Ongepland of ongewenst zwanger

Al vier jaar lang slikte ik trouw de pil. Nog nooit was ik hem vergeten. Maar in het tweede jaar van mijn studie, het collegejaar was net begonnen, kwam ik er achter dat ik twee dagen achter elkaar de pil was vergeten. De schrik sloeg me om het hart en een paar weken later werd ik niet ongesteld. Ik was zwanger!

Foto door Milada Vigerova

Djurre en ik waren nog maar 2 jaar samen en woonden net een jaar samen in een studentenhuis op een zolderkamer van 25 vierkante meter. Ik was 19 en hij 22. We studeerden allebei nog en hadden heel weinig geld. Onze situatie was verre van ideaal om een kindje te krijgen en daarnaast stond het ook nog lang niet op de planning! Nooit had ik gedacht dat mij dit zou overkomen… Ik was altijd zo secuur geweest als het om anticonceptie ging, en nu was ik na één foutje gelijk zwanger!

Djurre en ik wisten ons geen raad met de situatie. We wilden graag kinderen samen. Later. Djurre wilde absoluut nu nog geen kind, dat stond voor hem als een paal boven water. Ik was het met hem eens dat dit inderdaad geen goede timing was, maar direct over een abortus praten was voor mij een brug te ver. Hoe zou ik een gezond kindje nou weg kunnen laten halen met mijn chromosoomafwijking? Ik zat met mijn handen in het haar.

We durfden het niemand te vertellen. Ook niet aan mijn moeder. Anticonceptie en ongepland zwanger raken waren bij mij thuis geen taboe en mijn moeder had me toen kunnen helpen, maar toch durfde ik haar niet in vertrouwen te nemen. Ik schaamde me. Ook Martine of andere vriendinnen heb ik het op dat moment nooit verteld. Twee weken lang voelde ik me moedeloos en alleen. Djurre en ik wisten dat we wat moesten gaan doen, want niets doen kon ook niet veel langer. Naar schatting was ik inmiddels 6 weken zwanger. We moesten het iemand vertellen, of in elk geval naar de huisarts gaan…

Maar een paar dagen later kreeg ik hele erge krampen. Ik vond bloed in mijn ondergoed en een paar uur later zag ik ook ‘klontjes’ weefsel. Ik wist gelijk dat dit een miskraam was. Op dat moment was ik alleen maar opgelucht. Ik was opgelucht omdat het ‘probleem’ zichzelf had opgelost. Ik hoefde nu zelf geen keuze te maken, mijn lichaam dat al gedaan. Het was op dat moment het beste wat me kon overkomen.

Jarenlang heb ik eigenlijk nooit meer aan die periode en miskraam gedacht. Het was goed zo en al heel snel hadden we de draad weer opgepakt. Maar nu we zelf actief bezig zijn met het krijgen van een kindje, denk ik er regelmatig aan terug. Ergens vind ik het wel een geruststelling dat ik nu weet hoe een miskraam ‘voelt’ zonder dat er aan die herinnering veel verdriet gekoppeld zit. Djurre en ik hebben elkaar in die tijd nog beter leren kennen en het waren een paar pittige weken voor ons samen. Maar nadien werden we juist hechter. Verder vraag ik me nu nog wel eens af waarom ik toen toch niemand in vertrouwen heb durven nemen… Waarom schaamde ik me toch zo?

Pas een paar maanden na de miskraam heb ik een paar vriendinnen durven vertellen over wat er gebeurd was. En waar ik toen achter kwam, is dat ik niet de enige was. Bijna iedereen had ook wel eens zoiets meegemaakt. Bij de één was de condoom gescheurd, dus had ze een morning after pil geslikt. Een andere vriendin vertelde dat ze ook al eens zwanger was geweest, en bij 10 weken een miskraam had gehad. En weer een ander vertelde over haar abortus. Ook waren heel veel meiden wel eens bang geweest dat ze zwanger waren. Zo hoorde ik steeds vaker verhalen van meiden bij wie er iets met anticonceptie niet goed was gegaan en/of zwanger waren geraakt. Ongepland of ongewenst zwanger gebeurt véél vaker dan je denkt en er wordt maar weinig over gesproken! Het is een enorm taboe in onze moderne samenleving en schaamte legt veel vrouwen het zwijgen op. Maar als één vrouw besluit haar verhaal te delen, dan merk je dat er velen volgen.

Ik denk dat het belangrijk is om dit taboe te doorbreken. Als je zo iets meemaakt (of mee hebt gemaakt), dan is het vaak een hele steun om te weten dat je niet alleen bent. Wat je situatie ook is en wat je ook besluit te doen, (bijna) niemand maakt dit door zonder enige emotie en het is vaak iets wat je je hele leven bij blijft.

Wil je een comment achterlaten? Heel graag! Wil je dit anoniem doen, vul dan bij de comments een alias in en een nep-emailadres zoals anoniem@anoniem.nl.

Via de radio hoorde ik laatst over het FIOM. Een steunpunt bij ongewenste zwangerschappen. Mocht je in zo’n situatie zitten en je zoekt professionele hulp, kijk dan op hun website.

76 reacties

T. -

Misschien helpt het zo om er mee voor de dag te komen en er over te praten. Het doorbreekt taboes, en weet dan niet met wie je er over kunt praten omdat er meestal een waas van geheimzinnigheid om heen hangt. Dit zorgt er voor dat er meer zijn die er over durven te praten. Het valt niet altijd mee om zo maar iemand in vertrouwen te nemen als het gaat om dit soort ingrijpende situaties c.q. onderwerpen. Het is alsof je een drempel over moet om over zoiets te praten. Je kunt het moeilijk opkroppen of voor je houden. Iemand die weet waar je het over hebt en ook al zijn het moeilijke onderwerpen er ergens mee naar toe kunnen om hun ervaring te delen. . .

