De teleurstellingen van het volwassen leven

Als ik later volwassen ben dan… kom ik zo laat thuis als ik wil. Eet ik wat IK lekker vind. Doe ik alleen waar IK zin in heb. Slaap ik altijd uit. En heb ik bergen met geld. Dus niet (altijd).

Slechts een klein deel van de tijd is het namelijk maar het leven wat je je voor had gesteld. En dat is soms best even een teleurstelling.

Je hele jeugd kijk je uit naar je 16e verjaardag. Want dan mag je immers scooter rijden en drinken (althans, in onze tijd). Ook mocht je eindelijk bepaalde discotheken in. Maar eenmaal 16 jaar, blijkt die tweedehands scooter, gekocht van de neef van de buurjongen, er om de haverklap de brui aan te geven. Puntje bij paaltje zit je vaker bij je vader in de auto met op de aanhanger je scooter, dan op de scooter zelf. En van drank krijg je zo’n gigantische kater (en ruzie met je moeder) dat het niet meer leuk is.

Daarom kijk je vervolgens vol verlangen naar je 18e verjaardag. Want dan mag je je rijbewijs halen! Dat lijkt zo leuk… Totdat je een verschrikkelijke rijinstructeur treft en je volledige spaarrekening leeg getrokken wordt omdat hij je adviseert om toch nog een lesje of 10 bij te kopen (Je bent immers zo slecht).

Eenmaal 18 en fris en fruitig begonnen aan een studie, kijk je uit naar de dag dat je afstudeert en je je eerste baan krijgt. Maar eenmaal daar aanbeland vraag je je af waarom niemand je ooit heeft verteld hoe eentonig het leven kan zijn als je eenmaal werkt (en dus ‘volwassen’ bent)? Zucht… Iedere dag weer die knorrige baas, die zeikende collega en die ‘perfecte’ werknemer die wél om de haverklap salarisverhoging krijgt. BALEN!

Ik met mijn broertje en zus. Het enige waar ik me destijds druk over maakte was of Sinterklaas mij toevallig niet zou vergeten dit jaar. ;)

En zo hebben we nog een paar puntjes…

1. Met stip op nummer één de grootste teleurstelling: het leven is duur. Héél duur. En dat is nog een understatement. Hoe zat het met leven als God in Frankrijk? Alles kunnen kopen wat je wilt? Reizen maken, huis inrichten, de mooiste kleding en de gaafste clubs bezoeken? En dat allemaal tegelijk. Shit, had je moeder toch gelijk over dat geld en die rug…

2. De Belastingdienst brengt inderdaad zelden leuk nieuws. Je vader stelde zich niet aan als hij weer eens hyperventilerend een blauwe brief openmaakte.

3. ‘Als ik volwassen ben, dan laat me door niemand meer vertellen wat ik moet doen!’ You wish! *Haalt wéér een dubbele espresso met melk en 1 1/4 schepje suiker voor de baas*

4. Zo laat naar bed als je zelf wilt? Mocht je willen! Want morgenochtend roept de plicht al weer vroeg en nóg een keer te laat komen omdat je je verslapen hebt kun je je echt niet permitteren. Want dan ben je immers je baan kwijt!

5. ‘Later heb ik een man, een kind, een hond, een koophuis en een auto.’ Maar niemand vertelde je echter dat die hond (minimaal) 4 keer per dag uitgelaten moet worden en je je jongere broertje daar niet meer voor kunt op laten draaien. Dat jij als vrouw altijd verantwoordelijk zult zijn voor een huis dat ook enigszins toonbaar is als je schoonmoeder weer eens onverwachts op de stoep staat. En een relatie heel leuk is totdat je beide overspannen thuis zit door een jengelend kind die alleen maar stil is als er visite is (‘Ach, wat een lief kind!’ ZE ZOUDEN EENS MOETEN WETEN!), een incontinente hyperactieve hond, een koophuis dat onder water staat en een auto waarvan als je hem start je in de achteruitkijkspiegel blauwe rook voorbij ziet komen. IK HEB EEN HEEL ZWAAR LEVEN!

