Volwassen kind van gescheiden ouders

Als kind had ik altijd medelijden met kinderen van gescheiden ouders. Ik probeerde me in te denken hoe verdrietig het moest zijn als je ouders niet meer samen zijn en je altijd moet kiezen tussen je ouders. Ik kon het me maar moeilijk voorstellen. Ik zag zelfs ‘voordelen’! Zoals twee huizen en extra cadeautjes. Maar op mijn 24ste, kort na mijn eigen bruiloft, kondigden mijn ouders aan dat ze gingen scheiden…

Ik kom uit een hecht, stabiel gezin, gerund door een psycholoog een maatschappelijk werker. Je begrijpt, het ging er bij ons thuis behoorlijk pedagogisch verantwoord aan toe. Ik groeide gelukkig op. Toen ik uit huis ging op mijn 18e was ik al snel zelfstandig en had ik mijn eigen leven. Maar hoe lang ik ze ook niet zag en hoe onafhankelijk ik me ook voelde, mijn ouders bleven altijd de veilige basis waar ik naar kon terugkeren. Bij persoonlijke problemen, twijfels over de toekomst en praktische vraagstukken kon ik altijd terecht bij mijn ouders. Ik kreeg een kop thee en met zijn drieën konden we uren praten. Het huwelijk van mijn ouders was mijn vangnet, mijn voorbeeld en stond symbool voor alles wat ik ‘later’ wilde worden.

De schok was dan ook groot toen mijn ouders vertelden ze gingen scheiden na bijna 35 jaar huwelijk. Het kwam voor zowel henzelf als voor mij en hun hele omgeving als een donderslag bij heldere hemel. Na 24 jaar was ik opeens een volwassen kind van gescheiden ouders. Het was alsof mijn hele toekomstbeeld in duigen viel. Geen kerst meer met het hele gezin. Mijn kinderen zullen nooit mijn ouders als ‘opa en oma’ hebben. Nooit meer mijn ouders tegelijkertijd aan de telefoon hebben, wat voorheen minstens twee keer per week het geval was. Bij mijn broertjes huwelijk zullen zijn eigen ouders niet meer samen zijn. Als ze oud zijn, zullen ze niet voor elkaar zorgen. En hoe verdeel ik de al zo schaarse tijd opeens tussen twee aparte ouders?

Ik voelde me plotseling lid van een clubje waarvan ik tot voor kort nooit had gedacht ooit lid van te zijn. Pas nu voelde ik écht hoe verdrietig het is als je ouders niet meer samen zijn. Hoe ontworteld je kunt voelen hierdoor, ook al heb je nog zo je eigen leven.

Het verdriet van het verlies van wat mijn familie ooit was en nooit meer zal zijn is groot. Want ondanks dat je als volwassen kind niet meer thuis woont en een eigen leven hebt, was er nog altijd een sterk gevoel van een gezin. Een gezin biedt een gevoel van veiligheid en geborgenheid. Het vormt je identiteit en een gezamenlijke geschiedenis zorgt voor het gevoel van ‘thuis’. Wanneer dit uit elkaar valt, dan kan het voelen alsof er ook een stukje van jezelf uit elkaar valt. Wie ben ik nu nog, nu dit gezin zo is veranderd?

Als volwassen kind kind ervaar je (ook) gevoelens van eenzaamheid, onzekerheid en verlorenheid bij een scheiding. Het huwelijk van je ouders is onderdeel van de fundering van je leven. Hoe zij tegenover elkaar staan, staat in relatie tot je eigen gemoedstoestand. Hoe zij van elkaar houden, communiceren, voor elkaar zorgen en zich opstellen tegenover elkaar speelt een grote rol in iedere relatie die je hebt. Als het huwelijk van je ouders zo’n rotsvaste basis is en ze gaan scheiden, voelt het alsof niets in het leven meer zeker is. Als het huwelijk van mijn ouders al niet slaagt, hoe moet het dan met mijn eigen huwelijk? En als het huwelijk van mijn ouders een fiasco is, wat dan nog meer?

Er ontstaan zorgen die je voorheen niet had, omdat je ouders elkaar hadden. Redt mijn ouder zich wel, nu hij/zij straks alleen is? Redden ze het allebei wel, financieel? Hoe moet het met de verkoop van het huis? Zal de nieuwe partner van mijn ouder wel goed voor hem/haar zijn? Worden ze ooit wel weer gelukkig? Hoe ziet ons gezin er over 5 jaar uit?

Ook praktisch gezien kan de scheiding als een zware last aanvoelen. Naast je eigen drukke schema, relatie en de verantwoordelijkheden ten aanzien van je huis, baan, financiën en sociale leven heb je opeens twee aparte ouders met elk een eigen leven. Ouders die je apart moet bezoeken om een band mee te behouden. De vraagstukken en spanningen rondom feestdagen en verjaardagen zijn bij voorbaat al vermoeiend en persoonlijk zie ik erg op tegen de tijd dat mijn ouders steeds ouder zullen worden.

Daarnaast worden je de details van de scheiding vaak niet gespaard wanneer je volwassen bent. Het hoe en waarom van de scheiding komt veelvuldig aan bod en hoe goed je ouders het ook proberen te doen, je hoort altijd dingen die moeilijk te slikken zijn.

Wanneer ik vertel dat mijn ouders kortgeleden gescheiden zijn is de eerste – en vaak enige – reactie meestal ‘Jeetje! Wat schrikken. Maar gelukkig waren jullie al volwassen!’ Als volwassene word je geacht ‘gewoon’ volwassen te zijn en zou je niet moeten steunen op het huwelijk van je ouders. Als volwassene heb je je eigen leven. ‘Als volwassene zal je gelukkig niet in het midden komen te zitten.’ ‘En wees blij dat je ten minste een gelukkige jeugd hebt gehad!’ Aannames en opmerkingen als deze zaaien onzekerheid, eenzaamheid en doen gevoelens die je hebt ten aanzien van de scheiding te niet. Stel ik me aan? Maak ik het groter dan het is? Is het voor een jong kind erger dan voor mij? En ben ik zwak als ik me hier zo door van mijn stuk laat brengen?

De scheiding van je ouders brengt je onherroepelijk uit balans, ook als volwassen kind. Of misschien wel des te meer? In een stuk van een Amerikaanse psycholoog las ik de volgende quote, die het goed samenvat: De scheiding van je ouders verstoort je heden, zet je verleden in een ander daglicht en sleept na in de toekomst.

Toch vertrouw ik er op dat alles – uiteindelijk – weer op zijn pootjes terecht zal komen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn ouders beide het geluk terug zullen vinden, ik geloof er in dat het verdriet voor mij als kind zal slijten en ik ben er van overtuigd dat ik  er een paar mooie levenslessen uit kan halen. Maar voor nu voelt het alsof me zojuist is verteld dat Sinterklaas niet bestaat. Pakjesavond zal nooit meer hetzelfde zijn…

Foto door Carli Jean Miller

Zijn hier meer volwassen kinderen waarvan de ouders op latere leeftijd gingen scheiden? Hoe heb jij dat ervaren? En als je ouders op jonge leeftijd zijn gescheiden, hoe heb jij dat dan ervaren? Zijn er volgens jullie verschillen en overeenkomsten?

192 reacties

Lotte -

Ik herken het in de zin van dat je leven uit balans kan raken als je gezin je gezin niet meer is. Ik ben nu 28 en ik heb in 4 jaar tijd mijn zus (36) aan kanker verloren en mijn vader (71) zit nu met Alzheimer in een verpleeghuis. Die 4 jaar zijn in een waas voorbij gegaan en ik ben nog steeds niet de oude. Als gevolg daarvan ook nog geen vriend, huis, kinderen of wat dan ook voor mij. Wel twee lieve katten.

Johanna -

Tja…
Ik ben 50. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 24 was. Na 35 jaar huwelijk werd de stekker er uit getrokken. Ik moest mijn hele leven opnieuw inrichten. Niet zozeer dat mijn ouders uit elkaar gingen, maar meer de manier waarop het gegaan is. Zonder in detail te treden, het was een nare vechtscheiding. Iets at ik niet begrijp, immers, je hebt 35 jaar lief en leed met elkaar gedeeld. Okay, de 1 is slachtoffer, de ander is dader. De 1 voelt zich bedrogen door het verraad (lees overspel) van de ander.
Ik had me voorgenomen nimmer te trouwen. Toch trouwde ik op mijn 30e. Kreeg een kind en hoopte zo lang als ik leef met mijn man door het leven te gaan.
Maar, zoals vaak, ook ik zit nu op een driesprong. Verder gaan met het huwelijk, of de stekker er uit trekken. Niet een eenvoudige beslissing. Als ik het huwelijk doorzet doe ik het voor mijn kind (jonge volwassene). Als ik de stekker er uit trek doe ik het voor mijzelf, met alle schuldcomplexen die er bij horen.

Ik kan iedereen wel zeggen dat een scheiding van je ouders op latere leeftijd ‘slijt’. Ik kan mij ook niet meer voorstellen dat mijn ouders ooit weer een stel zullen zijn. Het is wel goed zo. Een ieder heeft zijn of haar eigen leven. Houdt contact met beide. Motiveer beide om leuke dingen te doen. Maar bovenal, kies voor jezelf! Ook al denk je nu, de Kerst??? Oud&Nieuw??? Verjaardagen???? Het komt wel weer. Echt.

Esther / RTL Nieuws -

Goedemiddag,
Voor een reportage voor RTL Nieuws ben ik op zoek naar mensen die na een langdurig huwelijk (40 jaar of langer) zijn gaan scheiden en die hierover willen vertellen in RTL Nieuws. Ook ben ik op zoek naar kinderen wiens ouders na een lang huwelijk (40 jaar of langer) zijn gaan scheiden en die we kunnen interviewen. Ken je iemand of heb je zelf interesse? Neem dan contact op via esther.maas@rtl.nl of via 035-6718830. Alvast bedankt!

Maartje -

Ontroerend om jullie verhalen te lezen dat een scheiding zoveel impact heeft. Ik ben zelf een moeder van 32 jaar en heb 2 kinderen van 4 en 8 jaar. Ik ben ongelukkig en wil scheiden. Mijn man wilt niet scheiden hij heeft veel verdriet en begrijpt niet waarom ik niet meer wil.
Het klinkt zo misschien te simpel “ik ben ongelukkig” dus hoppa gooi de scheiding erin. Maar dat is het natuurlijk niet. Ook al hebben we niet vaak ruzie zijn er toch dingen gebeurd die mij heel erg eenzaam hebben gemaakt. En het is een gevoel wat je hebt je weet het gewoon. Je bent klaar met iemand. Mochten er geen kinderen in het spel zijn dan wist je het zeker. Je gaat.

Ik vind het vreselijk omdat ik weet hoeveel pijn ik hier mijn kinderen en mijn man mee doe.
Ik vraag me dan ook vaak af of ik wel moet scheiden. Zal ik mijn hele leven gaan leven in een leugen. Net alsof doen. Alsof we zo’n happy gezin zijn. Waarin iedereen gelukkig is behalve mama. Ik heb heel veel geduld en ben een meester in mijzelf wegcijferen. Maar is dat een gezonde situatie, nee dat is het niet.

Ik sta voor en keuze of mijn gezin de rest van hun leven te tekenen met verdriet, pijn en gemis van een stabiele ondergrond wat er was, of mijzelf de rest van me leven opofferen.

Het doet pijn echt zoveel pijn.
Ik denk dat ik mijn leven nooit meer een 10 zou kunnen geven. Welke keuze ik ook maak er gaan mensen aan kapot.

Ik wens iedereen van gescheiden ouders heel veel sterkte, liefde en kracht toe.

Liefs een radeloze moeder.

Willemijn -

Hoi Maartje. Wat een vreselijk moeilijk dilemma zit je in. Veel sterkte!

Emiel -

Ben zelf getrouwd met een Russische vrouw en heb twee kinderen in puberleeftijd. Ik kwam er vrij snel achter dat ze niet van me houdt en het allemaal om het paspoort en de status ging. Dat merk je aan het gedrag. Nooit goede seks. Zij komt niet klaar en neemt nooit initiatief. Nooit leuke gesprekken. Ze is ook nog in mijn ogen bazig en altijd het hoogste woord, maar dat merken de mensen uit haar omgeving die niet met haar getrouwd zijn niet. Ze is in haar leven gevlucht in boeken en soaps en slikt veel medicijnen. Bovendien heeft ze een enorm overgewicht van meer dan 30 kilo opgebouwd. Ze haat het NLse klimaat. Voor haar en mij zou een scheiding goed kunnen zijn, maar we houden beide enorm veel van onze kinderen. Dankzij deze blog probeer ik het toch nog wat langer vol te houden, maar ben zelf hiervan ook slachtoffer. Ik wacht dan ook nog maar om te zien wanneer N eerlijk tegen mij wordt. Ik vrees dat we dan niet anders kunnen op het moment dat we eerlijk tegen elkaar worden. Heb tot overmaat van ramp ook nog een leuke iemand ontmoet op de schaatsvereniging, die once in a lifetime chance heb ik moeten laten gaan. Misschien tot verdriet van haar (gelukkig is er fysiek niets gebeurt, geen sex of zo) en mij, maar het is niet anders. Aleen vrees ik ook voor de tijd. We worden allemaal niet jonger. WanneEr komt mijn geluk?

Natasja -

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 20 was. Mijn vader had een ander. Ik was altijd heel hecht met mijn ouders, we waren een hecht gezin. Ik ben enig kind. Heb het er ontzettend moeilijk mee gehad. Af en toe vraag ik me wel eens af of ik het allemaal wel goed verwerkt heb. Inmiddels gaan mijn ouders vriendschappelijk met elkaar om en beiden hebben een nieuwe partner. Stress om feestdagen en verjaardagen heb ik dus niet en ik ben me ervan bewust dat ik hiermee echt van geluk mag spreken. De scheiding heeft mij persoonlijk ook sterker gemaakt. Ik werd sneller zelfstandig en kwam wat meer los van m’n ouders. Soms heb ik het er nog steeds wel moeilijk mee. Maar ik ben allang blij dat ze met elkaar door 1 deur kunnen. Zelf ben ik niet gelukkig in de liefde en merk wel dat ik het vertrouwen in de liefde echt ben kwijt geraakt.

Do Prins -

Misschien een beetje mosterd na de maaltijd, maar als journalist en kind van gescheiden ouders schreef ik een paar jaar geleden een boek waarin ik volwassenen interviewde over de echtscheiding van hun ouders. Het heet ‘De kinderen? Die merken er niets van! ?’ Als iemand hier iets aan denkt te hebben : mail gerust. Prinsdmh@telfort.nl

Kim -

Hallo allemaal,

voor school moet een themakoffer maken voor kinderen waarvan de ouders gescheiden zijn tussen de 16 en 23 jaar. Het moet dus iets zijn wat steun kan bieden aan het kind dat al van de leeftijd tussen de 16 en 23 jaar. Ik heb gezocht op internet, maar kan niets passends vinden voor deze doelgroep. Hebben jullie misschien ideeën? Jullie zouden me hier enorm mee helpen!

Alvast bedankt!

Baukje -

Dank jullie wel voor het delen van al jullie verhalen. Vreemd, ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht dat er zoveel lotgenoten zijn op latere leeftijd waarvan de huiselijke situatie drastisch omver gegooid wordt. Zelf ben ik nu 38 jaar (jong ;)) sinds 2013 zijn mijn ouders officieel gescheiden. Via mijn zus kreeg te horen dat mijn vader sinds 2009 een affaire had met 12 jaar jongere vrouw(inmiddels zijn vrouw). De in eerste instantie moeilijke maar soepel verlopende scheiding veranderde in een vechtscheiding. Heel herkenbaar dus dat je tussen twee partijen wordt getrokken. Mijn moeder en vader werden beide zwaar depressief. Mijn moeder wilde dit niet onder ogen zien en mijn vader was suïcidaal en slikte anti depressiva. Zelf zat ik ook in een heel vervelende situatie sinds 2011 ben ik weg gegaan bij mijn ex partner. Een alcoholist met een narcistische persoonlijkheidsstoornis waar ik 10 jaar met samengewoond heb. Toen ik terug naar “huis” kwam lag daar dus alles op zijn gat en eigenlijk kon ik nergens terecht met mijn verdriet en rouw. En ja hoor in 2014 gaat mijn zus scheiden van haar man waar ze in 2012 mee is getrouwd. Nu ligt alles onderste boven. In eerste instantie had ik veel ruzie met mijn moeder omdat zijn nogal een donkere wolk om zich heen had hangen en boos was op alles en iedereen. Inmiddels ben ik gelukkig getrouwd met een heerlijke dochter en mijn moeder is ook weer helemaal terug gekeerd naar een zorgzame en geliefde oma. Mijn vader blijft echter in wraak steken en leeft langs me (tolereert me omdat ik zijn dochter ben). Mijn zus heeft een enorme ruzie met mijn moeder gehad omdat ze destijds net zoals mij niet terecht kon bij mijn moeder voor steun. Tot op heden spreekt zij niet met mijn moeder. Zowel mijn zus als mijn vader willen bijvoorbeeld niet op een verjaardag komen om mijn moeder te ontwijken. Het verscheurd mij in honderd stukken omdat ik als oudste zijnde constant het gevoel heb dat ik moet lijmen, bemiddelen en iedereen moet “pleasen”. Een vreemde situatie eigenlijk volwassen zijn in een scheiding van je ouders, het is niet makkelijker!! Ook je grondvest is weg, je wilt je eigen leven leiden maar wordt constant meegezogen in de zooi van je familie. Je wilt nog kind zijn op de schoot zitten en te horen krijgen dat alles weer goed komt. Nu zeg ik dat tegen mijn eigen dochter en probeer me vast te houden aan mijn eigen uitspraken. Alhoewel ik vaak verdriet heb en denk dat meer mensen in soort gelijke situatie verdriet hebben. Zie ik wel dat er positieve dingen uit zijn ontstaan. Toch een soort verlichting bij alle partijen……..geluk. Geluk met af en toe nog een grauw randje. Heel veel sterkte voor iedereen in een soort gelijke situatie. Lekker cliché maar naar regen komt……..

Jetta -

Heftig zo’n scheiding.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog maar een paar maanden oud was.
Helaas is mijn moeder overleden toen ik amper 15 jaar oud was en is mijn vader na de scheiding ook daadwerkelijk gescheiden van zijn kinderen. Nooit meer iets van hem gehoord. Wilde hij (of zijn nieuwe vlam) niet! Schijnt dat hij inmiddels 3 volwassen kinderen heeft (5 dus eigenlijk) die dus eigenlijk familie van me zijn.
Gek om te weten dat ze niks van mijn bestaan af weten.

Ik ben zelf moeder van 2 kinderen en snap niks van de keus van mijn vader. Mijn dochter, nu 3 maanden oud en zoon hebben een opa maar die zullen ze nooit kennen. Zonde.

Mensen maken rare keuzes en doen gekke dingen.