Anoniem -

Lieve Willemijn,
Wat verschrikkelijk om zoiets mee te maken! Ik kan me er zelf niets bij voorstellen…
Ik herken wel wat je schrijft. Ik heb geen broers of zussen maar toen ik vijf was was mijn moeder ook 8 weken zwanger toen ze een miskraam kreeg. Ik heb daar toen der tijd niet zo veel van meegekregen, want mijn ouders hadden mij nog niks verteld, eigenlijk niemand nog iets. Achteraf is er onderzoek gedaan en toen hebben artsen gezegd dat het kindje waarschijnlijk zo’n grote handicap had dat het niet voor leven vatbaar zou zijn. En als het toch gezond geboren zou worden dat we er heel veel zorg aan zouden hebben. Ik denk elke dag aan mijn broertje / zusje, en hoe het geweest zou zijn als hij / zij er nu wel (gezond of niet) was geweest. Stiekem mis ik hem / haar wel een beetje.
Maar wat fantastisch dat er nu een gezond mannetje op komst is! Geniet ervan! Heel veel liefs xx

- -

Hee Willemijn! Ik lees met plezier jou artikelen,je omschrijft het mooi! En tijd terug las ik in een artikel dat jij je kindje weg zou laten halen als het een handicap heeft. Ik begrijp je argumenten wel goed! Ik weet dat je ook en zus hebt met en handicap en dat je de “gevolgen”(waarschijnlijk) maar al te goed kent. Zelf ben ik 17 jaar en volg en de opleiding SAW persoonlijk begeleider gehandicaptenzorg, het zijn prachtmensen! Ik heb ervaring met verschillende soorten handicaps en niveaus! Het is echt geweldig werk, en ik weet zeker dat ook een kind met een handicap ontzettend mooie dingen met zich mee brengt. Daarnaast vind ik dat als je zwanger wilt worden en bent, dit een keuze is en daarom verantwoordelijk bent voor de gevolgen. Uit geloofsovertuiging is mijn mening dat je niet degene bent die mag beslissen over iemands leven(of in dit geval “dood”) maar in sommige gevallen is dit erg lastig. Ik wil je niet aanvallen, maar graag mijn mening laten horen. Ik hoop dat ik dit op n goede manier heb gedaan.Gelukkig mag je genieten van een gezond kindje, ik hoop dat dit zo mag blijven, en ontzettend veel geluk met jullie; “Gaai” Liefs X

Fem -

Dapper van je Willemijn!

Ik ben zelf nu 17 jaar en moeder van een dochtertje van 10 maanden. Mijn vriend en ik hebben er toen voor gekozen om haar wel te laten komen omdat ik het gewoon een moord vind. Mijn schoonmoeder past altijd op, en dat gaat prima.

eline -

Aangezien we nu toch openhartig aan het doen zijn, ik ben 15 en ik heb al een halfjaar een vriendje, wij hebben al wel eens seks gehad (veilig!) maar ik ben niet aan de pil en wil deze keuze goed overwegen.. iemand met meer ervaring hier in tips of advies? en willemijn bedankt voor je openhartigheid en wat een ontzettend mooi artikel! xoxo

Frederieke -

Jeetje, wat zijn jullie altijd openhartig en je ziet je krijgt er veel voor terug! Zelf ben ik ook ongepland zwanger geraakt op mijn 22e en daarbij ik kwam er laat achter. Nu 11 jaar later ben ik mama van een prachtige zoon. Het is een heel verhaal eigenlijk, maar ik wil het nu niet 1,2,3 als comment vertellen. 😉
Ik hoop oprecht dat het jullie gegund is om ook prachtige kindjes te krijgen! Veel liefs

Maaike -

Ik was 18 toen ik ongepland zwanger raakte, omdat ik de pil te slordig slikte. Ik ben nu 25 en heb een mooie dochter van zes jaar. :) Gelukkig is bij mij alles goed afgelopen. Ik ben nog samen met mijn vriend, ging al samenwonen en heb mijn opleiding af kunnen maken. Ik vind het super dat je dit verhaal durft te delen. Er is zo’n taboe over verschillende belangrijke onderwerpen waar wij als vrouwen elkaar juist in kunnen helpen! (Miskramen, abortus, vruchtbaarheidstrajecten, ongepland zwanger.) Ik schrijf af en toe op mijn blog over mijn eerste zwangerschap, vruchtbaarheidstraject voor baby #2 en de twee miskramen die ik heb gehad. Neem gerust een kijkje.

Ik hoop dat het bij jullie nu snel raak is.. 😀

jilte -

Mag ik vragen hoe je blog heet?

Anoniem -

Ongelooflijk dapper van je dat je dit soort verhalen durft te delen willemijn! Ik zelf ben inmiddels 2 jaar samen met mijn vriend.. Omdat ik helemaaaal niet van al die hormonen in anticonceptie hou, en hij nog minder dan ik, hebben we samen besloten het gewoon met condoom te doen.. Maar ja, die scheuren ook wel eens… De eerste keer dat dat gebeurde heb ik de morning after pil genomen, maar daar ben ik toen zo ziek van geweest dat ik dacht: dit nooooit meer. De keer hierna ben ik doodsbang geweest voor een zwangerschap, maar gelukkig – twee weken telaat – werd ik gewoon ongesteld.. Nu kan ik niet wachten tot een van ons een vaste baan krijgt en we een huisje hebben.. Hopelijk mogen wr dan onze kinderwens verwezelijken

Eilish (artisticstateofmind) -

Mijn zusje is 18 en afgelopen januari bevallen van een gezond schattig jongetje! Ik vind het vooral vervelend dat zóveel mensen meteen een link maken naar de programma’s zoals tienermoeders en 16 and pregnant. Bij mijn zusje kwam het door een pilwissel & een gescheurd condoom (grappige broertjes van haar vriend) en toen was ze zwanger. Huilend kwam ze de woonkamer in. Maar met onze armen wijd open hebben wij haar opgevangen. Ze maakt haar studie dit laatste jaar nog af en het gaat allemaal prima. Mn moeder en haar schoonmoeder kunnen oppassen (en ik natuurlijk ook).

Ik vind dat het totaal ligt aan de situatie. Haar vriend heeft een vaste baan en ze hebben ook een huis gekocht. Iedereen staat achter ze; dat is geen enkel probleem. het gaat ook echt heel goed! Ik ben trots op haar.

