Naar opa en oma

Als sommigen het hebben over de innige band die ze hebben/hadden met hun opa en/of oma, ben ik wel eens jaloers. Het klinkt altijd zo gezellig en bijzonder. Ik heb dat zelf nooit gehad.

Bron foto: MSNDegree.com

Nu ben ik sowieso een nakomertje, mijn moeder was 40 toen ze mij kreeg dus opa en oma waren ook op leeftijd. Mijn vader schrok er zelfs van dat ze zwanger was op deze leeftijd en opperde eerst nog of het niet beter was om dit kind niet te houden. Gek idee, als ze dat hadden doorgezet had ik dit nooit kunnen typen. Gelukkig is dat niet gebeurd zoals je ziet. 😉 In dit verhaal heb ik het over de opa en oma van mijn moeders kant. De oma van mijn vader was al overleden voordat ik geboren was en mijn opa is een man die nogal op zichzelf is. Ik ken hem helemaal niet goed, omdat hij zelf zo gesloten is. Daarom had ik het gevoel dat ik maar 1 opa en oma had. En daar gaat dit verhaal over.

Het begon eigenlijk al rond mijn geboorte. Ik geloof dat er toen weer eens woorden waren geweest tussen mijn ouders en opa, waardoor hij niet kwam kijken naar mij. Pas later toen het weer goed was, kwam hij op bezoek. Het klinkt misschien stom omdat ik niets weet van de babytijd, maar dat heb ik hem later wel kwalijk genomen omdat hij bij al mijn zussen snel op kraambezoek kwam.

Ik heb altijd het idee dat mijn oudere zussen meer een band met hen hadden dan ik. Zij vertelden me weleens verhalen over leuke vakanties naar Zuid-Laren of dat ze naar het strand gingen. Of ze ook emotioneel een band hebben weet ik niet, maar wel meer dan ik dat heb denk ik. Ik kan me weinig herinneren van opa en oma, behalve dat je daar alles mocht. Oma bouwde een boomhut voor ons en sprong er in om te kijken of hij wel stevig was, we mochten dartpijltjes gooien in de houten trap en ik kreeg van mijn oma iedere zondag zo’n pakje met 3 Kindersurprise eieren. Rond de feestdagen kreeg ik altijd zo’n huisje of toren vol met Kindersurprise eieren dus dat was altijd feest. Dat zijn eigenlijk de enige leuke herinneren die ik heb.

Maar een mooie, bijzondere band met je opa of oma? Nee, dat heb ik nooit ervaren en vind ik erg jammer. Het is niet zo dat het geen leuke mensen waren, ze waren juist heel gastvrij, sociaal en iedereen kende ze.

Toch was ik eigenlijk bang van ze als kind. Bang geworden dan. Het was vroeger heel gezellig bij opa en oma, totdat mijn moeder een vrij heftige ruzie kreeg met mijn opa en oma door hun alcoholmisbruik en toen was het aan. Nu hebben mijn opa en oma ontzettend veel narigheid meegemaakt, dus dat ze zijn gaan drinken kan ik nu best begrijpen. Natuurlijk is dat absoluut niet goed en hoor je verdriet niet zo te verwerken, maar ik kan het me ergens voorstellen omdat ik zelf ook zo’n periode heb gehad toen het met mij niet goed ging. Het verdovende gevoel helpt je wel voor even ontsnappen aan de situatie. Dat maakt een verslaving ook zo gevaarlijk.

Omdat mijn moeder het niet langer aan kon zien dat ze zichzelf zo toe takelden door het alcoholmisbruik en niet naar haar wilden luisteren, wilde ze even rust, even geen geruzie. Begrijpelijk. Ze schreef ze een brief waarin ze uitlegde dat ze het even niet aan kon om hen te zien. Opa en oma hadden dat echter anders opgevat en waren pisnijdig. Ze dachten zelfs dat mijn vader haar had opgestookt om die brief te schrijven, terwijl hij juist tegen mijn moeder zei dat het niet echt een goed idee was om die brief te versturen. Door het alcoholmisbruik werden ze ook heel achterdochtig en agressief. Kun je nagaan. Jaren van achtervolgingen met de auto en stalking volgde. En ja, ik zat vaak genoeg in die auto of zag mijn oma langs het huis waggelen en schreeuwen dat mijn moeder de deur open moest doen. Doodeng vond ik dat als zesjarige. Ik was bang dat ze mijn moeder iets zouden aandoen. Ik weet hun kenteken nog steeds uit mijn hoofd: XX-60-DX en de auto zat vol deuken en stond blauw van de sigarettenrook. Zo stonden ze ons altijd op te wachten als we uit de kerk kwamen bijvoorbeeld. Ik weet zelfs nog dat we een verwisseltruc hebben gedaan. Wij zaten dan bij mijn zus in de auto en mijn zwager gebruikte onze auto zodat ze ons niet achterna zouden rijden. Vreselijk was het, ik kan de spanning nog voelen.

Je kunt je voorstellen dat er zich veel van deze vervelende situaties hebben voorgedaan al die jaren, waar ik niet op in zal gaan. Het moge duidelijk zijn dat dit de band met mijn opa en oma een zeer nare bijsmaak heeft gegeven.

Tien jaar lang heeft mijn moeder haar ouders niet gesproken. Gezien natuurlijk wel, alleen dat was niet wederzijds. Langzaamaan leek het toch steeds iets beter te gaan. Mijn oma ging namelijk ook naar dezelfde kerk, dus op die manier ging het steeds beter doordat ze elkaar zagen en af en toe wat praatten. Ik weet nog goed dat mijn moeder op een dag langs ging bij opa en oma en ik in de auto bleef zitten, ze wilde niet te lang weg zijn alleen even met ze praten. Toch duurde het een eeuwigheid voordat ze terugkwam. Destijds was ik vijftien. Ik vond het zo eng en veel te lang duren, dat ik besloot te gaan kijken. Ze zouden mij niks doen, dat wist ik zeker.

Daar trof ik ze aan: huilend met zijn drieën om de verloren afgelopen jaren. Doodzonde eigenlijk, niet alleen voor de band tussen mijn ouders en hen maar ook de band met die van hun kleinkinderen. “Is het weer goed?”, vroeg ik voorzichtig. Mijn oma gaf me een knuffel.  Door de brief waren ze juist bang mijn moeder kwijt te raken, toch door hun rare gedrag gebeurde het tegenovergestelde van wat ze wilden. Anderzijds gaf mijn moeder aan dat ze de brief destijds iets genuanceerder had moeten schrijven en dat mijn vader had gezegd dat die brief beter niet verstuurd had kunnen worden. Daardoor kwam weer naar voren dat opa en oma dachten dat hij in zekere zin achter de brieven zat. Enzovoort enzovoort. Uren hebben ze gepraat en legden ze het bij. Ook het alcoholmisbruik van mijn opa en oma werd steeds minder.

Tijd voor een schone lei zou je zeggen. Ware het niet dat mijn opa kort daarna onterecht op een afdeling voor dementerenden terecht kwam. Heel bizar en ook ironisch. Mijn opa was totaal niet dementerend, maar moest wel naar een aanleunwoning. Ik weet niet waarom, maar voor de zekerheid namen ze een test af. Hij wilde die niet maken en hij werd als dementerend bestempeld. Verschrikkelijk vond hij het, hij heeft zich daar letterlijk doodgerookt. Mijn moeder had het bijna voor elkaar gekregen om hem daar weg te laten halen, maar het was al te laat. Toen ik 19 was, overleed hij. Mijn oma werd daarna echt dement, maar dat duurde ellenlang voordat zij eindelijk opgenomen werd. Zo raar hoe dat kan gaan.

Ik heb hierdoor ook nooit de band met mijn opa en oma op kunnen bouwen na de ruzie en dat vind ik jammer. Nu is het enige wat ik me nog herinner de leuke herinneringen tot een jaar of zes en de nare herinneringen tot een jaar of zestien. Tijd om emotioneel een band op te bouwen met hen, is er niet geweest.

