20-05-2008

Op 20 mei 2008 maakte ik voor het eerst mee hoe het is om iemand te verliezen die ik al mijn hele leven kende. Vandaag is het precies zeven jaar geleden dat hij overleden is. Hoewel het me verbaast hoe hard de tijd gaat, voelt het soms ook alsof het net gebeurd is.

Toen ik geboren werd, kwam mijn zwager voor het eerst op bezoek bij mijn moeder. Mijn zus (toen destijds 18) deed de deur voor hem open en hij maakte meteen een foto. Op die foto kijkt ze heel ongelukkig, omdat ze bezorgd was om mijn moeder die al de hele dag weeën had. De kennismaking tussen mijn moeder en zwager verliep dan ook memorabel. Hij stelde zichzelf voor en op het moment dat mijn moeder hem een hand wilde geven kromp ze ineen vanwege een sterke wee. ‘Doet het echt zo’n zeer?’, zei hij. ‘Ja jongen, gelukkig maar dat jij geen kinderen hoeft te krijgen.’ Mijn ouders mochten hem meteen. Hij probeerde mijn bezorgde zus gerust te stellen en mijn moeder zag meteen zijn liefde voor haar.

‘s Avonds werd ik geboren en maakte mijn zwager allemaal mooie foto’s van mijn zussen en -toen nog- zusje die mij om de beurt vast hielden. Mijn zwager is dus altijd in mijn leven geweest en toen ik jong was, heb ik ontzettend van zijn aanwezigheid genoten. Ik zou niet kunnen beschrijven wat voor relatie wij hadden, maar het was voor mij meer dan een zwager. Ik was gek op hem en hij op ons!

Als we met zijn allen gezellig naar een huisje in Center Parcs gingen en iedereen moe was, was hij degene die een ‘zwemgebaar’ maakte naar mij en mijn zus. Wij waren door het dolle heen want niemand had nog zin om ‘s avonds te gaan zwemmen met ons, behalve onze zwager die altijd overal mee naar toe ging. Het was een ontzettend spontane man en mijn zus en zwager hadden heel erg veel vrienden. Als je hen uitnodigde op een feestje of voor een etentje, dan wist je dat het gezellig zou worden. Ik vond het ook altijd heerlijk als ze op visite kwamen of als ik met ze mee mocht op vakantie. Ze waren in mijn ogen een droomkoppel, allebei heel erg knap en geliefd door velen.

Ze kregen uiteindelijk toen ik 11 was, twee hele lieve zoons. Ik paste vroeger veel op en ik was gek op mijn neefjes. Ze zeiden ‘Tiene’ nog bijna eerder dan papa of mama. Ik heb zulke leuke herinneringen aan die tijd. Bijvoorbeeld dat we net een trampoline hadden gekregen en dat mijn zwager natuurlijk weer precies op het juiste moment langs kwam om hem in elkaar te zetten (lees: een wijntje te drinken). Doordat hij net een drankje teveel op had en uit meligheid de trampoline uit wilde proberen, schoot hij zo in het hek van de buren. We kwamen niet meer bij. Of als ik uit school kwam, belde hij me op met de vraag waar ik fietste omdat hij om 3 uur ‘s middags nog graag met mij, mijn moeder, zus en neefjes naar het strand in Renesse wilde. Ik zal zijn spontaniteit nooit vergeten. En geregeld ging hij lekker ego in zijn eentje naar de bioscoop helemaal in Antwerpen of Brussel, haha! Hij genoot echt van het leven.

Begin januari 2008 kregen we dan ook een behoorlijke klap te verwerken. Ik zal nooit meer vergeten dat ik boven met mijn moeder de was aan het opvouwen was en dat hij mijn moeder belde. Hij zei dat ze maar even moest gaan zitten. Mijn moeder barstte in tranen uit. Hij bleek alvleesklierkanker te hebben. Het woord echode door mijn hoofd als een vervelend alarm. Ik kon en wilde het niet geloven. Waarom hij? Ik bevroor van angst en ongeloof.

Binnen vijf maanden zag ik een hele sportieve, leuke man aftakelen naar een iele, depressieve man die zo snel mogelijk dood wilde gaan. Hij leek steeds apathischer te worden, het kon hem volgens mij allemaal gestolen worden. Hij leek niet te willen vechten omdat hij realiseerde dat het geen zin had. Ik heb altijd het gevoel gehad, vanaf het moment dat hij hoorde dat hij kanker had, dat hij het meteen op gaf. Hij was heel realistisch en wist dat de meeste mensen met alvleesklierkanker nog maar gemiddeld een halfjaar te leven hebben. Het was vijf maanden lang een achtbaan vol emoties. Hij had zoveel pijn en ik bewonder mijn zus enorm dat ze dag en nacht voor hem zorgde, zodat hij zoveel mogelijk thuis kon zijn.

Het gekke is dat je weet dat er geen weg terug is en dat je de realiteit onder ogen moet zien, maar je hoopt altijd op dat ene wonder. Maar helaas, op 19 mei nam ik afscheid van hem. Hij zou thuis op 20 mei palliatieve sedatie krijgen. Het is mooi maar tegelijkertijd ook vreemd dat je de mogelijkheid krijgt om van iemand afscheid te kunnen nemen. Hoewel ik niet zo goed wist wat ik moest zeggen en ik heel zenuwachtig was, hield ik zijn hand vast terwijl hij zijn ogen dicht had en zei iets wat ik nooit gezegd had tegen hem: ‘Ik hou van je…bedankt dat je altijd leuke dingen met ons deed, dat zal ik nooit vergeten.’ Hij zei nog iets terug, maar dat kon ik helaas niet verstaan doordat hij zo ziek was en allerlei TIA’s had gekregen. Ik vraag me vaak af wat hij gezegd zou hebben, maar ik weet zeker dat het iets liefs geweest moet zijn. Ik vroeg hem niet om het te herhalen, want hij was lichamelijk en geestelijk ontzettend zwak. Ik keek nog een laatste keer naar hem, gaf hem een aai over zijn mooie donkere gekrulde haar en liep met Jorrik naar huis. Ik kon niet slapen…

https://www.youtube.com/watch?v=GemKqzILV4w

De volgende dag op 20 mei overleed hij al vrij snel nadat hij in slaap was gebracht. Mijn moeder was er bij en kwam naar huis om het ons te vertellen. Zodra de voordeur open ging, wist ik het al. Mijn wereld stond stil en ik ervoer hoe het was om letterlijk pijn in het hart te hebben van verdriet. Na negentien jaar maakte ik mee hoe het is om een dierbare te verliezen die zo dichtbij je staat en die je al je hele leven kent. Het was verschrikkelijk intens. Ik zal nooit meer vergeten dat ik met lood in mijn schoenen naar het huis van mijn zus ging om afscheid te nemen van mijn zwager. Na 5 maanden ziek geweest te zijn, had hij dan eindelijk rust. Zijn zoon (mijn neefje, toen 8 jaar) had zijn vader nog niet gezien. Mijn neefje stond voor me op de trap. ‘Heb je papa al gezien?’, vroeg ik hem. ‘Nee’, zei hij en hij keek verdrietig naar beneden. ‘Zullen we samen bij papa gaan kijken?’ en ik stak mijn armen naar hem uit. ‘Ja…’, bracht hij nog net uit. We hielden elkaar stevig vast en ik tilde mijn neefje op terwijl ik zijn tranen in mijn nek voelde. Ik probeerde mezelf sterk te houden en liep met angst naar mijn zwager toe. Angst voor de realiteit die we onder ogen moesten zien: een lieve vader die op slechts 40-jarige leeftijd al het leven verloor. ‘Kijk daar is papa lieverd, hij heeft nu eindelijk rust.’ Zo staarden we heel lang naar hem, beseffend dat hij geen deel van ons leven meer uit zou maken. Langzaamaan wenden onze ogen aan het beeld van een schim van de man die hij ooit was. Ik ging kapot van verdriet, maar ik was ook opgelucht voor hem dat hij geen pijn meer had.

Ik zie zijn mooie donkerblauwe kist nog voor me, versierd met mooie tekeningen van mijn neefjes en andere kinderen. Mijn neefjes liepen samen met een schat van een man (de uitvaartbegeleider) voor de rouwauto om hun vader naar zijn laatste plek te begeleiden. Het was hartverscheurend om te zien, het leek wel alsof ik naar een akelige film keek maar helaas speelde ik wel mee in deze film.

