Simone -

Stiekem vond ik het ook al wel een beetje gek, haha! En inderdaad, het ging mis omdat je zei dat hij je zou ophalen. Nu is het helemaal duidelijk!! 😉

Astrid -

Lieve willemijn,
Ik heb het met veel bewondering gelezen.

Gr. Astrid

Jane -

Wauw. Ik heb er zoveel respect voor dat je zulke ingrijpende gebeurtenissen woord voor woord met ons deelt. Dat moet je maar kunnen!

Reageer ook