Jammer, want nu ik ouder ben had ik mijn opa -die geen Jehovah’s Getuige was- graag een aantal dingen willen vragen. Over vroeger, over zijn leven en hoe hij tegen bepaalde zaken heeft aangekeken toen mijn oma besloot Jehovah’s Getuige te worden en dat soort dingen. Op zijn begrafenis werd ook verteld wat voor dingen hij had meegemaakt en dat ontroerde me heel erg. Hoewel ik verder geen band met hem had, pinkte ik wel een traantje weg. Missen doe ik hem niet, maar het jammer vinden dat we niks hebben opgebouwd op emotioneel vlak: dat wel.

Goh, wat had ik graag de oma van mijn vaders kant willen leren kennen. Ik ben weleens jaloers dat mijn oudere zussen haar wel hebben gekend. Het schijnt dat ik een beetje op haar leek. Het warme pigment in mijn haar (waar ik eigenlijk van baal) heb ik sowieso van haar geërfd, haha!  Ze was heel creatief en kon ontzettend goed breien/haken/naaien en maakte alles wat mijn zussen wilden voor hen. Het was een no-nonsense type en vrij nuchter, net als ik en erg lief voor de kleinkinderen.

Maar goed, hoewel ik geen band heb (gehad) met mijn opa’s en oma’s heb ik wel een hele goede band met mijn ouders en daar ben ik dankbaar voor.

Hoe is de band met jouw opa’s en oma’s? Ik ben heel benieuwd naar de mooie verhalen over de bijzondere banden met opa’s en oma’s dus ik hoop dat die er ook tussen zitten in de reacties! Daar kan ik echt van genieten… :)

51 reacties

Myrthe -

Met mijn opa en oma van moeders kant heb ik niet echt een band gehad. Ze woonden best verweg in groningen en daar kwamen we niet vaak. Helaas is inmiddels mijn opa overleden. Met mijn opa en oma van vaders kant heb ik een betere band gehad ik ben er heel vaak geweest als kind voor bijlea rekenen van mijn opa en met mijn zusje toen mijn moeder in het ziekenhuis lag. Toen woonden we daar bijna voor mijn gevoel en bracht mijn oma ons iedere dag naar school en haalde ze ons weer op. Helaas zijn zij inmiddels ook overleden. Ik heb op de laaste familiedag van mijn vaders kant gehoord dat ik heel erg veel op mijn opa lijk iets wat ik daarvoor zelden heb gehoord. Was erg leuk om te horen

Sanne -

Het lijkt me echt niet fijn om in jou situatie te zitten. De opa van mijn vaders kant is door overmatig roken en drankgebruik gestorven toen ik nog vrij jong was. De enige herinnering die ik nog van hem heb ik dat ik bij ze ging logeren en dat ik samen met mijn oma naar Ecodrome wilde. Dat is een natuur informatief iets in Zwolle waar je ook vanalles kunt doen. Bestaat inmiddels niet meer, helaas. Ik moest het van oma heel lief aan hem vragen. Hij zette ons haast voor de deur af, maar we moesten wel uitstappen toen hij nog op de weg stond. Tijdens het avondeten die avond verslikte hij zich ook nog. Ohja, op mijn verjaardag dat jaar kreeg ik nog een muziekdoosje van ze wat ik nog steeds heb. Mijn oma van mijn vaders kant leeft nog steeds, maar omdat zij in Zwolle woont en dat ruim 30 minuten met de auto van mijn huis is, zie ik haar niet zo vaak. Ik heb ook niet echt een band met haar.

Met de opa en oma van mijn moeders kant heb ik wél een hele goeie band. Ze wonen in hetzelfde dorp als ik en ik zie ze haast wel wekelijks. Vaak ga ik spontaan op bezoek, speel ik spelletjes met mijn oma of help ik opa met zijn smartphone. Want ja, die heeft ie! Ik vind het zo leuk om hem ermee te helpen.

Ik kan ook heel leuk met die oma kletsen. We zijn in de meivakantie samen naar de Primark geweest! En in de herfstvakantie gaan we waarschijnlijk samen naar Parijs. Hoe leuk is dat!

Mijn oma en opa namen ruim 5 jaar geleden ook twee dwergpapagaaitjes. Al gauw deden ze er eentje weg, omdat ze voortdurend ruzie maakten. Omdat mijn opa en oma veel weekendjes en midweekjes weg zijn, logeerde het vogeltje wat er nog wel was (Peppie) veel bij ons. Uiteindelijk hebben we hem ‘geadopteerd’, omdat opa en oma teveel van huis waren en het echt aandachtsdieren zijn. Nu hebben we heb zo’n 4 jaar in huis en ik ben daar heel blij mee ^^ Ook hebben ze een hondje, Cindy, van 2 jaar. Zij logeert ook regelmatig bij ons en we hebben zelfs een bench voor haar in huis.

Helaas is de gezondheid van die opa en oma niet heel goed. Mijn opa is echt al járen hartpatiënt en heeft een jaar geleden nog een hartaanval gehad of hij zat daar heel dicht tegenaan. Hij heeft er al verschillende gehad, maar ik heb er maar twee meegemaakt. Bij mijn oma is eind vorig jaar borstkanker geconstateerd. Inmiddels heeft ze bestraling gehad (geen chemo gelukkig) en gaat alles weer helemaal goed met me. Met mijn opa gaat het ook steeds beter sinds hij aan zijn conditie werkt. Ik ben daar zo blij mee!

Nu ik dit zo allemaal opschrijf besef ik hoe gelukkig ik met mijn ‘oma en opa situatie’ moet zijn, om het zo maar even te noemen. Ik hoop dat ik nog heel lang van ze kan genieten.

xx Sanne

Floor Daasvand -

Mijn beide opa’s heb ik nooit gekend, de een was al ruim voor mijn tijd overleden, de ander toen ik 1 was dus daar heb ik verder geen herinneringen aan. De oma waar ik een hele goede band mee had overleed op valentijnsdag in 2002, ongeveer 3 weken voor mijn 8ste verjaardag. De andere oma waar ik juist niet echt een band me had is 3 jaar geleden overleden.

Charlotte -

Heftig verhaal ja. Ik heb zelf nu geen opa’s en oma’s meer. De ouders van mijn moeder zijn vrij kort na elkaar overleden toen ik 5 of 6 was. Ik weet wel dat het altijd gezellig was als zij langskwamen met de verjaardagen of sinterklaas. De moeder van mijn vader heb ik nog het langst gekend. Helaas kon ik niet zo vaak bij haar langskomen, omdat ze wat verder weg woonde en niet in hetzelfde dorp. Het was wel leuk om bij haar te eten en vroeger ging ze ook met ons wandelen en spelletjes doen. Zij overleed toen ik 18 was. Moet zeggen dat ik het wel jammer vind dat ik geen opa’s en oma’s meer heb. Vooral bij die van mijn moeder’s kant was het leuk geweest als ze nu nog leefden. Ik denk dat mijn oma dan heel trots was geweest als ze mij kon zien bij de band waar ik muziek maak 😉

Nienke -

Wat een hard verhaal… jammer dat je nooit echt een goede band hebt kunnen hebben. Ik kon het bijzonder goed vinden met mijn memé (ook mijn meter), maar zij is drie maanden geleden onverwacht op haar 77e overleden. Ik mis haar vreselijk. Ze was erg fier en bezig met haar uiterlijk, kwam altijd piekfijn voor de dag, maar was ook een heel hartelijke, sociale vrouw die voor iedereen goed wou doen en zelf nooit hulp aanvaardde. Nog tot een week voor haar dood reed ze rond in haar wagen, runde ze haar eigen huishouden en dat van mijn opa’s broer. We gingen vaak samen winkelen in Brussel en zij wist altijd perfect wat ik moest passen. Nu lijkt het wel of ik me zonder haar een beetje verloren voel in winkels :) Mijn opa is ook altijd erg op zichzelf geweest, kort van stof en soms zelfs hard. Toch zou ik zijn aanwezigheid niet kunnen missen. We halen hem vaak op zodat hij niet altijd alleen thuis zit. Ik heb erg veel bewondering voor hem dat hij er zich nu alleen door slaat.