Het is vandaag zeven jaar geleden dat ik meemaakte hoe heftig het is om iemand te verliezen die je al je hele leven gekend hebt. Ik ben daardoor soms ook bang voor de toekomst, omdat het zo moeilijk is om iemand die je zo dierbaar is te verliezen. Het doet zo’n pijn! Ik moet er niet aan denken om andere dierbaren te verliezen, hoewel logischerwijs die tijd wel ooit komen gaat.

Anderzijds zie ik ook in dat er altijd een zonnetje achter de wolken schijnt. Naarmate de jaren vorderen slijt het verdriet gelukkig een beetje. Ik denk nog steeds met veel liefde terug aan mijn zwager en als ik bij zijn graf sta huil ik, maar gelukkig denk ik niet meer iedere dag aan hem zoals in het begin. Hoewel de wereld in het begin stil staat, gaat het leven op een gegeven moment ook weer door en dat is juist goed. Op deze dag denk ik daarom altijd aan mijn zwager en stuur ik mijn zus en neefjes een kaartje, maar tegelijkertijd ben ik blij dat zij hun leven weer op de rit hebben en gelukkig zijn. Dat maakt mij ook gelukkig en ik weet zeker als mijn zwager zou zien hoe goed het nu met ze gaat, dat hij heel blij en trots zou zijn.

Als het aankomt op het verwerken van zo’n groot verlies, is het ontzettend belangrijk dat er over gepraat wordt en dat er altijd ruimte is om over diegene te kunnen praten. Dat klinkt logisch, maar ik ken gevallen waarbij de dood van iemand liever in de doofpot werd gestopt om er maar niet aan te hoeven denken of er teveel mee bezig te zijn. Uiteindelijk ben ik er van overtuigd dat dat niet werkt. Wij hebben met zijn allen veel gepraat over het verlies van mijn zwager, gehuild, gelachen, zijn mooie foto’s bekeken (hij was fotograaf), herinneringen opgehaald en elkaar gesteund als dat nodig was.

https://www.youtube.com/watch?v=MDUuxScFYHg

Wat betreft de dood geloofde ik vroeger als Jehovah’s Getuige dat de doden een opstanding zouden krijgen in een mooi paradijs waarbij geliefden weer met elkaar herenigd zouden worden. Hoewel ik dat soms nog steeds een mooie troostende gedachte vind, geloof ik op het moment in niets. Ik hoop gewoon dat mijn zwager heerlijk ergens op een andere planeet op zijn gitaar aan het rammelen is, met een whisky in de hand en wat chips, genietend van het leven zoals hij altijd deed. Op zijn rouwkaart stond niet voor niets: ‘Genieten is een levenskunst, hij was een kunstenaar…’

Ik mis je lieve zwager en ik zal je nooit vergeten…

Als je de behoefte voelt om hieronder je eigen verdriet te delen, omdat je een dierbare hebt verloren: doe dat dan en denk net als ik met een lach en een traan aan diegene terug.

116 reacties

Merel -

Wauw martine ik kreeg tranen in mij. Ogen… Mijn oom heeft leukemie ( t gaat al beter) maar toen ik het te horen kreeg was het ook een klap… Ik was overal bang voor om hem kwijt te raken maar ook mijn ouders of opa oma of broers of noem maar op gewoon al mn geliefde. Ik wist het gewoon niet meer het deed mij zo pijn om hem te zien dat ik eerst er niet naar toe durfde gelukkig nu weer wel! Het was vooral een schrok omdat mijn oma aan leukemie is overleden… En ik haar iedere dag nog mis… Maar ik heb geleerd om sterk te blijven ook al is het soms best moeilijk

Mo -

Heel heftig.. Ik ken het gevoel. Mijn broertje was 14 toen hij voor het eerst ziek werd, na 3 jaar is hij overleden, dat is nu bijna drie maanden geleden. Het is bizar hoe je leven door één diagnose stil kan staan. De rest van de wereld gaat door, terwijl je zelf geen idee hebt hoe dat moet, iedereen op straat lijkt voor je gevoel veel te vrolijk. Gelukkig hebben we nog veel van hem mogen genieten, we hebben heel veel mooie dingen nog met elkaar mogen meemaken. Die dingen hebben we vastgehouden toen hij zo ziek was dat hij niks meer kon, en ook nu nog.
Heel moeilijk hoe je hier goed mee om kan en moet gaan. Ik weet dat hij nu op een betere plek is en weer kan lopen, maar zou zo graag even om het hoekje willen kijken, zodat ik het zeker weet.

Keshia -

Super mooi geschreven!
Op dit moment ben ik 20 jaar en kan ik de mensen in mijn leven die zijn overleden niet eens meer op 1 hand tellen, zoveel zijn het er al en dat maakt mij inderdaad ook erg bang. Ik heb een grote familie dus ook nog veel meer mensen die kunnen overlijden..
Er is een jaar geweest waarin ik mijn beide opa’s heb verloren een tante en dat ik ook bijna zelf dood was…
Het is echt verschrikkelijk om iemand te verliezen, en vooral als die persoon nog erg jong is

Keshia -

Ik bedoel op 2 handen tellen

Floor Daasvand -

Ik zal straks ook weer in een rouwproces komen. Mijn vader heeft kanker op meerdere plekken in zijn lichaam en zal binnenkort overlijden… Het is gewoon een gek idee dat hij er straks gewoon niet meer is

Amber -

Ik heb in december 2014 Terhorne gekregen dat mijn moeder kanker had.
Ik ben nog maar 12 en dat was een hele klap voor mij. Heel mijn wereld stortte in. Nu is alles naar de goede kant aan het ze is wel haar borst kwijt maar het gaat beter. Maar in september word ze voor de 2de keer geopereerd het word een hele zware operatie. Ik heb ook schrik voor mijn moeder te verliezen. Ook al is de kans klein het kan toch gebeuren.
Daarom vind ik jullie blog geweldig jullie plaatsen allemaal van die persoonlijke dingen. Dat jullie dat durven is geweldig.
Byy

Fabienne -

Ja… 7 jaar alweer… Tijd gaat zo snel. Die dag zal voor altijd onlosmakelijk verbonden zijn met onze bruiloft, hij kon er niet bij zijn en overleed een maand er na. Ik ben woensdag even bij zijn graf geweest, dat deed me goed. En zoals Hans eens gezegd heeft… “de wereld draait ook gewoon door zonder mij”…. Dat klopt… Maar het is wel een beetje minder leuk geworden. X

Ilse -

Nu maken jullie me alweer aan het huilen. 😉 Ik heb het volgens mij wel eens eerder in de comments hier genoemd, maar ondertussen is het alweer 8 jaar geleden dat mijn vader is overleden aan kanker. Alhoewel zijn ziekteproces een tijdje langer duurde en zijn overlijden toch nog soort van ‘opeens’ kwam, herken ik veel in je verhaal. Wat mooi dat je samen met je neefje nog zo afscheid hebt kunnen nemen en sterkte gewenst met het missen van je grote broer!

aida -

Tranen rollen over mijn wangen. Heel treffend geschreven en de gevoelens zijn zeer herkenbaar. Helaas al veel mensen verloren. Jong en oud. Ook een leerling verloren, hij was nog maar 4. Of de vader van mijn oppaskindjes pats opeens dood…40 jaar. Moeder van m’n beste vriendin 57 ook uit het niets dood…Het leven is soms heel erg oneerlijk. Wat je zegt met de jaren kan je vaker zonder altijd te huilen en misschien zelfs wel met een lach er aan terug denken hoe die persoon was. Maar het liefst zou je ze allemaal terug halen. het blijft heftig. Sterkte iedereen die hier iemand is verloren. xxx

Tessa -

Wat een ontzettend mooi artikel, heb er tranen in ‘mn ogen van!
Persoonlijk vind ik het idee dat op een dag je geliefden er niet meer zijn ook heel erg. Ik zou me geen leven zonder m’n moeder/vader/zus/vrienden etc kunnen voorstellen, toch zal er een dag aanbreken dat je ze nooit meer zal spreken. Daar ben ik nog het bangste voor, dat ik mijn geliefden nooit meer zal zien, want ik geloof niet in enige vorm van hiernamaals.. Eng idee he? Diegene waarvan je zielsveel houdt nooit, maar dan ook echt nooit meer zien, spreken of vasthouden…

Martine -

Dat is een eng idee waar je idd niet teveel over na moet denken. Daarom moeten we ook intens genieten van alle liefde om ons heen en ook al is iemand er straks niet meer, de verdrietige herinneringen zullen uiteindelijk plaats maken voor de fijne herinneringen en zo hou je iemand toch bij je: in je hoofd en in je hart <3

Karlijn -

Heel ontroerend verhaal. Mooi geschreven!!

claire -

Ik ben mijn oma al op jonge leeftijd veloren. Ik kan me haar niet goed meer herrinnderenr en dit vind ik erg jammer. Het afgelopen jaar is er wel iets anders heftigs gebeurd. Ik ben aangerand… Dit al op 15 jarige leeftijd. Zoals jij ook al vertelde doet het ne erg goed om er over te praten. Het is nu ongeveer een half jaar geleden en ik draag jet nogsteeds bij me. Waarschijnlijk zal ik dit ook nooit meer vergeten.

