2Tell a Story: Daar boven op die berg

Vandaag introduceren we een nieuwe artikelenreeks op 2WMN: 2Tell a Story. Er zijn van die dingen die je meemaakt in het leven, die gewoon even gedeeld moeten worden. Van die typische verhalen die je later aan je kleinkinderen vertelt. Ik trap ‘m af!

Photo Credit: Zach Dischner via Compfight cc

Ik en mijn zus zouden samen gaan skiën in Italië. We konden voor een leuk prijsje via haar werk naar de Italiaanse sneeuw met een busreis. Allemaal collega’s van haar gingen mee, waarvan ik sommigen ook kende. Een gezellige boel dus.

Eenmaal veilig aangekomen genoten we enorm van de heerlijke koffie, de sneeuw en de gezelligheid. En natuurlijk van het skiën. We moesten weer een beetje inkomen maar het ging vrij goed. Nu zijn wij totaal geen geweldige skiërs, we kunnen puur de basis en gaan dus alleen voor de blauwe en groene pistes.

Nu begint mijn verhaal eigenlijk al jaren geleden. In de tijd dat ‘jumpen’ opeens een hype was, deden ik en mijn kleine neefje lekker mee. Die ene middag gingen we lekker uit onze plaat en ik weet nog goed toen ik twee keer mijn mijn voet achter op de vloer moest ‘tikken’ dat ik op een of andere manier mijn volle gewicht recht op mijn grote teen plaatste. Ik hoorde een luide krak en viel meteen op de grond. Drie dagen liep ik zowat mank, wat een pijn. Dom genoeg heb ik er nooit naar laten kijken. Ik dacht dat het wel weer over zou gaan, gewoon gekneusd. In de jaren daarop had ik er altijd een beetje last van als ik ging skeeleren of schaatsen. De pijn schoot dan door vanaf mijn grote teen door mijn voet richting mijn kuit. Niet fijn!

Terug naar mijn ski-avontuur. Mijn zus en ik gingen zo lekker dat we de derde dag besloten met nog  twee andere aardige vrouwen een langere ski route te nemen. Deze route had zelfs een aantal ‘rode piste’ afdalingen. Maar we deinsden niet meer terug voor rode pistes, hoewel ik nog wel wist dat mijn ‘jumpvoet’ toch wel wat zeer deed. Was het niet verstandiger dat ik niet mee ging en gewoon voor de blauwe piste ging? Maar eigenwijs als ik was, liet ik me niet kennen. Ik ging gewoon mee.

We moesten met een aantal verschillende kabelbanen naar boven. Ik weet nog goed hoe hoger we gingen hoe meer ik dacht aan mijn voet. De eerste paar afdalingen gingen nog prima.

Hmmm, was ik nu maar beneden gebleven…

Photo Credit: Massmo Relsig via Compfight cc

Ik merkte wel dat mijn zus flink voorop lag en ik haar niet meer bij kon houden. Ik had steeds minder kracht. Op een gegeven moment kwamen we ook bij rode pistes die zowat alleen bestonden uit een ijslaag in plaats van sneeuw waardoor ik nog meer kracht moest zetten met mijn voeten om niet als een razende roeland van de berg af te schieten.

Je raadt het misschien al: mijn jumpvoet stond op klappen. Ik had zo’n pijn en ik kon niet meer. Ik had het heel lang volgehouden en hoewel we al heel wat kilometers hadden gemaakt, moesten we nog een flink stuk tot  het beginpunt. Maar ik was helemaal kapot, mijn voet klopte aan alle kanten en ik kon geen poot (of ski) meer verzetten.

Ik zei tegen mijn zus dat ik echt naar beneden moest met een kabelbaan. Het probleem was alleen dat de dichtstbijzijnde kabelbaan niet naar beneden ging, die stond stil.

Mijn zus vroeg toch aan de Italiaanse man of hij voor mij geen uitzondering kon maken en ze probeerde uit te leggen wat er aan de hand was. Hij zei echter dat hij niks kon doen en ik gewoon naar beneden moest skiën.

Ik was de wanhoop nabij. Ik keek naar die stomme rotsneeuw op die steile berg, ik voelde mijn kloppende voet, ik zag de stilstaande kabelbaan die hij met gemak aan kon zetten. En de gedachte dat ik dat hele eind nog zou moeten skiën kon ik niet verdragen. AARGH! En daar boven op die berg gebeurde het…Ik krijste het schaamteloos uit als een klein kind en jankte de hele boel bij elkaar. Iedereen keek, maar dat kon me geen ruk meer schelen. Ik herkende mezelf niet meer, haha!