Mijn oma aan papa’s kant heb ik nooit goed gekend. Deze grootouders zijn gescheiden nog voor ik geboren was, en er was altijd ruzie en gedoe aan die kant van de familie. Ik ben niet eens naar haar begrafenis gegaan. Mijn pepé zie ik af en toe maar niet zo heel vaak. Hij is een erg actieve en luidruchtige tachtiger die zijn eigen huis verbouwd! Goed dat hij zich zo kan bezighouden. Maar de grootouder van wie ik het meeste houd is er dus niet meer en daar ben ik nog elke dag verdrietig om.
Bedankt Martine om ons aan te moedigen over grootouders te praten, het is fijn om erover te schrijven :)

Marleen -

Wat een heftig verhaal! Ik heb mijn opa en oma nooit echt gekend omdat ze al heel vroeg overleden waren. Vroeger vond ik het vreselijk omdat ik mijn rapport niet kon laten zien of omdat ik geen weekendjes kon logeren.
Op dit moment heb ik er vrede mee, ik heb het verdriet al achter de rug en ik hoef die klap niet meer te verwerken, want ze zijn allemaal al overleden. Klinkt cru maar dat maakt het voor mij wel makkelijker om er positief over te denken.

Rachel -

Ja.. ieder huisje heeft zijn kruisje blijkt maar weer. Mijn moeder was 39 toen ik geboren werd, ook niet echt jong. Mijn vader heeft op 4 jarige leeftijd zijn moeder verloren, hij kende haar amper. toen hij in de 30 was heeft hij zijn vader verloren. Ik vind het ontzettend jammer dat ik mijn oma van mijn vaders kant niet heb kunnen leren kennen. Mijn vader kent zijn moeder amper, maar uit verhalen en foto’s is duidelijk te zien dat ik op haar lijk. Mijn vader zegt altijd; ‘ik heb mijn moeder dan niet gekend, maar ik heb er jou voor terug gekregen’. Mijn moeder is op vroege leeftijd haar vader verloren en later ook haar 2e vader. Gelukkig leeft haar moeder nog wel altijd, waardoor ik 1 oma heb. Mijn oma was al op leeftijd waardoor ik wel eens jaloers was dat oudere nichtjes en neefjes met oma & opa op vakantie zijn geweest, met oma gingen fietsen. Maar ik heb wel de mooie tijd meegemaakt dat ze bij ons op de camping stond en ik na het eten altijd ff ging buurten. Ze is nu 92, and still going strong! Ik zie haar nog altijd om de week, en dat koester ik!

Lara -

Mijn moeder was ongeveer net zo oud toen ze mij kreeg als jou moeder toen ze jou kreeg! Ik heb mijn ene opa nooit gekend. Dat vind ik altijd een vreemd idee. Ik weet ook helemaal niet zo veel over hem. Eigenlijk zou ik wel willen weten hoe hij was, wat zijn karakter was, of ik op hem leek etc. Ik weet niet waarom, maar we praten eigenlijk nooit zo vaak over hem thuis. Mijn oma leeft nog wel, maar is stokoud en het gaat steeds slechter. Momenteel gaat het voor mijn gevoel heel snel.. ze zit al op de hoogst mogelijke zorg van haar bejaardenhuis en vertelt soms zulke rare verhalen. Het is heel apart om in te denken dat ze 8 jaar geleden bijvoorbeeld gewoon nog bij ons thuis kwam! Van de andere kant zijn mijn opa en oma allebei overleden. Daar heb ik soms ook nog wel verdriet over. Ik heb dus eigenlijk ook alleen toen ik jong was zo’n band gehad. Nu niet meer, en daar heb ik het soms wel moeilijk mee. Ik wil niet denken aan het feit dat ik waarschijnlijk binnenkort geen grootouders meer heb…

kim -

Wat jammer dat je nooit een goede band hebt gehad. Ik heb ook maar één stel grootouders gekend, die langs mijn moeders kant. Bijna twintig jaar lang heb ik bij hen gewoond tijdens de week. Vooral met mijn grootmoeder had ik een hechte band, zij luisterde altijd naar mij, kende al mijn vrienden, had zelf een gigantische vriendenkring, dacht eerst aan anderen, zorgde voor iedereen. Ik had echt bewondering voor de vrouw die zij was. Jammer genoeg is ze de laatste tien jaar van haar leven zwaar ziek geweest van kanker en takelde ze zwaar af. Dat doet mij nog altijd pijn. Ik herinner me haar het liefst als de actieve vrouw die ze was voor haar ziekte.

Sophie -

Heftig verhaal. Ik heb 1 opa nooit gekend. Hij was gestorven aan een hartaanval vlak voor mijn geboorte, mijn oma is 73/75 en sport nog 3 keer in de week!! De moeder van die oma is 100 geworden, ze vertelde altijd ‘leuke’ verhalen over de 1-2 wereld oorlog. Met mijn andere opa en oma heb ik wat meer contact, daar logeer ik ook bij in de wat warmere dagen fietsen we ook altijd. De vader van die oma is nu 93 maar is dement, die gaat ook wel bijna dood.

Ivet -

Jeetje wat zonde..
Bij ons in de familie ligt het ook ingewikkeld, mij opa aan een kant is tien jaar geleden gestorven na een ziekbed van 8 jaar. Mijn oma van die kant stierf vorig jaar december op 72 jarige leeftijd, veel te jong. Met mijn opa heb ik nooit een band op kunnen bouwen omdat hij door de hersenbloeding die hij gehad had voor ik geboren ben niet meer kon praten. Dit betreur ik nogsteeds erg omdat ik van veel verhalen hoor dat ik veel op hem lijk. Met mijn oma van die kant heb ik ook altijd een andere band gehad dan alle andere, ze kwam uit een gezin van 15 en was opgevoed in een cultuur waar hard werken de norm was en waar weinig liefde van moeder en vader op de kinderen overgedragen werd. Ze vond het zelf dan ook erg moeilijk om de warme oma te zijn die veel mensen hebben, maar ze was wel erg bijzonder. We konden ontzettend met haar lachen en na haar overlijden vorig jaar missen we haar ontzetten en heb ik ontdekt dat de band die ik met haar had veel warmen was dan zij en ik ooit gedacht hadden.
Met opa en oma van de andere kant is het contact inmiddels zo’n 6 jaar verbroken. In mijn jonge jeugdjaren heb ik wel een warme band met ze gehad, maar ze hebben al sinds voor mn geboorte mot met ons ma. Mijn ouders hebben met dit echter niet verteld tot ik hier op 10 jarige leeftijd zelf naar vroeg. Ik merkte dat de manier waarop ik ‘gebruikt’ werd niet normaal was. Opa en oma wilde precies van me weten wat ik thuis gebeurde en hoe het met iedereen apart ging. Na vele pogingen de ruzie tussen mijn ouders en opa en oma op te lossen en een aantal conflicten waarin ook ik erg kwetst ben later hebben wij met ons gezin besloten het contact te verbreken.
Gelukkig kan ik het wel ontzettend goed vinden met de opa’s en oma’s van mn vriend. Zijn opa’s en oma’s voelen voor mij een beetje als de mijne. Apart vind ik dat, maar ook ben ik blij dat ik met hun gelukkig wel zo’n goed contact heb!
Liefs

Emma -

Mijm enige oma die nog leefde was 89 toen ik werd geboren. Dat contact was nogal kort, ze overleed vijf jaar later. Voor mij is t vooral raar als mensen van mijn leeftijd zeggen: ‘ik ga naar opa (en oma/of oma)’ want dat kan ik me zo niet voorstellen…

Allissa -

Wauw wat een verhaal.
Ik heb ook geen goede band met mijn opa en oma. Allereerst was ik ook een nakomeling en nu ben ik 19 en zijn zij 90. We liggen te ver uit elkaar en ik heb er ook bijvoorbeeld nooit gelogeerd. Soms geef ik mijzelf een schop onder de kont en ga ik mee met mijn ouders of zelf langs, want ze zijn er nu immers nog. Maar het klikt gewoon niet en dat is niet anders :)