Martine -

Lieve Claire, wat ontzettend erg voor je dat je dit mee moet maken! Heb je mijn artikelen gelezen over het volgen van je hart en de psycholoog? Zo niet, dan hoop ik dat ik je daar mee kan steunen! Het zal altijd een litteken blijven, maar je gaat er sterker uit komen: dat beloof ik je! Neem iemand in vertrouwen en blijf er over praten! Heel fijn dat je gereageerd hebt! Liefs!

claire -

Ik heb de artikelen net gelezen. Wat heftig zeg! Het heeft me erg geholpen en ben jullie daar erg dankbaar voor. Jullie zijn zo open tegenover ons. Dat vind ik echt fantastisch

Marloes -

Ik reageer eigenlijk nooit… Maar voor nu een keer wel.
Wat heb je dit ontzettend mooi geschreven. De tranen rollen over mijn wangen…
Heel veel sterkte toegewenst.

Esmee -

Wat ontzettend mooi geschreven! De tranen lopen over mijn wangen.

Julia -

Ik heb tranen in mijn ogen, het is zo verschrikkelijk om een dierbare te verliezen. En het is echt oneerlijk ja, een 40 jarige man die ook nog eens een super leuke man is die niemand kwaad doet, dat juist hij deze verschrikkelijke ziekte krijgt en hieraan overlijdt. Ookal zijn dit geen leuke onderwerpen, ik vind het wel goed dat jullie over dit soort onderwerpen schrijven. liefs, Julia.

Danielle -

Wat mooi geschreven, Martine. Ik zit hier gewoon te huilen achter mijn computer, dat liedje van Snow Patrol trok me net over de streep. En wat ontzettend lief dat jullie ook reageren op veel reacties van meiden die hier ook hun verdriet delen. Dat vind ik zo mooi aan jullie blog, jullie delen zoveel van jezelf, waardoor anderen zich sneller vrij voelen om ook iets van zichzelf te delen en dan reageren jullie er zo fijn op, heel persoonlijk. 2 Awesome-WMN! XXX

Martine -

Dankjewel Danielle! Daar staan we ook voor met 2wmn: voor en door vrouwen geschreven om elkaar te steunen en van elkaar te kunnen leren. Bedankt voor het lieve compliment! <3

Havi -

Heel erg mooi geschreven Martine. Ik heb dit met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel gelezen. Ik snap heel goed hoe het is om iemand te verliezen die je zo dierbaar is, het doet mij denken aan mijn oom die twee jaar geleden is overleden aan een auto ongeluk toen hij op vakantie ging. Gelukkig heb jij wel de kans gehad om afscheid te mogen nemen, dat maakt het verwerkingsproces sneller. Gecondoleerd xx

Lisa -

Zo heftig en triest, mooi geschreven Martine. Ik leef echt met je mee en ik wens je veel sterkte toe ook al is het 8 jaar geleden <3 dikke knuffels

Rachel -

Wat heb je dit ontzettend mooi verwoord, de tranen rollen over mijn wangen. 2 jaar geleden heb ik voor het eerst een dierbare verloren. Ze was 35 en moeder van een heerlijk jochie van 5. Ze had al borstkanker gehad, en zelfs na amputatie van 1 borst is het na een jaar terug gekomen en heel hardnekkig. Binnen paar maanden zat ze helemaal onder. Zij was een soort petekind van mijn moeder. Zij en haar broer hebben vroeger een vervelende jeugd gehad doordat haar moeder haar kinderen niet begreep en dus vaak ruzie hadden. Zij heeft toen lang bij mijn moeder gewoond. Op latere leeftijd is ze getrouwd en is de band met haar eigen moeder verbeterd. Natuurlijk heeft mijn moeder veel over haar verteld en sinds ik haar ken hebben wij een speciale band. Helaas, paar weken na haar 35e verjaardag ging het heel slecht met haar. Ze belde ons op, of we afscheid wilde komen nemen. Ze wist niet meer hoelang het kon duren, elke ochtend waren we opgelucht als ze wakker werd. Ik zal het moment nooit vergeten, dat ze daar in haar bed lag als een ielig verdrietig meisje, in plaats van die spontane vrolijke surinaamse meid. Ze had een cadeau voor me.. Een gouden ring die mijn moeder haar vroeger gegeven heeft (mijn moeder heeft die ring van haar tante gehad). Ze vond het belangrijk dat deze in de familie bleef bij mij. Ze gaf het nu omdat ze eigenlijk wel zeker wist dat ze mijn 18e verjaardag niet meer zou halen. Toen we afscheid namen zei ze tegen me ‘Wat je later ook doet of beslist, ik weet dat je de juiste keuzes zult maken’. Tegen mijn moeder zei ze ‘bedankt voor alles mama’. 10 dagen later is zij in haar slaap overleden.
Nu ik dit typ en alle andere reacties lees maakt het mij ontzettend verdrietig. Ergens kan ik niet beseffen dat het leven zo cru kan zijn en dat er een pijn bestaat je je hele leven bij je zult dragen. Vooral als het zo oneerlijk is. We zeiden tegen haar ‘het is goed zo’. Maar ze zei ‘nee! ik wil nog niet gaan’. Een van de moeilijkste dingen voor haar en de mensen om haar heen was zeker dat ze er niet klaar voor was om te gaan. Ze wilde nog zoveel doen..
Omdat ik niet weet hoe ik deze reactie moet afsluiten doe ik het met haar lijfspreuk.
Capre Diem.

Lisa -

WoW heel mooi gezegd
Mijn bericht is hier niks bij

Martine -

Ach wat heftig zeg, wat kan de dood toch oneerlijk zijn..nog maar 35.. Ik weet gewoon niet wat ik voor zinnigs moet zeggen op zoiets ergs maar bedankt dat je je zo vrij voelt om zo’n verhaal te delen. Sterkte <3

Marloes -

Wauw Martine, super mooi geschreven! Heb met tranen in mijn ogen gelezen x

Savitri -

Jeetje Martine. Ik lees bijna altijd de reacties, maar dat doe ik mezelf geloof ik even niet aan vandaag. Gecondoleerd op deze nare dag… Ik herken veel van wat je beschrijft in je verhaal. Ongeveer 2,5 jaar geleden heb ik namelijk mijn vader verloren. Ik denk er niet meer dagelijks aan terug en het is ook niet meer zo pijnlijk als toen, maar natuurlijk ben ik soms nog steeds verdrietig. Inmiddels denk ik ook juist vaker op een positieve manier aan hem terug en ben ik dankbaar dat ik hem tot mijn 21e heb mogen kennen en dat ik zo ontzettend veel van hem heb mogen leren. Als ik aan hem denk dan ‘voel’ ik hem als het ware nog en hoewel me dat soms ook juist aan het huilen maakt, omdat ik hem zo mis, is het wel een ontzettend fijn gevoel.
Het is wel toevallig dat ik er vandaag nog zo specifiek aan heb gedacht, trouwens, en dat ik vandaag dit artikel van jou lees. Heel apart.

Sterkte lieve Martine.

Martine -

Ik snap precies wat je bedoelt met dat ‘voelen’, dat is altijd wel heel troostend vind ik. Jij ook veel sterkte, ik vind het mooi dat je zo dankbaar bent dat je je vader in ieder geval tot je 21e bij je hebt gehad en dat je van hem hebt kunnen leren. Sterkte!