MY FOOT IS HURTING SOOOOO MUHUHUHUCHHHHH….
PLEAAASSEEE, HELP ME NOW!!!!!!!!!!!!!!!!  *JANK*KRIJS*HUIL*

Hij wist niet hoe snel hij de kabelbaan aan moest zetten, terwijl hij eerst heel moeilijk liep te doen. En daar zat ik dan, een aantal meter boven de grond in mijn eentje in een lege kabelbaan naar beneden…kijkend naar alle skiënde mensen onder me inclusief mijn zus. Ik voelde me zo enorm opgelucht, wat had ik een pijn zeg.

Als ik denk aan mijn zielige rode jankhoofd boven op die berg naast die Italiaan die niet goed wist wat hij met me aan moest bij die stilstaande kabelbaan, moet ik meteen weer lachen en mijn zus ook!

Gelukkig was het de laatste dag van onze reis, want het was aan het eind van de middag en die avond vertrokken we ook weer. Ik heb daarna nooit meer geskied dus het zal mij benieuwen als ik weer eens ga skiën hoe het dan gaat met die rare jumpvoet. Ik neem voor de zekerheid maar een slee mee!

25 reacties

Naomi -

Hahaha deze reeks is nu al leuk :) maar je bent toch niet echt naar beneden gegaan op dat stuk van die foto??? Zo ja, ik heb diep respect voor je haha. Ik heb ook een ski blunder ik ging voor t eerst met de sleepjes lift van de rode piste eng dat ik t vond maar ik was al 11 en iedereen van de familie deed t dus ik moest ook maar…. Ik ben der uitgevallen moest een stuk naar beneden lopen want daar lagen mn skies de lift werd niet stop gezet dus al die mensen over die skies heen.. Uiteindelijk die dingen gevonden en moest ikdoor de bebossing een stuk offpiste en uiteindelijk van zwart en ik ben al zon held op sokken hahaha ik ga nooit meer met de sleeplift ik houd het wel bij de stoeltjeslift en de blauwe en heel soms een rooie piste :)

Melanie -

hahaha geweldig geschreven.

Rosanne -

Haha wat een geweldig verhaal! Ik ben nu al fan van deze verhalenreeks..
Ik heb in mijn leven waarschijnlijk al heel wat blunders gemaakt maar vergeet ze altijd weer…

Lenneke -

Hahaha, dit had mij ook kunnen overkomen…

sara -

Haha jumpvoet ;p Nooit verwacht dat die rage zo’n invloed zou hebben… Leuk en tegelijkertijd zielig verhaal! Dat zijn de beste, waar je later het hardst om kan lachen (:

Kim | Kimsbloglife -

Hahaha jumpen 😀 Wat een verhaal! Ooit had ik op skivakantie met school te kleine skilaarzen gehuurd, en na een halve dag had ik zooooveel pijn aan mijn voeten dat ik mijn laarzen uitdeed in het midden van de sneeuw. Ik stond daar 10 minuten met mijn kousen in de sneeuw, waardoor die natuurlijk nat geworden waren. Maar dan moest ik de andere helft van de dag dus nog verder skiën in die laarzen, en nu met natte sokken! Dat deed nog meer pijn! Zo dom van mij, haha! Op het einde van de dag was ik het kotsbeu en ben ik op mijn eentje gewoon rechtdoor een berg af’geskied’, zo snel als een raket, terwijl ik helemaal niet kon skiën, haha! Ik ben beneden gekomen bij vriendinnen uit een andere groep die al beneden waren en ik ben beginnen huilen en roepen dat ze mijn laarzen uit moesten doen, hahaha! De dag nadien mocht ik laarzen in een maat groter halen, gelukkig maar. Maar sindsdien klikten mijn laarzen altijd heel moeilijk in mijn skilatten, waarschijnlijk omdat die niet aangepast waren aan mijn andere laarzen. De skileraar werd elke keer kwaad op mij omdat ik mijn latten niet aan kreeg of plots verloor, en op een dag liet hij me gewoon alleen achter terwijl heel de groep vertrok en ik mijn latten niet aan kreeg :-( Gelukkig kwam er een andere groep van mijn school voorbij. Wel de gevorderden+, terwijl ik nog bij de beginners zat, haha. Dan heb ik maar heel de namiddag met hen proberen meeskiën!