https://www.youtube.com/watch?v=JLNvBvJ-F00

Volwassen zijn. Als kind/jongere kijk je er reikhalzend naar uit. Maar eenmaal volwassen droom je over die verloren, ongecompliceerde jeugd…

P.S. Het lijkt ons overbodig, maar toch even de opmerking dat dit artikel met een knipoogje gelezen mag worden. Het volwassen leven kan ook heel leuk zijn, maar daar over later meer. 😉 Maar geef toe, hier zit toch zeker een kern van waarheid in? 😛

Wat was voor jou de grootste teleurstelling van het volwassen worden?

68 reacties

Natascha -

Haha leuk artikel 😀 met idd een kern van waarheid. Mijn grootste teleurstelling is het leven na mijn studies. Ik ben werkzoekende en zit nu in die irritante tussenfase van geen student meer maar ook geen werkende volwassene. Ik ben gaan studeren omdat toen ik begon een diploma de grote sleutel tot vele jobs was. Maar nu door de crisis (zeker in Belgisch Limburg waar ik woon) is het heel moeilijk om werk te vinden. Maar ach 😉 alles komt wel goed en dan kan ik lamenteren over de eerste grijze haren 😀

Deisy -

Wat een leuk artikel en zo herkenbaar.. vooral van de Belastingdienst: ik word al depressief bij het zien van die blauwe envelop 😉

Marnel -

Ik ben nu (nog maar) 17, maar ik merk het nu al een beetje…wat was het vroeger simpel!

me -

En dan ga je nog ouder worden ook en denk je…wie is dat in de spiegel…oh wacht, dat ben ik. 😛

Akkelien -

Ik had mijn toekomst al uitgestippeld: ik werd een in een rode auto rondrijdende caissière (ja, echt). Die rode auto heb ik, maar ik heb toch nog maar even doorgestudeerd 😉
Zorgen nemen toe, maar dat kan niet op tegen al die vrijheden die je hebt hoor!

Josephines Stories -

Oh zo waar…
Vooral dan dat stukje over “wacht maar tot ik ben afgestudeerd en aan het werk kan!”… Dat was een enorme opdoffer om enkele weken/maanden later te beseffen hoe eentonig het leven dan kan zijn! Vaak genoeg ging toen de vraag “Is dit het nu? :/” door m’n hoofd…
Maar heerlijk om dit te lezen; met een vette knipoog erbij! :)

Hannah -

Ja, ik herken alles ongeveer hierin. Ik woon sinds een paar maanden op mezelf, en ik merk nu pas hoe ongelooflijk duur alles is. Gelukkig hoef ik nu haast nog geen belasting te betalen, ik ben nog maar 17, maar alsnog besef ik me nu pas dat alles geld kost. Erg leuk artikel weer! Sowieso vind ik het super hoe jullie sommige onderwerpen aansnijden, keep up the good work!

Cindy -

Haha geniaal stukje!

Jenny -

Hahaha
Super grappig geschreven en dat filmpje… echt geweldig!
Ik ben nu 16 en ga nog maar eventjes genieten van het thuiswonen denk ik 😉

Deborah -

Jup, volwassen zijn… we willen het ZO graag, en dan is het zo ver: wil je het weer terug draaien! Nee hoor, sommige momenten vind ik er echt niets aan.

Aanhetlijntje -

Check, check en check :) Wat is dit weer een heerlijk stuk!

Minka -

Van harte! :-))))

Sanne - loveisthenewblack -

Oh pfoe, wat herkenbaar allemaal! Ik dacht er toevallig zelf ook aan. Het viel me ook op dat ik nu de leeftijd heb dat mijn ouders ook kwaaltjes krijgen en ik me steeds meer zorgen om ze moet maken. Brrr, ik moet er niet aan denken. Eng!