Nikki -

Met tranen in mijn ogen heb ik dit gelezen. Bijna 2 jaar geleden is een vriendin van mij onverwachts overleden aan een longembolie. Ze ging in de ochtend naar het ziekenhuis voor een standaard onderzoek en in de middag was ze aan het vechten voor haar leven. Na 4 uur knokken heeft ze het helaas niet gered. Het was echt onbegrijpelijk voor mij hoe dit heeft kunnen gebeuren. In diezelfde week hebben we nog berichtjes naar elkaar gestuurd dat we nog zo graag een city trip willen maken. De dag van te voren zelfs nog een twitter berichtje naar elkaar gestuurd. Nou was ze er ineens niet meer en hebben we niet eens afscheid van elkaar kunnen nemen. Voor een tijdje heb ik niet mezelf kunnen zijn en ik kon ik alleen voor me uit staren, maar uiteindelijk met veel steun van vrienden en familie werd ik beetje bij beetje weer mezelf. Ze was altijd heel positief en gaf mij altijd een oppepper als het tegen zat en ik het moeilijk had. Ik mis nog altijd die telefoontjes waarin we weer even gezellig konden kletsen en ik er weer tegen aan kon
Ik vind je verhaal dan ook heel heftig om te lezen. Je zwager klinkt als een leuke spontane man die goed in het leven stond. Hij zal heel trots op je zijn. Je hebt dit heel mooi onder woorden gebracht.

aida -

Jeetje wat heftig! Sterkte met het verlies! Het leven is soms heel hard :(.xx

Lisa -

Heel veel sterkte ik begrijp hoe moeilijk het is twee maanden geleden is mijn oma ook overleden. Ze was op vrijdag jarig 20 maart jarig en lag in het ziekenhuis omdat ze op woensdag 25 maart een nieuwe heup zou krijgen. Zelf ben ik niet op haar verjaardag geweest omdat ik ziek was daar voel ik mij nu heel schuldig over. Ze hebben op vrijdag avond mijn tante en vader nog gebeld om te zeggen dat het goed ging met mijn oma. Maar toen dat telefoontje van het ziekenhuis om zeven uur ‘S ochtends dat mijn oma in coma lag. Zelf heb ik niks meegekregen van het telefoontje wnr ik sliep nog, maar mijn moeder vertelde het. Ik heb die dag nog gewoon gehockeyd en een keer gescoord (dat goal was voor mijn oma) mijn moeder heeft mij na de hockey thuis afgezet en is ook naar het ziekenhuis gegaan waar mijn vader, tante, oom en de beste Vriendin van mijn oma waren. Om vier uur S middags belde mijn moeder en zij reken maar op slecht nieuws want het gaat niet goed. Dus ik wist dat ze waarschijnlijk die zaterdag nog zou overlijden maar het is toch zwaar om dan te horen dat het echt zo is. Mijn ouders hebben er expres voor gekozen om mij niet mee te nemen naar het ziekenhuis en haar zo slecht te zien liggen. Maar op dinsdag 24 maart heb ik afscheid genomen.
(Ze is uiteindelijk op zaterdag 21 maart overleden)
Lisa, 12
PS sorry als er fouten in zitten ik wist niet zo goed hoe ik dit moest vertellen

Stephanie -

Wat een heftig verhaal, en zo persoonlijk. Sterkte vandaag!
Ik heb gelukkig nog geen naasten/dierbaren hoeven te verliezen, maar dat is wel meteen mijn allergrootste angst.

Vera -

Lieve Martine (en anderen),
Ik begrijp heel goed jouw gevoel. Ik heb twee jaar geleden voor het eerst in mijn leven (ik ben nu 17 jaar oud) een dierbare verloren. Namelijk mijn opa waarmee ik een hele goede band had. Ik mis hem. Vooral het eerste half jaar na zijn overlijden had ik er heel erg moeite mee. Ik sliep ontzettend slecht en mijn cijfers gingen naar beneden op school en ik sloot mezelf een beetje buiten mijn vriendinnen, omdat ik het gevoel had dat ik met niemand mijn verdriet en gemis kon delen. Nu heb ik hier gelukkig totaal geen last meer van, maar ik mis mijn opa nog steeds heel erg.
Ik leef heel erg met de insteek: als je geen moeilijke dingen meemaakt, kun je geluk moeilijker ervaren, omdat je geen idee hebt wat het is om ongelukkig te zijn. Lekker cliché: na regen komt zonneschijn!
Liefs Vera

Marleen -

Wat mooi geschreven, Martine! Gelukkig heb ik zoiets nog nooit hoeven mee maken, maar ik weet dat die tijd ooit wel zal komen. Ik probeer er maar niet over na te denken.

Vink -

Pff, jeetje wat heftig Martine! Maar heel erg mooi verwoord! 26 juni is het 2 jaar geleden dat ik mijn opa verloor, ik had geen hechte band met hem maar toch mis ik hem heel erg. Hij was mijn laatste opa, de rest van mijn opa´s en oma´s heb ik nooit gekend. hij heeft euthanasie gedaan en ik vond het heel erg fijn dat ik nog afscheid van hem heb kunnen nemen in plaats van dat hij moest sterven in een bed in het ziekenhuis. Dit was wat hij wou en dat zorgde er bij mij ook voor dat ik er vrede mee kreeg. Aan het begin maakte het me soms boos, ik vroeg me af waarom hij zo graag wou sterven, hij had nog een hele lieve familie, jongere neefjes en nichtjes, wou hij hun dan niet zien opgroeien? Maar uiteindelijk begreep ik ook dat de koek bij hem op was en hij niet meer verder kon zo. Wat ik denk ik nog wel het ergste vind aan zijn dood is het feit dat sinds zijn dood de hele familie nog verder uit elkaar is gevallen. Mijn tante is overleden toen ik 3 was en sindsdien sprak ik mijn familie haast nooit meer, sinds de dood van mijn opa zie ik mijn familie 1 of 2 keer per jaar en dan is het niet eens gezellig en doe ik mee voor spek en bonen. Ze behandelen met alsof ik nog een kind ben en nergens verstand van heb (ik ben 16, dus prima in staat om een normaal gesprek te voeren) en hebben totaal geen interesse in hoe het met mij gaat. Vorig jaar heb ik een kaarsje aangestoken voor mijn opa en dat zal ik nu ook zeker weer doen!

irene -

Hoi Martine! Wat moet dat een ontzettend moeilijke en heftige periode zijn geweest voor jou/jullie.. :( Ik kan zelf niet meepraten om het verliezen van een dierbare na een periode van ziekte. Helaas heb ik wel veel te jonge dierbaren verloren. Mijn moeder overleed toen ik 10 jaar oud was. Zeer plotseling aan een hersenbloeding. Mijn vader vond haar van het ene op het andere moment in haar bed. Het voelde alsof de wereld onder mijn voeten wegzakte.. Inmiddels is dit bijna 17 jaar gelden maar soms voelt het nog als de dag van gister. Dit soort artikelen zetten mij dan ook weer even extra aan het denken vandaar dat ik ook even een berichtje plaats:) Helaas heb ik meer dierbaren verloren, allen plotseling. Mijn opa (de vader van mijn moeder) overleed 2 jaar later plotseling aan een hartstilstand. En alsof het nog niet genoeg was werd mijn neefje van 16 jaar oud in een discotheek in elkaar geslagen met fatale afloop. Helaas heb ik dus genoeg om over mee te praten. Soms wou ik wel dat ik nog afscheid had kunnen nemen. Dat ik even had kunnen zeggen hoeveel ik van ze hield en wat ze voor me betekenden. Even een knuffel geven, al kon het nog maar 1x.. Ik heb in mijn jongere jaren vaak gedacht wat mijn laatste woorden waren, of ik wel lief tegen mijn mama was geweest, maar ik kon het mij niet meer herinneren. Dat heeft mij toen veel verdriet gedaan. Ik leef dan ook met het motto, ga nooit weg zonder te groeten want wie het noodlot zal ontmoeten kan het nooit meer overdoen.. Sterkte met deze moeilijke dag Martine!