Evelien -

Bijzonder verhaal zeg! Heftig! Ik heb geen opa’s en oma’s meer, van allebei de kanten niet. Erg jammer want zoveel kan ik me niet meer herinneren. Een ruzie zal ik alleen nooit meer vergeten. Elke zondag gingen we naar opa en oma Rossum, mijn moeders kant. Elke zondag om dezelfde tijd waren we daar. Een zondag waren we te laat en mijn opa was zo ontzettend boos op mijn ouders dat we te laat waren. Mijn moeder zat toen huilend aan de keukentafel. Verder heb ik gelukkig alleen maar leuke en fijne herinneringen aan mijn opa’s en oma’s!:)

Yt -

Wow, heftig verhaal. En ook bijzonder om te lezen.
Mijn band met mijn opa en oma was/is juist enorm goed. Ze hebben altijd in het dorp naast die van ons gewoond. Mijn opa was 4 jaar geleden gevallen en is toen in het ziekenhuis beland en later in een verzorgingstehuis omdat hij in een rolstoel terecht kwam en omdat hij mentaal slechter werd. Dit was in het dorp waar ik ook woonde.
Mijn oma (inmiddels 87 jaar) bleef nog gewoon thuis wonen en ging elke middag met de taxi naar hem toe. Omdat zij ook niet meer zo goed kon lopen, ging ik daar dan ook vaak even langs om met mijn opa naar buiten te gaan. Zo mooi vond hij dat dan. Vooral als we dan door de winkelstraat liepen. Dan vertelde hij altijd hoe het er vroeger uit zag en zo. Het bleef altijd leuk om naar hem te luisteren, ook al had hij dat verhaal al veel vaker vertelt. Helaas is hij begin dit jaar overleden, en ik mis het echt om even met hem te wandelen.
Mijn oma is er nog steeds, en woont ook nog steeds alleen. Elke zaterdag gaan wij daar naartoe om koffie te drinken en vaak kom ik er ook nog eens door de weeks om haar te helpen (boodschappen, stofzuigen, etc), of gewoon voor de gezelligheid. Als zij straks ook wegvalt, denk ik echt dat het zo ontzettend kaal wordt. (Maar laten we daar nog maar even niet op rekenen!).

Anoniem -

Super heftig Martine en vooral heel jammer..
Verloren tijd die je helaas nooit meer in kan halen.
Je verhaal ontroert me erg, de band tussen mijn opa en oma is namelijk met geen pen te beschrijven, vooral die met m’n opa, mijn maatje! Mijn opa en oma waren 43 & 44 toen ze opa en oma werden van mij. Hun eerste kleinkind. Ze waren natuurlijk nog heel jong en moesten heel erg aan het idee wennen. Nog steeds ben ik dankbaar om hoe het allemaal gelopen is. Doordat ze nog zo jong zijn kan ik met alles bij ze terecht en zit ik bij elke wedstrijd van fc groningen trouw op de tribune met mijn held.. Elk seizoen weer, en ik moet er niet aan denken dat er een seizoen gaat komen dat ik daar zonder hem zal zitten. Daarom koester ik nu elk moment en bezoek ik ze vaak!

Cindy -

Wat een bijzonder verhaal, wauw, respect voor je openheid (trouwens, voor beide, want jullie zijn heel erg open op deze blog, ik zou het niet kunnen).

Pien -

Mooi verhaal Martine, en wat een lef om het te delen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik tijdens het lezen weleens dacht, weten je ouders dat je dit deelt en wat vinden ze daar dan van?
Ik en mijn zussen hebben altijd een hele goede band gehad met de ouders van mijn moeders kant, ze woonden in de buurt, pasten weleens op ons en waren lief. We deden spelletjes, gingen wandelen, oma hielp met huiswerk etc. We waren ook wel een beetje de lievelingskleinkinderen maar puur omdat wij ook buiten de familieverjaardagen onze neus lieten zien.
Nu zit Opa sinds een jaar in een gesloten woonvorm wegens zijn dementie. Voor oma een erg heftige tijd en nu na een jaar doet ze het super en accepteert ze het steeds beter.
Ik voel me schuldig omdat ik te weinig naar opa ga, ik ben er in het jaar dat hij er nu zit 4 keer geweest.. Ik vind het niet moeilijk met zijn ziekte om te gaan (ik ben logopedist en werk ook met dementerende ouderen) maar op de een of andere manier ga ik er niet snel heen. Hij kent mij niet, en ik weet niet zo goed wat ik er moet doen. Hij slaapt veel, negeert je aanwezigheid en loopt uit het niets weg. Ik weet niet zo goed wat hij er aan heeft als ik 1 keer per 2 weken langs zou komen. Maar ik voel me wel schuldig. Oké, bij deze besluit ik vaker te gaan en er tijd voor te maken. En ik moet ook vaker langs oma, vorig jaar ging er vaak eten. Nu niet meer. Waarom? Druk met werk, er thuis voor mijn ouders willen zijn, oftewel smoesjes. Morgen haal ik mijn oma op bij opa (ze gaat hier op maandag een middag naartoe om mee te sjoelen, breien etc.) en nodig ik haar uit om te komen eten.
Zo zie je Martine, je verhaal brengt echt wat teweeg en ik weet zeker dat het voor iedereen een soort van eyeopener zal zijn op een bepaalde manier.

Liefs, Pien

Malou -

Opa’s en oma’s, ja het zijn bijzondere mensen.. De ouders van mijn moeder waren beiden al overleden toen ik geboren werd, mijn moeder was helaas al jong wees. De ouders van mijn vader leven gelukkig allebei nog en zijn mijn geweldige opa en oma <3 Ik kijk echt tegen ze op want ze zijn al samen sinds dat ze 14 en 15 jaar zijn en hebben altijd gevochten voor hun eigen geluk. Toen hun kinderen (mijn vader, mijn oom en mijn tante) jong waren wilden ze op zoek naar avontuur en toen zijn ze naar Aruba verhuist, super gaaf. Ik heb daar echt bewondering voor, dat ze dat zomaar aandurfden. Nu heeft mijn oma helaas al weer een hele poos Alzheimer en ze wordt binnenkort uit huis geplaatst en gaat dan in een verzorgingstehuis wonen. Zo naar dat mijn opa en oma dan na meer dan 60 jaar samen te zijn geweest van elkaar gescheiden moeten worden. =( Oma is oma niet meer en eigenlijk heb ik al het gevoel dat ik al afscheid van haar heb genomen. Ik hoop dat ze het goed krijgt in het tehuis.. Ik zal in ieder geval vaak op bezoek gaan, zoals ik ze nu ook al vaak bezoek!

My Creative Life - Marìs -

Ik heb beide opa’s en oma’s gelukkig wel gekend. Inmiddels zijn ze op 1 oma na allemaal overleden. 1 oma overleed toen ik net 11 was, maar ik ben heel blij dat ik haar toch heb mogen kennen. Zij was ook echt zo’n creatieve oma, altijd aan het knutselen, en heel leuk met haar kleinkinderen zingen en spelletjes doen. En 1 keer hebben we samen pannekoeken gebakken. Haar man, mijn opa, was gek op biljarten en heeft wedstrijdduiven gehad en met opa ging ik vaak dammen (of biljarten). En toen ik nog echt klein was gingen we ook wel samen de hond uitlaten op de hei, ze hadden een Duitse herder, geweldig lief beest! Ik ging altijd rondjes rennen om de salontafel, dan rende hij achter me aan en tussendoor ging ik dan snel op de bank zitten en meestal rende hij dan nog een rondje verder om me daarna aan te kijken van; kom je nog? Zo lief! Die opa overleed toen ik 17 of 18 was.
En mijn andere opa en oma heb ik allebei een stuk langer en ook veel vaker mee mogen maken. Mijn opa en oma (ouders van mn moeder) kwamen elke week langs op woensdag, en meestal kwam mn opa me dan uit school halen en liepen we samen naar huis. Vaak gingen we dan ook wel iets leuks doen. Ook deden we vaak spelletjes als mens erger je niet en rummikub, en dan deed oma soms wel mee ene soms niet. Die opa overleed toen ik 21 was.
En mn oma leeft nu gelukkig nog steeds. We doen nu ook spelletjes samen als we daar zin in hebben, rummikub of yahtzee meestal, maar soms ook mens erger je niet. En op zaterdag gaan we vaak samen de stad in, gewoon zomaar. Omdat ze dan meestal naar de markt gaat en ik soms nog wat dingetjes in de stad nodig heb. Dan eten we vaak kibbeling als lunch bij de viswinkel, super gezellig!
Jammer dat jij nooit een goede band met je opa’s en oma’s hebt kunnen opbouwen, maar wel heel fijn dat je een goede band met je ouders hebt! Die heb ik alleen met mn moeder 😉

xx

xAmber -

Helaas heb ik geen enkele opa of oma meer.. van mijn opa van mijn moeders kant mocht ik altijd een kindermenu, zelfs nog toen ik 14 was. Haha Mijn oma van me moeders kant was er maar tot ik 6 was, ik beet altijd zachtjes in haar vingers als ze me mandarijnen te eten gaf. Van de opa en oma van me vaders kant kan ik me niet zo veel herinneren, we kwamen er niet zo veel en me opa was er al niet meer toen ik geboren werd.