Marieke -

hahaha heel erg leuk stukje! Ben benieuwd naar het volgende verhaal 😀

Febe -

Hahaha moest echt lachen om je stukje (ookal is het best zielig :p). Ikzelf ben al tweemaal gaan skieën, maar heb dan besloten om ook eens te proberen snowboarden, man man man, wat was ik stijf, en mijn staartbeentje heeft nog wekenlang pijn gedaan, en toch ga ik over 2 maand terug een week snowboarden haha, ben es benieuwd of ik het deze keer ga overleven! Gelukkig ga ik nu gewapend met kontbescherming de berg op 😀

Febe -

Ooh en ik herinner me net nog zo’n verhaal, toen ik de eerste keer ging skieën had ik heel erg last van m’n knieën en scheenbenen, omdat ik slechte skilaarzen had. Op een van de laatste dagen werd het echt heel pijnlijk, en er was een super hevige sneeuwstorm waardoor je bijna niets meer kon zien. Daardoor ben ik per ongeluk in een put naast de piste gevallen (gelukkig een niet te diepe put). Ik was echt aan het janken van de pijn, komt er opeens zo’n Italiaanse skileraar me uit die put trekken, maar hij deed me echt heel erg pijn dus ik werd echt boos op hem. En toen vond ik ook nog es mijn groep niet.. Ben dan maar de rest van de dag in het hotel gaan zitten bij de andere ‘gewonden’ :p

Danielle -

Hahaha, ik heb toch zitten gniffelen om je stukje hoor. Betrapte mezelf erop dat ik jumpvoet steeds een paar keer hardop zei. Ik zie t helemaal voor me en moet nu alweer lachen.. Hahah

Danielle -

Wij zijn fan van de uitspraak “If you don’t do anything stupid when you’re young, you don’t have something funny to tell when you’re old” :-)

Marnel -

Haha, aaah eigenlijk wel zielig! Heel erg tof om te lezen, vaker doen!

melissa093 -

Hihi, leuk verhaal. Misschien alsnog een keer naar de dokter voor je wellicht een 2e keer gaat skiën? 😉 xx

Nienke -

haha! Achteraf kan je lachen om zulke verhalen maar op het moment zelf vraag je je af wat je in godsnaam op een hoge koude besneeuwde berg doet, en waarom je niet gewoon een last minute naar de zon hebt geboekt :) ik ga elk jaar skiën en deze keer voor het eerst tijdens nieuwjaar, ik kijk er zo naar uit!

Anna -

Ah ik ga zeker genieten van deze nieuwe reeks! Wat vervelend van je enkel… Ik heb dat met mijn knie als ik mijn zooltjes niet aan heb. Liefs

Maris -

Aww wat een verhaal! Lijkt me echt een heerlijke nieuwe reeks dit!

Miriam -

Haha, grappig om te lezen. Huilen helpt altijd 😉
Was je teen nou gebroken oid dan?

eveline -

Haha geweldig geschreven! “Jumpvoet” hahaha

Margot -

Haha, waar huilen al niet goed voor is 😉

JoycevdB -

Hihi! Wat dat hysterische huilen nogal eens niet goed voor is

Dionne -

Haha ik denk dat ik deze verhalen heel leuk ga vinden!
Ik heb in ieder geval al om dit verhaal gelachen omdat je het schrijft op een manier alsof ik er bij ben. Ik zie dat dan voor me en ondanks dat de pijn niet fijn is, is het verhaal er om heen wel grappig

Diana Carlton -

haha zo zie je maar, met een goede hysterische jankbui krijg je wel wat voor elkaar 😉

Willemijn -

Hahaha!

Marloes | Budgetproof.nl -

Oh ik vind dit nu al een leuke artikelenreeks! Wat een verhaal haha. Ik ben mega dol op skieen. Heb 7 maanden skiles gegeven en kan mij niet te gek. Wat ontzettend naar van je voet. Heb je er daarna wel nog naar laten kijken? Misschien kan er nog iets gefixt worden of weet je voortaan waar je op moet letten? Overkomt ons allemaal weleens met skieen dat je het misschien even onderschat ;).

lucindainwonderland -

Wat leuk zo’n avonturenverhaal.. om het maar even zo te noemen. Nouja leuk? Zo leuk was het niet. Wat lijkt mij dat moeilijk, om in een ander land met zoveel pijn midden op een berg te staan. Gelukkig kon hij de kabelbaan uiteindelijk wel aan doen. Jumpen heb ik trouwens nooit aan mee gedaan, heb er altijd met één opgeheven wenkbrauw naar gekeken hahahaha…. ik voel mij oud! xxx Lucinda

Reageer ook