Bregje -

Lieve Willemijn,

Wat een herkenbaar stuk. 3 weken geleden vertelde mijn moeder me dat mijn ouders gaan scheiden. Mijn vader is bij haar weggegaan voor iemand anders. Het ongeloof is niet te beschrijven.
2 weken daarvoor vierden we nog met het hele gezin mijn 24e verjaardag, terwijl we op vakantie waren. Ergens lijkt dat nu allemaal een leugen ofzo.
En nu als volwassen kind voel je je toch een beetje in het midden gezet. Je zou beter met je emoties om willen gaan, maar vaak heb ik nog steeds te behoefte om in een hoekje van mijn bed te gaan zitten met de deken over mijn hoofd. Je wilt er zijn voor je moeder, je wilt het contact behouden met je vader, maar ook je eigen verdriet moet je een plekje geven.
En ook kom je er steeds meer achter dat je niet de enige bent, dat wat jij schrijft over dat clubje waar je opeens bijhoort, klinkt heel bekend.
Ook ik heb goede hoop dat het uiteindelijk beter wordt, maar voor nu is het nog een grote zooi.
Ik ben nu al nerveus als ik denk aan de naderende feestdagen.
Het lezen van jouw blog (door een vriendinnetje gestuurd) heeft me wel geholpen. Je hebt heel helder opgeschreven wat ik soms allemaal tegelijk denk.
Ik hoop dat het nog steeds goed met je gaat en dat ik over een jaar me ook wat sterker voel.

Liefs,

Bregje

Lies -

Lieve Willemijn,

Wat put ik onnoemelijk veel kracht uit je bericht, ik mag als volwassen kind verdriet hebben..
Mijn ouders zijn nu vier jaar geleden gescheiden. Mijn moeder trok de stekker eruit en vertrok naar een camping om na te denken of zij een verdere toekomst nog zag zitten met mijn vader.
Twee onzekere maanden volgden, maanden waarin ik leefde tussen hoop en vrees. Uiteindelijk besloot mijn moeder dat zij wilde scheiden. Mijn vader verloor zichzelf, draaide compleet door. Op dat moment in mijn leven was ik net gaan samenwonen en was ik net begonnen aan een nieuwe opleiding.
Ook mijn broertje, die nog thuis woonde koos een verkeerd pad. Ik werd geregeld gebeld door mijn vader dat ik direct naar huis moest komen, op dat soort momenten ging het helemaal mis. Mijn vader kreeg uiteindelijk een hartinfarct en enige tijd later moest hij beoordeeld worden door een ggz instelling/acute dienst omdat hij naar zijn zeggen het leven niet meer zag zitten, mijns inziens deed hij alles, zelfs dat, om mijn moeder maar terug te krijgen. Uiteindelijk werd er een afhankelijke persoonlijkheidstoornis bij hem vastgesteld (Hij is het daar overigens niet mee eens). Gedurende die periode heb ik mijzelf terug getrokken, bewust.. om er zelf niet aan onderdoor te gaan. Ondertussen kreeg mijn moeder ook nog een nieuwe vriend. Enige tijd later kondigde mijn moeder aan te gaan verhuizen, van bij mij om de hoek, naar een plaatsje op 45 minuten bij mij vandaan. Van elkaar meerdere malen per week zien, zie ik haar nu eens in de twee weken.
Mijn vader heeft inmiddels ook een leuke vriendin en onderneemt weer..
Mijn ouders hebben geen contact meer met elkaar, dat wil mijn vader niet. Zo mist hij veel belangrijke dingen in mijn leven. En om maar niet te spreken over de jaarlijkse verplichtingen.

Bedankt voor je openhartige stuk.
Liefs,

Lies

Charlotte -

Wat fijn dat ik dit artikel ben tegengekomen :) Ik ben zelf ook 24 jaar en sinds bijna een jaar uit het huis. Mijn ouders hebben onlangs hun scheiding aangekondigd. Ik had het al verwacht. Mijn moeder heeft 5 jaar geleden een man ontmoet die volgens haar ‘de liefde van haar leven’ is. Op dat moment wilde die man niet scheiden en koos mijn moeder voor mijn vader. Helaas heeft mijn moeder toch besloten om te gaan scheiden en heeft ze opgebiecht dat ze al die jaren het contact nooit verbroken had met die andere man.. Ja, ik woon al op mezelf en ja ik ben ‘volwassen’ maar het blijft verdomd moeilijk. Vooral voor mijn vader die zich zo verraden voelt. Mijn moeder woont nu tijdelijk op een camping maar is samen met haar nieuwe vriend naar huizen aan het kijken terwijl de scheiding nog niet eens rond is. Wat jij beschreef over dat mijn kinderen (als ik die ooit mag krijgen) nooit echt een opa & oma zullen hebben is voor mij ook het grootste probleem. Vroeger gingen wij met de gehele familie naar een groot huis in België om een week vakantie te vieren. Ik vind het niet eens zo vreselijk voor mij (ook al doet het wel pijn dat ik geen gezamenlijke kerst meer kan vieren) maar de gedachte dat mijn kinderen zulke vakantie’s naar België niet zullen meemaken met mijn ouders, is toch wel het ergste. Bedankt voor je verhaal!

Willemijn -

Hee Marjon! Fijn om te horen dat je hier herkenning vindt. Ik denk dat het niet meer dan normaal is dat je een tijdje behoorlijk van slag bent van dit nieuws. Dit heb ik ook gehad en langzaam ebte dit een beetje weg. Heb je het vervolg op dit artikel al gelezen? Daar schrijf ik over hoe het nu is, een jaar later. Die vind je hier: http://2wmn.nl/2015/07/een-volwassen-kind-van-gescheiden-ouders-een-jaar-later/

Veel sterkte meid!

Tess -

Ik zit in een soortgelijke situatie. Ik ben 27, en woon al vanaf mijn 23e niet meer thuis. Dus dit alles speelt zich af toen ik al uit huis was. Mijn vader heeft 3 jaar geleden opgebiecht dat hij een relatie had met een andere vrouw (een collega van hem en mij die ik vrij goed kende). Maar toch koos hij er voor om dat af te kappen en bij mijn moeder te blijven, mijn moeder heeft hem vergeven en het leek alsof alles na een tijd weer goed tussen hen ging. 2 jaar later brengt ons naar 2014 en toen ik midden in een verhuizing zat en een week bij mijn ouders logeerde biechtte mijn moeder op dat ze erachter was gekomen dat mijn vader het contact met die vrouw nooit had afgekapt en dat hij nog steeds regelmatig naar haar toe ging. Toen zijn mijn ouders wel (tijdelijk…tsja wat is tijdelijk) uit elkaar gegaan en mijn vader is ergens anders gaan wonen. Dat brengt ons bij nu..ze zijn nog steeds uit elkaar en mijn vader weet niet goed wat hij wil. Ze zitten in een vicieuze cirkel en ik sta er tussen in. Ik vind het verschrikkelijk en vind het heel lastig hier mee om te gaan..ik weet dat het uiteindelijk beter zal gaan en dat we hier sterker uit zullen komen maar op dit moment zie ik alles zeer somber in. Ik ben enig kind en heb ontzettend lieve vriendinnen maar echt begrijpen zullen ze het niet…zit er nu aan te denken zelf naar een therapeut te stappen en mijn hart even te kunnen luchten bij iemand die er compleet buiten staat en objectief is.

enigkindje -

hoi, ik zit in een soortgelijke situatie.
Missch kunnen we verderpraten via fb prive?
gr enigkindje

Willemijn -

Hallo Willemijn,

Naast mijn naam komt ook mijn verhaal erg overeen met dat van jou. Ik ben 23 jaar en ik heb zojuist van mijn moeder te horen gekregen dat zij en mijn vader na 39 jaar samen te zijn geweest uit elkaar gaan. De volwassene in mij beseft dat het wellicht beter is. Beiden zijn opgelucht en voelen zich als het ware bevrijd. Het kind in mij kan er niet op die manier naar kijken. Ik had – ondanks dat hun relatie verre van optimaal was – verwacht dat mijn ouders voor altijd bij elkaar zouden blijven. Dat ze samen oud zouden worden. Nu ik weet dat dit niet het geval is, maak ik me heel veel zorgen. Blijven ze nu alleen? Wat als ze iemand anders vinden? En wat als dat niet gebeurd? Alle opties voelen verkeerd. Mijn ouders zijn op heel veel manieren met elkaar verweven (bijv. financieel) en kunnen niet zomaar uit elkaar gaan. Het zou kunnen dat ze nog jaren samenwonen. Dit voelt ook vreemd. Mijn broertje van 20 weet overigens van niets. Ik heb er zelf heel veel verdriet van. Ik zou willen dat mijn moeder het me niet verteld had. Hoe sta jij er nu in?

Nicky -

Vanochtend hebben m’n ouders me vertelt te gaan scheiden… Ik wordt bijna 21, mijn vader zegt tien jaar hiermee gewacht te hebben, omdat hij wou dat ik en m’n zusje oud genoeg waren. Maar ook nu is de schok heel groot. Alles vliegt op me af, en ik herken me precies in wat je hier vertelt.. Ik heb in ieder geval besloten een eigen huisje in de stad te zoeken (Groningen om precies te zijn!). Maar oh oh… Jemig wat voelt dit klote.

Jonah -

Hoi Willemijn, na ik dit artikel gelezen heb voel ik me minder alleen. Ik ben zelf 23 en mijn ouders zijn een paar maanden geleden gescheidden. Het heeft me heel erg geraakt en ik zit er nog steeds dagelijks mee. Mijn moeder heeft mijn vader abrupt uit huis gezet na een paar vervelende situaties en dat vind ik behoorlijk egoistisch. Ik weet dat mijn vader geen super persoon is geweest maar dat kan ik ook zeggen over mijn moeder. Beiden kunnen niet communiceren met elkaar.. Wat het nog lastiger maakt is dat mijn ouders beide vluchtelingen zijn en hier wonen sinds 1992. En samen leven ze in een vrij gesloten cultuur. Tot die tijd zijn ze altijd samen geweest. De laatste jaar liet mijn moeder wel merken dat ze genoeg heeft gehad en wilt scheiden. Maar nooit heeft ze het persoonlijk aan mijn vader verteld, tot een paar maanden geleden. Ik ben behoorlijk van slag, vooral om het feit dat mijn vader tijdelijk in mijn huis moet wonen, wat ik principe niet erg vind. Maar ik vind het wel egoistisch van mijn moeder, zonder besef kicked zij mij indirect uit mijn eigen huis. Ik woon momenteel tijdelijk bij mijn vriendin die altijd klaar staat voor me. Het doet me pijn als ik zie hoeveel verdriet mijn vader heeft. Hij is het niet eens met de scheiding en wilt heel graag terug bij haar. Vaak verteld hij in tranen hoeveel hij nog van haar houd. Maar mijn moeder heeft al laten weten dat zij niet verder wilt. Het doet mijn pijn om mijn vader zo te zien,en het maakt het alleen maar erger vooral als ik zie dat mijn moeder gelukkig is. Ik hoop dat alles goed komt en dat ik hier sterker uit kom. Het is fijn dat ik even mijn ei kwijt kan op deze manier en het lucht op dat ik niet de enige ben als ik zie hoeveel mensen in een soortgelijke situatie zitten. Veel sterkte aan allen.

Lisa -

Beste allemaal,

Ik ben 23 en weet net dat mijn moeder al een jaar lang een affaire had en dat mijn ouders nu gaan scheiden. Mijn moeder geeft aan dat ze geen idee had hoeveel verdriet ze iedereen heeft aangedaan door haar verliefdheid. Ik sta achter mijn vader maar wil er ook zijn voor mijn vader. Ik heb een eigen relatie en huis en ook mijn broer woont niet meer thuis. Mijn vader blijft wel in ons ouderlijk huis wonen waar ik heel blij mee ben. Maar ik maak me zorgen of mijn vader wel voor zichzelf kan zorgen en of mijn moeder het (eerst in haar eentje) wel gaat redden in een nieuw klein huis met ‘uitzet’ overal vandaan. Ik denk dat het verdriet dat ik nu heb niet erger kan en heb nog nooit zoveel verdriet gevoeld. Het ‘plaatje’ en gezellige thuishaven met sint/kerst/pasen/zondagen/verjaardagen is weg en ik ben bang dat het nooit meer zo leuk kan worden.

Mijn ouders hebben nooit ruzie gehad, hebben een prachtig 25 jarig huwelijksfeest gevierd maar nu voelt het alsof alles voor niets is geweest.

Ik hoop dat ze allebei hun eigen geluk weer gaan vinden maar het zal nooit meer hetzelfde zijn ben ik bang. Ik vind het moeilijk om boos te zijn op mijn moeder (ook mijn vader is niet boos vooral onbegrip heerst vanwege de geheime relatie en teleurstelling) en mijn vader (die weinig emoties toont normaal gesproken) te steunen. Ik maak me zorgen om hun welzijn en weet niet of ik dat wel moet doen….

Ik wilde gewoon even mijn verhaal kwijt. Ik gun dit niemand en hoop dat niemand dit ooit mee hoeft te maken.

Liefs L.

Puck -

Wat ontzettend mooi beschreven. Ik herken bepaalde dilemma’s zeker. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 jaar was. Eerlijk gezegd weet ik niet beter dan dat mijn ouders uit elkaar zijn. Ik heb een paar vage herinneringen en that’s it. Ik was jong, maar heb er veel moeite mee gehad en nog steeds, geloof ik dat het mij in een zekere zin wel heeft gevormd. Mijn moeder kreeg heel snel een relatie en mijn vader ook. Veel vriendinnen zien komen en gaan, maar gelukkig hebben ze nu allebei een steady relatie. Ik vind het soms jammer dat ik nooit dat “mama en papa” gevoel heb morgen ervaren, maar aan de andere kant heb ik altijd gelooft en gezegd dat ik 1000x liever heb dat mijn ouders apart gelukkig zijn, dan ongelukkig samen.

Sterkte Willemijn! Het blijft hoe dan ook moeilijk, maar je staat er niet alleen voor!

Cindy -

Volwassen met gescheiden ouders, naja ik was 18. Hoorde het net naar na zomer vakantie. Pas een paar weken geleden ging het voor mijn iedee steeds slechter. Zelf woon ik nog thuis samen met mijn zus. Mijn moeder woont nu ergens anders. En ook wij moeten verhuizen door de scheiding. Dus nu hebben we min of meer 3 huizen. Kunnen ze dat tijdelijk wel betalen en wie blijft het ouderlijk huis onder houden?! Ook vind ik het latig met stage ik werk elke dag minimaal tot 5 uur vaak later en dan moet je snel naar huis, eten en weer door naar de ander. En dan het liefst niet te laat naar huis want de volgende dag moet je al weer vroeg beginnen. Ook de vragen over elkaar vind ik erg vervelend, “he hoe was het nou gister bij je vader..”. Ook liep het laatst uit de hand en werd er gelagen. De een moest ik achterlaten met een bloedneus en de ander had erg last van zijn hoofd.

Maar nog het ergste vind ik dat mijn bernersennen caia ook een maand geleden is overleden. Zij kon mij vaak opvrolijken en knuffelen kon ze ook als de beste.

Knap dat je het zo durft te vertelen! En vind jullie blog altijd erg leuk om te lezen!

Ro.Syl -

Dit is echt zo herkenbaar!! Behalve dat ik dan zelf nog geen gezin heb of getrouwd ben, herken ik mezelf in je verhaal.. Is er ergens een forum van? Of is deze nog zodanig actief? Liefs

yara -

lieve willemijn,
ook mijn ouders zijn gescheiden. ik herken je verhaal helemaal!
maar ik zeg altijd maar zo:
met gescheiden ouders heb je maar 1 droom: je ouders weer bij elkaar
met ouders bij elkaar heb je 1 grote nachtmerrie: je ouders uitelkaar
xxx

Elien -

Die van mij waren al op heel jonge leeftijd gescheiden; 4 jaar was ik toen. Ik fantaseerde er juist over om ouders te hebben die samen waren: Samen een kerstfeest, geen 2 feesten van beide families op een dag, samen een dagje weg, je ouders nooit elke keer weer een weekje moeten missen,… Het voordeel is dat ik nooit anders geweten heb.

Lisan -

Heel herkenbaar dit verhaal. Mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden. Ik was ook 24. Bij mij was het verschil dat het al jaren niet goed ging bij mijn ouders. Zelfs op mijn bruiloft waren er al spanningen. Ik heb het er moeilijk mee gehad en inderdaad dezelfde gedachten en gevoelens gehad. Op dit moment heb ik er vrede mee eigenlijk. Mijn vader heeft een aardige nieuwe vriendin. Ook is mijn vader in positieve zin veel veranderd. Met mijn moeder is het wel lastiger. Zij heeft er nog niet helemaal vrede mee. Ik merk wel dat ik de feestdagen en verjaardagen ook erg lastig vind. Ik splits het zelfs wat op.. Het heeft in onze familie ook voor meer spanningen gezorgd, omdat mijn opa en oma zich er ook mee bemoeien.. Het is jammer dat daardoor de familiebanden slechter zijn geworden.

Maura -

Zaterdagochtend wakker worden, zat ik nog eens door de oude artikelen te bladeren en kwam ik deze tegen. Destijds gelezen en door geraakt. Maar aangezien ik altijd lang van stof ben, heb ik toen geen comment geplaatst. Nu heb ik er de tijd voor.
Ongelofelijk hoeveel reacties er zijn op dit mooie maar zo verdrietige artikel. Weer een stuk wat mensen echt raakt. Mij ook. Ik vind het enorm heftig om te lezen dat jij en vele mensen die reageren een scheiding mee hebben moeten maken. Ik ben ook ervaringsdeskundige. Ik hoop dat iemand nog wat heeft aan mijn comment.
Dat mijn ouders uit elkaar gingen, kwam als een geschenk. Jarenlange hoogspanning in huis, ruzies, op eieren lopen enz. Ik was al uit huis, alleen mijn zusje woonde nog thuis. Eindelijk hadden mijn ouders de knoop doorgehakt en bleven ze niet bij elkaar voor de kinderen, die zelf al meerdere malen hadden gezegd dat een scheiding beter was. Een vechtscheiding werd het. Jarenlang advocaten en de grootste derrie over tafel. Het leverde geen gelukkige ouders op. En de spanning die er eerder was, was weg, maar maakte plaats voor zorgen voor en om mijn ouders. Dus weinig verbetering. Mijn vader begon problemen te krijgen op het werk. Maar ook wij merken problemen. De artsen zeiden dat hij overspannen was. Na lange omzwervingen in de medische wereld, waarbij de scheidings toestanden gewoon doorgingen, bleek mij vader ziek. Dement. Jong dement, wat gekenmerkt werd door gedragsverandering. Mijn moeder had niet voor niets lopen roepen dat het niet meer de man was waarmee ze getrouwd was. De scheiding was er na 5 jaar net door en toen kwam dit. Na de diagnose was er weer een gesprek tussen mijn ouders. Mijn moeder kende mijn vader het langste en beste en het was voor hem niet meer dan logisch dat zij in een later stadium voor hem zou zorgen en beslissingen zou nemen. Om die reden zijn ze weer getrouwd. Dat maakte het juridisch makkelijker. Mijn vader is er nu niet meer en mijn moeder heeft hem alles gegeven wat hij nodig had.
Het klinkt nu als een soort soap of roman, maar de ziekte van mijn vader was niet het enige dat niet goed zat in dat huwelijk, maar al dat andere werd bijzaak.
Wat ik hiermee wil zeggen is dat jou ouders 35 jaar met elkaar verbonden zijn geweest. Dat is niet weg! Ook zij houden dat vast en blijft een deel van hen en jou.
Dat neemt niet weg dat een scheiding ookal ben je volwassen, een aardbeving in je leven is. Juist omdat je je er zo bewust van bent, voel je het wegvallen van iets vanzelfsprekends dan nog sterker. Ik hoop, nu een tijdje verder na die artikel, dat je iets meer rust hebt en dat je kracht kan halen uit alle comments.