Marleen -

Haha, dat lied van Brigitte Kaandorp zing ik altijd als mijn broertje zit te zeuren over zijn beetje huiswerk. Vindt ‘ie niet zo leuk 😉

Miriam -

Heel herkenbaar! Dit vind ik ook het leuke aan jullie blog. Eerlijk en oprecht. Het leven is niet 1 groot feest met een dik gevulde bankrekening en een perfect geordend leven & huis.

Martine -

Zeker niet, ik heb nu pas na maanden weer een beetje mijn huis op orde. Nu de tuin nog haha!

Eline -

Herkenbaar!

Syl -

Hihi erg herkenbaar.
Tjah gelukkig denk je steeds naar iets nieuws uit te kunnen kijken…. op naar het pensioen?

Willemijn -

Hihi inderdaad! En tegen die tijd heb je weer last van krakende botten, verstopte aderen en andere kwaaltjes. 😉 Of te wel, we moeten gewoon leven in het nu! 😀

Miriam -

Haha, wat een leuk stukje! Zitten zéker herkenbare dingen in, jammer genoeg ;p

marjolein -

Hihi waaarr!! Wat mij nog het hardst tegen valt is solliciteren. Ik HAAT dat en daarnaast ben ik er ook echt totaaaal niet goed in. Ik heb nu een superleuke baan maar ik ben er eigenlijk heilig van overtuigd dat het voor mij niet weggelegd is om een vast contract te krijgen. Niet omdat ik niet goed genoef functioneer maar omdat ze elk jaar weer moeten bezuinigen. Dus 3 jaar werken en er uit dan maar! En dan weer overnieuw bij het volgende bedrijf. Dat is wat mij het meest tegenvalt van volwassen zijn.. ik had gedacht toen ik op school zat (en men nog makkelijk een baan met vast contract kreeg) dat ik dat allemaal wel even voor elkaar zou krijgen. En wat ze je ook niet echt vertellen is dat geregel! Dat deed moeders altijd als ze met de telefoon de kamer uit liep of jou wegstuurde want dat hoefde jij met je nieuwschierige oortjes allemaal niet te weten:p
en ook dat trouwen zo achterlijk duur is!:o daarom wil mijn vriend voorlopig nog niet.. :(

melissa -

Het feit dat alles weer terugkomt. Koken, wassen, de vaat, boodschappen, stofzuigen grrrrr, de badkamer bleegh, ramen zemen, onkruid in de tuin, alles!! 😛

melissa -

En natuurlijk niet te vergeten de financiën. Komen we uit deze maand..

Martine -

Zoals ‘Loesje’ zegt: aan het eind van mijn geld houd ik altijd een stuk maand over!

saarenzo -

Leuk stukje weer! Aan de ene kant kijk ik enorm uit naar het samenwonen met mijn vriend, maar aan de andere kant ben ik blij nu nog lekker rustig thuis te wonen, waar ik mijn eigen gang kan gaan zonder me druk te hoeven maken om dingen als de belastingdienst.

Xaviera -

Heerlijk artikel om te lezen weer haha! Heel herkenbaar ook :)

Eveline -

Haha, leuke blog! Ik dacht inderdaad ook (zoals in een reactie hierboven beschreven) dat onzekerheid verleden tijd was en dat het piekeren wel minder zou worden. Nou, mooi niet. Onzekerheid is wel wat minder, maar het piekeren blijft vrolijk doorgaan (huishouden, baan, relatie, vrienden, familie, zucht…)

Danielle -

haha wat een grappig stukje weer!

Allissa -

Suuuuper herkenbaar. Ga straks samenwonen met mijn vriend en mijn hemel wat moet er opeens veel geregeld worden en vooral ‘wat moet je opeens veel zélf doen’. Maar ach, wie wat wil.. 😀

Lifesabout -

Sommige zijn herkenbare punten! Ik vond altijd maar dat mijn ouders overdreven deden als het ging om zuinig aan doen bijvoorbeeld. Nu weet ik dat ze gelijk hebben. Maar ondanks de ‘teleurstellingen’ ben ik ontzettend gelukkig met mijn leven, ondanks de crisis, het vroege opstaan, mijn slechte gezondheid en tegenslagen in het leven.
Had ik vroeger dromen over inderdaad die leuke man, dat grote huis met kinderen en genoeg geld, nou is mijn droom enkel om oud te worden en mijn dochter te zien opgroeien. Je wordt volwassen en merkt dat de dromen die je had niet altijd uitkomen, maar je begrijpt ook ineens heel goed waar het echt toe doet in het leven.