Nicole -

Wat een heftig verhaal, ik vind het ergens ook wel lastig om te lezen. Wij zijn in de familie, heel bijzonder, eigenlijk allemaal heel goed met elkaar. Ik heb dan ook met opa en oma van mama haar kant een hele fijne band. Met oma van papa zijn kant lag dat nog iets heftiger. Mijn oma was een soort van tweede moeder. Ik kwam er héél veel, vertelde haar alles en we dachten altijd precies hetzelfde over de dingen. Toen we op mijn 16 jarige leeftijd van de stad naar een dorp verhuisde, en ik daar heel opstandig in was, heb ik weekenden lang bij haar ‘gewoond’ om in de stad te kunnen blijven. We deden vrijwel alles samen. Helaas kreeg ze in juni 2014 te horen dat ze kanker had, in d’r longen, maag en lever. Het werd een kwestie van tijdrekken met chemo’s maar daar had ze geen probleem mee, elke dag die ze verder kon zijn met ons was een dag zei ze altijd. In november 2014 is ze op 69 jarige leeftijd overleden naar een paar weken heel ziek te zijn geweest. Elke dag bij d’r geweest en d’r verzorgd, dat voelde toch als een mooi gebaar en een afscheid, maar echt afscheid nemen kan je toch niet. Mijn opa van die kant ken ik helaas niet, die is toen ik nog maar net was geboren al overleden.

inne -

Ik heb maar langs één kant mijn grootouders gekend (en ze leven ook nog, gelukkig) en daar ben ik echt blij om. Het zijn echt geweldige mensen, toen ik klein was waren ze een soort tweede mama en papa. Na school kwamen ze ons vaak halen, dan maakten we samen huiswerk en nadien speelden we spelletjes of gingen we knutselen. Mijn bompa bakte ook vaak pannenkoeken voor ons, we hebben hem omgedoopt als ‘beste pannenkoekenbakker van de hele wereld’ en daar was hij echt heel trots op haha.
Mijn vriendinnen nu vinden het vaak ook vrij bijzonder dat ik zo goed met hen overeenkom, maar ik ben dan bij sommige van hen weer jaloers op de band met hun ouders, haha.

Margot -

Wat jammer dat het zo gelopen is en het klinkt allemaal behoorlijk heftig! Zelf heb ik nooit echt een band opgebouwd met de ouders van mijn vader, maar juist wel met die van mijn moeder. Mijn broertje en ik gingen daar logeren, ze kwamen op ons passen toen mijn ouders een keer een paar weken naar Amerika gingen, we gingen met de hele familie kamperen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Mijn opa is helaas inmiddels wel overleden, en ik ben heel dankbaar voor de tijd die ik met hem gehad heb. Niet lang na zijn overlijden heb ik zelfs nog een paar maandjes bij mijn oma gewoond omdat ze dichter bij de universiteit woonde ik mijn eigen woning nog niet in kon. Ja ik hoop dat als ik ooit kinderen krijg ze ook een mooie band met opa en oma op kunnen bouwen.

Marieke -

Soms ben ik ook wel jaloers op de manier waarop bijvoorbeeld vriendinnen omgaan met hun opa en oma. Ik ken dat eigenlijk maar bij één oma (de moeder van mijn moeder). Zij is er altijd voor mij en mijn broer, vraagt altijd hoe het gaat, weet het wanneer wij iets belangrijks hebben, etc. Mijn opa (de vader van mijn moeder) heb ik helaas nooit gekend, hij was al overleden voordat ik werd geboren. Dat vind ik echt heel jammer, mijn moeder vertelt vaak over hem en ik denk dat we serieus heel goed met elkaar overweg zouden kunnen.
Maar dan mijn opa en oma van de andere kant (dus de ouders van mijn vader), hier heb ik he-le-maal niks mee. En eerlijk gezegd vind ik dat best erg. Mijn oma is een paar jaar geleden overleden, maar ook toen zij nog leefde had ik niet de band met haar die ik (maar ook mijn broer) graag hadden gezien. Nu mijn opa alleen woont is het eigenlijk alleen maar erger geworden, wij zijn niet belangrijk voor hem, lijkt het wel. Hij vraagt alleen maar naar mijn neef en nicht (dus de kinderen van mijn tante) en heeft alleen maar oog voor hen. Een kennis heeft wel eens tegen hem gezegd: ‘Je hebt nog meer kleinkinderen he’. Waarop zijn antwoord was: ‘Ja, maar dat is anders’.. Ik denk dat dit al wel genoegd zegt. Wij zijn niet belangrijk voor hem. Ik snap eerlijk gezegd echt niet waarom.
Maargoed, ik heb me er zelf overheen gezet. Zolang hij geen aandacht heeft voor ons, heb ik dat ook niet voor hem. En dat mag dan heel kinderachtig klinken, zo is echt hoe ik het voel.
Het aller ergst vind ik het nog dat mijn opa precies hetzelfde doet tegen mijn vader. Hij zou bijvoorbeeld nóóit zomaar opbellen. Als hij belt is het om weer iets te vertellen over mijn tante.
Mijn ouders hebben vroeger 4 miskramen gehad, ze hadden hier natuurlijk superveel verdriet van, maar nóóit kwamen mijn opa en oma naar mijn ouders toe om ze te troosten of alleen maar even te praten. Nee, hun eigen leven was natuurlijk véél belangrijker. En zelfs op de dag dat ik geboren werd en mijn vader dolblij opbelde naar mijn opa, kreeg hij als reactie: ‘Leuk, maar eh, vandaag kunnen we niet komen want we hebben een verjaardag’…

Nou goed, om een lang verhaal kort te maken.. Ik ben in ieder geval blij dat ik in ieder geval één oma heb waar ik het supergoed mee kan vinden. Ik hoop dat ik nog lang van haar mag genieten :)

lucindainwonderland -

Ik heb nog maar 1 oma over en zij is twee weken geleden in hele goede gezondheid 90 jaar geworden. Ik ga nog geregeld naar haar toe en ook binnenkort staat het weer op de planning. Ik vind het zelf super belangrijk om contact met haar te onderhouden. xxx Lucinda

Naomi -

Grappig, ik had het er laatst over met m’n zus..m’n zus en broers hebben vaak bij opa en oma gelogeerd en ze vertelde ook dat oma vaak achterlijke (maar grappig achterlijk dan) deed

Naomi -

Grappig, ik had het er laatst over met m’n zus..m’n zus en broers hebben vaak bij opa en oma gelogeerd en ze vertelde ook dat oma vaak achterlijke (maar grappig achterlijk dan) deed

Shannon -

Ik ben stiekem ook wel een beetje jaloers op mensen die een goede band met hun grootouders hebben. Bij het woord ‘oma’ heb ik ook het ideaalbeeld van iemand waarmee je gezellig appeltaart gaat bakken, haha. De werkelijkheid was bij mij helaas wel anders. Mijn grootouders van moeders kant heb ik nooit gekend. Toen ik 3 jaar was, waren beiden al dood. Mijn opa van vaders kant stierf toen ik 9 jaar was, dus van hem heb ik ook niet veel herinneringen. Dan blijft nog mijn oma van vaders kant over. Die heeft wel een blijvende indruk achter gelaten, maar helaas niet in positieve zin. Het was helaas een immens kreng dat graag in mijn ouders huwelijk stookte en zich overal mee bemoeide. Nu hadden mijn ouders al regelmatig ruzie, maar mijn oma gooide dan nog wat olie op het vuur. Het leek dan ook wel of er constant sprake was van spanning in huis. Ook verspreidde ze leugens over mijn moeder, die uiteraard niet goed genoeg voor haar zoon was. Mij probeerde ze ook tegen mijn moeder op te zetten. Mijn moeder en ik besloten uiteindelijk maar om haar niet meer te zien. Toen ze aan het einde van haar leven dement werd, zijn we haar toch weer gaan bezoeken. Zo’n 5 jaar geleden is ze uiteindelijk gestorven en hoe hard het misschien ook mag klinken, ben ik alleen maar opgelucht dat ze er niet meer is.