Mariska -

Heel veel sterkte Martine, het is niet niks! De opa en oma van mijn moeders kant zijn al overleden toen wij nog heel jong waren en de laatste oma (van m’n vaders kant) is in 2004 overleden. Herinner het mij als de dag van gisteren. Zelf draag ik een ketting met as erin van haar en een ring die zij altijd heeft gedragen. Ook heb ik in mijn slaapkamer een hoekje gemaakt met een Engelenbeeld, een foto van haar en een Engelen kaarsje met de kaart die ik voor mijn 18e verjaardag kreeg. Dat is ook de laatste verjaardag dat ze er was en heb de kaart altijd bewaard. Dit jaar word ik alweer 30 dus die kaart betekend echt enorm veel!

Wil aan iedereen heel veel sterkte wensen die het nodig heeft.

Steph -

Wauw Martine, wat een heftig maar mooi geschreven verhaal.
Ik ken het verlies ook, al is het niet door kanker, het is er niet makkelijker op.
Op 13-03-2013 ben ik mijn oma verloren, een oma waar ik altijd heel close mee ben geweest en die me sinds mijn 12e ook ontzettend heeft geholpen en gesteund met vanalles en nog wat, omdat mijn ouders toen uit elkaar zijn gegaan en mijn moeder langzaam maar zeker uit beeld verdween. De laatste paar jaar is mijn oma een soort moeder voor me geweest. Helaas kreeg ze Alzheimer en ging het steeds slechter met haar. Op een gegeven moment kon ze echt niet meer thuis wonen, dat zou te gevaarlijk worden. Ze is toen opgenomen in een verzorgingstehuis maar vanaf dat ze daar terecht kwam ging ze heel hard achteruit. Ze wilde niet meer en gaf op. Binnen 3 weken is ze toen overleden..
Gelukkig heb ik op maandagavond nog afscheid van haar kunnen nemen (ondanks dat ze sliep en nergens op reageerde). Dinsdag moest ik de hele dag werken en heb ik geen kans meer gehad om bij haar langs te gaan en op woensdagochtend is ze overleden in haar slaap.
Het is nog steeds heel moeilijk soms, vooral nu dat ik over 2 weken ga trouwen en haar daar natuurlijk heel graag bij had willen hebben.. Maar ze heeft voor altijd een plekje in mijn hart en in gedachten zal ze erbij zijn <3

Anoniem -

Jeetje, wat een heftig verhaal Martine. Heel veel sterkte. Zo mooi hoe je je herinneringen beschrijft… Wat is kanker toch een vreselijke ziekte :(

Sylvie -

Heel treffend geschreven, veel sterkte vandaag.. Ook om ons heen zijn een aantal mensen jong overleden, en nu ik moeder ben begrijp ik pas hoe pijnlijk dat ook moet zijn voor de (schoon)ouders, zo onnatuurlijk!

renske -

Jeetje heftig!
Mooi geschreven! Het komt me allemaal zo bekend voor.. ik heb eind vorig jaar ook me oom verloren aan alvleesklierkanker..
Zo moeilijk om te zien dat iemand zo snel aftakelt en niet meer de normale dingen in het leven kan doen. Zo vreselijk! Die periode dat me oom overleed was zwaar omdat 3 weken daarvoor me opa al was overleden. Maar het gaat nu wel beter met me :) ik denk vaak aan ze en zal ze nooit vergeten!
Samen sta je sterk!

lotte -

Mooi geschreven! Het kippenvel staat op mijn armen.

My Creative Life - Marìs -

Wow wat een heftig verhaal, maar wel heel mooi geschreven!

Wendy -

Schitterend stuk weer, veel sterkte vandaag. Hoewel het slijt, is het de herinnering die blijft en daarmee ook een deel van de pijn lijkt me.

Er zijn wel een aantal dingen in mijn omgeving gebeurd die me doen denken aan je verhaal. Iets verder weg maar nog steeds heel verdrietig. Zoals een neef van ons die in een tijdsbestek van twee jaar zowel zijn moeder als zijn vader verloor aan kanker. Zijn moeder had borstkanker en daarna longkanker, zijn vader net als jouw zwager alvleesklierkanker. Het is zo’n machteloos gevoel aan de zijlijn te staan en toe te moeten kijken.

Verder pleegde een vriend van mijn man vorig jaar januari zelfmoord. Ik heb lang niet geweten hoe ik daarmee om moest gaan – had je iets kunnen doen? Dat blijft maar door je hoofd spoken. Ik heb er inmiddels vrede mee maar het is wel iets wat je wereld helemaal op zijn kop zet. Heel heftig vond ik dat en ik kan nog steeds niet heel goed omgaan met momenten/situaties die me daar weer heel sterk aan doen denken.

anna -

De tranen springen me in de ogen na het lezen van je stuk, het leven kan zo ontzettend hard en oneerlijk zijn… Ik vind het knap dat je het zo mooi hebt weten te verwoorden, ik moest echt het hele verhaal lezen. Sterkte op deze moeilijke dag! <3

Demi -

Zo, en dan breek je ineens even bij het lezen van een blogpost..
Ik heb vorig jaar November helaas afscheid moeten nemen van mijn (stief)oma, waarbij vlak voor haar verjaardag ook kanker werd geconstateerd. Toen mijn moeder het aan me vertelde, besefte ik het nog helemaal niet echt..
We gingen bij haar op bezoek voor haar verjaardag, en was helemaal niks aan haar te merken of te zien, behalve dat ze zo’n buisje, die haar neus in ging (ik weet niet hoe dat heet), had. Ze was nog altijd even gezellig als eerst, kletste de oren van je hoofd, dronk gezellig nog een wijntje en rookte een sigaretje alsof er niets aan de hand was.
De week voordat ze zou overlijden (dat wisten we toen nog niet), ben ik, samen met mijn andere oma en opa, nog bij haar langs geweest. Er stond een ziekenhuisbed in de woonkamer, en een hele berg met medicijnen, speciale voeding en weet ik veel wat verder allemaal nog voor medische dingen, op tafel. Mijn oma was ook erg afgetakeld in de tussentijd, dat was te zien. Ik herinner me nog dat ze tegen me zei: ‘Omdat ik wist dat jij vandaag langs zou komen, heb ik me nog even voor de laatste keer opgetut’. Dat raakte me, omdat mijn oma altijd wel bezig was met haar uiterlijk. Haar in de rollers, altijd een make-upje op, nagels gelakt. Ja, dat was mijn oma. Toen ik onverwachts de volgende dag ook bij haar langs ging, wat ze niet had verwacht en zich dus ook niet opgetut had, zag ik pas écht goed hoe erg ze er aan toe was. Ze zag er alles behalve gezond uit, ontzettend bleek en een beetje groenig. Dat klink zo misschien een beetje eng, maar dat viel wel mee.
Een week later kregen we te horen dat ze in slaap was gebracht en overleden was. Dat kwam ontzettend hard bij me aan, maar ik was ‘blij’ dat ik afscheid van haar heb kunnen nemen.
In het begin vond ik het ontzettend moeilijk, maar ondertussen heb ik er wel vrede mee. Ze heeft gevochten zo hard als ze kon en was helemaal op, en nu heeft ze eindelijk haar rust.
Alleen op de momenten dat ik oude foto’s van mij en mijn oma tegenkom, dan stort ik nog wel eens in.

Wat heb je dit toch weer prachtig geschreven, en heel veel sterkte vandaag <3

kelly -

ik weet hoe het voelt om iemand te moeten verliezen. in 2000 ben ik geboren en me moeder kreeg al vrij snel na mijn geboorte te horen dat mijn oma borst kanker had. daar door kon ze helaas mijn 1e verjaardag ook niet meemaken omdat ze werd geopereerd op die dag. na 1 jaar vechten was ze genezen verklaard. in 2006 weer een schok mijn oma had longkanker. na veel chemokuren was ze weer genezen. in 2008 belde mijn oma in paniek dat het niet goed ging met me opa. die ochtend is hij overleden door een hartstilstand. na al het verdriet en verwerken hadden wij de moet er weer in en geloofde wij dat we klaar zijn met die vreselijke ziekte kanker. maar nee in 2012 had me oma veel pijn bij der heup en last van adem halings problemen.weer ziekenhuis bezoek. resultaat botkanker longkanker en alvleesklier kanker. de artsen zeiden gelijk dat ze niet meer te genezen is. die klap kwam hard aan.ik wou het niet geloven. me oma ging steeds meer achter uit. na elke dag naar het ziekenhuis gaan belde mijn opa op dat het niet goed ging met oma. we reden snel naar het ziekenhuis. ik moes naar oma vast gaan me ouders en opa moesten praten met de arts.ik kwam binnen zag daar me oma liggen heel mager .ik ging naast haar op bed zitten en pakte haar hand. me oma zei Kelly ik hou van je. ik zal je nooit verlaten. ookal ben ik er straks niet meer,ik zal altijd bij je zijn. ik zag de tranen over haar wangen rollen .ik zei ik hou ook heel veel van jou.ik wil niet dat je weg gaat oma ik kan niet zonder je .mijn tranen vielen ook over mijn wangen. op dat moment ging haar ademhaling steeds slechter.ik wis dat dit waarschijnlijk het laatste moment was.ik gaf mijn oma nog snel een kus en 2 minuten later liet ze me hand los en was haar hartslag weg. toen barstte ik in tranen uit. mijn lieve oma is er niet meer ik zal haar nooit meer horen praten en zien. mijn oma heeft tegen die kanker 3 maanden gevochten maar ze kon het niet meer aan. ze was op en had heel veel pijn. ik mis mijn oma nog steeds elke dag