Willemijn -

Jeetje Maura, wat een verhaal! Heel erg verdrietig maar anderzijds ook bijzonder en mooi dat je moeder later weer voor je vader gezorgd heeft. Bedankt voor je comment! Ik haal uit die van jou en alle andere vrouwen hier heel veel steun en ook de bevestiging die ik nodig had.

Anouk -

Als volwassene voelt het net zo raar. Je bent zeer waarschijnlijk in staat om er anders mee om te gaan, want als kind zijnde kun je daarmee zelf vrij weinig. Ik was 19 toen mijn vader iets deed wat niet heel erg netjes was.. mijn ouders zouden gaan scheiden, tot mijn moeder plots ongeneeslijk ziek werd en mijn vader uit nood weer bij ons in huis moest komen worden. Goede tijden, slechte tijden.. en nog steeds niet te bevatten. Goed geschreven stuk.

Annemiek -

Heee lieve Willemijn (en Martine!),
Ik heb zojuist jullie nieuwe site ontdekt en ben de afgelopen 1,5 uur zwaar studieontwijkend gedrag aan het vertonen. Hoewel ik de laatste tijd niet veel blogs meer heb gelezen, kon ik LiveLifeGorgeous natuurlijk niet vergeten. Ik ken jullie nog van mijn tijd dat ik in Groningen woonde. Dan waren jullie standaard bij de nieuwe MAC collecties die werden uitgebracht (Venomous Villains? 😉 of kwamen jullie shoppen bij Sephora waar ik werkte!

Ik reageer normaal gesproken vrijwel niet op blogs, maar ik geniet echt van jullie blogposts, lekker straight forward en toch veel diepgang. Heerlijk.

Nu even on topic: Ik ben nu 20, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 14/15 jaar was. Op zich niet erg oud, maar oud genoeg om álles mee te maken op een manier die je niet zou willen. Vaak heb ik gedacht (en denk ik nog steeds) dat ik liever had gewild dat mijn ouders waren gescheiden toen ik klein was. Dan maak je het over het algemeen toch minder mee. Bij de scheiding van mijn ouders werden mijn broers, zus en ik, de jongste, zo’n beetje overal bij betrokken. Ergens wil je helemaal niks weten van bijvoorbeeld de financiële situatie van je ouders, maar anderzijds heb je toch weer een soort verantwoordelijkheidsgevoel tegenover je ouders. Dat jij er voor ze moet zijn omdat ze hun maatje waarmee ze eerder alles bespraken kwijt zijn. Daarnaast ga je over van alles en nog wat nadenken, waar ikzelf redelijk depri avonden van heb gehad. Wat als één van mijn ouders nooit meer een partner krijgt? Wordt diegene eenzaam? Zal diegene alleen dood gaan? Etc. Die laatste is nogal hard misschien, maar aangezien mijn broers, zus en ik geen goede band met mijn vader hebben ga je je zulke dingen toch afvragen. Sowieso wanneer ouders op een leeftijd gaan scheiden wanneer hun kinderen volwassen zijn is dat toch een soort extra last waar je over nadenkt.

Ik weet dat het soms heel moeilijk is om met zo’n nieuwe situatie om te gaan, maar je moet NOOIT jezelf vergeten. Het is en blijft een beslissing van je ouders, jij hebt daar geen inbreng in gehad. Zie het als een leermoment: doordat ik (en jij) weet hoe het is als kind van gescheiden ouders weet je dat je je eigen kinderen nooit zoiets aan wilt doen. Ik neem relaties heel serieus en zou bijvoorbeeld ook nooit zomaar aan kinderen beginnen. Ik zag dat je het heel interessant vindt om boeken te lezen over relaties en dergelijke en dat herken ik wel aan mezelf. Stiekem denk (hoop!) ik dat we een tijd tegemoet gaan waar er weer weinig scheidingen plaats gaan vinden, aangezien zoveel kinderen weten hoe het is om met de lasten van gescheiden ouders te leven. All we need is love.. Sterkte!!

Danique -

Wow, heftig! Ik ben nu bijna 14 en mijn ouders zijn gelukkig nog bij elkaar en heel verliefd. De ouders van mijn beste vriendin zijn een jaar geleden gescheiden, mijn oom en tante 7 jaar geleden en de ex- beste vriendin van mijn moeder 4 jaar geleden. Hierdoor komt het allemaal zo dichtbij, en vooral nu ben ik heel onzeker. Als mijn ouders een keer ruzie hebben, ren ik het liefst naar mijn kamer en ga ik in een hoekje zitten huilen. De angst dat het mis gaat is zo groot. Mijn ouders zeggen dat ze nog steeds heel verliefd zijn, en ik geloof het! Maar toch ben ik ergens nog steeds bang dat ze ooit uit elkaar gaan.

evi -

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was en waar nu voor jou gevoel ineens zo onzeker is. werd ik er in het begin heel sterk van. totdat mijn ouders zeiden we gaan terug in nederland wonen. nu vind ik dat nu niet meer zo erg als toen maar elke week al je spullen is echt niet fijn.
maar lieve willemijn, het komt allemaal goed. en jij bent weer anders als je ouders. en wat er ook gebeurt in de toekomst het loopt altijd goed af xx

JoycevdB -

Ja, hier ook een vorm van herkenning, alhoewel ik wel heel jong was toen mijn ouders gingen scheiden, 5 jaar.
Echter heb ik het er wel altijd moeilijk mee gehad dat mijn vader mij en mijn zusjes (ze waren anderhalf ten tijden van de scheiding) nooit meer wil zien. Met name als volwassenen.
‘Wil hij niet weten dat ik getrouwd ben?’
‘Zou hij niet benieuwd zijn hoe het met mijn studie gaat?’

Ik heb het wel een plekje kunnen geven, het is niet iedere dag in mijn gedachte, maar het blijft stom!

Willemijn, ik wens je sterkte met de hele situatie. Ik vind het super knap dat je dit zo onder woorden weet te brengen. Sterke power vrouw dat je bent ♡

lisanne -

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. Ik ben nu 17 jaar. Sommige mensen zeggen: “Je zal er toch nu geen last meer van hebben? Het is al zo lang geleden!” Of “Toen was je nog maar klein. Dan heb je er vast geen last van gehad!” Maar nu ik juist ouder wordt ga ik er steeds meer overna denken. Wat er allemaal is gebeurd. En wat als ze samen waren gebleven. Enzovoort. Keuzes die ik moet maken in het leven hebben voor mij een gevoel dat ik rekening moet houden met beide partijen. Ik heb superlieve ouders. Maar wanneer ik een keuze moet maken over wat ik ga doen, denk ik toch altijd: “Dat vind mn moeder vast jammer want dan ziet ze mij misschien te weinig.” Het blijft lastig Willemijn. Het is fijn om je ei soms bij iemand kwijt te kunnen en het fijnste is bij mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Liefs Lisanne

Lotte -

Wat een mooi stuk heb je geschreven, vooral in deze heftige tijd. Ik ben zelf helaas ook een kind van gescheiden ouders. Ik was nog net geen 16 was volop aan het puberen en zat in mijn examen jaar, een hele moeilijke tijd. Inmiddels ben ik 20, en ben ik inmiddels ‘redelijk’ gewend. Het feit dat mijn ouders gingen scheiden kwam voor mij niet als donderslag bij heldere hemel, maar ik ben nog nooit zo verdrietig geweest. Alles gaat ineens anders, twee huizen en iedere keer weer al je spullen mee sjouwen om naar mij vader te gaan. Gelukkig wonen mijn ouders niet ver van elkaar vandaan dus dat is een voordeel maar wennen doet het nooit. Ik vind het ook lastig dat mijn ouders geen goede verstandhouding met elkaar hebben, dat had het zo veel makkelijker gemaakt. Gelukkig zijn ze er altijd bij als het om mij gaat, en regelen ze alles onwijs goed.
Ik snap onwijs goed wat je nu doormaakt, en het feit dat je ‘volwassen’ bent wil niks zeggen over dat het minder erg zou zijn. Als kind zie je je gezin voor altijd bij elkaar, uitstapjes maken kerst vieren al dat soort dingen, en dat is in een klap weg.
Wees sterk in deze moeilijke tijd, maar weet dat het inderdaad allemaal uiteindelijk goed komt het heeft alleen tijd nodig.
Liefs, Lotte

Esther -

Willemijn, wat heb je dit super mooi geschreven.
Vooral de laatste 2 zinnen, echt heel raak!
Zelf heb ik gelukkig geen gescheiden ouders, en ik ben hier na het lezen van je artikel ontzettend dankbaar voor!
Het heeft me even laten inzien dat het écht niet vanzelf sprekend is dat je ouders bij elkaar zijn!
Ik hoop voor je dat je steeds beter kan gaan dealen met deze situatie! x

Michelle Kaiser -

Jeetje wat een schitterend stuk tekst. Kan zo in een boek; Het verhaal van het volwassen “kind” dat leeft met gescheiden ouders!
Dat zie ik ten eerste voor mij, gewoon omdat het prachtig beschreven is, maar ook hoe mooi je het omschrijft.
Zelf ben ik geen volwassen kind van gescheiden ouders. Niet gescheiden als in scheidingspapieren en onzekerheden, maar wel een kind van een weduwvrouw. Mijn vader is overleden toen ik 5 was en mijn moeder heeft van April 1998 tot 28 mei j.l. samengewoond met een nieuwe vriend. Dit ging steeds slechter en zijn nu uit elkaar. Of ze überhaupt weer bij elkaar komen is nog onzeker. Dat is eigenlijk bijna een vergelijkbaar verhaal als echt gescheiden. Er gaan spullen uit huis, de financiën worden er niet beter op, veel stress en onzekerheden, familie die zich bemoeid met dingen uit ons privéleventje. Het is gewoon altijd moeilijk, ongeacht de situatie, hoe dit ook is gekomen (scheiden, uit elkaar, overlijden; alles).
Dus heel mooi beschreven.

Ilse -

Lieve Willemijn,
Wauw. Wat een verschrikkelijk mooi artikel. Ik huil bijna nooit in het openbaar, maar nu zit ik toch mooi op de bank te huilen. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden, ik ben nu 14, maar heb er nog steeds dagelijks ‘last’ van. Mijn ouders zijn op een kut (sorry!) manier uit elkaar gegaan, en ik hoor nog bijna dagelijks wat de 1 en de ander wel niet allemaal fout doet. Ik ben een heel gevoelig iemand die alles voor zichzelf houdt en niet zoveel praat over mn gevoelens, en daardoor ben ik vorig jaar echt helemaal ‘gek’ geworden. Ik huilde de hele tijd in mezelf soortvan, en werd helemaal gek van alle ruzies en het gezeik tussen mn ouders. Vaak via de mail, sms, of als mn vader mij en mn zusje op kwam halen omdat we naar hem toegingen. Nu gaat het gelukkig iets beter, ze praten helemaal niet meer met elkaar, alleen via een advocaat, maar dan hoor ik tenminste niet meer het geruzie.
Ik denk na dit artikel ook iets positiever, je hebt mijn gevoel precies verwoord, ook al ben ik een stuk jonger en is elke situatie natuurlijk anders. Dankjewel Willemijn, je hebt me gevoel perfect omschreven en me hier best mee geholpen, hoe gek het ook klinkt. Prachtig artikel, dankjewel! ♡
Xx Ilse

Ilse -

Ohw sorry, vergeten: Ik wens jou natuurlijk ook heel veel sterkte met de scheiding van je ouders! Ik snap heel goed dat super heftig is, maar ik denk altijd maar: achter elke regendruppel schijnt de zon!

Julia -

Wat een mooie omschrijving dit zeg..
Best wel heftig om te lezen en herkenbaar al ben ik een stuk jonger dan jij. Mijn moeder is twee keer gescheiden. De eerste keer van mijn vader (toen ik 2 jaar was, ik weet dus niet anders dan dat mijn biologische ouders gescheiden zijn), hier heb ik niks van meegekregen en toen ik 5 jaar was trouwde eerst mijn moeder opnieuw en raakte ze zwanger van mijn halfzusje, waarna ook mijn vader opnieuw trouwde. Mijn moeder scheidde voor de tweede keer toen ik 12 was en net naar de middelbare school ging, van de vader van mijn zusje. Ik besloot bij mijn vader te gaan wonen, ver weg van al mijn vriendinnetjes en de scheiding, zo was ik niemand tot last. Dit bleek niet zo handig te zijn, mijn stiefmoeder heeft een eetstoornis en dit was een super bizarre situatie voor een onzekere puber van 12 jaar. Na 3 jaar op een neer geslingerd worden tussen een eetstoornis en alles maar goed willen doen ging ik weer bij mama wonen en nu woon ik sinds twee jaar op mezelf. De tijd en aandacht verdelen is moeilijk in het begin, maar na een tijdje merk je waar je ouders waarde aan hechten. Mijn vader hecht bijvoorbeeld veel waarde aan een telefoontje en een berichtje wanneer ik iets leuks heb gedaan op school ofzo en mama vind het fijn om eens in de maand, twee maanden, echt een dagje samen weg te gaan. Verder spreek ik haar niet zo veel. In het begin is alles wennen, iedereen een beetje tevreden houden en aandacht geven is best lastig, maar als je het eenmaal door hebt komt alles helemaal goed! Heel veel sterkte lieve Willemijn en let vooral goed op jezelf! Anders hebben je ouders helemaal niks aan je en word alles alleenmaar ellendiger! :) Liefs, Julia

Willemijn -

Wat heb je al een boel mee gemaakt! :( Bedankt voor je comment!

Daantje loves to read -

Lieve Julia, wat een heftig verhaal. Ik schrik er wel een beetje van. Ik heb je verhaal een paar keer gelezen. Ik krijg sterk de indruk dat de rollen een beetje verkeerd om zijn. Jij bent voor je ouders aan het zorgen terwijl je zelf nog zo jong bent. Het zou andersom moeten zijn. Zij horen voor jou te zorgen en er alles aan te doen om jou en je zusje door deze tijd te slepen maar nu ben jij degene die dat doet en je wringt je in allerlei bochten om het bij beide goed te doen. Jij bent hier tenslotte het kind. Ik ken je ouders niet en ik bedoel het ook niet slecht naar je ouders toe maar ik heb zelf 2 kleine kinderen en zij staan op nummer een. Wat er ook gebeurt en hoe oud ze ook zijn. Ik wil alleen nog even zeggen dat ik heel veel respect voor je heb en dat ik hoop dat je alles krijgt wat je toekomt. Je bent een sterke persoonlijkheid en een survivor. Diep respect! Hou vol en ga zo door.

Gaby -

ik heb expres een aantal dagen gewacht met het lezen van dit artikel, omdat ik al wel dacht dat het me zou raken…. en ja inderdaad. mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was. ik ben nu 23 en begonnen bij een psycholoog, omdat dat (en alle dingen na de scheiding) me toch harder hebben geraakt dan ik toen dacht.
ik denk dat persoonlijke situaties nooit met elkaar vergeleken moeten worden, niet van de ene persoon naar de ander, maar ook niet tussen generaties of gescheiden ouders als kind of volwassene.
Ik wilde eigenlijk typen dat ik het heel normaal vind, Willemijn, dat je dit heel verdrietig vindt. Maar eigenlijk maakt het niet zoveel uit wat ik vind. Het is soms zelf al moeilijk om niet over jezelf te oordelen, anderen moeten al helemaal niet over jou oordelen. Laten we niet meer kijken in situaties of iemand zich wel of niet aanstelt, of iemand wel ‘recht’ heeft op verdriet, of zeggen dat ‘jij dat ook hebt meegemaakt en nooit zo moeilijk hebt gedaan’…. iedereen is een ander mens en ervaart de dingen anders.

Ik wens je veel sterkte Willemijn, bedankt voor het delen van dit verhaal!

Kelsey -

Dit komt echt als een teken van hoop in een moeilijke tijd voor mij. Ik heb het niet droog kunnen houden toen ik dit stuk en de comments las. Ik ben niet de enige en ik herken me zo erg in je stuk, Willemijn. Ik voel me nu al minder “raar” en minder “de aandachtsvrager”.

Mijn moeder zegt ook vaak tegen mn zusje en ik dat we “toch volwassen zijn” (ik 22, mijn zusje net 18) en doet er luchtig over. Ik heb het er al met mijn ouders over gehad maar ze willen niet inzien hoe moeilijk het is voor mijn zusje en mij. Ik zou ze bijna het artikel willen laten lezen en hopen dat ze het dan wel begrijpen.

De afgelopen 6 jaar staat hun huwelijk al op springen maar kwam het altijd goed. Het laatste half jaar is echter een ander verhaal. Dan wel scheiden, dan niet scheiden, ze zijn niet consequent en duidelijk en maken enorm veel knallende ruzie. Op zo’n manier dat je bang bent dat als een van je ouders wegloopt (en de auto pakt), er misschien iets ergs gebeuren gaat. Ik weet niet waar ik aan toe ben maar zie het wel aankomen dat het toch over gaat en ze niet meer samen zullen zijn.. En dan? Ik blijf er maar over nadenken, het is vermoeiend.

Ik ben in ieder geval al gestopt “psycholoog” te spelen voor ze, eerst probeerde ik te helpen en kreeg ik alles op mijn dak. Dit is gewoon te zwaar en raad ik niemand aan. Laat je ouders het zelf oplossen! Ik ben mezelf bijna verloren toen ik er te veel in mee ging. Nu wil ik er niks meer van weten of doe ik mijn oren dicht als het weer ruzie is. Tuurlijk wil ik graag dat ze het toch nog goedgepraat krijgen maar dat hoef ik niet te doen. Ze hebben nu de hulp van een psycholoog ingeschakeld.