Murl -

Bij ons is het ook een apart verhaal. Mijn moeders moeder overleed toen mijn moeder 2 was. Toen trouwde haar vader opnieuw! Maar hij overleed toen mijn moeder 18 was. Dus mijn biologische opa en oma heb ik nooit ontmoet. Mijn moeders stief moeder was echt een top moeder en oma! Ze kwam in een gezin met 5 kinderen (dat moet wel moeilijk zijn geweest) zelf kreeg ze er nog 4. Ze was heel lief en we mochten altijd komen logeren. Mijn ouders scheiden voor mijn geboorte en waren ook beide hertrouwd voor mijn geboorte. Mijn biologische opa is geen leuke man. En daarbij zijn vrouw ook niet! Zij had haar eigen kleinkinderen en daar gingen ze heel veel mee om. Er was geen ruimte voor mij en mijn broer (ze leven nogsteeds! Ik heb 6 jaar geleden het contact met ze verbroken omdat ze mij het gevoel gaven dat ik niet gewenst was) Mijn vaders moeder daar in tegen was een top oma! En haar man (die dus niet mijn bio opa is) was echt een top opa! Ze waren heel betrokken en liefdevol! Zij zijn helaas allebij overleden. Tis wat met al die opa’s en oma’s

Murl -

Foutje! Mijn ouders zijn nier gescheiden! Maar mijn opa en oma van mijn vaders kant

Jennifer -

Heftig. Ik had een goede band met mijn opa en oma van moeders kant. De opa en oma van mijn vaders kant heb ik nooit ‘gekent’ Heb mijn opa wel eens gezien, maar toen wist ik niet dat het mijn opa was. Mijn oma van vaders kant pleegde zelfmoord omdat opa (haar man dus) vreemdging.

Sien -

Heftig verhaal!
Mijn opa en oma van mijn moederskant wilde ons niet meer zien na de scheiding van onze ouders. Van mijn vaders kant alleen opa nog. Opa zat in het bejaarden tehuis en we moesten altijd stil zijn, dat is wat ik mij nog kan herinneren.

Mijn kinderen hebben mijn ouders niet gekend, ze zijn overleden. Van mijn mans kant leeft alleen zijn moeder nog. Deze oma is druk met zichzelf en meent door geld te geven de liefde van ze kunnen te kopen. Ze mijden oma en zien haar maar een paar maal per jaar, zelfs hun verjaardagen vergeet ze, omdat ze helemaal met zichzelf bezig is.

Miranda -

Wat een heftig verhaal , bijzonder dat je dit deelt met ons.

Zelf heb ik geen opa’s en oma’s meer. Mijn oma (van mijn moeders kant) heb ik nooit gekend. In 2002 stierven mijn opa en oma van mijn vaders kant. En vorig jaar is mijn opa van mijn moeders kant ook overleden, hij was al jaren erg dementerend dus een echt band heb ik ook nooit met hem kunnen opbouwen. Toch heb ik aan beide opa’s en mijn oma nog wel mooie herinneringen.

Chantal -

Mijn ouders schelen 12 jaar, dus ik heb aan moeders kant een hele jonge opa en oma. Opa was 48 en oma 47 toen ik werd geboren. Ik heb altijd een hele sterke band met ze gehad. Vooral met mijn opa. Zij hebben 9 kleinkinderen, en ik was de enige die vooral met opa optrok. De rest waren allemaal oma-kindjes.

Ik had heel veel diepgaande gesprekken met opa en we deelden veel interesses. Een daarvan was musea bezoeken en stedentripjes maken. Ik ben toen ik 9 was voor het eerst met opa en oma naar Den Haag geweest om musea te bezoeken. Later naar Amsterdam, om een middag naar het Rijksmuseum te gaan. Geweldig vond opa dat, vooral omdat de rest van zijn kleinkinderen vooral geïnteresseerd waren in een uitje naar de McDonalds!

Op een gezellige zondagmiddag heeft opa een weekend weg geboekt naar Londen. Samen met mij en oma. Want dat was nog eens een echte stedentrip! Dat tripje hebben we gedaan toen ik in groep 8 zat.
Daarna volgden nog tripje naar Rome en naar Parijs. Naar Parijs ging oma niet meer mee, dus daar is mijn band met mijn opa helemaal sterk geworden.

Nu zijn mijn opa en oma allebei 70, en merkbaar ouder. Ze ondernemen nog veel, maar een stedentrip is te zwaar. Ik merkte dat in Parijs al, toen opa heel veel moeite had met de trappen in de Notre Dame. We moesten onderweg naar boven een aantal keren stoppen omdat hij niet verder kon.

De opa van mijn vaders kant heb ik nooit gekend, die was 3 jaar voordat ik geboren werd overleden.
Mijn oma aan vaders kant had ik ook een hele bijzondere band mee. Zij was echt gek op mij en mijn zusje. Alles mochten we daar!

Zij ging speciaal voor mij en mijn zusje echte nougatine ijstaart halen bij de bakker ‘n bonbons van de boulangerie (ik was volgens mij 3), en oh wee als mijn oom of iemand anders eraan kwam. Dan was er herrie in de tent, haha.
Met kerst werden we ook altijd ontzettend verwend. Zakken vol met cadeau’s stonden er onder de boom. Ik heb een hele verzameling barbies en Baby Born spullen opgebouwd dankzij mijn oma! Zij kon er echt van genieten dat wij zo blij waren met alles wat ze had gekocht voor ons.

Ook een mooie herinnering: mijn zusje en ik waren gek op Disney films. Mijn oma had alle videobanden gekocht voor ons: twee stuks van ieder zelfs. Zo konden we thuis én bij haar films kijken als we dat wilden.
Als er een nieuwe film uit kwam stond ze voor openingstijd al bij de Blokker, zodat wij de films meteen hadden.

Die lieve oma is volgende week alweer 11 jaar dood. Zij dementeerde wel heel erg, en het was verschrikkelijk om haar zo te zien. Maar ik herinner me gelukkig vooral de leuke en lieve momenten die ik met mijn oma had!

Ik vind het jammer voor je dat jij dit nooit zo hebt kunnen ervaren Martine! Maar gelukkig is de band met je ouders goed en heb je lieve vriendinnen en een leuke vriend! Dat is ook heel wat waard natuurlijk :)

Dita -

Jeetje heftig hoor! Mijn oma van moeder kant heb ik nooit gekent. Zij was al overleden toen ik naar NL kwam. Gelukkig wist ze wel dat mn ouders gingen adopteren. Mijn opa van moeders kant woonde altijs bij ons in. Hij had wel zelf een woonkamer en slaapkamer maar ik.kwam er vaak. Mijn zusje en ik waren zn enige kleinkinderen omdat mn moeder enig kind is. Met deze opa had ik een hele.goede band. helaas overleed hij in 2006. Mijn opa en oma van vaders kant had/heb ik ook een goede band. Gewoon leuk contact. Oma is overleden in 2004. Opa zie ik regelmatig. En de opa en oma van mn vriend zien we elke zaterdag ochtend als we op de koffie gaa bij mn schoonouders. Ook hiermee is de band goed.

Iris -

Zelfde verhaal, mijn moeder kreeg me ook pas op haar 40ste, waardoor mijn grootouders ook allemaal zijn overleden toen ik nog erg jong was. Helaas, want de paar herinneringen die ik nog heb waren zeker fijn!