Ondanks dat ik zelf veel minder geld heb, zou ik het kindje toch houden als ik zwanger zou zijn. Ik krijg het niet over mijn hart heen om een kindje te vermoorden. Mijn kindje. Zo zie ik dat echt, moord.

En ik heb nu ook gezien dat iedereen achter mijn zusje staat. Ik ben 3 jaar ouder, mocht het gebeuren, heb ik sowieso steun genoeg.

Eva -

Wat dapper dat je hier over schrijft. Mijn man en ik zijn al 4 jaar bezig een kindje te krijgen incl. ziekenhuis hormonen en de hele rataplan. Helaas heeft het tot nu toe niet zo moge zijn en word ik ook nog eens heel ziek van de medicijnen… Wel heb ik eens een soortgelijke situatie als die jij omschrijft meegemaakt een paar maanden terug. Ik werd ‘s ochtends wakker en het hele bed en mijn pyjama waren rood. Ik bedacht me pas later dat het misschien een miskraam zou kunnen zijn geweest (ik werd ook wakker van de pijn). Eerst huilde ik vooral van de schrik, maar later ook van de teleurstelling. Niet zwanger kunnen worden is al zwaar , maar het idee dat je het misschien was en het mis ging misschien nog wel meer. We bevinden ons ook op een leeftijd waar iedereen om on heen kind na kind krijgt wat het ook niet makkelijker maakt. Maar we houden vol!
Ik hoop dat jullie ook snel een kindje in jullie leven mogen verwelkomen en ik vind het echt ontzettend moedig dat jij al deze verhalen met ons als lezers deelt. En ondanks dat het voor mij moeilijk is dit soort artikelen te lezen of te zien en om te zien dat andere mensen of bloggers kinderen krijgen doe ik het toch. Ik wil niet verbitterd raken, daar is het leven te mooi voor 😉 xx

Anouk -

Jeetje Willemijn heftig weer. Dapper dat je ook dit weer met ons deelt. Toen ik 20 was heb ik gedacht dat ik zwanger was pfff wat was dat killing loos alarm gelukkig achteraf. Ik met mijn beperking in een rolstoel moest er niet aan denken.

Jessica -

Wauw, wat goed dat je je verhaal deelt! Ik denk dat er inderdaad ook een taboe op rust en hopelijk zijn er meiden/vrouwen die hier steun uit kunnen halen en beseffen dat dit iets is waar je altijd over moet praten, ook als het eindigt in een miskraam. Als je het niet durft met een bekende, ga dan alsjeblieft naar je huisarts. Die mag tegen niemand iets zeggen ivm beroepsgeheim. Maar erover praten helpt wel en het is voor de huisarts ook goed om te weten, mocht je ooit weer zwanger willen worden. Willemijn, nogmaals top dat je je verhaal hebt gedeeld!

Heleen Schrijvershof -

Knap dat je hierover schrijft. Dit soort dingen zijn altijd heel persoonlijk en er zitten inderdaad vaak twee verschillende kanten aan het verhaal. Ik wist ook niet dat een miskraam zo vaak voorkwam tot ik er zelf één kreeg en toen hoorde ik net als jij opeens van allerlei vrouwen verhalen. Ik heb er in ieder geval van geleerd dat het heel normaal is dat het niet bij iedereen zo is dat ze gelijk na 1 maand zwanger zijn. Dat zorgde ervoor dat ik toen ik een jaar later (pas) zwanger was van mijn zoontje ik over het algemeen heel relaxed mee om heb kunnen gaan. Super dat je dit deelt en ook gaaf om te zien dat er zoveel persoonlijke reacties op deze blogpost komen.

B. -

Wat dapper van je Willemijn om dit te vertellen.
Ik ben op mijn 16e zwanger geraakt van mijn toenmalige vriendje. Toen ik erachter kwam was ik al 10 weken zwanger. Destijds koos ik voor een abortus, maar kreeg ik na een aantal jaren een depressie omdat ik het nooit echt heb verwerkt en een schuldgevoel kreeg. Daarnaast uitte het zich ook lichamelijk, waardoor ik kilo’s afviel. Het is dit jaar al 11 jaar geleden en ik heb er pas sinds 2/3 jaar echt vrede mee wat er toen is gebeurd. Als ik erop terugkijk was dit de beste keuze van mijn leven, daar dacht ik 6 jaar geleden anders over. De jongen met wie ik toen samen was was echt een lul en heeft vreselijke dingen over mij gezegd en in het stadje waar ik woonde kon ik niet over straat zonder te worden aangestaard of uitgelachen. Het was echt vreselijk, maar ik heb het gelukkig achter me kunnen laten en kan er eindelijk over praten zonder dat ik in huilen uitbarst.
Nu ik een stabiele relatie heb wil ik niets liever dan een kindje met mijn vriend en kan ik ook echt niet wachten tot het moment daar is.

Suzanne -

Wat een dapper verhaal van je zeg! Heel knap dat je dit durft te delen, ik kan het aan de ene kant wel begrijpen waarom je je schaamde, maar het is nergens voor nodig. Heel knap van je meid!

Girlygirl -

Ook hier enkele weken terug een miskraam.
door veel stress is de anticonceptie dus niet helemaal lekker gegaan, de fout kans blijft immers en wordt door stress vergroot. vervolgens kwam de tentamenperiode eraan en ook ruzie met m’n vriend, die daarna (ja met ruzie ‘uit elkaar gegaan) op vakantie ging. de stress werd me dus teveel en inderdaad week voordat ik ongesteld moest worden een soort gelijke situatie. ondanks dat ik gewoon m’n ontrekkingsbloeding had gehad (mams was tijdens de zwangerschap van mij ook gewoon ongesteld geworden) toch zwanger dus. zeker zullen we t nooit weten, maar de huisarts en ik denken dat t toch echt een miskraam was.

Simone -

Wat een verhaal zeg! Dapper van je om dit zo naar buiten te brengen, ben het helemaal met je eens dat dit taboe doorbroken moet worden. Erover praten brengt je juist verder, en dit kan iedereen overkomen dus schaamte hoort hier niet thuis.

katrien -

Wow, heftig ja. Ik sta er ook niet bij stil hoeveel vrouwen dit meemaken.
Ik heb gelukkig nog nooit iets gehad of de pil vergeten.
Wel voor ik de pil nam zelfs twee keer the morning after genomen..
Verder heb ik er niet bij stil gestaan eigenlijk.