Een tip die ik mee wil geven als iemand die er nu midden in zit:
Speel liever geen “psycholoog” voor je ouders, je wilt ze graag helpen maar dit is niet aan jou. Ze moeten het zelf uitpraten of anders met een professional er bij. Zorg goed voor jezelf en heb jezelf lief. Dit is het belangrijkste wat je nodig gaat hebben de komende tijd. En nooit bang zijn om jezelf te uiten! Het is niet goed om alles voor jezelf te houden, je gaat er uiteindelijk aan onder door. Dus ja, wees lief voor jezelf :)

Marjolein -

Wanneer de grond waarop je altijd hebt gestaan onder je voeten wegzakt is dat ontzettend moeilijk.
Of je zakt mee of je springt en komt ergens anders terecht. Daar waar je terecht komt moet je opnieuw wortelen n dat kost tijd.
Weet wie je bent, waar je vandaan komt en bouw opnieuw maar twijfel vooral niet aan jezelf!!

Susie -

Jeetje! Wat herkende ik mij zelf in jou verhaal!
Mijn ouders zijn ook gescheiden op latere leeftijd, ik was 23 jaar. Na 25 jaar huwelijk besloten me ouders allebei een eigen weg te gaan.
Jou ouders, jou grote voorbeeld, jou veilige basis… Dat was er ineens niet meer. Ik weet nog goed dat ik vrij snel uit huis ging en was zo knetter jaloers op andere mensen die even lekker in het ouderlijk huis een hapje ging eten bij pa en ma. Ik had dat niet meer, allebei mijn ouders zijn naar een andere plek verhuisd. Even terug gaan naar je veilige vertrouwde basis was er biet meer. Dat is heel gek, en voor andere mensen moeilijk te begrijpen.. Tenzij ze hetzelfde hebben meegemaakt.

Ook denken inderdaad veel mensen dat je ouders beter op oudere leeftijd kunnen scheiden. Geloof mij, geen ene leeftijd is goed om dit te verwerken. Juist nu besefte ik alles dondergoed en dat was echt niet gemakkelijk. Buitendat zat ik nu ‘ opgescheept ‘ met een hele verdrietige moeder en moest ik haar ‘verzorgen’.
Als ik weer terug denk aan deze periode (5 jaar geleden) kan ik nog heel erg verdrietig worden. Het is een hele nare periode geweest.

Ik wil je dan ook veel sterkte wensen en kan je als tip meegeven, praat erover!!! Hoe vaak je ook maar wilt want dat is echt een goede verwerking. Ik dacht ook vaak als ik er wéér over begon bij me vriendinnen van die zullen ook wel denken; heb je haar weer!
Maar ze gaven me altijd een luisterend oor.

Uiteindelijk vind je je rust erin.. Het heeft alleen echt tijd nodig.

Liefs..

Esther -

Ik had het al op twitter voor bij zien komen, maar nog een keer veel sterkte ermee. Mijn ouders zijn al jaren gescheiden, ik was 3 toen ze uit elkaar gingen. Als ik vertel dat mijn ouders gescheiden zijn zeggen ze ook altijd: Ach je was maar 3, je weet niet anders. Maar toch neemt het meer moeilijkheden met zich mee dan je denkt. Op elke leeftijd zo zijn eigen dingen. Zo begrijp ik heel goed wat je bedoeld met dat je het huwelijk van je ouders als “voorbeeld” zag. Ik heb dit ook altijd gehad. Ik zei altijd: “Ik wil net als papa en mama op mijn 15e voor altijd met iemand samen blijven..” Tot ik erachter kwam dat papa en mama niet meer samen waren. Dat is dan toch écht even een klap in je gezicht. Ik heb zelf veel gehad aan gesprekken met maatschappelijk werkers, en heb er nu ook voor gekozen om hier mijn werk van te maken. Omdat ik weet hoe het voelt..

Marjolein -

Wow, wat herken ik mij hierzelf in .. mijn ouders hebben voor 2 jaar geleden aangekondigd dat hun uit elkaar gingen.. na een huwelijk van 24 jaar.. Ook al zijn wij volwassen , alsnog is het moeilijk.. je moet inderdaad met je beide ouders een soort van nieuwe band opbouwen.. en van allebei de ouders krijg je hun zorgen erbij.. en met de feestdagen is het heel moeilijk, je bent niet meer samen .. niet als gezin.. heb er zelf nog steeds moeilijk mee ..

Liefs, xoxo

Jessica -

Oh lieve Mijn, sinds ik blogs volg heb ik een hoop mooie en handige artikelen gelezen, maar nog nooit een post waarin ik me zó herkende. Ik heb echt tranen met tuiten zitten janken. Toevallig was het zaterdag (4/10) precies vier jaar geleden dat mijn vader vertelde dat hij weg wilde en ik heb het er nu(als 20-jarige) nog steeds zó moeilijk mee. Ik denk dat dat mede komt doordat het allemaal op een lelijke, rotte manier is gegaan en ik tot de dag van vandaag mijn vader niet meer spreek :(. Ik woon sinds kort op mezelf, maar merk dat ik me eigenlijk nergens meer écht thuis voel.

Je eerste tweet hierover heeft me echt flink geraakt en ik hoop oprecht dat de komende tijd, naar omstandigheden ‘normaal’ zullen verlopen. Ik wens je nogmaals heel veel sterkte en liefde toe. En gelukkig heb je volgens mij een fijn netwerk om op terug te vallen, maak daar zeker gebruik van! Daar zijn partners en vriend(inn)en voor <3

Willemijn -

Wat een lieve reactie Jessica! Ik hoop dat jij net als ik steun kunt vinden in de reacties van de vele andere vrouwen hier!

roos -

Woow en ik zit weer te huilen, wat een herkenbaar artikel. Mijn ouders vertelde 1,5 maand geleden dat ze niet weten of ze nog samen verder willen. Dit kwam voor mij als de grootste klap ooit. Ik had serieus verwacht dat Willem alexander en maxima nog eerder uit elkaar zouden gaan. Wij hadden het namelijk altijd erg leuk met z’n vijven, mijn ouders zusjes en ik. Dit klinkt heel arrogant maar ik denk zelfs dat er mensen jaloers waren op hoe leuk wij hadden. Maar dat blijkt dan toch niet helemaal waar te zijn. Wat ik het ergste vind is dat ik in Amsterdam studeer en wanneer ik in weekend naar huis ging heel veel energie hier van kreeg. Wanneer nu ik nu een weekend naar huis ga ben ik op maandag helemaal kapot en moe. Ik heb trouwens wel vorige week mijn 21e verjaardag bij mijn ouders met familie gevierd. Maar het is niet aan te raden, iedereen voelde zich ongemakkelijk en deed gemaakt vrolijk. Ik hoop heel erg dat mijn ouders er nog uitkomen, ik wil het namelijk met kerst gewoon leuk hebben.

Willemijn -

He Roos! Oh dit klinkt zo herkenbaar! Vooral ook wat je zegt over dat je nog eerder had verwacht dat Wimlex en Maxima zouden scheiden! En inderdaad, ook dat je gezin altijd zo leuk is. Ik hoorde ook altijd vanuit mijn omgeving dat mijn gezin ‘het perfecte’ gezin was, en ja, dat vond ik zelf ook wel min of meer. Ik was er zo trots op! Ik vind het niet arrogant klinken dat je dat zegt, ik snap het juist helemaal.

Mijn ouders hebben het nog een half jaar ‘geprobeerd’ en die onzekerheid is heel naar. In mijn geval wist ik wel eigenlijk vrijwel gelijk dat het einde verhaal was.
Veel sterkte! Ik hoop voor je dat je ouders er samen uit komen.

Peggy -

Ik heb het altijd apart gevonden dat ‘kinderen’ het zo moeilijk hadden met de scheiding van hun ouders. Mijn ouders zijn rond mijn 3/4 gescheiden en de scheiding is absoluut niet op een ‘pedagogisch verantwoorde’ manier verlopen. Ook al was ik erg jong, toch was ik opgelucht met de scheiding van mijn ouders. Wellicht zegt dit ook meer over de status van hun huwelijk, maar ok. De sfeer bij ons thuis was altijd ‘fout’,’donker’, ‘deprimerend’. Het is absoluut goed geweest voor mijn ouders om te scheiden. Nou zal dit in jouw geval natuurlijk heel anders aanvoelen. Gelukkig hebben jouw ouders het heel lang wél leuk met elkaar gehad en hebben jullie deze jaren als gelukkig gezin mogen doorbrengen. En nu breekt er een ander tijdperk aan. Maar vergeet één ding niet. Je hoeft absoluut niet te kiezen tussen je ouders. Kinderen van gescheiden ouders krijgen vaak last van een loyaliteitsconflict. Wat de scheiding alleen maar moeilijker maakt voor veel kinderen. Ik heb geen idee hoe dit voelt als ‘volwassen kind’ van gescheiden ouders, maar ik wou dat toch even benadrukken. Veel sterkte met de gehele situatie! Liefs, Peggy.

Julia -

Wow, wat dapper van je dat je dit zo durft te delen. Heel erg veel sterkte en het zal vast goed komen! Xx

Debora -

Wauw wat een mooi stuk,
ik herken mijzelf hier zo in.
Toen mijn ouders uit elkaar gingen was ik 21 jaar, maar ik woonde nog wel thuis. Ik zat er middenin, voordat mijn ouders daadwerkelijk uit elkaar gingen is er veel ellende vooraf gegaan. Zo heeft mijn vader eerst op een camping gewoond om even tot rust te komen, en te kunnen bedenken wat hij wilde. Ik vond dit al verschrikkelijk, elke keer heen en weer en ik zag meteen mijn vader veel minder. Mijn moeder was ontroostbaar, en ik voelde me heel erg gedwongen voor haar te zorgen, zo ook voor mijn broertje van 13. Ik was er heel erg druk mee, deed weken lang mijn best om alleen maar gezellig en leuk te zijn. Toen mijn vader thuis kwam vertellen dat ze echt gingen scheiden, kwam het niet als een verassing. Maar toch brak er iets in me.. ik was bang en voelde me machteloos. Weer mijn moeder overstuur.. het is zo erg om je ouders zo verdrietig te zien.. dat is voor een kind erg maar voor een volwassenkind net zo.. misschien omdat je je meer kan inbeelden in de gevoelens. Ik weet het niet. Ik vroeg me vaak af of ik overdreef of dat ik me niet zo mocht voelen. Maar ik lees nu in jou verhaal dat ik niet de enige ben. Dat doet me goed. Na al die tijd leuk en gezellig te doen, ben ik toch gebroken. Ik kon het niet meer en zo kreeg ik last van paniekaanvallen. Daar ben ik nu weer zo goed als vanaf. Maar het laat wel zien dat je moet praten, niet alles opkroppen, en je mag je voelen zoals je je wilt voelen.
Kind of volwassen het zijn en blijven je ouders.
Sterkte& Bedankt voor dit mooie artikel.

Liefs,

Willemijn -

He Debora. Ik ben blij dat je herkenning vindt in mijn artikel. Ik merk door het plaatsen van dit artikel dat veel volwassen kinderen kampen met twijfels of je je ‘aanstelt’, een groot verantwoordelijkheidsgevoel en loyaliteitsproblemen hebben. Gelukkig heb je minder last van je paniekaanvallen! Bedankt voor je comment!

Vera -

Heel mooi geschreven Willemijn! Het is ontzettend herkenbaar en ik begrijp je volkomen.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of 10 was. Al vrij snel na de scheiding hebben mijn beide ouders het geluk gevonden bij een nieuwe partner. Dit is tot op de dag van vandaag (vooral bij de nieuwe relatie van mijn vader) erg moeilijk.
Wat jij schrijft. De verjaardagen en feestdagen. Het is een heel geplan en het zal nooit meer zoals vroeger zijn.
Het enige (voordeel wil ik het niet noemen) wat jij niet mee maakt, maar je zus misschien wel, is het gesleur van spullen. De ene week bij mama en de andere week naar papa. Vreselijk!

Veel sterkte de komende tijd.

Veel liefs.

Renske -

Hoi lieve Willemijn,
Ik snap wel wat je bedoelt met dat andere mensen vinden dat je al volwassen bent, terwijl je jezelf op zn’n moment nog kind voelt. Mijn ouders zijn niet gescheiden, maar mijn vader overleed zeer plotseling toen ik 22 was. Mensen zeiden: pas je goed op je moeder. Tuurlijk… Maar ik dan? Ik moet opeens leven zonder vader, wie past er op mij? Ik weet dat ik volwassen ben, maar lang niet oud genoeg om zonder heel gezin te leven. Heel veel sterkte Willemijn. En het klopt vast wat je zegt, uiteindelijk komt het allemaal op zijn pootjes terecht.
Xxx

C. -

Of er een verschil is tussen wanneer je ouders gaan scheiden als je nog een kind bent of als volwassene, daar kan ik niet over mee praten puur omdat ik niet weet wat voor impact het heeft als je volwassen bent. Wel wat voor impact het heeft als kind zijnde, ik was namelijk 5 jaar oud (nu ben ik 27).
Dat heeft bij mij heel diep gezeten, puur omdat het ook geen makkelijke scheiding is geweest en ik heen en weer werd geslingerd tussen beide ouders (voornamelijk door mijn ‘moeder’).
Als kind zijnde had ik het gevoel altijd partij te moeten kiezen. Ik heb ook altijd het gevoel gehad voor mijn vader te moeten zorgen, maakte mij druk om hem als ik het weekend er niet was. Iets wat nu helemaal nergens op slaat, mijn vader kan heel goed voor zichzelf zorgen. Ik bleef bij mijn vader achter en het voelde alsof hij niet alleen voor mij moest zorgen, maar ik ook voor hem.
Waarom hierboven ‘moeder’ staat? Uiteindelijk is het in mijn tienerjaren tussen mij en mijn ‘moeder’ geëscaleerd en heb ik ondertussen al 12 jaar geen contact meer.
De scheiding heeft dus veel meer kapot gemaakt dan alleen de relatie tussen mijn ouders.

Een scheiding op jonge leeftijd zet het verleden niet in een ander daglicht, maar heeft heel veel impact op de toekomst en op de ontwikkeling als opgroeiend kind.

Iedereen ervaart een scheiding weer anders. Op sommige vlakken komt alles samen, of je ouders nu gescheiden zijn op zowel jonge als volwassen leeftijd. Maar voor mezelf kan ik zeggen dat ik op jonge leeftijd al snel volwassen ben geworden, mede door de breuk met de ene ouder.

Sterkte lieve Willemijn, dit moet je op je eigen manier verwerken, er is geen goed of fout.

Saartje -

Wat ontzettend goed en knap omschreven! Ik herken je verhaal zo erg. Mijn ouders zijn ook gescheiden toen ik 21 was. Het kwam niet maar toch ook weer wel als een verassing. Ik kom uit een onveilig gezin waar veel huiselijk geweld plaats vond, maar toch heb je altijd die loyaliteit naar je ouders toe. Ik vond het dan ook vreselijk dat ze uit elkaar gingen, ondanks dat ze toch vrijwel iedere dag ruzie hadden met elkaar en ik vroeger soms ook echt dacht ga alsjeblieft uit elkaar, maar wanneer het moment dan daar is, is het nog veel erger. Mijn moeder wilde scheiden en mijn vader niet, de pijn om die dan van één ouder te zien is vreselijk. Ook heeft de scheiding zoveel stress veroorzaakt, mijn moeder eiste dat ik haar kant zou kiezen, dat kun je gewoon niet van een kind verwachten. En nu nog steeds is het moeilijk, wanneer je de ene ouder net iets meer aandacht geeft voelt dat als verraad naar de andere ouder. En nu ze uit elkaar zijn is er wel meer rust bij beide, maar of het ze echt gelukkig heeft gemaakt, dat vraag ik me af. Ik blijf het een rot situatie vinden. x

Kim -

Ik was net 18jr oud toen mijn ouders gingen scheiden. Mijn eerste reactie op het nieuws was juist positief. Al jaren zag ik ze dood ongeluk naast elkaar zaten en ik gunde hen een gelukkig leven. Met of zonder partner maakte mij niet uit, als zij maar gelukkig waren. Ik vond mijn ouders ook dapper om de chaos die een scheiding met zich meebrengt aandurfden. Inderdaad: alles verdelen van de spullen, alles afspreken van ‘hoe verder’ etc. Alleen ik stond niet bij stil dat mijn broer en ik ook de dupe konden worden van de situatie. Plots stond ik ook op straat: mijn ouders hadden het geld niet om mij mee te nemen naar een nieuw huis. Ik moest plotseling snel volwassen worden en op mezelf. Maar.. inderdaad… gelukkig was ik 18jr zeiden de mensen. Ikzelf vond het echt een rot opmerking als ze zeiden dat het voor ons minder erg was omdat we volwassen zijn. Een scheiding is altijd rot. De enige voordeel van volwassen zijn en je ouders zien scheiden is dat je nog ‘het kan plaatsen’ en misschien beter kan omgaan met ‘rouwgevoelens’ verder mag een volwassen net zo hard huilen om deze situatie als een kind. Wat jezelf al aangeeft: onze ouders waren het voorbeeld van hoe je een huwelijk leidt, hoe je met elkaar omgaat als partners en je had ook zeer fijn in de tijden dat ze bij elkaar waren. Dat dit een gesloten hoofdstuk dreigt te worden… doet zeer. Wat mij toen hielp is steun zoeken in mijn vrienden en in mijn hobby’s. En ook duidelijk mijn grenzen aangeven tegen mijn ouders (‘postboden-syndroom’) en begrijpen dat de relatie met hen even een ‘knik’ heeft door de situatie. En ook vertrouwen dat het goed komt. Dat laatste verwacht ik ook bij jullie. Wel vind ik het zeer vervelend dat jullie dit mee maken en gun ik jullie sterkte, liefde en rust toe. En ik vind het heel dapper dat je open durft te zijn naar ons, de lezers van jullie blog. Sterkte!

Knijster -

Ik heb je artikel en de reacties echt met tranen in m’n ogen zitten lezen, zo herkenbaar!
Zo knap hoe je dit hebt neergezet. Ook het stukje ‘onbegrip’ van mensen die zeggen: ‘Gelukkig gebeurd het nu je al volwassen bent.’ ‘Vroeger’ had ik het zelf kunnen zeggen, maar nu ik er zelf middenin heb gezeten ben ik me pas gaan realiseren hoeveel impact huwelijksproblemen of een scheiding kan hebben, ongeacht je leeftijd.
Ik heb ook heel lang het gevoel gehad dat ik er voor m’n ouders moest zijn. Altijd een luisterend oor bieden, kunnen altijd bellen wanneer ze het moeilijk hebben etc. Maar dit vergt zó veel energie. Herken jij dit en, zo ja, hoe ging/ga jij hiermee om?

Willemijn -

Hihi, ik had inderdaad zelf hetzelfde kunnen zeggen voordat ik zelf in het schuitje had gezeten. Ik herken heel erg wat je schrijft over het gevoel hebben dat je er voor ze moet zijn. Ik heb geloof ik nog niet echt tips hier voor, ik ben nog al een newbie haha!