Laura -

Familie is en blijft een moeilijk dingetje lijkt het wel. Maar van een kant ken ik mijn opa en oma niet en daar komt nog eens bij dat mijn moeder haar moeder ook niet kent (mijn oma). Mijn opa heeft haar tot haar 16e opgevoed en toen heeft mijn moeder haar eigen weg gekozen. Toch weet mijn opa dat mijn moeder getrouwd is en twee kinderen heeft, hij heeft mij zelfs eens gezien. Hij weet waar ik woon, wat mijn achternaam is en hoe oud ik ben maar wij weten niet waar hij woont en of hij uberhaupt nog leeft. Mijn oma weet waarschijnlijk niet eens dat ik besta, haar kan ik niks kwalijk nemen. Toch blijft er in je achterhoofd altijd een scenario afspelen dat ik toch mijn opa ontmoet. Ik zeg altijd tegen anderen: Als je het nooit geproefd hebt weet je ook niet hoe het smaakt. Ik ken mijn opa niet en ik zal hem waarschijnlijk ook nooit zien, wat ik ergens eigenlijk ook niet erg vind. Als hij mij wou ontmoeten had hij dat al 20 jaar kunnen doen. Ach daar tegenover staat dat ik een oma heb aan de andere kant waar ik helemaal dol op ben, ze gaat door het vuur vol haar kleinkinderen, helaas is mijn opa overleden maar daar hebben wij allen uiteraard vrede mee. Het is een levensles, want je roept altijd: Zo ga ik het later in ieder geval niet doen! Dat is het positieve eraan :)

Marieke -

Dit wordt een geval long story short, hoop ik: mijn opa en oma van moederskant zijn gescheiden dertig jaar geleden, mijn oma heeft sinds een jaar of 25 een vriend en woont daar mee samen. Hem zie ik dus als mijn opa, mijn ‘biologische’ opa ken ik niet en hoef ik ook niet te kennen als ik hoor wat hij heeft gedaan vroeger. Hij heeft in twintig jaar ook maar één keer geprobeerd contact op te nemen. Mijn opa van vaderskant is overleden toen ik 2 was, met mijn oma hebben we na jaren narigheid geen contact meer. Ze hebben mijn vader vroeger naar behandeld, iets waarom ik ook geen behoefte heb aan contact met haar. Omdat ik die opa nooit gekend heb, hoopte ik vroeger wel eens dat hij tenminste wel lief en aardig was voor papa, maar hij bleek juist de boeman. Mijn oma van moederskant is mijn held. Die heeft genoeg ellende meegemaakt maar is er altijd voor ons, mijn broertje en ik zijn ook haar enige kleinkinderen. Ze heeft wel eens gezegd dat door mijn geboorte de zon voor haar weer ging schijnen, daar word ik nu nog emotioneel van.

Maryse -

Wat een heftig verhaal om te lezen. Ik kan me begrijpen dat je het gevoel van een opa en oma hebben mist. Mijn oma, die ook dement was, is deze week overleden. Gisteren hebben we haar begraven. Als kind had ik een goede band met haar, maar naarmate de dementie volgde is dit afgenomen. Het is zielig om iemand zo achteruit te zien gaan. Ze heeft nu eindelijk weer rust in der hoofd en heeft een mooi plekje verdiend in de hemel voor alle mooie dingen die ze voor onze familie heeft betekend :)

Marije de Vries -

sterkte

Anne -

Hoi,

Ik reageer bijna nooit, maar wil nu toch even reageren. Mijn opa en oma aan mijn moeders kant leven allebei nog en aan mijn vaders kant heb ik ze niet echt gekend, beide zijn overleden. De opa en oma die ik nog heb zijn best wel van de oude stempel. Ik ben modern opgevoed, iets wat mijn opa en oma mijn ouders erg kwalijk nemen. En dat vind ik heel erg. Zo ging ik bijvoorbeeld samen wonen met mijn vriend, omdat de tijd daar was, ik er klaar voor was en de liefde vooral sterk genoeg is en was. Zowel ik als mijn moeder durfde het niet tegen opa en oma te zeggen. Ik niet voor de ellen lange discussies, terwijl ik gewoon wilde dat ze blij voor mij waren. Mijn moeder niet, omdat ze dan een slechte moeder zou zijn. Toen ik daar een aantal maanden woonden heeft mijn moeder het toch maar vertelt. Blij waren ze zeker niet, ze kijken mij en mijn vriend met de nek aan. Wekelijks belt ze of ik langs kom, en als ik dan even geen tijd of zin heb, verwijten ze me dat. Terwijl je die band niet moet dwingen met perse langs moeten komen. Dit is maar 1 van de zovele verhalen wat het maakt dat ik niet met plezier naar opa en oma ga. Helaas.. hopelijk komt het nog een keer. Maar die hoop heb ik een beetje opgegeven!

Anne -

Wat ik hiermee probeer te zeggen is dat ik me gedwongen voel door de band, omdat ze vaak bellen en vaak willen dat ik langs kom, terwijl de band er niet naar is. Het voelt meer als verder van mij afduwen dan dichter bij elkaar komen.

Iris | Todayslipstick -

Wat een heftig verhaal! Ik heb nog 1 oma, waar ik niet echt een band mee heb. Mijn andere opa en oma had ik juist heel erg een band mee. Zij hielpen ons in bepaalde tijden en de deur stond altijd open. Ik was daar erg vaak en had het altijd gezellig met oma. Ik mis haar echt.. Ze is overleden aan botkanker en het was allemaal heel plots. Ik heb nooit echt afscheid kunnen nemen en dat doet mij pijn.
Liefs, Iris

Carina -

Ik heb nog maar 1 opa over, en daarmee heb ik ook geen al te goede band. Mja die heb ik sowieso nauwelijks met familie omdat ze niet in Nederland wonen. 2 van mijn grootouders zijn al vroeg overleden en kende ik nooit. En een oma kende ik wel maar die overleed toen ik 14 ofzo was, met haar had ik ook geen al te beste band ondanks dat mijn zus en ik haar enige kleinkinderen waren. Nu leeft alleen een van mn opas nog en die spreek ik nooit. Ergens wel jammer maar ergens weet ik ook niet beter.

Wendy (B) -

Grootouders heb ik altijd gemist :(

Renske -

Jeetje, heftig verhaal! Mooi om jouw verhaal te lezen. Ik ben er even stil van. Zelf heb ik een goede band met beide opa’s en oma’s gehad. Mijn moeder is een pleegkind en haar biologische familie kennen we niet. Ik heb me áltijd familie gevoeld bij mijn opa, oma, ooms, tantes etc., ondanks dat we geen bloedverwanten zijn. Niemand is er ook echt mee bezig geweest: het was nu eenmaal zo. Ik heb leuke herinneringen aan mijn opa en oma van mijn moeders kant. Mijn opa is helaas jong overleden (ik was 9 jaar en hij bijna 70 jaar), waardoor ik geen diepgaande band heb kunnen opbouwen. Tóch weet ik nog goed dat mijn opa iedere zondagmiddag een klein borrelglaasje met inhoud (werkelijk geen idee wat erin zat) dronk en daar altijd suiker aan toevoegde. Dit mochten wij, als kleinkinderen zijnde, na het borreltje uitlepelen. Grappig! Van mijn vaders kant leeft alleen mijn oma nog. Ook met die opa en oma heb ik een hele goede band gehad. Samen met mijn zus heb ik er veel geslapen, gespeeld, gekletst, geholpen met leuke klusjes in en om het huis, zoals de moestuin, schilderen, de tuin etc. Het moment dat mijn opa overleed, nu ruim twee jaar terug, was echt ontzettend moeilijk voor mij. Hij was voor mij een soort opa en vader in één. Ik heb mezelf lange tijd voor de gek gehouden dat ik een nachtmerrie had, dat hij straks weer thuiskwam. Maar dat gebeurde niet… Heel moeilijk vond ik dat! Gelukkig is mijn oma er nog en samen hebben we het nog wel eens over vroeger en over opa. Heel fijn. :-)

Anniek -

Wow, heftig dit zeg. Zeker als je dit al op zo’n jonge leeftijd meemaakt, kan ik me voorstellen dat dit echt een spoor achterlaat in in je leven. Die ruzie, spanning en problemen zijn niet niks. Echt jammer dat je hierdoor niets op hebt kunnen bouwen inderdaad, dat het al te laat was.