Eline -

Hartstikke mooi geschreven, Martine. Las het met tranen in m’n ogen.
Sterkte voor iedereen die iemand heeft verloren.

iris -

Ik heb het verhaal niet kunnen aflezen helaas. Gewoon omdat het me te veel raakt. Ik heb mijn vader verloren aan maagkanker toen ik 11 was. Nu 10 jaar verder heb ik het goed verwerkt maar als ik terug denk aan die tijd (half jaar lijden) krijg ik kippenvel en voel ik precies weer hoe ik me toen voelde zo onzeker over wat er gaat gebeuren en ik bleef positief denken al had de dokter al gezegd dat er niks meer aan gedaan kon worden. Ik krijg altijd zo’n raar gevoel als ik me bedenk dat volgend jaar ik mijn vader even lang heb gekend als dat hij dood is. Dan besef ik pas hoe weinig ik hem echt heb gekend en hoe graag ik hem terug in mijn leven wil hebben. Hoe anders zou ik wel niet zijn geweest als ik werd opgevoed in de pubertijd door een vader en een moeder. Allemaal vragen die zo vaak in mijn hoofd rond spelen die nooit beantwoord kunnen worden en dat voelt kut

Deborahschrijft -

Prachtige post Martine! Ik heb helaas al iets teveel familieleden verloren de afgelopen jaren, “gelukkig” waren ze nooit zo jong als jouw zwager. Twee jaar geleden heb ik mijn tante verloren aan longkanker en zij was pas begin 60, wat mij betreft ook al veel te jong! In april kreeg ze de diagnose, begin juni leken de behandelingen aan te slaan, eind juli/begin augustus kreeg ze het nieuws dat het was gaan verspreiden en slechts 10 dagen na het nieuws was het over. Het was heel moeilijk en dat is het soms nog steeds, maar ik ben voor haar “blij” dat ze geen jaren van behandelingen en pijn heeft gehad.

Ondanks dat het al lang geleden is wil ik je toch veel sterkte wensen.
Dikke knuffel Deborah

jose -

Gisteren een artikel over een nieuw leven, vandaag een artikel over de dood… deze blog begint de “style” in “lifestyle” een beetje te ontgroeien, en neigt meer naar “life”.. bij beide artikelen tranen in mijn ogen tijdens het lezen. Veel sterkte vandaag, er is niet echt iets wat ik kan zeggen om de pijn weg te nemen, maar ik hoop dat alle lieve reacties van iedereen je een beetje kracht geven!

xxx

Melanie -

wat super mooi geschreven,
Ik weet helemaal hoe je je voelt.
Mijn opa is nog niet zo kort geleden overleden en ik heb er echt heel erg moeite mee om het te verwerken. Het is allemaal zo onwerkelijk.
Het is ook zo snel gegaan. mijn opa had darmkanker met uitzaaiingen naar de lever en het was er dus op wachten tot het zover zou zijn…
Op het laatste kreeg mijn opa een prik van de dokter dat hij zou gaan slapen (geen euthanasie)
En toen ging het allemaal heel snel.
Ik had mijn opa zijn hand vast toen hij overleed…
en op dat moment van overlijden voelde ik hem gewoon zijn lichaam uitgaan. zijn hand voelde niet meer zo warm als dat ie altijd was.
ik mis hem echt verschrikkelijk, hij was een een 2e vader voor me en we hadden altijd de grootste lol samen.

Dit is de eerste keer dat ik het eigelijk opschrijf en ik merk dat ik dat best moeilijk vind.

Heel veel sterkte lieve Martine

Liefs, Melanie

Anita te Gussinklo -

Prachtig en pakkend geschreven Martine.
Ik hield het niet droog, Verschrikkelijk dat zo’n lieve man dat dan moet overkomen.

Anne -

Ik heb helaas op 16 maart 2015 afscheid moeten nemen van mijn lieve moeder. Ik nog mijn vader mijn moeder koosnaampje roepen toen ze achterover viel toen ze stierf. Door de angst die ze voor de dood had vocht ze als een leeuw. Jammer genoeg heeft longkanker de strijd gewonnen. Dag lieve mama <3

Martine -

Gecondoleerd Anne, sterkte met dit grote verlies!

Susannah -

Heel veel sterkte!! Zelf weer ik er helaas ook alles van.. Sinds mei 2013 staat mijn wereld al helemaal ondersteboven. Toen werd er bij een familielid kanker geconstateerd. Midden in het leven stond hij, met een prachtig jong gezin. Hij heeft uiteindelijk nog een jaar geleefd. In december 2013 kreeg nog een familielid kanker en overleed een dag voor kerst.. En daarna volgden nog 8 dierbaren. En het houdt niet op.. In januari 2015 kreeg nog een familielid kanker en is nu bijna aan het eind van het leven.. Elke maand sinds 2013 ben ik wel ongeveer iemand verloren. En het gaat maar door…

Susannah -

Maar door dit alles besef je wel ontzettend goed hoe bijzonder het leven is. Dat je moet stilstaan bij elk moment. Dat je moet genieten van alles wat je hebt, meemaakt, de mensen die je nog wel hebt. Hoe rijk het leven is en dat je er alles uit moer halen wat er in zit. Ik merk dat ik meer uit m’n comfortzone ga, minder van anderen aantrek en bewust kies om te leven. En om 100% mezelf te zijn. Ik probeer alleen nog maar dingen te doen waar ik positieve energie van krijg en daardoor mijn leven, het leven dat je maar 1 keer leeft, optimaal te benutten.

Martine -

Wat ontzettend knap dat je zo positief in het leven probeert te staan ondanks alle dierbaren die je verloren hebt en dat zijn er nogal wat. Ik heb daar enorm veel bewondering voor, bedankt voor je reactie. Ik hoop dat ik zelf ook later zo positief kan blijven als ik meer dierbaren verlies.

Susannah -

Bedankt!! <3

Deborahschrijft -

Jeetje wat heftig! Heel heel heel erg veel sterkte!!

Susannah -

Bedankt!! <3

Sheela -

:'( wow wat heftig! Ik heb het zelf nog nooit meegemaakt hoe het is om iemand te verliezen, ik zou niet weten hoe ik me zou voelen en hoe ik me zal gedragen. Ik denk er vaak aan en bene cht bang voor de dood. Niet mijn dood, maar de dood van een dierbare..
Ik wens je heel veel sterkte! Je hebt er een prachtige post over gemaakt xx

An @ nononsonsmoms -

Ik kom net thuis van de begrafenis van mijn grootvader en ik bots hier op jouw post. Het doet me wat. Het zijn emotionele tijden. Ik kan soms nog steeds niet geloven dat het echt gebeurd is, dan vraag ik me af wanneer ik zal wakker worden uit deze nare droom. Het is de eerste keer dat ik iemand die me zo dierbaar is, verlies. Het zal wel wat slijten, maar voorlopig neem ik de tijd om te rouwen. Het doet zo’n pijn.

Martine -

Ik begrijp je pijn heel goed, neem inderdaad de tijd voor jezelf en praat er veel met anderen over…heel veel sterkte!

Diana -

Tranen lopen over mijn wangen, wat heb je dit mooi geschreven!