Anneke -

Wat heb je dit prachtig beschreven. Ik kan me voorstellen dat veel mensen je gevoelens kunnen herkennen. Mijn ouders zijn nog bij elkaar, maar ik denk dat je veel mensen helpt of kunt helpen met dit artikel. Ook als volwassene is de scheiding van je ouders niet makkelijk. Sterkte met alles en ik hoop dat je het allemaal snel een plekje kunt geven.

Lindsey -

Wat mooi hoe je dat hebt beschreven! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3/4 was, mijn vader werd verliefd op een andere vrouw waardoor mijn ouders in een vecht scheiding kwamen. Mijn vader woont nu in Amerika en ik heb geen contact met hem. Ik heb hem nu 5 jaar geleden voor het laatst gezien.

marit -

Ik ben niet volwassen (17) maar mijn ouder zijn wel gescheiden. Het was bij ons een beetje een raar verhaal. Mijn ouders gingen uit ellaar toen ik 12 was. Toen ik bijna 14 werd gingen ze weer bij elkaar wonen om praktische redenen en toen ik 16 was zijn ze weer uit elkaar gegaan en dat blijft ook zo. Ik vond het niet zo erg dat ze uit elkaar gingen. Ik vind het alleen nu heel lastig met schoolspullen en huiswerk. Ze wonen een paar straten bij elkaar vandaan dus dat maakt het wel iets makkelijker. Mijn ouders moeten niet te lang met elkaar optrekken, maar ze kunnen nog wel af en toe met elkaar overweg als er geen ruzie is. Dus af en toe ondernemen we nog wel samen dingen. Af en toe heb ik juist liever dat ze ook dat niet meer doen. Maar tis ook wel leuk dat we af en toe ook wat samen kunnen doen. Ik heb eigenlijk een beetje het tegenovergestelde van zorgen maken over gescheiden ouders. Ik vind het prima zo. Beter dan toen ze telkens op elkaars lip zaten 😉 heel veel sterkte met jou situatie in iedergeval. Komt vast goed. Kunnen ze nog wel met elkaar overweg?

Ingrid -

Mijn ouders zijn alweer 46 jaar getrouwd, dus het gevoel ken ik niet..
Wat ik wel mee maak is om stiefmoeder te zijn, ik noem het liever bonusmoeder en bonuskind.
Mijn en vriend en zijn ex zijn al 12 jaar uit elkaar maar nog steeds hoor ik mijn bonuskind van 14 nog vaak genoeg vragen waarom ze niet meer bij elkaar kunnen wonen, desnoods met mij en zn bonusvader in de garage…
Ik denk dat heb op elke leeftijd tegen natuurlijk is wanneer je ouders niet meer samen zijn en dat dit op elke leeftijd pijn doet.
Ik probeer hier een veilige thuishaven te creëren vor hem en hoop dat jij dit ooit ook zo zal ervaren..
Sterkte!
Ingrid

Ingrid -

O ik ben trouwens niet de vrouw voor wie mijn vriend is gescheiden, dat is de bonusvader die nu nog steeds in beeld is, wat het aan die kant een stuk moeilijker maakt. Ik ben sinds 10 jaar in het leven van mijn bonuskind. Wat voor hem wel een fijn iets is, is dat ik toch iets objectiever naar de dingen kijken dan zijn vader en moeder, waardoor hij nu hij puber is liever zijn problemen met mij bespreekt. Toch nog iets goeds in deze situatie. Maar het blijft moeilijk!

Simone -

Poeh, mooi geschreven Willemijn. Wat moet dit zwaar zijn. Zelf zijn mijn ouders nog bij elkaar, en dat eerste stukje wat je beschreef komt mij dan ook heel erg bekend voor. Sterkte met het verwerken hiervan!

Gaby -

Wat mooi geschreven precies zoals ik het 19 jaar geleden niet onder woorden kon brengen, maar wel zo heb beleefd. Ik denk juist dat je als jonge volwassene er meer bij betrokken bent, kinderen kunnen er veel luchtiger over denken en gaan veel makkelijker met veranderingen om (natuurlijk niet allemaal). Als volwassen denk je veel meer na over de gevolgen, maar wordt je ook meer in de hele zaak betrokken is mijn mening en ervaring.

Nik -

Wat heb je dit mooi en duidelijk beschreven Willemijn!
Ik ben nu 25 en mijn ouders zijn een aantal jaar terug gescheiden. In ons gezin kwam het niet als een verassing, maar alsnog leek het alsof mijn wereld instortte. Ineens hadden we geen gezin meer. Ik vind dat nu nog af en toe een gek idee…

Ik herken me heel erg in het stuk waarin je je zorgen beschrijft. Ik verloor mezelf op een gegeven moment uit het oog door de zorgen om mijn ouders en achteraf gezien zou ik willen dat ik dat wat beter in de gaten had gehouden. De problemen van je ouders zijn niet jouw problemen… Dat is wat mijn vriend altijd tegen me zei. Ik vond dat zo hard klinken, natuurlijk zijn het ook mijn problemen. Maar ergens heeft hij ook wel weer gelijk.
Ook ik stelde mezelf vaak de vraag of ik zwak was omdat ik me zo voelde. Ik had ook niet het idee dat er veel begrip was van andere mensen, inderdaad wat je al zegt “gelukkig maar dat je al wat ouder bent” ja, en dus is het minder erg? Zo ga je wel aan jezelf twijfelen.
Het is 100% terecht dat je je zo voelt. Ook de sterkste mensen zijn kwetsbaar, ook al lijkt dat niet altijd zo. Wees gewoon boos en verdrietig.

De quote: “…sleept na in je toekomst” vind ik klinken alsof het als een blok aan je been blijft hangen. Ik heb ervaren dat de tijd inderdaad de wonden heelt, ook al worden sommige dingen nooit meer zoals vroeger. In de loop der tijd leer je dat te accepteren. Het gaat je vormen als mens, het is iets wat je met je meeneemt. Maar dat wat nu als een blok aan je been voelt, brokkelt langzaam af.
Ik ben heel erg blij dat mijn ouders nu gelukkiger dan ooit zijn. Ik dacht dat ik het nooit zou kunnen accepteren, maar ik vind zelfs de nieuwe vriendin van mijn vader superleuk! Het is mooi om mijn vader zo gelukkig te zien.
Het is zo, zo moeilijk om te beseffen en accepteren dat je ouders niet meer samen zijn. Schuif nooit je gevoel opzij, omdat het niet ‘terecht’ zou zijn. Je blijft inderdaad voor altijd een kind van je ouders, of je nu 6, 26 of 46 bent.

Dit is niet een onderwerp waar je vaak over leest of over praat met anderen, dus ik laat me een beetje gaan, oeps :) ik vind het mooi dat je hier zo open over bent en ook de ruimte aan anderen geeft om over te praten/schrijven. Het is nu eenmaal gewoon hartstikke k*t! Of je nu een kleind kind of een groot kind bent.

Ik wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd, heb ook vertrouwen dat het uiteindelijk allemaal op z’n pootjes terecht komt, ook al lijkt het nu niet zo.

Willemijn -

He Nik! Bedankt voor je prachtige comment! Ik vond het fijn om hem te lezen. :)

Désirée -

Hee Willemijn,

Wat goed en knap verwoord, ik vind er veel herkenning in. Ook ik ben een volwassen kind van gescheiden ouders…
6 jaar geleden vlak voor mijn 20ste zijn ook mijn ouders gescheiden na 23 jaar huwelijk, een huwelijk waarin mijn ouders (achteraf gezien misschien wel) nooit echt gelukkig zijn geweest.
Mijn moeder heeft troost, vriendschap en uiteindelijk ook een nieuwe liefde gevonden in een andere man. Helaas heb ik dit een soort van ‘door’ gehad, maar niet gedurft te delen of haar hiermee te confronteren. Want hoe zeg je zoiets? Helemaal zeker wist ik het voor mezelf wel, maar voor mijn vader niet. Hierdoor heb ik het niet durven delen, en heb ik mij in het begin ook mega schuldig gevoelt. Het voelde een beetje als ‘2 tegen 1’…
Kort nadat mijn moeder vertrok heb ik haar geruime tijd (ruim 5 maanden) niet gezien en amper gesproken, ze dacht dat het beter was mij even met rust te laten. Hierdoor heb ik me nog schuldiger en in de steek gelaten gevoelt. Dit voel ik 6 jaar na dato nog altijd, ergens.
Ondertussen werd er veel aan mij getrokken, zo accepteerden mijn grootouders, oom en tante vrijwel gelijk de nieuwe situatie; ik moest niet zo moeilijk doen, die nieuwe vriend van mijn moeder was een beste vent, moest me niet zo aanstellen, ik draaide wel bij… Toch is dit nooit echt gebeurt. Tot overmaat van ramp heb ik door al dit getouwtrek uiteindelijk nog meer voor mezelf moeten kiezen en het contact met hen verbroken. Met mijn moeder en mij gaat het in ups en downs; ik heb niet echt meer een moeder. Zij geniet nu van haar nieuwe leven, heeft nieuwe vrienden en ook een nieuwe familie. Ik hoor bij haar oude leven, en hoe graag we het ‘deep down’ ook willen; het wordt nooit meer als vroeger. Ondanks dat ik het haar nooit echt zal kunnen vergeven, houd ik onvoorwaardelijk van haar en zal ik haar ook niet willen missen.. De moeder van vroeger niet, maar ook de ‘moeder’ die ze vandaag de dag is..

Voor een paar maanden geleden kwam ik mijn oom tegen en hij zei het volgende; “Wanneer je ouder bent is het minder erg, je bent dan al een heel stuk zelfstandiger en kunt er veel makkelijker mee omgaan”. En daar stond ik dan, met mn boodschappen in mn armen, te flapperen met mijn oren.. Alsof het minder erg is dat je basis, fundament, voorbeeld (etc. Etc.) wanneer je volwassen bent in duigen valt… Het doet pijn! Of een scheiding nou enigsinds soepel verloopt of mega stroef.. Geen enkel kind van 3, 15 of zelfs 38 ziet zijn/haar ouders graag uit elkaar..

Iedereen heeft een mening, zo ook vrienden en familie om mij heen.. Zo zeggen de meeste mensen: “ach Dees, verbeek toch het contact, het zal je zoveel meer rust geven”.. Dit maakt mij erg verdrietig, maar zie er ergens ook een kern van waarheid in.. Zoals je al beschreef in je artikel, hoe gaat dat later?
Pfffff.. Ik ben ondertussen opgehouden met denken over later, het maakt me alleen maar onrustig en bang.

Gelukkig heb ik een superlieve vriend die mij hierin steunt, er voor mij is en mij op de nodige momenten een nieuw perspectief geeft waar ik dan wat mee kan.
Waarom ik dit deel? Nou, omdat je het vroeg.. EN om je te zeggen dat je niet de enige bent en dat ik er eigenlijk bewondering voor heb dat je dit uberhaupt deelt!
Iedere situatie is anders, zo ook die van vele anderen.

Veel sterkte, succes en geluk!

Liefs, Désirée

Willemijn -

Wat een verhaal Desiree. Wat moet dat moeilijk zijn geweest voor je – en nog altijd denk ik. Dankjewel dat jij je verhaal ook wilde delen!

Evelien -

Ik kan hier gelukkig niet echt over mee praten, maar ik wil je laten weten dat ik het knap vind dat je het hief neerzet en erg mooi hebt verwoord. Ik zou er zelf niet aan moeten denken dat mijn ouders gaan scheiden, terwijl ik net als jij ook volwassen ben en niet meer thuis woon. Ik zou ook, van slag zijn. Ik wens je veel sterkte, succes en geluk met alles een plekje geven en wennen aan de situatie.

Rosa -

Ik ben 16 en ik weet sinds anderhalve maand dat mijn ouders gaan scheiden. Mijn vader is verliefd geworden op een andere vrouw en helaas heeft dit ervoor gezorgd dat mijn ouders in een vechtscheiding terecht zijn gekomen. Ik heb het nog elke dag heel zwaar en het zorgt ervoor dat ik dag in, dag uit verdrietig ben.. Zulke artikelen als deze zijn erg prettig om te lezen want hierdoor herinner ik me dat ik niet de enige ben (gelukkig).
Heel knap dat je hier zo open over durft te zijn!

Willemijn -

Wat naar voor je Rosa! :( Hang in there!

Margot -

Heftig om te lezen Willemijn, ik wens je veel sterkte <3
Ook ik heb net als Rosa helaas een paar weken terug te horen gekregen dat mijn ouders gaan scheiden. Ook door mijn vaders besluit. Het is vreselijk om mijn moeder zo verdrietig te zien en dit doet mij veel pijn. Ben ook 16 jaar en woon nog thuis. Ik merk nu al dat ik er echt 'tussen' zit. We zijn geen gezin meer. Ook als mijn verjaardag binnenkort is, zal alles anders zijn. Hopen dat alles voor ons allemaal goed komt! Vroeger kon ik mij ook nooit voorstellen hoe het was en nu weet ik pas dat het ernstig wordt onderschat, al kan ik dat niemand kwalijk nemen. Je weet het nou eenmaal pas als je het zelf meemaakt. Ik wens iedereen die het op dit moment ook meemaakt veel sterkte. Liefs x

Margriet -

Wauw knap dat je hier over schrijft, een heel ‘mooi’ artikel is het geworden!
Sterkte met alles Willemijn!

Lise -

Heel herkenbaar! Ik kan je ook alleen maar zeggen dat het slijt :-)
Ik was 15 toen mijn ouders gingen scheiden (mijn zusje 12).. Wij kwamen compleet uit de lucht vallen want voor ons leek het een normaal huwelijk, met ups en downs, maar geen slecht. Later bleek dat ze 10 jaar ervoor al aan scheiden dachten, maar toen zijn ze in therapie gegaan. Toen dacht ik ook: had het toen gedaan, dan hadden wij misschien minder meegekregen en wisten we op den duur niet beter. Want het is uitgelopen op een heel erge vechtscheiding. Ik heb 2jaar bij mijn vader gewoond, die dan mijn moeder constant zwart maakte, dingen begon te verzinnen, zaken met ons besprak die eigenlijk niet aan ons waren… Zelfs toen hij een nieuwe vriendin had, bleef hij mijn moeder bespreken. Met die vriendin klikte het in het begin, maar toen ze bij ons in huis kwam, kwam ook haar ware aard boven. Na een zoveelste absurde ruzie heb ik mijn boeltje gepakt en letterlijk gaan lopen. Gelukkig kon ik bij mijn moeder terecht. Ondertussen zijn we bijna 6 jaar verder. Ik heb geen contact meer met mijn vader omdat hij mij niet wil zien. Zijn vriendin blokkeert ook alle contact. En nu ondergaat mijn zusje (die daar nog wel woont) dezelfde ruzies als ik toen.
Ik ben nu 24 jaar. Ik begrijp de scheiding en heb dat kunnen plaatsen. Nu zie ik ook dat dat het beste is wat mijn moeder ooit heeft gedaan want ze is zoveel rustiger en gelukkiger.
Maar dat ik mijn vader niet zie, is nog steeds moeilijk.

Ik denk niet dat het ‘erger’ is als je ouders scheiden als je jong bent. Ik denk dat er dan gewoon anders mee wordt omgegaan en op den duur dat het een gewoonte is. Dat het een deel van een routine wordt om week om week te wisselen. Nu maak je alles anders mee, denk ik..
Wel super dat er ook eens over zo’n onderwerp geschreven wordt, want het is niet omdat we volwassenen zijn, dat we daar niet verdrietig om kunnen zijn.

Emma -

Hee Willemijn,
Ik denk niet dat er een ‘goede’ leeftijd is om als kind een scheiding mee te maken. Elke leeftijd heeft aspecten waardoor je een scheiding anders interpreteert. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 was omdat mijn vader een nieuwe vriendin had. De jaren erna waren heel moeilijk en de relatie met mijn vader is ontzettend slecht geweest en ook de relatie met mijn moeder werd anders, zij leunde namelijk erg op mij in die tijd. Maar… Het went. Dat is in ieder geval mijn ervaring. De feestdagen zijn elk jaar weer moeilijk, een hoop geregel en het eerlijk verdelen van je tijd. Maar na al die jaren (ik ben nu 22) merk ik ook dat mijn ouders beter konden scheiden. Dat klinkt echt verschrikkelijk stom maar ze zijn ontzettend verschillend en ik kan me goed voorstellen dat ze allebei niet echt gelukkig waren in de relatie. Ze hebben wel gewoon contact als er iets geregeld moet worden en zijn er altijd voor mij. Wat ik trouwens deed(mijn vader woont nu in het buitenland dus vandaar verleden tijd) was Thanksgiving vieren met mijn beide ouders (en nieuwe partners), misschien nu nog wat vroeg maar wie weet lijkt het je wat. En dan nog het laatste… Leer van de fouten van je ouders en dat hun huwelijk niet geslaagd is wil niet zeggen dat het bij jou ook zo zal lopen! Veel sterkte, heel fijn dat je hier een artikel over geschreven hebt en ik wil nog even zeggen dat ik 2WMN echt heel leuk vind! 😀

saarenzo -

Wat mooi geschreven Willemijn. Knap ook dat je het heb geplaatst. Mijn ouders zijn bij elkaar en ook in mijn omgeving heeft maar 1 vriendin gescheiden ouders, maar dat is al een tijd geleden gebeurd en inmiddels zijn beide ouders gelukkig getrouwd met een ander. Van dichtbij heb ik het zelf dus gelukkig nooit mee hoeven te maken. Het lijkt me een heel moeilijke situatie. Doordat ik er zelf geen ervaring mee heb weet ik weinig te zeggen, behalve je te wensen heel veel sterkte met deze situatie.

Shirley -

Mijn ouders zijn 27 jaar getrouwd en ik kan me er totaal geen voorstelling bij maken dat zij uit elkaar gaan. Maar inderdaad, alles kan… En als volwassenen is het niet minder pijnlijk dan voor een kleiner kind. Alleen is het iets beter uit te leggen en misschien, heel misschien, ietsje beter te begrijpen. Sterkte in deze moeilijke tijd en mijn complimenten voor het prachtige en openhartige artikel. Kus voor jou X

Anna30 -

Wat een mooi geschreven stuk!! ik ben heel blij dat mijn ouders nog samen zijn en wens je veel sterkte.