Lina -

Heel dapper dat je dit zo deelt met ons.

Ik was 17 toen ik zwanger raakte.
Ik was verkracht door een leraar op mijn school en raakte zwanger ( zat aan de pil)
Ik was in shock en heb veel gehad aan de steun van fiom .
Nooit gedacht dat ik dit zou kunnen maar heb het weggehaald. Heb het er heel moeilijk mee gehad maar nu kan ik er beter mee omgaan.
En nu ben ik 23 getrouwd en moeder van een dochter van 3 en een zoontje van 7 maanden.

Marleen -

Mijn moeder zei dat ze bij zowel mij als mijn zusje binnen 1 maand zwanger was. Ik heb ook heel lang gedacht dat zwanger worden een eitje is, maar dankzij alle reacties op jullie blog heb ik me beseft dat het vaak ook andes is. Eyeopener! Ik ben een paar keer door het oog van de naald gekropen maar werd de maand erop altijd ongesteld. Als ik in zo’n situatie zat zou ik nniet weten wat ik zou moeten doen.

Miriam -

Wat mooi dat je dat vertelt, zijn vast vele meiden die hier steun aan hebben!

Nynke -

Ik denk dat er zeker veel meiden/vrouwen zijn die dit verhaal herkennen, altijd goed als er meer openheid over komt!
Zelf heb ik het gelukkig nooit mee hoeven maken..

Nore -

Stoer om hier je verhaal te delen. Ik ben inmiddels ruim een jaar mama van een ongepland maar zeer gewenst kindje. Mijn vriend en ik waren drie maanden samen toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Mijn ouders wonen niet in de buurt en hadden mijn vriend toen nog niet eens gezien, aii. We woonden toen een uur rijden bij elkaar vandaan, maar we geloofden (en geloven) in een toekomst samen, dus ben ik bij hem ingetrokken. We zijn heel gelukkig met z’n drieën en denken aan een tweede kindje. Het scheelt wel dat we allebei afgestudeerd zijn (we zijn 28 en 35) en een prima baan hebben, dus financieel hebben we niks te klagen en de praktische problemen konden we relatief gemakkelijk oplossen. Dat mijn leven zo’n wending heeft genomen, is het beste dat me is overkomen. Had beiden voor geen goud willen missen

iooon -

Jeetje dat het met een paar dagen missen al ‘fout’ kan lopen. Ik heb het zelf nooit meegemaakt, wel ooit een scare gehad maar dan een paar dagen later toch ongesteld.

Kan me wel voorstellen dat het dubbel is om nu, nu je er klaar voor bent, aan terug te denken. Hoewel het toen niet uit kwam, zou het krijgen van een kindje nu heel welkom zijn.

B -

Bedankt om dit te delen! Ook de reacties van andere dames hebben me heel geraakt. Ik en mijn vriend zitten allebei met medische problemen waardoor we moeilijk kinderen kunnen krijgen.
Ik durf eerlijk te zeggen dat ik soms weinig begrip heb voor bepaalde dames die zonder zuchten of blozen even een abortus plegen. En daar schaam ik me soms voor zeker de vorige keer dat een nicht van mij in een bepaalde situatie zat. Ze had haar man bedrogen en haar nieuwe vriend wou absoluut kinderen. Ze werd zwanger maar veranderde plots van gedachte en liet een abortus uitvoeren. Nu is ze weer zwanger maar ze leeft echt heel ongezond (veel roken etc) alsof ze wilt dat ze het kind verliest. Ik schaam me omdat ik de woede in me voel altijd als ik haar zie. Ik kan misschien geen kinderen krijgen en zij speelt met die gave alsof het niet gaat om een leven dat in haar groeit.

Dank jullie dames die hier hebben gereageerd. Ik heb hier eindelijk eens verhalen gehoord van de andere kant en dat geeft me perspectief en een manier om te verwerken. x

E -

Ik snap helemaal hoe jij je voelt. Ik heb iemand in de familie die altijd liep te vitten op kinderen en toen opeens heel blij met het nieuws kwam dat ze een kindje kregen… Geen abortus, maar toch ook een rare situatie als je het zelf al jaren zo graag zelf wilt. Hier ook medische problemen helaas. Sterkte!

Lifesabout -

Ik ben nooit ongewenst of ongepland zwanger geraakt. Integendeel juist: we hebben er heel lang op moeten wachten. Ik ken de situatie dus niet en dat maakt het lastig om erover mee te praten. Ongewenste zwangerschappen voelt voor mij heel raar, juist omdat ik zoveel moeite had om na 3 miskramen zwanger te blijven. Na 1 kindje mag ik ook nooit meer zwanger worden. Het voelt bijna onmogelijk om begrip te tonen voor mensen met een ongewenste zwangerschap, maar aan de andere kant…ik kan er geen oordeel over hebben omdat ik de situatie niet ken. En reageren vanuit je emotie is niet altijd verstandig.
Goed dat er een meldpunt is en dat je er aandacht aan besteedt!

Willemijn -

Ik snap wel wat je bedoelt en zoals je zelf zegt is jouw standpunt vanuit jouw eigen situatie en emotie. Dat is ook logisch! Ik heb beide kanten nu meegemaakt. Nu kan ik me ook niet meer voorstellen dat ik ongewenst zwanger zou kunnen zijn – juist omdat ik het nu zo graag wil -, maar toen destijds was ik dat wel degelijk. Ik vergelijk nu niet het één met het ander, en denk niet ‘Hoe kon ik daar toen zo over gedacht hebben?’ Misschien had ik dat wel sterker gehad als ik destijds een abortus had gedaan, dat durf ik niet te zeggen. Nu ben ik er ‘makkelijk’ onderuit gekomen, om het maar even cru te zeggen. Maar ik denk wel dat je in verschillende fases verschillend over dingen kunt denken, en dat dat ok is. Dat moet je jezelf niet kwalijk nemen, dat hoort bij het leven.