Zelf heb ik een hele goede band met de opa en oma van mijn moeders kant. Ze wonen ook niet zo ver weg, en we gaan regelmatig even langs. Ik blijf vaak slapen, en dan gaan we gezellig samen shoppen (LA Place for the win!), fietsen, koken, of wat dan ook. Ik ben echt heel dankbaar voor die band die ik met ze mag hebben!

Liefs Anniek

Marloes | Budgetproof.nl -

Jeetje mina wat een heftig verhaal en wat schrijf je open over alcoholmisbruik en de band tussen je opa en oma. Hoe kan iemand nou als dement bestempeld worden terwijl hij dat niet is en je oma heel lang op hulp wachten. Mega bizar. Heel zonde dat je nooit zo’n band hebt gehad met je opa en oma. Ik hou zielsveel van de oma’s die ik nog heb, maar we hebben weinig contact. Omdat we ver weg van elkaar wonen en door drukte. Jammer eigenlijk. Eye opener dit artikel!

annelot -

Soms is het zo jammer hoe dingen kunnen lopen onderling wat eigenlijk uit dezelfde bedoelingen komt. Je wilt elkaar niet kwijt raken en toch gebeurd het tegenovergestelde of nouja kwijt raken , je wilt de band behouden die je hebt en de een vat de ander weer verkeerd op etc etc, en dan is het jammer dat het zo loopt en je daar jaren later pas achter komt.

Ik heb van mijn moeder kant altijd alleen maar mijn oma gekend,De vader van mijn moeder was ver voordat ik geboren al overleden maar er was ook al geen contact meer toen mijn moeder tiener was ivm alcohol gebruik en agressie… Mijn oma kende ik altijd als een harde werkende dame die vroeger kneiter hard heeft gewerkt om haar kinderen niet te laten merken dat ze er alleen voor stond als alleenstaande moeder) en dat ze misschien bepaalde dingen niet konden doen omdat ze niet genoeg geld hadden, Ze zorgde er altijd voor dat mijn moeder en haar broer en zussen niks te kort kwamen en probeerde op haar manier altijd de nieuwste dingen uit ( denk aan de eerste diepvries pizza bijv. ) .
Mijn oma wist altijd van elk kleinkind uit welke beker ze dronken of wie wat niet lustte van snoep , ze had ook altijd een grote snoeptrommel in de keuken met elk een zakje snoep ( een boterham zakje met zelf uitgezocht snoep) voor elk kleinkind. Onze snoep trommel in de auto werd stiekem bijgevuld als oma weer eens bij ons in de auto zat en 5 euro in een envelopje werd altijd standaard naar ons toe geschoven met de TT in assen en als we daar in de middag aten was het altijd oma soep.
Mijn oma is nadat mijn tante , dus haar dochter overleden was aan kanker achteruit gegaan qua gezondheid en op geven moment werd er ook alzheimer bij haar geconstateerd. Ik weet niet eens meer hoe het begon de alzheimer ik weet het eigenlijk alleen pas vanaf dat het echt heel erg werd.
We maakte met de hele familie een smoelenboek voor haar. Een boek waarin een foto van elk kind en kleinkind stond met de naam erbij en waar wij zo gezamenlijk met oma inbladeren en zeiden kijk oma dit is die en die , je kleinzoon.
Mijn oma zat in een tehuis en elke week ging mijn moeder daar meerdere malen heen, en ik ging vaak op woensdag mee. Dan kookte we een eitje op haar kamer in de waterkoker en aaide ze zo af en toe tompoes de robot poes die in haar vensterbank zat en waar ze heerlijk tegen aan kon praten.
Als we naar het centrum van Assen gingen hielp mijn moeder mijn oma eerst met aankleden en wachtte ik op haar en hoorde ik mijn oma tegen mijn moeder zeggen : dat meisje he, die is altijd zo lief he !! ze wist echt niet meer dat ik Annelot , haar kleindochter was maar ze wist nog wel dat ik lief was en eventueel bekend was.
Bij het lunchen moesten we vaak genoeg zeggen nee oma de mosterd hoort bij de kroket, niet bij de salade en dan zei ze : dat weet ik heus wel hoor !! en ze zei het niet eens kattig maar mijn oma zou dat vroeger zonder de alzheimer nooooit hebben gezegd , mijn oma zonder alzheimer was netjes en beschaafd.
Namen we mijn oma mee naar dierentuin Emmen en stonden we voor de olifanten te kijken naar het baby olifantje dan had mijn oma alle aandacht voor de peuters die om ons heen liepen en praatte ook vrolijk tegen de kleine kinderen. Nee niks geen baby olifantje of de andere dieren , die kinderen leken veel gezelliger.
Met kerst haalde wij haar op en bleef ze bij ons slapen , we moesten haar wel vertellen wat ze moest doen want dat kon mijn oma niet meer zelf bedenken. Daar zat ik dan met haar aan tafel de koekjes/schuimpjes bord te maken voor kerst en mijn oma? die kon uuuuren zo haar best doen om het mooiste bord vol te maken met alle koekjes en schuimpjes, en zo af en toe pakte ze weer een koekje en dan zei ze lekker he en dan vergat ze weer even dat ze bezig was met het bord te versieren.
Mijn oma heeft mijn moeder en mij de liefde voor koken meegebracht en zelfs ondanks de alzheimer kon ze zo af en toe bij ons thuis ineens van de tafel opstaan en in een pan staan roeren zonder echt te beseffen wat ze deed. het was haar natuurlijke gevoel die daar op reageerde

Ik kan ontzettend lang vertellen over mijn bijzondere oma , maar wat ik het allerliefste zou willen zeggen is dat iemand met alzheimer , iemand die jij lief hebt die jou niet meer herkend hoeft niet het einde van de wereld te zijn , het hoeft niet allemaal verdrietig en verschrikkelijk te zijn.

Ik heb vanaf het begin af aan dat mijn oma alzheimer had geleerd de mooie kant ervan te zien. De zonnetjes op te zoeken van elke dag met mijn oma.
Ik heb zulke ontzettende mooie dingen mee mogen maken die mijn oma sierde en bijzonder maakte. Mijn oma had altijd liefde voor de natuur en dieren en ondanks de alzheimer sprak ze met diezelfde liefde als dat ze altijd had tegen haar robot poes in de vensterbank.
Ondanks de alzheimer kneep ze zo af en toe liefdevol in mijn hand en kon ze zo naar mij kijken.
Ondanks de alzheimer had ze altijd het verzorgende over zich zoals ze vroeger over ons deed, ze vroeg altijd of mijn moeder het niet koud had of dat ze wel moest oppassen.
Ondanks de alzheimer sprak haar natuurlijke gevoel met dingen die ze zo af en toe uit het niets kon zeggen of doen

Mijn oma wist niet meer dat ik haar kleinkind was of laat staan mijn moeder haar dochter was maar mijn oma wist wel dat wij lief waren en dat wij iets bekends van haar waren, maar mijn oma was bijzonder en dat was ze nog steeds met alzheimer. Ik heb dingen mogen meemaken , om dingen met mijn oma kunnen lachen waar we misschien zonder de alzheimer nooit om hadden gelachen.
Ik ben zo ontzettend dankbaar voor mijn oma voor de tijd van de alzheimer en na de alzheimer tot haar laatste dag toe. Ze was bijzonder op elk vlak

Zoek het zonnetje op in elke dag in plaats van te kijken hoe hoog je berg is.

iooon -

ah jeetje wat zonde. Zo zie je maar dat de meeste familieruzies overtrokken zijn en soms zelfs nergens over gaan.

Ik heb een goede band gehad met mijn opa van moeders kant, en met oma van vaders kant. Mijn opa van die kant heb ik helaas nooit mogen leren kennen. Wat ik nog steeds heel jammer vind. Hij fascineerde me als kind altijd, intelligente en strenge man maar met veel humor. En de persoon die een voorbeeld was voor mijn vader. Maar helaas, veel te jong gestorven.

Reageer ook