Malou -

Super Willemijn, dat je dit stuk plaatst! Ik vind het interessant om te lezen hoe het voor een ‘volwassen’ persoon is dat zijn/haar ouders gaan scheiden.. ik was zelf zeven jaar toen mijn ouders gingen scheiden (ik ben nu 23) en heb er nog steeds last van, helaas. Ik ben net klaar met een traject van een jaar bij een psycholoog, waar ik gelukkig wel veel aan heb gehad. Ik heb veel problemen met binding, onzekerheid, verlatingsangst etc. Mijn ouders kunnen niet meer in een ruimte zijn en dat is echt super irritant. Ik studeer in januari af en weet ook nog niet precies hoe ik dat met mijn diploma uitreiking ga doen.. En met feestdagen, poeh.. mijn vriend heeft ook gescheiden ouders dus eigenlijk moeten we ons in vieren delen =p Wat we natuurlijk niet doen! We kiezen gewoon voor wat wij op dat moment het fijnst en handigst vinden (onze families wonen in Drenthe, Limburg, Gelderland en Duitsland – ja uhh…. lekker bij elkaar in de buurt ook, not!) Haha. We komen er wel uit, maar het blijft altijd kut!
Ik wens je veel sterkte de laatste tijd, liefs <3

Malou -

De komende tijd* bedoelde ik natuurlijk!

Patricia -

Och Willemijn, wat een verdrietig bericht. En wat een dilemma’s brengt het met zich mee! Mijn ouders waren al uit elkaar voordat ik geboren was. Opgegroeid bij m’n moeder en 1 keer per maand een dagje naar m’n vader en zijn vrouw. Mijn ouders hebben nooit meer contact gehad met elkaar. Ik ben nu 30 en op mijn 26e waren mijn ouders voor het eerst in mijn leven bij elkaar in 1 ruimte vanwege een feestelijke gebeurtenis. Dat vond ik zó spannend! Ik realiseer me nu ik zelf getrouwd ben en we bezig zijn met een kinderen dat je je eigen ‘gezin’ gaat creëeren. Hoe belangrijk je basis ook is, ik vind het heerlijk om met mijn man naar de toekomst te kijken. Daar ‘bepalen’ wij de regels. Loslaten is liefhebben. Je ouders loslaten hoort daar ook bij. Neemt niet weg dat het nu veel verdriet met zich meebrengt. Sterkte meis!

Sanne -

Lieve Willemijn,
Ontzettend bedankt dat je dit verhaal zo hebt opgeschreven. Elk woord kwam binnen, ik herken het enorm en hoewel ik het vreselijk vind dat meer mensen dit moeten meemaken is het toch fijn om herkenning te zien en te weten dat andere “volwassen kinderen” die dit over komt hetzelfde verdriet, onzekerheid, twijfels en ook dezelfde hoop hebben. Ik ben 21 en mijn ouders liggen nu in een scheiding en ik denk dat het zeker niet minder erg of erger is dan wanneer je nog echt jong bent. Ik ben ontzettend blij met mijn fijne stabiele jeugd maar als je ouders vlak na die jeugd gaan scheiden, voelt het soms net alsof die hele jeugd niks waard is geweest. Alle twijfels over mijn eventueel ooit eigen huwelijk (als mijn ouders het al niet kunnen, in mijn ogen het perfecte paar, dan kan ik het toch ook nooit), je heden (het is moeilijk om grote projecten aan te pakken als je veilige basis onder je weggeslagen is) en je verleden zijn bij mij ook zo aanwezig. De quote die je aan het einde noemt vind ik inderdaad erg mooi.. Ik vind het ook erg moeilijk dat op een moment dat je juist een (of twee) voorbeeld nodig hebt – je slaat je vleugels uit en wordt volwassen – je ouders dat, in de situatie van een scheiding, misschien heel moeilijk kunnen zijn. Dat is nu in mijn situatie in ieder geval zo.
Nogmaals heel erg bedankt voor dit verhaal, het heeft me nog extra duidelijk gemaakt dat ik mijn gevoel ook (voor mezelf) moet gaan opschrijven en ik hoop dat dit helpt om het te verwerken. Ik wil jou ook ontzettend veel sterkte wensen met het verwerken van dit ontzettend grote verdriet, op elke leeftijd. Tijd zal alle wonden helen, maar helaas betekent dat wel dat we eerst door een grote rottijd moeten.

Dit is trouwens de eerste comment ooit die ik reageer op LLG of 2wmn maar ik vind jullie echt onwijs leuk. Vooral 2wmn spreekt me heel erg aan. Deze nare comment dan maar met een leuk complimentje afsluiten :)

Willemijn -

He Sanne! Bedankt voor je comment, goed om te lezen dat je er herkenning in vindt. Jij ook veel sterkte met jouw situatie! En bedankt voor het compliment 😉

Mirjam -

Wat heftig Willemijn! Ik denk niet dat het minder erg is als je zelf volwassen bent. De plek die je ouders innemen in je leven veranderd nooit, ook niet als je volwassen bent en je eigen leven hebt. Je vader en moeder horen bij elkaar, uit hun liefde ben je ontstaan en je wilt niet dat die liefde overgaat. Ik zou denk ik in eerste instantie erg boos zijn wanneer mijn ouders besluiten te gaan scheiden. Maar ook zo ontzettend machteloos en verdrietig. Ik wens je heel veel sterkte hier bij. Ik hoop dat jullie er samen op een goede manier mee om leren gaan.

SanneWierda - loveisthenewblack -

Willemijn, wat ontzettend mooi geschreven. Kan me heel goed voorstellen dat je hele leven dus anders voelt. Sterkte!

Anna -

Wat vervelend, ik moet er niet aan denken dat mijn ouders later gaan scheiden! Respect hoor!!! Liefs Anna

Loes -

Hey Willemijn, ik las de titel en wist meteen dat ik een reactie wou plaatsen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was. Ik was niet oud, ook niet echt jong. En hoe oud of jong je ook bent, een scheiding van je ouders komen nooit gelegen en er is nooit een ”juiste leeftijd”. Zo begon ik na de scheiding op mijn 12e te roken en te drinken en onder anderen ook wiet te roken. Ik heb mij heel lang sterk kunnen houden. Mijn ouders bleven inmiddels vrienden en bleven dicht bij elkaar wonen dus ik vond dat ik nog geluk had en mocht dus niet aanstellen. Maar toen ik en mijn moeder eenmaal in het nieuwe huis woonden knapte er wat. Iedere ochtend moest ik huilen en het hield maar niet op, ik werd agressief en maakten veel ruzie. Ook deed ik mijzelf pijn. Ik ben drie weken niet naar school gegaan en mijn ouders wisten niet wat ze met mij aanmoesten. Ondertussen had ik wel zorgen, ik had het idee dat ik voor mijn ouders moest zorgen. Zij hadden immers de meeste pijn, niet ik. Dat dacht ik. Mijn zus is vier jaar ouder dan mij en heeft Downsyndroom en omdat ik samen met mijn zus als enigste twee kinderen van mijn ouders waren voelde het alsof ik werd geboren met een taak, namelijk later voor mijn zus zorgen als mijn ouders dat niet konden. Toen ik eenmaal naar een psycholoog ben gegaan ging het al snel beter en heb ik mij een aantal dingen gerealiseerd.

Laat niemand je ooit onzeker maken doordat ze zeggen dat je ”mazzel hebt” of dat het erger kon. Alles kan altijd erger. Het is hoe je het NU beleeft en hoe jij je erover voelt. Geef jezelf tijd om verdrietig te zijn maar probeer niet in de sleur te blijven hangen natuurlijk en schaam je ook zeker niet om misschien als het heel erg is, hulp te zoeken. Kinderen zijn altijd het slachtoffer van een scheiding, hoe oud ze ook zijn.

Nu na 8 jaar is de scheiding nog altijd een pijnlijk iets, vooral als ik weer eraan wordt herinnerd waarom ze gescheiden zijn, dat mijn moeder loopt te zeuren op mijn vader en andersom. Dat ik denk aan hoe dingen voor de scheiding beter waren. Ik zeg ook eerlijk tegen mijn ouders dat ik niet wil horen hoe ze in het huwelijk waren naar elkaar toe. Ik heb mijn ouders altijd gezien als steunpilaren en een voorbeeld. Maar naarmate je ouder wordt zie je ook bij je ouders gebreken, net zoals bij ieder mens natuurlijk. Maar dan kan je je ineens heel alleen voelen.

Maar als ik nu zie hoe mijn ouders ervoor staan en ikzelf. Mijn moeder is net verhuist en mijn vader krabbelt net weer op uit een burn out. Ook zit ik in de derde van het HBO en zit ik momenteel in China voor stage. Mijn zus is net verhuist naar een nieuw tehuis met allemaal andere leuke gehandicapten. En dan denk ik aan de dingen die mij trots maken.

Geef het tijd en schroom niet je gevoelens te uiten aan de mensen die je vertrouwd :)

Sorry voor het lange comment 😛
Veel succes!

Groetjes Loes

Willemijn -

Bedankt voor je comment Loes! Veel herkenbare dingen. En succes met je stage in China, bijzonder zeg!

melissa093 -

Wat een verhaal Willemijn. En opeens kun je je zo verplaatsen in mensen die dit hebben meegemaakt. Heel eerlijk gezegd heb ik over verhalen als deze helemaal nooit nagedacht. Wel over de versie voor jonge kinderen die nog thuis wonen. Echt respect dat je zo open dit kunt en durft te vertellen. Ik vind persoonlijke verhalen altijd erg ‘boeiend’ om te lezen. Omdat het me interesseert. Voor mijn gevoel ken ik jullie zegmaar, en door deze verhalen leer je jullie nog meer kennen. Ik hoop ook voor jou dat je het allemaal een plek kunt geven. Xx

Shaz -

Wat heftig om te horen en ik wens je ook veel sterkte toe. Ik denk dat het niet uitmaakt of je nu klein bent of al volwassen: zulk nieuws komt gewoon hard aan en dit neem je verder mee in het leven, of je het nu wilt of niet. Op dit moment is alles vers en chaotisch, maar op een dag kun je het een plekje geven.

iooon -

Oef ik kan het me voorstellen. Mijn ouders zijn ook de stabiele basis van mijn bestaan en ik zou een gebroken hart hebben als zij uit elkaar zouden gaan. Het idee alleen al doet pijn. Het is een beetje alsof ze mij dan zouden bedriegen, of bedrogen hebben.

Ik hoop voor jou dat je het uiteindelijk een goede plek kan geven en dat alle leden van jullie gezin een nieuwe balans kunnen vinden.

Eva -

Hoi Willemijn,
wat een mooi en oprecht artikel. Het raakt me echt, hoewel dit voor mij gelukkig een onbekende situatie is. Ik vind dat jullie beide een groot schrijftalent hebben! Zo ontzettend knap dat je hier over durft en ook kunt schrijven, ik weet zeker dat je hier ook weer anderen mee kunt helpen. Ik wens jou en je familie veel sterkte toe voor de komende tijd. X
PS. Ik geniet zoveel van jullie nieuwe blog, dankjewel daarvoor :)

Ashley -

Helaas een herkenbaar stuk. Ik kan zeggen dat het met de jaren (nu 5 jaar) wel slijt en een plekje krijgt, maar sommige dingen zijn nu eenmaal nooit meer hetzelfde. Het heeft voor mij twee kanten: ik zie mijn ouders als twee individuen en kan daarom ook relativeren dat ze beiden eigen wensen en dromen hebben en dat ze het beiden verdienen om gelukkig te zijn. Ze dan “dwingen” om in een huwelijk te blijven is niet logisch. Tegelijkertijd… tsjah, weet je… Het verdriet dat er bij komt kijken, die ontworteling inderdaad… Er zijn zoveel ergere dingen misschien, maar ik wil dit echt niet voor mijn kinderen ooit! Dat vind ik wel eens moeilijk, als ik denk aan later en aan als ik misschien ooit eigen kinderen heb. De verantwoordelijkheid die je hebt als ouders om je kinderen een stabiele basis te geven is echt enorm. Als die van jezelf wegvalt, dan pas zie je hoe ontzettend belangrijk dat is.

Goed, om toch nog te eindigen op een positieve noot… Tijd heelt echt alle wonden (al is het maar een beetje). Veel sterkte Willemijn! x

Betty -

Wat een prachtig geschreven stuk! Ik kreeg er kippenvel van.

Mijn ouders zijn 30 jaar getrouwd en heel gelukkig samen. Ik heb er wel eens over nagedacht hoe het zou zijn als ze uit elkaar zouden gaan. Ik werd helemaal misselijk van het idee.

Ik denk dat het niet te vergelijken is, hoe een scheiding voor een kind is of voor een volwassen kind. Wat je al aangaf: het maakt dat alle zekerheden in je leven opeens twijfels worden. Want als je gelukkige ouders niet bij elkaar kunnen blijven, wat zal dat dan voor je eigen huwelijk betekenen?

En buiten dat lijkt de praktische kant me inderdaad verschrikkelijk. Beslissen waar je met Kerst heen gaat, je verjaardag vieren (komen ze dan allebei of willen ze elkaar niet zien?), of gewone gezellige zondagmiddagen waarop je ze normaal tegelijk zag en nu niet meer.

Ik vind helemaal niet dat je je aanstelt dat de scheiding van je ouders je zo aangrijpt. Het lijkt me verschrikkelijk en ik wil je er dan ook heel veel sterkte mee wensen. Lekker veel met je eigen vent over praten :-)

Esther -

Je hebt het prachtig geschreven, vanaf de eerste regel kon ik me inleven in je verhaal. Ik heb er zelf vaak over nagedacht hoe vreselijk het moet zijn, vooral toen het bij families dicht in de buurt gebeurde. Ontzettend veel respect dat je dit durft te delen en misschien wat hebt aan de ervaringen van anderen!

Jacqueline -

Het verschilt voor iedereen. Mijn ouders zij gescheiden toen ik 9 jaar oud was. Inmiddels ben ik 24. Het heeft zeker invloed gehad op hoe ik aankijk tegen huwelijken. En waarom ik hard wil werken aan een relatie. In mijn optiek is scheiden een “easy way out” ik heb het mijn ouders zeker kwalijk genomen. Mijn vader is hertrouwt en opnieuw gescheiden en nu sinds een paar jaar samen met een leuke vrouw. Mijn moeder vond 3 jaar later een nieuwe liefde, mijn stiefvader waar ze nog steeds mee samen is.

Het is een lastige situatie, toch denk ik dat je als volwassene er beter mee om kunt gaan. Je woont niet meer thuis, en hebt een eigen leven. Als kind kun je niks en ben je nog afhankelijk van je ouders, en dat maakt het erg lastig. De dubbele cadeaus en de twee huizen is een typische gedachte van een kind waarvan de ouders niet gescheiden zijn. Bij mij was dit niet zo. Mijn vader betaalde allimentatie en vond dat daardoor alles wat mijn moeder kocht ook deels van hem kwam.

Anyways, het blijft echt heel verschillend per persoon. Heel veel sterkte met het verwerken en vooral kies geen kant. Het blijven je ouders ongeacht wat de reden is van hun scheiding. Geef het tijd.

A.M. -

Nou, niet ieder volwassen kind van gescheiden ouders woont op zichzelf en heeft heel erg een eigen leven. Ik ben 36 en mijn ouders zijn sinds vorig jaar april gescheiden na een huwelijk van ruim 38 jaar. Ik woon bij mijn moeder en zie mijn vader niet meer.
Ik heb hun moeizame en problematische huwelijk heel lang ‘mogen’ aanschouwen en heb regelmatig voor psycholoog gespeeld, m.n. naar mijn vader toe en ook wel naar mijn moeder omdat hun relatie absoluut niet gelijkwaardig was.
Ik was blij dat we daar weg konden en de scheiding was noodzakelijk, maar nu begin ik te beseffen dat die er toch dieper op heeft ingehakt dan ik dacht. Ik voel me heel erg gedesillusioneerd, ook over het huwelijk in het algemeen.
Ik wil zelf wel ooit trouwen volgens het idee wat ik al in mijn hoofd heb sinds ik nog een meisje was, maar op dit moment heb ik bijna zoiets van ‘waarom zou je nog trouwen? Het huwelijk wordt tegenwoordig toch steeds meer gezien als een wegwerpproduct.’
Vroeger bleef je bij elkaar tot de dood je scheidt en het is zeker niet gezond om tegen wil en dank bij elkaar te blijven juist omdat je dat ‘nou eenmaal’ hebt beloofd (geeft ook geen goed voorbeeld aan eventuele kinderen–ruziënde ouders of juist een koude oorlog), maar om nou te zeggen dat ik het gezond vind om te lezen dat een stel na pak ‘m beet 2 jaar huwelijk alweer uit elkaar gaat? De geloften kunnen soms bijna beter worden omgezet naar ‘tot jullie er geen zin meer in hebben’.

Nicole -

Jeempie Willemijn, wat heftig. Het eerste waar ik aan moest denken was een aflevering van Hollandse zaken. daar was laatst een aflevering over scheiden na 40 jaar huwelijk en komen er ook volwassen kinderen aan het woord en hoe zij dat ervaren. Misschien wat voor jou om naar te kijken . Hier de link: http://www.hollandsezaken.tv/home/uitzending/hollandse-zaken-woensdag-17-september-2014/

Ten tweede, heel veel sterkte meid. Ik ben zelf opgegroeid zonder vader (wil niks van zn kids weten), maar dat doet me niks want wat je niet hebt kan je niet missen haha! En gelukkig hebben we een lieve moeder! Ik hoop dat je goed door deze tijd heen komt, kan me goed voorstellen dat het super lastig voor je is. En al helemaal voor je zus; hoe leg je zoiets aan haar uit? :( Lastig allemaal! Dikke knuffel!! X

Willemijn -

Aaahhh je hebt de link wat super! Mensen hadden me al getipt over de afleveringen maar ik kon hem nergens vinden. Nu dus wel, bedankt!

Kim -

Na jaren van ruzie zouden mijn ouders dan ook gaan scheiden, eigenlijk stiekem een hele opluchting in eerste instantie. Mijn vader woonde toch al voor zijn werk ergens anders dus stiekem als ik geen zin had omdat aan mensen uit te leggen zei ik al wel eens dat ze gescheiden waren.. Toch toen het dan zover was kwam het als een harde klap in mijn gezicht. We zouden van een groot vrijstaand huis naar een rijtjes huis gaan (niets mis mee maar als je anders gewend bent toch wel even slikken..) mijn ouders maakte constant erge ruzie over geld en dan nog dAt ze allebei mij en m’n 2zussen aan hun kant wouden krijgen. Ik was er klaar mee. Ik ging met m’n oom en tante mee op vakantie en opeens stond m’n vader aan het zwembad. Ik liep naar de tent en daar stond m’n moeder. Oké fijn dat ze geen ruzie meer hadden maar toen ik 2dagen gebeld werd dat ze samen nog in Italië wAren en de scheiding niet meer door wouden zetten was ik echt kwaad en verdrietig.. Hoe gek ook maar ik had het eindelijk geaccepteerd en dat ze het me op mijn vakantie moesten vertellen… Ik ben heel kwaad geweest maar toch fijn voor hun.. Toch zal het nooit meer hetzelfde worden en hoe hypocriet het misschien ook is want ik vind het heel erg voor jou dat je ouders gescheiden zijn, maar na al die ruzies en na al die strijd HD ik het eindelijk geaccepteerd en nu moest ik weer aan mensen uit gaan leggen dat ze toch bij elkaar bleven… Heel frustrerend.. Ik was toen 15 dus ook nog is vol in de puberteit wat er ook nog wel is bij.. Nogmaals sterkte en ik vind het knap daT je dit Rtikel geplaatst hebt!! XXX Kim

Willemijn -

Jeetje Kim, dat lijkt me heel bizar en verschrikkelijk voor jou! Hoe is het nu tussen je ouders?