Sarah -

De tranen stromen over men wangen terwijl ik dit berichtje schrijf.
Ik ben mijn oma nu exact drie weken geleden verloren.
Op 7 maart 2015 viel plots het woord kanker.
Die ochtend stond ze op met rugpijn, de dokter stuurde haar naar het ziekenhuis en nog geen drie uur later stortte mijn wereld in.
De liefste schat die al heel men leven naast me stond en me overal in steunde stierf na een helse strijd.Ze is gestorven met de hele familie rond zich, ik kan me geen mooiere manier voorstellen.

En toch is er geen plaats voor verdriet, want zo gaat dat tegenwoordig in onze maatschappij.
Je moet doorgaan en mag vooral geen traan laten zien. Er wordt weinig respect getoond van buitenstaanders. Iedereen die iets van je verwacht stelt hoge eisen waaraan je moet voldoen, zelfs al kan je dit eigenlijk niet.
Ik heb dus maar 1 boodschap voor iedereen: Maak plaats voor verdriet, bij jezelf en anderen.

Martine -

Ah heel veel sterkte Sarah, wat een klap voor je! Mijn advies voor jou: Probeer toch plaats te vinden voor je verdriet als dit kan, trek je even terug ‘s avonds op een kamer bijvoorbeeld. Ik heb destijds een week vrij genomen van mijn werk en daarna moest ik ook weer verder. Dat is heel moeilijk, maar zorg dat je in ieder geval zelf plaats maakt voor je eigen verdriet. Heel erg veel sterkte en de tijd zal langzaam maar zeker alle wonden helen zodat je over een paar jaar met een glimlach aan je oma terug kunt denken…voor nu wens ik je veel sterkte en kracht toe <3

Diana -

Veel sterkte <3

Deborahschrijft -

heel erg veel sterkte!!

Eva -

Mooi geschreven Martine! Ik ben zelf nu 14 en ben op 5 jarige leeftijd mijn vader verloren. Hij was toen ook 40. Mijn opa overleed toen ik 1 was, dus die heb ik al helemaal nooit gekend. Mijn oma is in 2013 overleden. Ze zijn allemaal overleden aan kanker, ben dus altijd wel een beetje bang geweest dat het in de familie zit. Vooral toen mijn tante in zomer’13 borstkanker kreeg, gelukkig is ze nu genezen! Heel veel sterkte deze dagen x

Joyce -

Mooi geschreven! Wat een geweldige man moet het zijn geweest! Ik vraag mij altijd af, waarom gaan de goede mensen altijd dood… Degene die keihard werken, altijd voor iedereen klaar staan enz! Ik krijg gelijk flashbacks naar 6 jaar geleden toen mijn vader overleed aan kanker…

Nathalie -

Brok in me keel lieve nicht.
Heel veel sterkte vandaag! (Ook voor je zussen uiteraard)

Liefs, Nathalie

Martine -

Thanks lieverd <3

Kimberly -

Het kippenvel staat me nog steeds op mijn armen. Nee, over mijn hele lichaam. Tijdens het lezen kreeg ik steeds golven kippenvel. Ook ik heb mensen verloren, net zoals de meesten..

Joell93 -

Jeetje, wat ontzettend heftig. Ik weet sinds een half jaartje helaas ook hoe het is om een dierbare te verliezen en dat is gewoon onwerkelijk zwaar.. Fijn dat je zoveel mooie herinneringen aan je zwager hebt, probeer daar vooral aan te denken. Heel veel sterkte vandaag <3

Liefs

Mariska -

Wat mooi geschreven Martine! Wat verschrikkelijk moet het voor jou en je familie zijn om zo’n lieve en bijzondere man te verliezen. Het is (over 3 dagen) 7 jaar geleden dat mijn vader is overleden aan alvleesklierkanker. Stomme ziekte, als het ontdekt is, is er meestal al niks meer aan te doen. Mijn opa, oma en hond zijn binnen diezelfde tijdsperiode van 2 jaar ook overleden. Op zo’n moment wordt je geleefd, ik vind het altijd heel raar om me te beseffen dat het lijkt alsof de tijd stilstaat als je in zo’n periode van rouw zit, maar dat het leven voor anderen zijn normale gangetje gaat. Nu dit allemaal 6 jaar geleden is kan ik alleen maar dankbaar zijn dat ik deze lieve mensen en mijn hond in mijn leven heb gehad. Het voelt wel nog steeds raar op alle feestelijke- of herdenkmomenten, ik denk dat dat ook zo zal blijven.

Martine -

Dat is inderdaad zo, we moeten zeker dankbaar zijn dat we deze mensen hebben mogen leren kennen. Wat is kanker toch een rotziekte! Ik herken helemaal wat je zegt over dat de tijd stil staat maar iedereen gewoon verder gaat. Soms zou je op dat moment willen, dat alles en iedereen even stil is.

shaan -

Mooi geschreven Martine en veel sterkte op deze dag. Ook ik weet wat het is om een naaste te verliezen. Toen ik 10jaar was is mijn oudere broer, toen 20jaar, gestorven in een auto-ongeluk. Zoiets verandert heel je gezin. In 2009 heb ik ook mijn papa moeten afgeven. Hij had een longembolie. Ik heb van beide geen afscheid kunnen nemen, het kwam allemaal zo onverwacht. Het deeltje waarin je het hebt over de angst om mensen te verliezen, snap ik helemaal. Die angst speelt wel bijna elke dag. Mijn boodschap is genieten van elke moment dat je samen bent :-)

Martine -

Bedankt voor je mooie boodschap! Wat heftig moet dat zijn (geweest) voor jou maar ook voor je moeder, sterkte <3

Melvie -

Mooi geschreven Martine, ik voel de liefde en warmte voor je zwager!

Amelie -

Wat een mooi verhaal en wat goed dat je het durft te vertellen, ook de mensen in de reacties.

Ines -

Wat heftig. Maar erg mooi verwoord.
Sterkte vandaag.

Daphne -

Wat mooi geschreven!
Ik ben mijn opa en oma van mijn vaderskant allebei verloren. Mijn oma toen ik 9 was en mijn opa toen ik 17 was. Hij kon het verlies van zijn vrouw niet goed aan en heeft min of meer zelfmoord gepleegd door te stoppen met eten. In 3 maanden ging hij van een gezonde man naar een afhankelijke dunne man aan de beademing. Dat was erg zwaar om te zien en het heeft ook erg lang geduurd voor ik het kon verwerken, omdat ik zo boos was op hem. Nu zie ik ook wel in hoeveel pijn hij heeft gehad en eigenlijk is het ergens ook wel heel erg lief, de liefde zat zo diep!
Mijn andere opa is 10 maanden geleden overleden op 89-jarige leeftijd. Hij is nooit ziek geweest en heeft tot het laatste moment bijna gewerkt in de tuin en de dakgoot schoongemaakt. Hij is eigenlijk vrij onverwachts achteruit gegaan (zijn longen konden het niet meer aan door de oudheid) en is omringt door zijn kinderen en vrouw overleden. Ik was helaas net te laat (hij woont anderhalfuur bij ons vandaag en ik was onderweg). Ik ben wel blij dat hij niet hoefde te lijden en eigenlijk heel rustig in zijn eigen stoel in zijn eigen huis is overleden.

Laura -

Wat mooi geschreven Martine, ik kreeg tranen in mijn ogen. Prachtig hoe je je zwager beschrijft, wat een fijne man moet dat zijn geweest. Over vijf dagen is het alweer een jaar geleden dat ik een goede vriend verloor aan een verkeersongeluk. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren dat ik een telefoontje kreeg. De mooie herinneringen blijven we koesteren, dat is het belangrijkste <3

Marnel -

Wauw dit is een mooi verhaal Martine en tegelijkertijd ook een verschrikkelijk verhaal. Maar wat heb je dit mooi opgeschreven! Het is echt een verschrikkelijke pijn als je een dierbare moet verliezen.

Daniëlle -

Wat erg Martine, echt een heel mooi artikel. Echt tof dat je dit opschrijft. Je zwager lijkt me een hele bijzondere man. Zelf heb ik iets soortgelijks meegemaakt (voor zover je kan vergelijken in zo’n situatie). Mijn nichtje van 3 kreeg een paar jaar geleden een zeldzame vorm van kanker en overleed binnen een half jaar. De hele familie was er kapot van. Ik kan alleen maar terugdenken aan de momenten dat ze mij niet los wilde laten als ze naar huis moest. Het was echt een schat van een kind.