Bedankt voor je persoonlijke reactie! :)

Kimberley -

Beide keren werd ik ongepland zwanger en dwars door de pil heen. De eerste keer was ik negentien, de tweede keer was ik éénentwintig. En nu heb ik twee geweldig mooie kindjes. Heb er niet aan gedacht om ze weg te laten halen, omdat ik het gevoel had en heb dat het zo heeft moeten zijn. Ik ben niet tegen abortus, maar ik hoop wel dat mensen hier goed over nadenken.

Ik begrijp dat het voor jullie toen een opluchting was, heel logisch. Gelukkig ging het dus niet gepaard met veel verdriet. Dat verdriet gun je niemand!

L -

Bizar hoe sommige dingen soms lopen; op dit moment ben ik 19 en sinds afgelopen dinsdag weet ik dat ik zwanger ben. Ik ben heel erg blij met je blogpost van vandaag!
Ik ben per ongeluk zwanger geraakt toen ik van pil overstapte.
Hoewel ik in jouw geval heel goed snap dat je over een abortus niet gelijk wilde of kon beslissen, kies ik wel voor een abortus. Ik ga liever niet in op de reden daarvan.
Ondanks dat de keuze voor een abortus vrij snel gemaakt was, is het niet zo dat ik dat koelbloedig doe. Ik zie erg op tegen het gesprek voorafgaand aan de behandeling, en al helemaal tegen de echo die gemaakt gaat worden. Vanbinnen voel ik me namelijk wel schuldig. Ik ben ook redelijk bewust bezig met gezond eten. Sinds ik het weet heb ik geen alcohol meer gedronken of gerookt. Op een manier vind ik dat ik er toch goed voor moet zorgen zolang het er zit. Dat verwart me ook wel een beetje, want ik laat het toch weghalen?
Ik vind het fijn om te lezen dat er meer meiden van mijn leeftijd zijn die met hetzelfde dilemma hebben gezeten. Vanuit de comments voel ik ook respect jegens elkaar en elkaars standpunt, dat is erg prettig.
Ik weet in elk geval dat ik in de toekomst erg grondig zal omgaan met anticonceptie.
Bedankt voor dit artikel! :)
Veel liefs!

Ilse -

Jeetje wat heftig! Ik wilde je even heel veel sterkte wensen, en ik vind het heel dapper dat je zo’n beslissing hebt genomen.

L -

Bedankt voor je lieve berichtje :)

Willemijn -

Wat ben je een topper dat je dit hier deelt L! Ik denk dat een abortus niet betekent dat je niet om het vruchtje/kindje geeft. Het betekent dat je voor zowel jezelf als het/hem/haar iets beters wenst en dat getuigt van heel veel kracht, zelfkennis en liefde. Verre van een koelbloedige keuze dus! Ik wens je heel veel sterkte de komende periode. Dikke knuffel!

L -

Dankjewel Willemijn, dat doet me goed

Kimberley -

Ik was negentien en alleenstaand toen ik mijn zoontje kreeg, dus dat je jong bent en alleen, hoeft niet meteen een abortus te betekenen, toch? Denk er goed over na, want voor mijn gevoel ben je er al mee bezig om voor je kindje te zorgen :-)

patricia -

Natuurlijk kun je er wel voor kiezen om het te houden maar als je 19 bent en je krijgt een kind is je ‘zorgeloze’ tijd voorbij. Daarbij is het toch veel mooier om eerst een fijne en stabiele relatie te hebben wanneer je zwanger raakt? Dat je er samen al over gesproken hebt en gefantaseerd. De kans dat je de rest van je leven bij elkaar blijft als je zo jong bent is tegenwoordig niet meer zo groot. Je maakt in die jaren nog zo’n ontwikkkeling door, wat ook nodig is om te leren wat je nou echt belangrijk vindt in je leven, dat het soms logisch is dat je ieder een andere weg inslaat. Dan kun je er natuurlijk -alleen- voor kiezen maar heb je beslist hulp van je omgeving nodig. Een abortus is een hele heftige beslissing en ook dat blijft de rest van je leven ergens bij je aanwezig. Wat kan helpen is op te schrijven waarom je er op dat moment voor kiest en welke emoties je er bij hebt. Dat kun je jaren later nog terug lezen op momenten dat het weer boven komt. Echte spijt hoef je niet te voelen want op dat moment was het gezien de omstandigheden voor jou de beste oplossing. Sterkte voor iedereen die met een ongewenste zwangerschap te maken heeft.

L -

Hey Ilse, bedankt voor je reactie :). Het is lief dat je met me meedenkt. Ik ben er inderdaad ook van overtuigd dat als ik het graag genoeg wil, ik ook vast wel een manier zal vinden. Ik heb dan ook zeker veel respect voor jouw keuze, het zal vast niet altijd makkelijk zijn geweest. Ik maak echter wel een andere keuze, en het voelt inderdaad dubbel dat ik er wel een beetje voor aan het zorgen ben, maar dat gevoel is voor mij niet sterk genoeg. Nogmaals, ik ben wel blij met je reactie en dat je het dilemma van een andere kant hebt belicht.

L -

Sorry, ik bedoel natuurlijk Kimberley

loesblogt -

Jeetje wat onwijs heftig. Ik kan me voorstellen dat je nu heel dubbel terugkijkt op die ervaring. Wat bizar dat het schijnbaar ook zo veel voorkwam in je naatste omgeving, dat zet je wel even aan het denken..

Laura -

De meeste blogs die ik bekijk hebben allemaal hun eigen persoonlijke tintje. De een schrijft analytisch over bepaalde producten, een ander heeft een eigen kledingstijl waar ze graag over schrijft. Jullie blog is weer van een heel ander kaliber. Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die zo openhartig, eerlijk en persoonlijk durven te schrijven. En het wordt gewaardeerd! Kijk maar eens naar de reacties die jullie op jullie posts krijgen: ook die staan vol met openhartige verhalen van lezers. Dat heb ik nog niet ergens anders gezien. Ik bewonder jullie en ik hoop heel erg dat jullie nog lang zulke mooie artikelen zullen schrijven.