Mariska -

Ja ik herken hier zoveel in! haha, erg eigenlijk! Maar ik vond het echt al eng toen ik 16 was en mijn scooter moest verzekeren. Bang in de zin van.. jeetje hoe regel je dat allemaal dan? Maar des te zelfstandiger je ook weer wordt natuurlijk. Leuk artikel!

Rebecca -

Sorry, maar wat een absolute bullshit dat een vrouw in haar eentje veranwoordelijk moet zijn voor het huishouden? De jaren 50 belden, zelfs zij willen dit uitgekauwde rollenpatroon niet meer. Ben blij dat ik een relatie heb die gestoeld is op gelijkwaardigheid en we de taken en verantwoordelijkheden verdelen en er voor beiden evenveel ruimte is voor bijv. ambitie en carriere. Hoopte stiekem dat dit in 2014 de norm is, maar helaas zijn er nog steeds vrouwen die zichzelf en andere vrouwen opleggen om 100% verantwoordelijk te zijn voor het huishouden.

Martine -

Ik denk dat je dat punt iets te serieus hebt genomen (zie ook het PS stukje). Maar tussen ons gezegd: tuurlijk is het ondertussen normaal dat je de taken verdeeld maar dan nog ben ik 100x beter in schoonmaken en opruimen in vergelijking met mijn vriend en ik denk nog steeds dat de meeste vrouwen zich daarom iets meer verantwoordelijk voelen voor het huishouden omdat het (in mijn omgeving tenminste) een man veel minder boeit dat het huis netjes/schoon moet zijn. Ik heb maar een man gekend in mijn leven waarbij dat niet zo was haha!

Ivy -

Herkenbaar artikel wel :P. Gelukkig vergeet je later een hoop moeizame dingen ook weer (zoals het continue geldgebrek in je studententijd, het toch wel veel studeren, etc). Betreft het huishouden, ik en mijn vriend hebben heeeel strakke afspraken over wie wat doet, maar zijn troeptolerantie is toch echt anders dan die van mij 😛

Willemijn -

Hahahah inderdaad, de troeptolerantie, geniaal woord. Volgens mij is het heel bijzonder als je een man vindt die een lagere troeptolerantie heeft dan een vrouw 😉

Ina -

Wat een geweldig artikel!

EliseDingen -

Haha, leuk geschreven! En herkenbaar inderdaad.
Nog zo één; Maar een ‘arme student’ zijn, totdat je afgestudeerd bent en geen baan(of een baan met relatief weinig uren) kunt krijgen. Dan mis je stufi toch wel 😛

Lauriëtte -

Hier zit zeker een kern van waarheid in! Leuk artikel! :)

Eva -

Haha heel leuk geschreven. Sommige dingen zijn wel heel herkenbaar maar ik moet zeggen dat me als “volwassene” een stuk gelukkiger voel dan als tiener (en deel ook wel dan als kind). Ik ben nu ouder en snap dingen een stuk beter en als ongediagnostoceerd autistisch kind 15-20 jaar geleden is de wereld dan toch wel erg ingewikkeld 😉 xx

Margot -

Hahah, heerlijk stuk weer! En helaas herkenbaar 😉

Maaike -

Ik ben al heel snel op mezelf gaan wonen, toen ik 18 was. Dus ik heb een hele snelle leerschool gehad. Ik was dus al voor mijn 20ste uit de droom geholpen. Niet dat ik dat ooit echt gedaan heb (over mijn leven later dan). Ik kijk gewoon nooit zover vooruit. Daar zie ik het nut niet van in. Waar ik wel een domper aan over heb gehouden is dat ik, zeker in mijn studietijd, continue gestimuleerd werd om andere paden te bewandelen en mijn eigen plan te trekken. Ik kan je zeggen: er zijn niet veel werkgevers die daar op zitten te wachten.