Martine -

Zo drie jaar nog maar, wat ontzettend heftig zeg. Ik kan me niet indenken hoe erg dat moet zijn. Raar he, dat iemand zo snel er opeens niet meer kan zijn. Het is soms niet te bevatten..

Marianne -

Alvleesklierkanker is echt heftig. Mijn opa glipte binnen drie weken door onze vingers. Hij is nu bijna een maand geleden overleden. We stonden erbij en keken er naar.

Margot -

Mooi geschreven! Hij klinkt als een bijzondere man!

Natasja -

Wow…. Wat heb je dit mooi verwoord. Ik heb de tranen in m’n ogen staan. Ik heb tot nu toe zelf niet zoiets meegemaakt maar ben wel bang voor de dag dat m’n ouders overlijden. Bij m’n vriend heb ik van dichtbij gezien hoe ontzettend ingrijpend dat is om je moeder te verliezen, dat wens ik niemand toe.

Heel veel sterkte en koester de prachtige herinneringen die je aan je zwager hebt.

Syl -

Ik heb gisteravond afscheid genomen van mijn lievelingstante. Ze had plots een hartstilstand en is in het ziekenhuis niet meer wakker geworden. Het is heel onwerkelijk om afscheid te moeten nemen van iemand die in een kunstmatige coma gehouden wordt, maar er eigenlijk niet meer is. Niemand zag het aankomen.
Ik wacht nu op het telefoontje, dat ik niet wil krijgen, maar toch echt in de loop van de dag zal komen.

Willemijn -

Aah wat verdrietig zeg! Sterkte!

Martine -

Ahhh wat erg voor je Syl :( Heel erg veel sterkte!

Deborahschrijft -

heel veel sterkte!

Evelien -

Een heel mooie ode aan je zwager heb je geschreven! Bijna 4 jaar geleden is mijn tante/reserve mama (zoals ik haar noemde) overleden. Ik was op dat moment een half jaar eerder bevallen van mijn zoontje en gelukkig heeft ze hem nog gezien en gekend. Mijn tante is overleden aan botkanker en liet drie jonge kinderen achter. Zo vreselijk verdrietig is die periode geweest wat ik nog steeds moeilijk kan afsluiten.
Wat wel heel bijzonder is, is dat mijn zoontje op het moment dat zij overleed duidelijk lichtgroene ogen had maar een maand later zijn zijn ogen donkerbruin geworden, precies de kleur die mijn tante ook had! Extra bijzonder omdat mijn man en ik allebei lichte ogen hebben! Ik geloof dat haar ziel bij hem is en hij altijd haar bescherming zal dragen.

Martine -

Wauw wat een verdrietig maar tegelijkertijd ook een mooi en bijzonder verhaal, kippenvel! Veel sterkte!

Veronique -

Mooi beschreven.

Kim -

Wat heb je dit prachtig geschreven Martine! Ik ben zelf 2 bijna 3 jaar geleden mijn opa verloren. Ik mis hem nu nog steeds elke dag. Ik zag mijn opa niet heel vaak maar als ik hem zag wist je dat het goed zat.

Liefs,
Kim

Dionne -

Wat onwijs mooi geschreven, ik kreeg er een brok in mijn keel van. De liefde voor je zwager straalt er af, zelfs nu nog 7 jaar later!
Koester de herinneringen, want dat is hetgene wat mij er altijd door heen trekt

Renske -

Wauw, prachtig geschreven! Ik heb een brok in mijn keel en mijn tranen prikken achter mijn ogen. Door het verhaal heen lees ik wat voor bijzonder man jouw zwager was (en nog steeds is in jullie harten). Bijzonder dat je dit met ons hebt willen delen. Het verdriet om het verlies zal nooit verdwijnen, maar het zal langzaam een plekje krijgen.

Anouk -

wat heb je dit mooi beschreven! Ik weet hoe heftig het is om iemand waar je veel van houd in zo’n korte tijd te moeten verliezen door die nare ziekte. Verdriet slijt gelukkig en maakt plaats voor inderdaad die mooie herinneringen en leuke dingen die er geweest zijn maar het blijft moeilijk. Vind ik soms in ieder geval. Veel sterkte op deze dag

Paula -

Wow wat een heftig verhaal. De vader van vriendinnen van mij is ook een paar jaar geleden overleden aan alvleesklierkanker. Vreselijk hoe snel zo iets kan gaan.

Sterkte vandaag! 20 mei is voor mij juist een hele andere dag omdat het mijn verjaardag is. Maar ik kan me zeker voorstellen dat dit een bijzondere dag voor je is.

Suzanne -

Wat mooi verwoord allemaal. Heel knap geschreven en wat een heftig verhaal. Het is vervelend om een dierbare te moeten verliezen. Dat merk je heel je leven.

Marla -

Helaas heb ik het mee moeten maken. 4 Jaar geleden is mijn zusje overleden, toen 13 jaar, dus dat was best heftig natuurlijk. Zoals jij ookal zei: door de jaren heen wordt het verdriet wat minder, maar het zal nooit weg gaan.

Martine -

Ach wat erg voor je dat je haar moet missen, zo jong nog! Sterkte Marla!

Liset - Beautydagboek -

Wat heb je dit mooi beschreven, heel integer en je hebt hem prachtig omschreven. Wat moet dit een gemis in jullie familie zijn en vooral voor zijn kinderen. Heel mooi dat je hem hebt mogen leren kennen in je leven.

Dita -

Wat heb je dit mooi geschreven! Het is verschrikkelijk om een dierbare te verliezen. Ik ben zelf mijn opa en oma’s kwijt en vriendinnen van.mij een van hun ouders. Echt verschrikkelijk voor ze. Zo jong al gegaan.

Sophie -

Wat prachtig geschreven Martine, ik las het met een broek in mijn keel

lucindainwonderland -

Het is vreselijk om iemand te verliezen die zo’n indruk op je leven gemaakt heeft en die je dan zo ziet aftakelen in korte tijd. Ik verwacht dat het bij mij ook niet lang meer zal duren voor ik weer iemand ga verliezen waarvan ik het super zonde vind. De dood komt nooit op een goed moment en het is een pijn die zijn sporen achterlaat. xxx Lucinda

Iris | Todayslipstick -

Prachtig geschreven, gisteren was de dag dag mijn opa 7 jaar geleden is overleden, een paar jaar later ben ik ook mijn oma overleden. Ik mis haar nog elke dag, we hadden zo een hechte band en het is zo snel gegaan, allemaal heel onverwachts. Soms als ik met iets zit denk ik was oma hier maar, zij zou wel weten wat ik moest doen, dan konden we praten en zij zou dan een grapje maken en me een dikke knuffel geven. Heel veel sterkte vandaag Martine <3.
Liefs, Iris

Leah -

Wat een ontroerend verhaal en zo herkenbaar. Kon je diegene nog maar even terughalen om nog één keer te zien en spreken.
Ook al zijn sommige dingen zo lang geleden, het is goed om het terug te halen. Het kan opluchten om erover te praten en het is goed dat anderen ook weten dat jij die persoon nooit zal vergeten. Het is mooi om te lezen dat je zwager zo’n grote positieve invloed op jullie gezin heeft gehad!

Martine -

Ik vind dat ene tekstje daarom zo mooi: I wish heaven had visiting hours! Dat zou nog eens fijn zijn, al mocht je er maar eens in de 10 jaar heen 😉

Kimberley -

Wat ontzettend mooi geschreven Martine, het moet toen een heftige periode voor je geweest zijn :( Gelukkig kan je er nu in ieder geval (ook) met een lach aan terugdenken. Ik heb het geluk dat ik alleen mijn opa en oma heb moeten begraven, maar om een jonge dierbare te verliezen lijkt me nog heftiger. Zeker omdat het dan zo onverwacht komt.

Melanie -

“ik heb het geluk dat ik alleen mijn opa en oma heb moeten begraven”
Hoe durf je dat geluk te noemen? en uberhaupt te zeggen.
mijn opa is nog niet zo lang overleden waar ik echt een hele hechte band mee had, hij was een soort 2e vader voor me. en ik mis hem verschrikkelijk.
Ik zou alles doen om hem terug te halen..
Ik snap niet dat je dat geluk kan noemen…

mari -

wat heftig! gecondoleerd♥

Mariska -

Ik denk niet dat ze het zo bedoeld..

Reageer ook