Kim -

Hoe ik het zie doen ze heel erg hun best maar ik heb ook het gevoel dat ze bij elkaar blijven om alle elende te besparen en voor de buitenwereld.. Ik ben heel benieuwd hoe het over 5 jaar is… Xxx

Gerdine -

Gaaf dat je zo kwetsbaar durft te zijn Willemijn.
Ben geraakt door jouw verhaal en de reacties van de anderen.
Besef opeens weer extra goed hoe hard ik mijn best moet doen voor onze relatie, omdat dit niet alleen heel kostbaar is voor onszelf, maar ook voor onze drie kindjes. Ik ben dan gelukkig wel getrouwd met de leukste en de liefste en de knapste, maar dat betekent niet dat ik mijn best niet meer hoef te doen.
Ik hoop zo dat het verdriet voor jou en je familie minder zal worden en de pijnlijke en moeilijke momenten zo minimaal mogelijk. Sterkte voor jou en alle anderen in hetzelfde schuitje. Liefs,

Thirza -

Wat naar! Zelf heb ik hier geen ervaring mee, mijn ouders zijn nog gewoon bij elkaar, maar ik ken genoeg mensen, ook familie, die dit ook hebben meegemaakt. Ik denk dat het ook heel moeilijk is bij wat je ook schreef als; verjaardagen en de feestdagen. Ik wens je veel sterkte. Ik vind het trouwens echt knap dat je dit verteld, respect!
Groetjes Thirza

Alba -

Wat naar Willemijn! Ik kan me voorstellen dat de scheiding van je ouders op elke leeftijd moeilijk en heftig is. Ik denk alleen wel dat je er als volwassene beter mee om kan gaan, omdat je verder bent in je ontwikkeling. Het verdriet is hetzelfde, maar je hebt meer cognitieve en emotionele tools om het te verwerken…. Je artikel is daar al een voorbeeld van, je kan supergoed je zorgen en emoties verwoorden! Dat helpt al om er mee om te gaan.
Ik zou voorzichtig zijn met de problemen van je ouders op je eigen huwelijk te betrekken. En ook wat je zegt over dat het verleden in een ander licht komt te staan. Je ouders hebben vast veel van elkaar gehouden, toen het nog goed ging. Het is niet omdat het nu slecht is, dat het altijd slecht is geweest. Koester de goede herinneringen, en geniet van hoe goed het nu gaat in je eigen huwelijk. De problemen van je ouders hebben niks met jou te maken, en zeggen helemaal niks over hoe je eigen huwelijksleven zal zijn!
Goed dat je dit onderwerp aankaart, en zeker de manier waarop je dit doet. Je vertelt niet alleen over je eigen situatie, maar trekt het ook algemener zodat iedereen het op zichzelf kan betrekken.
Heel veel sterkte!

Melissa -

Lieve Willemijn,

wat heb je dit weer prachtig geschreven zeg, wat een talent.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 jaar oud was, mijn vader had een andere vriendin.
Hij heeft mijn moeder met veel schulden achtergelaten, mijn hardwerkende moeder met 4 jonge kinderen.
Inmiddels heeft alleen mijn zus nog maar contact met mijn vader en is er zo enorm veel gebeurd.
Heel soms mis ik nog een vaderfiguur in mijn leven, kan ik jaloers zijn op mensen die wél gewoon een vader en moeder hebben, al dan niet gescheiden. Maar voor nu ben ik gelukkig met wat ik heb, maar als het anders had gekund had ik daar zeker voor gekozen.

Lieve Willemijn, ik wens je veel sterkte met het wennen en kunnen/leren omgaan met deze verschrikkelijk nare situatie. Je bent een sterke vrouw, hebt nog steeds je lieve vader en moeder om je heen. Ik wens je alle geluk van de wereld.

Xxx Melissa

Madelaine -

Wat een onwijs mooi stuk Willemijn! Ik wens je heel veel sterkte in deze rot periode. Vaak denken mensen dat het na een scheiding wel klaar is, maar helaas krijg je nog vaak te maken met naschokken. Zoals verjaardagen, speciale dagen, feestdagen maar ook wanneer je zelf iets kwijt wil en je niet een ouder wilt teleurstellen omdat hij/zij niet de eerste is die het hoort. Zelf was ik 12 toen mijn ouders uit elkaar gingen en woonde ik nog thuis, maar mijn zus was al 22 en mijn broer 27. Dit zorgt er voor dat drie kinderen het op drie hele andere manieren hebben meegemaakt. Ik zat het meeste tussen in omdat ik bij mijn ouders woonde en ineens van hot naar her werd verplaatst (bij mijn broer een x aantal maanden, toen bij mijn zus). Maar mijn zus werd ineens een soort rots in de branding voor beide ouders, en mijn broer kreeg ook ineens die functie. De jaren na de scheiding heb ik kerst altijd verschrikkelijk gevonden. Ik wilde niemand teleurstellen, kon het niet aan zien dat mijn vader alleen zou zitten en wilde ook niet dat mijn moeder in haar kale huis zat. Ik denk dat mijn zus en broer dit ook zo hebben ervaren, ondanks dat ze veel ouder zijn. Ik was maar een kind en mijn grootste zorg waren mijn knuffels en werkjes maken op school en mijn broer en zus hadden al relaties en huishoudens. Ik denk dat het, ongeacht in welke fase in je leven ook bent, het verschrikkelijk is als je ouders uit elkaar gaan. Gelukkig zijn mijn moeder en vader beiden hertrouwd, en ik vond het fantastisch dat ze vorig jaar samen naar mijn Propedeuse uitreiking gingen. Het heeft jaren geduurd, zijn vele ruzies aan vooraf gegaan en ik kan me nog herinneren dat uit voorzorg maar twee ouder gesprekken werden gehouden op mijn middelbare school omdat anders dingen niet goed konden gaan. Dit wordt een heel lang onsamenhangend verhaal, je krijgt van mij een virtuele dikke knuffel. Liefs, Madelaine.

Willemijn -

Bedankt voor je lieve comment! Interessant dat jij en je broer en zus verschillende leeftijden hebben, dat maakt dat je het een aantal perspectieven kunt zien. Fijn dat je ouders vorig jaar samen bij de uitreiking waren na jaren van ruzie!

Sanne -

Madelaine, bedankt voor je comment. Ik vind het erg fijn om te lezen dat je ouders na alle ruzies samen naar jouw propedeuse uitreiking zijn geweest. Mijn ouders zitten op dit moment midden in een scheiding en berichten als die van jou geven mij goede hoop dat het uiteindelijk beter wordt.
Bedankt! En sterkte, want het zal altijd wel moeilijk blijven.

alexandra -

Mijn ouders gingen op mijn 8ste na 20 jaar scheiden..
Mijn moeder heeft sindsdien een hekel aan mijn vader en geen goed woord voor hem over..dat is heel frustrerend omdat ik gewoon met beide contact wil en dat kan ze niet accepteren.
Mijn moeder had al snel een andere man en ik ben op mijn 13de uit huis gegaan naar internaten omdat het thuis niet meer ging..
Mijn vader is naar de andere kant van nederland verhuist en zag hem heel weinig omdat hij altijd aan het werk is.
Het is niet in de koude kleren gaan zitten maar ik heb er nu meer last van dan toen.. de verdeeldheid met verjaardagen en kerst etc.. ik heb een dochter die op 19 oktober 3 jaar wordt en hell no dat zij allebei tegelijk op die verjaardag kunnen zijn.
Ze praten tegen mij allebei slecht over elkaar terwijl ik dat allemaal niet hoef te horen..
Maar ik moet er zelf maar mee omgaan .. andere keus heb ik niet helaas.

Josje -

Wow Willemijn, wat fijn en gaaf dat je hier een artikel over hebt gemaakt. Ik ben nu zelf 16 jaar oud en mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 6 jaar ben. Ik ben altijd in de veronderstelling geweest dat het veel fijner is als je ouders scheiden als je jonger bent, dan pas als je ouder bent. Natuurlijk heeft een (vecht)scheiding een flinke aanslag op je jeugd maar dan weet je toch nog niet anders. Dat klinkt heel hard en cruel en dat is t misschien ook maar dan heb je er misschien ‘langer’ last van maar dan is het niet raar om ineens op twee plekken te wonen. Altijd als ik mensen vertel dat mijn ouders gescheiden zijn vragen ze: ‘goh is dat niet raar dan’ Mensen begrijpen niet dat dat voor mij niet raar is, dit is nou eenmaal mijn leven en hoe het uitgepakt is. Desondanks blijft het natuurlijk heel vervelend om gescheiden ouders te hebben. Ik zie mijn vader bijvoorbeeld om het weekend en soms dan mis ik hem ook heel erg en er zijn nog veel meer nadelen. Maar ik heb gelukkig nooit echt heel erg het vechten en elkaar verwijten meegemaakt. Wat ik inderdaad wel heel jammer vind is inderdaad dat ik niet weet hoe het is om allebei je ouders thuis te hebben, ik was dan wel te jong om me dat te herinneren.
Ik vind het heel knap dat je dit artikel hebt durven schrijven en ik ben je daar heel dankbaar voor. Ik vind het heel leuk om de comments te lezen en daar haal ik dan ook weer een beetje steun uit :)
Groetjes josje

Patricia -

Wat een prachtig geschreven artikel. Ik reageer normaal nooit, maar als kind van gescheiden ouders wil ik dat wel graag doen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 jaar was. Mijn omgeving vind dit altijd heel erg, maar ik heb er persoonlijk maar een jaartje problemen mee gehad als kind en ben toen eigenlijk opgegroeid in een gezin dat niet anders dan normaal was voor mij. Ik vond het logisch dat ik de ene week bij de één en de andere week bij de ander is. Ik ben pas op latere leeftijd, rond mijn 21e, gaan merken dat het daadwerkelijk zijn sporen heeft achtergelaten. Hiervoor ging ik naar een psycholoog en daar kwam ik erachter dat ik een angststoornis had door o.a. het pesten op de basisschool én de scheiding van mijn ouders. Dit vond plaats in dezelfde tijd en heeft ervoor gezorgd dat ik blijkbaar nergens als kind een ultiem veilige basis had gevoeld. Bij mijn klasgenootjes (en vrienden) kon ik niet terecht over de scheiding, bij mijn ouders had ik het gevoel dat ik niet terecht over mijn pesten, omdat ze wel andere dingen aan hun hoofd hadden. Toch heb ik dat op mijn jonge leeftijd helemaal niet zo ervaren, alsof die gevoelens van een ander persoon zijn, die later naar boven kwamen.

Daarom denk ik, Willemijn, dat jij niet moet denken dat jij het minder erg hebt dan een kind. Integendeel zelfs, ik denk dat je veel meer beseft en juist verhalen hoort die je als kind zouden worden gespaard. En daarnaast, nooit je eigen verdriet proberen te relativeren! Dat is zo belangrijk om te onthouden, als je verdrietig bent of boos – wees het. Voel het. Op dat moment is dát nu eenmaal het ergste voor jou. Relativeer het dus ook niet met anderen, met kinderen of wie dan ook. Ik vind je een geweldige, mooie en sterke vrouw. Dus geef het wat tijd, maar ga er maar vanuit dat inderdaad alles op zijn pootjes terecht komt en deze keuze is gemaakt om juist gelukkig(er) te worden. Liefs!

Willemijn -

Wat een lieve reactie van jou Patricia! Dankjewel!

Kim | Kimsbloglife -

Wauw, dit heb je mooi geschreven zeg… Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 was. Ergens denk ik dat dat makkelijker is dan wanneer je ouder bent… Op sommige vlakken toch. Ik kan me niets meer herinneren van de tijd dat mijn ouders samen waren, hoe het was met ons drietjes… In die zin heb ik ons als gezin dus nooit echt gemist en heb ik gewoon nooit anders gekend. Anderzijds was het natuurlijk niet makkelijk om steeds te moeten verhuizen, om mijn mama te moeten missen, om te moeten leren samenwonen met steeds een ander stiefgezin, om met de feestdagen op allerlei plaatsen tegelijk te moeten zijn,… Maar ik denk dat het gewoon iets is dat op elke leeftijd heel erg moeilijk is. Bij jou is het inderdaad je veilige basis die wegvalt, maar ik heb die eigenlijk nooit gekend, dus dat is heel anders. Toch geloof ik dat je er op termijn ook wel weer aan zal wennen. Heel veel sterkte!

Lynn -

Vind het echt heftig om dit te lezen, zeker nu ik er mij helaas ook in kan vinden gedeeltelijk. Mijn ouders hebbe deze week helaas ook medegedeeld dat ze gaan scheiden;( Het maakt mij verdrietig… Had het nooit gedacht dat het bij ons thuis zou gebeuren. Want zoiets wens je niemand toe ook al ben je volwassen. Het blijven je ouders die je voortaan toch apart moet gaan opzoeken. Ben zelf 18 en heb nog een broertje en zusje dus gelukkig kunnen we er samen over praten en praten m’n ouders toch nog wel met elkaar. Scheiding regelen duurt lang, maar ik ben benieuwd hoe de toekomst eruit zal zien de komende paar maanden…. En ik hoop heel erg dat ik toch mijn opleiding kan afmaken dit jaar ondanks al dat gedoe thuis :(

Willemijn -

Heftig Lynn! Veel sterkte voor jou de komende tijd! Ik hoop voor je dat je je opleiding kunt afmaken dit jaar.

Lynn -

Bedankt Willemijn!

Sanne -

Hoi Lynn, mijn ouders zijn op dit moment aan het scheiden. Inmiddels hebben ze het alweer meer dan een half jaar geleden verteld. Ik wil je ontzettend veel sterkte wensen de komende tijd en op je hart drukken om steun te zoeken en te geven aan bij en aan je broertje en zusje. Ik heb ook een broertje en zusje en daar ben ik nu met de scheiding zo vreselijk blij mee. Zij maken precies hetzelfde mee als jij en zullen je het beste begrijpen.
Wou graag even op je reageren omdat het zo herkenbaar voor me is.
Liefs

Lynn -

Heel erg bedankt sanne!
Jij ook nog veel sterkte!

Petra -

Mijn complimenten voor dit mooie en oprechte artikel. Knap dat je zo gevoelens kan verwoorden over dit kwetsbare en gevoelige onderwerp. Veel sterkte en liefs!

Jyzz -

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 22 was. Ik woonde net een tijdje op mezelf toen ik hoorde dat thuis alles eigenlijk uit elkaar viel. Mijn vader vertelde mijn moeder dat hij wilde scheiden. Hij had een andere vrouw gevonden. Toen begon alle ellende met het verkopen van het huis en alle andere moeilijke dingen die bij een scheiding horen. Ik wist dat ik nooit meer terug kon naar mijn oude huis, het huis waar ik me altijd zo veilig heb gevoeld. Mijn moeder is zelfs nog een tijdje dakloos geweest, omdat er geen huis voor haar beschikbaar was, terwijl mijn vader al een tijdje een prachtig nieuw huis had. Je wilt er zo veel mogelijk zijn voor je ouders, maar je hebt zelf ook zoveel verdriet. Het gezin die je altijd kende was niet meer. Een vreselijk gevoel. Hoe oud je ook bent als je ouders gaan scheiden het is gewoon heel moeilijk.
Dit stuk beschrijft echt precies mijn gevoel bij de scheiding van mijn ouders. Heel mooi geschreven! Respect dat je dit zo mooi hebt kunnen verwoorden.

Willemijn -

Fijn om te horen dat je jezelf er in herkent! Ik herken ook wat je zegt over het er willen zijn voor je ouders. Dat wil je graag en probeer je ook, maar tegelijkertijd heb je eigenlijk je handen vol aan jezelf met je eigen gevoelens ten aanzien van de scheiding.

Tineke -

In januari kregen we te horen dat m’n schoonouders na bijna 30 jaar uit elkaar gingen. Een hele schok want het kwam totaal onverwacht: we hadden met Sinterklaas nog lootjes getrokken voor volgend jaar. In februari kwamen we erachter dat ik zwanger was, en dat maakt het naar mijn idee nog zuurder. Ik vind het vreselijk dat mijn kind straks geen twee paar opa’s en oma’s heeft en een opa en oma die niet eens in dezelfde kamer kunnen zijn. Ik vind het heel verdrietig dat ze er niet allebei tegelijk bij kunnen zijn als ik bevallen ben en we zullen ook niet met z’n allen bij elkaar zijn met kerst. Toen we erachter kwamen dat we met kerst ons eigen gezin zouden hebben, hebben we wel direct besloten om dan maar gewoon met z’n drieën kerst te vieren, we gaan niet iedereen een voor een bij langs.

Gelukkig zijn mijn ouders nog heel gelukkig met elkaar en vieren ze over een paar weken hun 25 jarig huwelijk. Ik merk dat ik dat nu nog meer waardeer, en vind het ook heel fijn dat ik, met alle drama met m’n vriend z’n familie, een hele stevige thuisbasis heb.

Willemijn -

Groot gelijk dat jullie het lekker met z’n drietjes vieren! 😉

Shanna -

Ik vind het niet leuk dat er een soort wedstrijd heerst van voor wie het ‘erger’ was. Het ligt volgens mij totaal aan hoe het is gegaan. Ik was 9 en mijn ouders zaten in een vechtscheiding. Ik heb heel erg last van mijn loyaliteit en hechting gehad, en dat doe je een kind gewoon niet aan, wat mijn ouders hebben gedaan.
Ik vind het voor iedereen verschrikkelijk, hoe oud ook, vooral omdat je eigen relatie altijd een vraagstuk zou zijn. De ‘onsterfelijkheid’ van je eigen relatie en huwelijk is er niet meer omdat de mensen naar wie je zo opkijkt het ook niet redden. Misschien een ongelooflijke dooddoener, lieve willemijn, maar het went. Je leert je aanpassen, je vindt een nieuwe manier van leven met je ouders. Heel veel sterkte en dikke knuffel. Dankjewel voor je openheid.

Shanna -

Ik bedoel het trouwens niet naar jou hoor, dat wedstrijd. Maar het feit dat mensen dat zeggen, ‘gelukkig ben je niet jong’. Dan denk ik, dat weet je helemaal niet of het ‘gelukkig’ voor jou is. Mensen hebben daar sowieso een handje van, voor een ander bepalen wat ze erg mogen vinden.. :’)

Irenka -

Hey Willemijn,

Ik weet niet of je dit nog weet, maar toen je dit postte op Twitter zei ik al tegen je, het lijkt me zo veel zwaarder om op latere leeftijd gescheiden ouders te ‘krijgen’ dan als je jong bent. Ik was 1 en wist niet beter, heb het nooit zwaar gehad met het feit dat mijn ouders niet samen waren, alleen met de onrust die het soms met zich mee brengt.