Nathalie -

zo herkenbaar! Grappig geschreven! Ben benieuwd naar je stuk over wat wel leuk is aan volwassen zijn 😉

Andrea -

Een feest van herkenning. Heel leuk stuk. Ik heb hardop zitten lachen, waardoor ik het van mijn vriend even voor moest lezen. Nou die lag ook in een deuk.

tessa -

Wat herkenbaar! Tot en met mijn rijbewijs was het fantastisch. Toen kwam die studie en wat een ellende heb ik daar nog steeds van. Afgestudeerd? Nee nog steeds niet. Inmiddels wel al 1.5 jaar aan het werk in mijn vakgebied, dat vind ik dan wel weer heel leuk. Voelt heel volwassen 😉
En inderdaad, wat schrok ik toen we samen gingen wonen. Wat is alles duur! We hebben lastige tijden gekend maar daar leer je ook weer van. Ik ben blij dit geleerd te hebben in plaats van dat alles maar aan kwam waaien.

Maar wel zeg ik stiekem nog eens dat ik wel weer eens een maandje thuis zou willen wonen. Je complete salaris naar de spaarrekening en elke avond je prakje klaar! 😉

Willemijn -

Hahaha ja inderdaad! Mijn broertje klaagde laatst dat hij afgelopen zomer ‘maar’ 6 weken vakantie had (van z’n HBO opleiding), ik heb hem even haarfijn verteld hoe dat over 2 jaar zal zijn 😉

Tessa -

Haha die 6 weken mag die nog wel even extra van gaan genieten! Dat komt nooooooit weer terug!

elize -

Heel erg leuk artikel! Het is ook echt zo! Niet zo extra als jullie zeggen natuurlijk, haha! Maar ik had altijd gedacht dat ik vroeg zou trouwen en een gezinnetje enz. Maar poeh, wat is het duur allemaal! Ik ben sinds een tijdje verloofd, maar die bruiloft laat nog even op zich wachten, wat kost dat veel! Haha!
Toch ben ik wel erg bij om volwassen te zijn;)

Dewy -

Hahah leuk artikel weer!!
Ik ben na mijn studie precies gaan doen wat ik leuk vind, ik werk 6/7 maanden van het jaar (april tot sept/okt) in het buitenland 80 uur per week als standplaats hostess en in de wintermaanden reis ik de wereld over met mijn vriend:) Happy!

Simone -

Leuk stukje, zit zeker een kern van waarheid in. Mijn grootste teleurstelling was toen ik mocht solliciteren naar een baan in crisistijd. Wat een hel was dat.

Lisa -

Dit is zoooo waar!!! Haha. Eigenlijk maar heel jammer dat je als kind vaak inderdaad alleen maar uit kijkt naar bepaalde leeftijden en naar ‘later groot zijn’ en niet beseft hoe goed je het eigenlijk hebt..

mar -

Hahaha, zo herkenbaar!
Ik dacht ook altijd dat ik later alleen maar luxe vlees bij de slager ging halen en ik alleen maar in dure kleding ging lopen. Maar helaas zijn de lidl en h&m nog steeds mijn meest bezochte winkels.
En wat denk je dan van dat je denkt dat je die maand eindelijk weer eens kan sparen zoveel als je gepland had en dat dan ineens de auto niet meer start of de hond ziek word. Pfff…
Wat kan je toch een vertekend beeld hebben van volwassen zijn haha.
Zo dacht ik ook altijd dat volwassenen veel vrienden hadden, nooit onzeker zijn en overal bij horen. Helaas 😉

Willemijn -

Hahaha inderdaad! Ik dacht ook altijd dat als je volwassen was je nooit meer ‘gedoe’ met mensen zou hebben, nooit meer gezeur met jongens en je overal fluitend door heen zou gaan 😛 Eh, nee dus 😉

kelly caresse -

Wat een geweldig artikel! En zo herkenbaar! Ik kan alleen ja knikken steeds tijdens het lezen haha

Petra -

Ja, leuk geschreven… Maar, niet zo leuk om te lezen. Sorry. Ligt aan mij hoor. Ik lees liever positieve blogs.