Willemijn -

Bedankt voor dit mooie compliment! :)

Anna -

Ik ben 16 en zo’n anderhalf jaar aan de pil, maar in die anderhalf jaar heb ik al 3 keer een morningafterpil moeten nemen. Helemaal niet goed natuurlijk. Als ik de pil nog een keer vergeet zo dat al 4 keer zijn en zou veel te veel zijn. Mijn huisarts vertelde over de mirenaspiraal en dat ze die niet per se meer afraden bij jonge meiden, maar ik vind het zo’n grote stap meteen. Iemand tips?

Judith -

Al eens aan een Nuvaring gedacht? Google maar eens. Beviel mij goed, is wel wat duurder. Artsen nemen deze ring vaak niet mee als ze advies geven.

Mau -

Hoi Anna,
Ik ben op mijn 15e aan de pil gegaan vanwege een onregelmatige cyclus en zware krampen. Het hielp in het begin geweldig! Maar de heftigheid van de ongesteldheid kwam terug. Gelukkig maar 1x in de 6 weken, omdat ik 2 strips achter elkaar slikte. Na bijna 10 jaar was ik het beu. Ik hoorde van de mirena. Ik vond het een heftig idee maar achteraf een goede keuze. Beter dan de pil. Het is echt even op je tanden bijten bij het plaatsten. Maar dan ben je voor 5 jaar klaar! Het is net zo betrouwbaar als sterilisatie en ik was klachten vrij. Ik hoorde bij de groep die niet menstrueerde. Nu na 5 jaar heb ik geen spiraaltje meer. Pas nu merk ik de grote voordelen van geen kunstmatige hormonen in mijn lichaam. Ik voel me veel beter! (Meer zin in seks, geen schimmelinfecties, enz). Wat ik hiermee wil zeggen is dat het voor- en nadelen heeft. Ik ben voor advies en de uiteindelijke plaatsing naar stichting sense gegaan. Zij zijn aan de lopende band bezig met deze dingen en kunnen naar mijn idee beter advies geven dan een huisarts. Ook het plaatsen heb ik daar gedaan. Het zijn gynaecologen die het doen en zij wekelijks meerdere keren. Je huisarts zal veel minder ervaring met het plaatsen hebben, waardoor het minder prettig kan zijn. Je bent nog jong dus de kosten worden volgens mij vergoed bij hen. Je kan altijd naar het inloopspreekuur om samen met een verpleegkundige jou situatie te bespreken en advies te vragen. Kost niks!
Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Veel succes!

Willemijn -

Goed advies Mau!

Anna -

Bedankt voor je advies!

Willemijn -

Hi Anna, ik ben nu zelf 21 jaar en heb voor mijn 21ste een spiraaltje laten plaatsen en jeetje, dat had ik echt veel eerder moeten doen! Het is een enorme opluchting om niet meer gestrest te hoeven zijn “zal ik wel ongesteld worden, of ben ik zwanger?!”.. Ik ben nu ook gewoon 5 jaar lang niet ongesteld en dat is natuurlijk een hele prettige bijkomstigheid 😉
Ik slikte de pil al vanaf mijn 15e, dus al een tijdje voordat ik het spiraaltje liet plaatsen, ik merkte aan mijn lichaam dat het veel vocht ging vasthouden en gevoeliger was, had veel schommelingen en zat niet lekker in mijn vel. Nu is dat helemaal anders, in een spiraaltje zitten ook minder hormonen dan in de pil, het is zeker iets om over na te denken, en je leeftijd doet daar echt niet aan af! Neem het in overweging zou ik zeggen :)!

Margot -

Wat mooi dat je hier over schrijft! Ik heb me helemaal niet gerealiseerd dat het zo vaak gebeurt, maar het klinkt wel logisch. Zelf ben ik nog nooit zwanger geraakt, maar de morning-after pil heb ik wel een keertje nodig gehad.

Allissa -

Heftig! lijkt mij best wel eng om mee te maken, gewoon die onzekerheid en even niet weten wat je moet. Ik ben ondertussen meer dan 2 jaar samen met mijn vriend en heb gelukkig nog altijd gewoon mijn menstruatie gehad. Daarnaast ben ik heel strikt met het nemen van de pil en weet ik dat mijn ouders er op dat gebied altijd voor mij zullen zijn mocht het ons overkomen. Maar op dit moment hoop ik gewoon dat dat mooi niet gebeurt :)

Madelon -

Herkenbaar… Dapper dat je hier over durft te schrijven!

amy -

Snap het helemaal! Toen ik zelf in het begin zat van mijn relatie heb ik 1 keer de morning after pil gehaald. Maar nu wetende dat ik zelf heel moeilijk kinderen kan krijgen vraag ik me toch af of het toen een kindje had kunnen worden. Respect voor je dat je het zo durft te delen elke keer weer!

Nesrin -

Ik snap heel goed dat in zo een situatie een abortus een brug te ver is.

Ina -

Mooi artikel, heel dapper dat je hierover durft te vertellen. Ik vind zelf ook dat er een te groot taboe hangt rond ongewenst zwanger raken, er komen snel reacties als “Je had het maar veilig moeten doen.” Mensen vergeten snel dat ongelukken vaker gebeuren. Ik hoop zelf dat we ooit van dit soort opmerking af raken zodat mensen hierover durven praten en ze steun krijgen.

Febe -

Wauw wat sterk van je dat je hier durft over te schrijven! Ik ben zelf het resultaat van een ongeplande zwangerschap. Mijn ouders kenden elkaar nog net geen maand toen mijn mama zwanger werd van mij. Mijn papa zag een nieuwe baby eerst echt niet zitten (hij was al 36 en had al twee puberende dochters. Gelukkig besloten ze om mij te houden, want anders was ik hier nu niet hè. Ondertussen, zo’n 18 jaar later zijn mijn ouders niet meer samen maar heb ik eeen geweldige band met hen allebei. Zo zie je maar weer dat ongewenste/ongeplande zwangerschappen niet altijd slecht zijn :) als de ouders er tenminste zelf klaar voor zijn en er de middelen voor hebben, wat mijn ouders gelukkig wel hadden.

Kirsty -

Wat een heftig verhaal zeg! Zelf zou ik er niet aan moeten denken om zwanger te worden; mijn vriend en ik willen zoals we er nu over denken überhaupt geen kinderen, maar het lijkt me wel pittig om het dan weg te moeten laten halen. Dat je die miskraam kreeg is eigenlijk wel een handige oplossing geweest in jullie situatie toen, om meteen abortus te moeten laten doen lijkt mij echt iets dat je niet in de koude kleren gaat zitten.

Linda -

Hier ook een geval van ongewenst/ongepland wordt gewenst. We waren pas 1 jaar samen toen ik er achter kwam dat ik zwanger was. (ik 22 jaar mijn vriend 20) Ik werd altijd heel onregelmatig ongesteld en dat ik al 2 maanden niet ongesteld was geworden was voor mij ook niet heel ongewoon. Pas toen ik heel erg misselijk werd ben ik gaan testen en uiteindelijk bleek ik al 10 weken zwanger. Abortus kon ik niet over mijn hart verkrijgen en ik wist dat ik hier gewoon voor wilde gaan. Mijn vriend kreeg het echter spaans benauwd en dit was niet wat hij wilde. Een hele moeilijke periode. Anderhalve week later na het zien van de eerste echo begreep gelukkig mijn vriend ook dat ik dit baby’tje niet weg kon halen. We zijn trotse ouders van een prachtige , alweer 2 jarige, dochter. Het is niet altijd makkelijk maar mijn leven heeft nu veel meer betekenis met haar in ons leven. Ze is echt een cadeautje. Ook zitten we redelijk krap bij kas aangezien mijn vriend nog studeert en ik een deeltijd studie volg, maar al met al redden wij ons prima. Mijn dochter komt echt niks te kort.

Anouk -

Ik vind het goed dat je hierover schrijft, er zullen nog veel en veel meer meiden met dit geheim rondlopen! Ongepland zwanger raken kan iedereen overkomen maar daarna heb je zeker een keuze, vind ik in ieder geval. Tussen erachter komen dat je zwanger bent en je bevalling zit nog een hele hoop tijd en als je het kindje in je buik houd is ook een keuze maar dat mensen open en bloot aan iedereen vertellen dat het niet de bedoeling was dat hun kind geboren zou worden, dat vind ik een pijnlijke uitspraak.

wanda -

Prachtig artikel! Ik hou echt van jullie 2wmn! Ik zelf ben op mijn 19e ook ongepland zwanger geraakt, dwars door de pil heen. Ik was nog geen jaar samen met mijn vriend. Toch zijn we er voor gegaan. ik vond het ook heel lastig om aan anderen te vertellen. Gelukkig heb ik ontzettend leuke en lieve reacties gekregen. Natuurlijk ook wel wat mindere, maar daar kon ik me gelukkig voor afsluiten. 2,5 jaar na de geboorte van onze eerste wilden we proberen weer zwanger te worden. Ik weet nog zo goed dat ik dacht dat dat wel ff snel zou lukken. Ik bedoel, door de pil heen zwanger worden, dan moet je wel heel vruchtbaar zijn

Renske -

Moedig dat je hier zo open en eerlijk over bent! Zelf was ik ook 19 toen ik zwanger raakte. Mijn vriend en ik waren destijds vijf jaar samen, maar hadden verder geen stabiele omstandigheden als baan, flinke spaarrekening, eigen huis etc. Tóch besloten het niet weg te laten halen. Wellicht was het naïef gedacht. Gelukkig stonden mijn ouders achter het besluit! Helaas heb ik ons kindje nooit kunnen verwelkomen als een levend wezentje. Na een zwangerschap van ongeveer 20 weken is het kindje overleden. Dit was een erg heftige periode in mijn leven. De relatie met mijn vriend is uiteindelijk gestrand. We beseften dat we uit elkaar waren gegroeid, wat werd bevestigd door de periode na de miskraam. Eind dit jaar is het vijf jaar geleden en tot op heden zijn we hartstikke goede vrienden en accepteren we elkaars nieuwe partner. Zijn huidige vriendin is ook een vriendin van mij geworden. Mijn huidige vriend weet van de zwangerschap, maar zijn vriendin niet. Waarom? Geen idee! Ik laat het ook aan hem over om het te vertellen, maar regelmatig vraag ik mij af waarom er op veel gebeurtenissen een taboe heerst. Zonde! Heel goed dat je hier over schrijft. Hopelijk bereik je veel andere meiden die hetzelfde hebben meegemaakt en zien deze lieve meiden in dat zij niet de enige zijn die dit meemaken.

Willemijn -

Jeetje wat heftig zeg!!! :(

Liset - Beautydagboek -

Willemijn, wat knap dat je hier openlijk over praat! Het zal veel meiden steun kunnen geven. Ik denk dat als je zoiets overkomt het heel goed is om iemand in vertrouwen te nemen. Ook als is het om de situatie van een andere kant te kunnen zien en het te delen zodat je een juiste beslissing kunt nemen. Maar ik snap ook goed dat er schaamte kan opspelen. Gelukkig heeft het jou en Djurre alleen maar hechter gemaakt :). Ik kan me voorstellen dat nu je met kindjes krijgen bezig bent het meer in je gedachten zit, maar het gaat helemaal goedkomen. Jij en Djurre hebben straks een prachtig kindje! Nogmaals, een mooi, open artikel!

Lise -

Op mijn 18e raakte ik ook ongewenst zwanger. Geen moment aan abortus gedacht. Nu moeder van een prachtige 7jarige zoon. Toen we later gepland kinderen wilden krijgen, kreeg ik de een naar de andere miskraam. Heel zuur. Gelukkig hebben we toch nog 2 mooie zonen erbij mogen krijgen

Dita -

Lijkt me heel heftig, een miskraam. Goed dat je hierover schrijft. Erg dapper van je!