Willemijn -

Maar het leven is toch niet alleen maar positief? En om er dan toch maar het beste van te maken moet je er gewoon luchtig grapjes over kunnen maken (met een flinke dosis zelfspot). En dat vinden wij dan juist weer positief. Misschien kun je het ook zo bekijken? :)

N -

Nee het leven is niet altijd positief, daarom word ik zelfs verdrietig van dit stukje. Kon het niet uitlezen.

Ingrid -

Haha leuk dit. Je studententijd is mooi, maar daarna 😉 Ik vind de toenemende verantwoordelijkheid het lastigste. Dan niet perse dat je zelf je huur moet betalen en dat je koelkast gevuld moet zijn, maar meer de toenemende verantwoordelijkheid en verwachtingen die mensen op je werk van je hebben. En dat je niet zomaar domme grapjes kan maken omdat mensen daar veel sneller aanstoot van nemen..

N -

Ook al moet dit met een knipoog worden gelezen, word hier niet vrolijk van :(

Kelly -

Haaaaaa dit is zo waar!!! Plus dan vaak nog de frustratie die je ervaart wanneer sommige van je leeftijdsgenoten gewoon een huis cadeau krijgen van hun ouders… of een auto. Eigenlijk was mijn grootste teleurstelling om te ontdekken dat mensen maar weinig veranderen als ze ouder worden, als in: wanneer je in een groot bedrijf werkt kom je gewoon precies opnieuw op de middelbare school terecht. Met de nodige roddeltantes…

Willemijn -

Hahahaha ja inderdaad!

Anita -

Wat een heerlijk artikel. Volwassene zijn is idd niet altijd leuk en soms zou je wel eens willen dat je weer kind was. Je niet druk hoeven maken over werk, huis, relaties en geld 😉

Diana Carlton -

Haha geweldig! Het feit dat je alles zelf moet doen, zelf het huishouden, zelf boodschappen doen, zelf koken en daarnaast nog 5 dagen in de week werken viel mij lange tijd wel zwaar. Waar was lang leve de vrijheid en de lol gebleven?

Willemijn -

Inderdaad! Als je nog thuis woont besef je je niet wat voor werk het is, dat huishouden.

Laura Steenks -

Haha, geweldig geschreven! Ik ben nu 16 – bijna 17 – en besef me nu dat ik echt moet genieten dat ik nog niet volwassen ben. Dank daarvoor! 😉

lucindainwonderland -

Ja het was bij mij ook wel even wat toen ik op mijzelf ging wonen en er pas echt achter kwam hoe het allemaal zat. Pfoe, dat was af en toe wel even schrikken zeg. Maar ik moet wel zeggen dat het ook soms best wel gaaf is om te beseffen dat het je allemaal gewoon lukt. Ik woon al zo’n 8 jaar op mijzelf en alles lukt nog steeds. Het ‘ik ga voortaan altijd laat naar bed als ik zelf mag kiezen bla bla bla’ tjah. En daar lig ik dan.. om 10 uur stipt in bed…. Achja, het hoort ook bij opgroeien denk ik. xxx Lucinda

Zaneta -

GE-WEL-DIG!!!

Dita -

Wat is dit weer heerlijk geschreven! En ja er zit zeker een kern van waarheid in. Het is erg fijn om volwassen te zijn, te werken, een huis te hebben etc.. Maar soms…

Juut -

Wat een leuk stuk weer. Ik herken vooral dat mijn ouders zo vaak gelijk hadden;)
En het nummer van Brigitte wordt hier vaak aangehaald whaha, moeilijk, moeilijk, moeilijk!
Maar wel met een knipoog natuurlijk.

Reageer ook