Anoniem -

Hoi Willemijn,

Ik denk dat ik laatst hetzelfde heb meegemaakt. Was het bij jou ook rood? Eigenlijk net als een normale ongesteldheid maar dan inderdaad met die “brokjes”. Ik zit er heel erg mee en ik durf het niet aan iemand te vertellen. Mijn ouders zijn namelijk heel erg van dat ze het slecht vinden dat je zo’n probleem overkomt. Toch wil ik het bij iemand kwijt dus doe ik het via deze weg. Bedankt voor jouw verhaal Willemijn.

Willemijn -

Hoi! Wat vervelend dat je het niet aan iemand durft te vertellen :( Een miskraam lijkt eigenlijk op een gewone menstruatie maar is vaak heviger/pijnlijker/langer of juist korter. Hoe langer je zwanger was, hoe heviger (meestal).

Naturalbeauty50plus -

Beste anoniem,
Ik denk dat je je geen zorgen hoeft te maken, want de rode ‘brokjes’ zijn waarschijnlijk gewoon bloedstolsels. Heel normaal bij een menstruatie.

Syl -

Voordat ik seksueel actief was had ik altijd hele hevige menstrustie met flinke proppen erin. (Oftewel onmogelijk zwanger) Inmiddels nu ik anti conceptie gebruik is het minder erg.
Maar mocht je twijfelen of je ongesteldheid blijft uit, kan je beter een test doen. Hoeft niet veel te kosten en scheelt een hoop stress.
Ik ben eigenlijk altijd heel open over dit soort dingen, maar ik begrijp ook wel dat mensen dit eng vinden en zich schamen.
nergens voor nodig. Het kan iedereen overkomen.

Manon -

Wat dapper dat je het verhaal op jullie blog vertelt :) Ik hoor de laatste tijd van zoveel mensen over een miskraam dat ik bijna bang ben om een volgende keer weer zwanger te worden :( Ook al is het wel heel “normaal” en komt het zó vaak voor…

Annelot -

Willemijn wat ontzettend dapper dat je hier zo open over verteld en wat is toch achteraf allemaal gek als je het zo bekijkt jaren later. Iets waar je toen heel opgelucht over was dat zo’n miskraam gebeurde kijk je nu ontzettend anders naar.. ik vind het echt onwijs goed dat je hier zo open praat want ik weet toen ik nog ‘jong’ was men van mijn leeftijd sprak : agh als ik toch zwanger blijk te zijn neem ik toch snel even makkelijk een morning after pil! Het is zo gek hoe wij als tieners ergens tegen aan kunnen kijken maar jaren later totaal het omgekeerde denken en ons zelf als tiener niet meer kunnen begrijpen. Ik wens je ( ondanks dat het artikel hier niet over gaat) alle liefde en hoop toe in jullie zoektocht naar een kindje. De dingen komen wanneer ze horen te komen en ik weet wat een buitenstaander ook zegt niets helpt van wat er in je eigen koppie zit maar zoals mijn vader altijd zei en Disney : if you can dream it you can do it.. ik weet zeker dat die droom snel een ‘do it’ word voor jullie :) XX.

Yasemin -

Heel moedig van je dat je hierover een artikel schrijft. Mijn moeder was ook ongewenst en ongepland zwanger voor m’n zusje, maar ze wist ook niet dat ze zwanger was omdat zij gewoon ongesteld was. Zij kwam er dus heel laat achter dat ze zwanger was en kon geen abortus laten plegen (dat wilde zij eigenlijk wel). Nu is m’n zusje inmiddels 18 jaar en m’n moeder is blij dat zij geen abortus heeft laten plegen.
Omdat m’n moeder toch ongesteld was tijdens haar zwangerschap ben ik bang dat ik dat heb geërfd. Ik ben trouw aan de anticonceptie, maar in m’n achterhoofd denk ik altijd ‘what if’

Sanne Marlijn -

Ik raakte ook ongepland zwanger. Het was echt een mega shock toen ik erachter kwam en ik raakte ook redelijk in paniek. Nu alweer meer dan een jaar geleden. Bij mijn vriend en mij was de relatie en waren de omstandigheden echter wel stabiel (dwz ik was nog student maat mijn vriend heeft wel een goede baan) en wij kozen ervoor om ervoor te gaan. Op 8 oktober 2014 is onze kleine man ter wereld gekomen, een wondertje. Ik was gewoon aan de pil trouwens. Lijkt me wel heftig om een miskraam mee te maken, en het gebeurt inderdaad heel vaak. Fijn weer zo’n open en eerlijk artikel! Denk dat jullie hier een hoop meiden mee helpen. Het blijft een lastig onderwerp voor velen, dergelijke situaties. X

Willemijn -

Ik hoopte al dat bijvoorbeeld jij of Jennifer zouden reageren vandaag! Een mooie andere kant van zo’n situatie! Ongepland/ongewenst wordt gewenst! 😀

Sanne Marlijn -

Graag gedaan Willemijn! Ik zag dit artikel en vond dat mijn reactie niet achter kon blijven.

Jennifer -

Ik lees dit nu pas. In deze dagen was internet het laatste waar ik te vinden was, mijn oma lag op sterven dus heb ik een stuk gemist. Ik lig weer eens te malen over mijn situatie en kan niet slapen. Want inderdaad werd ik ook ondanks trouw pilgebruik hartstikke zwanger en ligt er nu een mooi jongetje naast me in de wieg te slapen. Hij heeft mijn leven verrijkt, maar het is er ook niet makkelijker van geworden. Als ik het over kon doen was mijn beslissing hetzelfde geweest, maar het vergt wel een stukje acceptatie dat het leven me in deze situatie heeft gebracht. Iets waarvan ik dacht dat het mij niet zou gebeuren. Maar zo zie je maar weer, het kan de besten overkomen. Ik vind het enorm dapper dat je dit alsnog deelt, jaren na dato. En wat mooi dat het jullie nu wel gegund is, nu je er ook zo klaar voor bent.

Iris | Todayslipstick -

Wat dapper van je dat je dat hier nu durft te vertellen. Er zijn vast veel meer mensen die ongewenst of ongepland zwanger worden, zelf heb ik dit (gelukkig) niet hoeven ervaren. Ik studeer nog en ben nog niet klaar voor kinderen.
Liefs, Iris

Reageer ook