Ik weet niet beter dan dat ik alleen ben met mijn moeder en af en toe met mijn vader ben, en jij wel, en dat is zwaar. Ik kan niet missen wat ik niet ken.

Sterkte. Ik vind je stoer, had ik dat ook in mijn mail gezet? Je gaat er mooi en open mee om. En daar heb ik megaveel respect voor.

N -

Daar ben ik het niet mee eens, ik mis een gezin, veiligheid, vastigheid ook al heb ik het niet gehad. Ik vraag me ook af of Willemijn liever nooit een gezin zou hebben gehad of een gezin dat later uit elkaar valt?

Ik heb net trouwens een comment achter gelaten maar ik zie hem niet.. En als ik hem nogmaals plaatst krijg ik de melding dat ie dubbel is!

Willemijn -

Hee N! Hij stond in de spam filter, daarom verscheen hij niet. Ik heb hem nu toegevoegd! Bedankt voor je comment.

Tessa -

Wat een mooi en eerlijk artikel. Ik wens je veel sterkte x

Marnel -

Wauw mooi artikel! Heel veel sterkte Willemijn!!

Natasja -

Ik kan me je gevoel, gedachten en bezorgdheid heel goed voorstellen.
Vorig jaar zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, na 40 jaar huwelijk. In tegenstelling tot jouw verhaal was het bij mijn ouders wel iets dat ik zag aankomen. En was ik ergens ook opgelucht toen ze besloten apart te gaan wonen. De spanningen liepen namelijk te hoog op en uit elkaar gaan zorgde voor meer rust, voor ons allemaal.

Natuurlijk maakte ik me ook zorgen: zouden ze niet eenzaam worden? Worden ze ooit weet gelukkig? Moet ik meer voor ze doen? Etc etc.

Waar ik me vroeger altijd erg verantwoordelijk voor m’n ouders voelde, heb ik het afgelopen jaar geleerd me meer te focussen op m’n eigen leven en m’n ouders hun eigen leven te laten regelen. Dit was heel moeilijk maar essentieel, zowel voor mijzelf (ik wilde hier immers zelf niet aan onderdoor gaan) als voor mijn ouders. Ik ben er nog altijd voor hen om leuke dingen te doen, te helpen met klusjes etc. Natuurlijk laat ik ze niet vallen. Maar wat ik niet meer doe is hun psycholoog zijn en me veel te diep in hun problemen storten.

Ik kan nog uren over dit onderwerp praten, maar dat lijkt me niet de bedoeling :-)

In ieder geval wens ik jou en je familie veel sterkte en kracht toe in deze tijd. Er komen altijd weer betere tijden!

Willemijn -

Goed om jouw comment ook de lezen Natasja! Het heeft jou dus heel snel al iets ‘goeds’ gebracht, dat vind ik fijn om te lezen!

Faabs -

Met deze posting ben ik het zo eens !! Ook mijn ouders zijn gescheiden na 35 jaar huwelijk. Ik was 32, moeder van 1 kind en druk verwikkeld in ivf voor een 2e. Hoewel het geen totale verrassing was, was de impact natuurlijk wel groot en heb ik voor mijn gevoel ook een tijdje tussen 2 vuren gezeten omdat de ene ouder helemaal niet wilde scheiden en het ontzettend moeilijk had en ik tegelijkertijd ook de andere ouder wel begreep dat deze stap werd genomen. Uiteindelijk heb ik dus ook een grens getrokken in wat ik wilde horen en hoe ik er mee om wilde gaan. Ik wilde niet voor een keus gesteld worden, en idd niet als vangnet en psycholoog ingezet worden. Inmiddels was ik toen ook zwanger van een tweeling en ik had alle energie daarvoor nodig. Natuurlijk heb ik ze niet laten vallen maar wel duidelijk gemaakt dat ik nog altijd twee ouders heb, die ik beide erg lief heb en ik van beide de dochter ben. Bepaalde dingen deel je niet met je kinderen, daar heb je vrienden voor. Het was niet makkelijk die grens te trekken maar wel nodig.

Het eerste wat ik en mijn zus eigenlijk hebben gezegd tegen allebei: prima dat jullie dit besluit nemen maar jullie blijven allebei opa en oma van dit kleinkind en ik verwacht dat jullie daar volwassen mee omgaan. Zij heeft hier al helemaal niet om gevraagd en verjaardagen en kinderdingen gaan wij dus niet apart vieren. Toen ik 6 mnd later beviel waren beide ouders ook tegelijk in het ziekenhuis en zijn samen kennis gaan maken met hun kleinkinderen. De inmiddels nieuwe partners waren er ook bij maar deden een stapje achteruit. Ik vond dat heel bijzonder van alle 4 en het is iets wat ik ontzettend heb gewaardeerd. De geboorte van mijn tweeling was dan ook allerminst beladen (ook al was er natuurlijk nog genoeg verdriet en was het echt niet makkelijk) en eigenlijk gaf het eigenlijk een heel rijk familie-gevoel.

Inmiddels zijn we 9 jaar verder. Mijn ouders zijn inmiddels beide hertrouwd met hun nieuwe partners en ik kan het met allemaal goed vinden. Verjaardagen en sinterklaas worden nog altijd samen gevierd. Mijn tweeling weet niet beter dan dat zij dus een dubbel opa/oma-paar hebben en de oudste heeft nog wel herrineringen aan vroeger maar noemt de toegevoegde familie ook opa en oma. Ik heb ze daar overig wel altijd zelf de keuze en vrijheid in gegeven. Want ik vond ook dat de kinderen dat recht mogen hebben.

Maar hoe dan ook het blijft een verdrietige situatie en het kost tijd om het te verwerken en een nieuwe modus te vinden. Belangrijkst is denk ik dat je uitdraagt dat je voor allebei hun dochter bent en blijft en dat zij dat andersom ook moeten respecteren dat je daarom niet altijd iets kan met wat over de ander gezegd wordt. Het is hun keuze geweest en dus zullen zij ook de consequenties daarvan ‘moeten’ dragen bij bepaalde situaties.

N -

Mooi persoonlijk stuk Willemijn. Goed dat je dit onder de aandacht brengt. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik heel jong was en dat is toch wel het thema van mijn jeugd, het heeft er een flinke stempel op gedrukt. Mijn vader is hertrouwd en ik beschouwde mijn stiefmoeder echt als tweede moeder. Vorig jaar zijn ook zij gescheiden. Ik ben er kapot van en heb het gevoel dat dit me twee keer overkomt. De zorgen die jij beschrijft, heb ik ook. Voor mij was die eerste keer wel erger en ik denk dat het over het algemeen wel geldt dat je als volwassen kind er beter mee om kunt gaan. Maar het blijft heel heftig, ik weet het. Sterkte.

Pien -

Mooi artikel heb je geschreven. Ik begrijp dat het altijd heel moeilijk en rot blijft hoe oud je ook bent. Toch snap ik de opmerking wel van gelukkig niet toen je nog jong was.
Zelf heb ik een behoorlijk heftige scheiding meegemaakt rond m’n 10e. Je krijgt dan veel mee maar niet alles. Als kind durf of kun je ook niet zo goed je gevoelens uiten en ook vragen stellen is veel lastiger. Daarom voel je je dan heel erg verloren. Ik snap goed dat je dat gevoel nu ook hebt want je basis valt uit elkaar. Toch kun je die gevoelens op latere leeftijd iets beter plaatsen en ook is het makkelijker om er over te praten omdat je alles onder woorden kan brengen.
In elk geval blijft het altijd heel erg rot hoe oud je ook bent. Daarom heel veel sterkte komende tijd en uit ervaring weet ik, het komt goed!

Willemijn -

Ik vind hem toch erg kort door de bocht. Het is anders, ja, maar minder erg? Nee. Dat vind ik een ontzettende dooddoener en daarnaast heel bot om te zeggen tegen iemand die er verdrietig over is. En dat bedoel ik ook met de zin ‘Als volwassene word je geacht ‘gewoon’ volwassen te zijn’. Wat is ‘gewoon volwassen’? Als volwassene heb je misschien het vocabulaire om iets onder woorden te brengen, maar dat maakt het er niet makkelijker op. Als kind kon ik makkelijker in huilen uit barsten en zeggen wat me dwars zit dan nu als volwassene. Mijn gehandicapte zus kijkt er naar vanuit het perspectief van een jong kind en zij heeft er nog het minste moeite mee van iedereen. Tuurlijk, voor een jong kind heeft het heel veel consequenties en er zijn ook onderzoeken die aantonen dat kinderen er bijvoorbeeld hechtingsstoornissen en allerlei problemen op latere leeftijd door kunnen krijgen. Maar onderzoekers vermoeden dat de inpact voor oudere kinderen en (jong)volwassenen net zo groot is. Het komt alleen op een ander moment in het leven.

Bedankt voor je comment! Ik vind het leuk om er in gesprek over te gaan! :) (Ik reageer nu even op jouw maar hij is eigenlijk meer in het algemeen hoor!)

Pien -

Zo bedoelde ik het absoluut niet! Want ik snap juist dat het altijd super naar blijft hoe oud je ook bent. Het spijt me als het verkeerd is overgekomen. Nogmaals sterkte!

Willemijn -

He Pien! Maak je geen zorgen hoor, ik vind het helemaal niet erg dat je dat zegt! Ik vind het juist interessant om hier over te praten. We hebben allemaal onze eigen perspectieven en daar wil ik graag op 2WMN met jullie (bezoekers) over in gesprek gaan. 😀

Merel -

Op de opleiding MWD werd uitgelegd dat de scheiding van ouders (ongeacht leeftijd) traumatiser is dan het overlijden van een van de ouders. Dit ivbm loyaliteit conflicten en nog veel meer redenen natuurlijk. Ik schrok daar wel van! Mijn ouders zijn al bijna 30 jaar getrouwd en leven allebei nog.. dus echt mee praten kan ik niet.. Maar toch voelde ik de behoefte om even te benoemen wat ik had mee gekregen. Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd! Ik hoop dat iedereen die hier doorheen gaat veel steun heeft van de omgeving.

Miranda -

Jeetje, wat een heftig verhaal. Ik heb geen ervaring, mijn ouders zijn nog bij elkaar, maar ik probeer me voor te stellen hoe dat zou moeten voelen wanneer zij zouden gaan scheiden. Ik ben nu 30 jaar maar zou het nog altijd heel moeilijk vinden. Ik denk niet dat een vergelijking op zijn plaats is, want of je nou 5,10,15,30 of weet ik hoe oud bent, het gaat om je ouders, jouw gezin, jouw voorbeeld. Dat lijkt me altijd moeilijk, volgens mij speelt leeftijd daarin geen rol.
Heel veel sterkte Willemijn, met het zoeken naar een plekje in deze nieuwe situatie!

Tamara -

Ik zou heel veel kunnen zeggen, maar niks zou de inhoud kunnen dekken. Een ding wat ik wel wil zeggen, volwassen of niet je bent en blijft een kind van je ouders. Leeftijd zal niets uitmaken. Ik wens je veel sterkte <3

Thirza -

Wauw wat mooi gezegd!!

Joyce -

Ik heb dit hele blogje gelezen met kippenvel. Een hele verdrietige situatie die je niemand toewenst. Mijn ouders zijn nog samen maar ik moet niet indenken dat ze niet meer samen zouden zijn. Ze zijn mijn voorbeeld, een lange relatie en een lang huwelijk.

Ik hoop dat je alles een plekje kunt geven :)

Nathalie -

Heftig artikel Willemijn! Herken er veel in. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 17 was en hoewel dat misschien wel jonger was als dat jij bent was er in mijn omgeving ook de veronderstelling dat het minder erg was omdat ik al bijna volwassenen was.
Ik heb heel lang in de ontkenningsfase geleefd en pas toen ik op mezelf woonde kwam het echte verdriet. Mijn ouders hebben beiden nieuwe partners en dat is soms ook lastig. Ik zou willen dat ik je kon vertellen dat het went maar eerlijk gezegd nu na 7 jaar mogen ze van mij best weer bij elkaar komen .. Maar ik denk dat dat altijd zo blijft omdat je ouders nou eenmaal bij elkaar horen in je eigen wereldje.
Sterkte meis!

Willemijn -

Dankjewel voor je lieve comment Nathalie! Ik kan me voorstellen dat je al ‘vooroordelen’ kreeg. Je bent als 17jarige immers al ‘groot’ en ‘verstandig’. Maar als ik een ding heb geleerd in deze tijd, is dat het maar weinig uit maakt hoe oud je bent, omdat je altijd een kind van je ouders bent. X

fleur -

Wat heftig zeg! Mijn ouders zijn al sinds mijn 2e gescheiden ( ben nu 14 ) en dat ging eigenlijk heel erg goed, mijn ouders waren eigenlijk gewoon hele goede vrienden en we gingen ook met zijn 3en op vakantie totdat mijn vader een nieuwe vriendin kreeg. Hij liet heel veel dingen vallen die hij met mijn moeder en mijn moeders familie had, daar hebben wij enorm veel verdriet om gehad. Voor hem was
het toen alleen nog maar zijn nieuwe vriendin en kind.we gingen gelijk
allemaal dingen samen doen wat ik ontzettend moelijk vond omdat ik het idee had dat zij een gezin waren waar ik niet bij hoorde. Nu kan ik het al wat beter vinden met zijn nieuwe vriendin maar mijn ouders hebben nog steeds veel problemen waar ik soms echt wel verdrietvan heb.maar ikk denk dat het gewoon tijd nodig heeft als je ouders gescheiden zijn. heel veel sterkte willemijn.

Vera -

Hoi Willemijn,
Wat een naar bericht, heel knap dat je er over hebt geschreven!
Mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 4/5 jaar oud was. Ondanks dat ik het niet echt bewust heb ervaren, merk ik wel de nasleep ervan (ook nu ik 21 ben). Ik heb nog heel goed contact met mijn vader, dus daar ben ik ontzettend dankbaar voor!
Maar waar ik vooral mee zit is het feit dat ik niet weet hoe het is om met beide ouders iets te doen, al is het maar met elkaar op de bank tv kijken. Als ik complete gezinnen zie kan ik daar nog best verdrietig van worden, dat zou ik ook zo graag willen..
Het is ieder jaar weer moeilijk om de feestdagen te regelen, wie krijgt de 1e kerstdag dit jaar? En wie 5 december? Ben ik bij een van mijn ouders met oud&nieuw of met vrienden?
Waar ik me ook wel zorgen over maak is hoe het eraan toe gaat als ik uit huis ga.
Als ik op mezelf woon en mijn verjaardag vier, komen mijn beide gezinnen dan samen of moet ik alsnog 2 feestjes geven? Daar zit ik best wel mee en ik hoop dit soort gebeurtenissen zonder al te veel gedoe zullen verlopen.
Lieve Willemijn, ik hoop dat je veel steun kunt halen uit de mensen om je heen en wellicht ook van je trouwe bezoek(st)ers!

Willemijn -

Ik haal zeker steun hier uit Vera! Daar ben ik jullie heel dankbaar voor. En ik hoop op mijn beurt dat mensen ook steun uit mijn stuk kunnen halen. Of dat ik dingen kan verwoorden op een herkenbare manier.

Tja, wat een gedoe die feestdagen he. Dit jaar wordt mijn eerste keer. Hebben jullie tips? 😉

Pien -

Die feestdagen zijn inderdaad vervelend… Een paar tips:
Ga op vakantie en kom eronder uit 😛
Kerst brunch bij de een kerst diner bij de ander (en daarna een week niet meer eten). Oh en dan moet je ook nog een dag overlaten voor schoonouders.
Gewoon lekker doen waar je zelf goed bij voelt. Ze begrijpen ook wel dat je niet op twee plaatsen te gelijk kan zijn! Probeer je niet schuldig te voelen, jij kan er niks aan veranderen.
Tijdens verjaardagen of andere feestelijke gelegenheden zeg ik altijd: Of jullie komen allebei of ik vier het niet. Er zijn genoeg mensen en ze hoeven niet naast elkaar te zitten. Het draait die dag om iets anders niet om de scheiding. De eerste keer was dit een beetje ongemakkelijk maar iedereen was achteraf best blij dat het zo ‘goed’ gegaan was.

Willemijn -

Hihi thanks, goede tips! 😀 Ik zat er zelf aan te denken om met oud en nieuw inderdaad er tussenuit te piepen 😉

laura -

Mijn ouders zijn “gescheiden” toen ik heel klein was. (Ze zijn niet eens echt getrouwd geweest) dus ik heb er gewoon mee leren leven. Ik zou het me niet voor kunnen stellen dat mijn ouders in een huis zouden wonen want ze passen totaal niet bij elkaar. Gelukkig is mijn vader of moeder nooit samen gaan wonen met een andere partner. Ik denk dat als je ouders op een latere leeftijd gaan scheiden dat je het er moeilijker mee hebt in de loop van de jaren dan een kleuter. Voor iedereen is het wennen. Maar voor een klein kind lijkt het uit eindelijk zo dat het bijna niet anders is geweest. En jij hebt je hele jeugd bij allebei je ouders gewoond. Heel veel sterkte en trek je niks aan van die reacties dat is vast makkelijker dan op jonge leeftijd xx

Wendy -

Wat een vreselijk bericht!! Maar wat heb je je gevoelens over de situatie prachtig verwoord… Hier kunnen veel mensen steun uit halen hoor. Heel veel sterkte!!

nenacecilia -

Ik snap anderen wel als ze zeggen “gelukkig ben je geen klein kind meer”. Ik ben ervan overtuigd dat het echt niet goed is, als je als kind opgroeit bij gescheiden ouders. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het minder pijnlijk is als je volwassen bent… Mensen geven vaak onbedoeld wat kwetsende raad. Maar ze bedoelen het goed! :) Tijd heelt alle wonden zeggen ze wel eens. Dat geloof ik wel, maar niet helemaal. Er zijn altijd dingen die pijnlijk blijven, hoe lang het ook geleden is. Sterkte!

Liset -

Wat knap dat je zo open en kwetsbaar hierover kunt schrijven. Zelf zijn mijn ouders gescheiden toen ik 13 jaar was. Ik heb altijd ervaren dat ik moest opletten dat er geen ruzie kwam tussen mijn ouders en vond het enorm lastig om telkens te wisselen van huis. Mijn ouders hadden 50/50 co-ouderschap, wat betekende dat ik wekelijks van huis wisselde. Ik vond het verschrikkelijk om geen vaste basis meer te hebben en leefde van mijn 13e tot 18e uit koffers, want alles uitpakken voelde zinloos. Daarbij waren er enorme ruzies tussen mijn zusje, vader en zijn nieuwe vrouw – tot op het punt van elkaar negeren aan toe. Ik heb me tijden enorm verdeeld gevoeld. Zodra ik op mezelf ging heb ik heel lang geen contact gehad met mijn ouders (nu weer wel), omdat ik rust nodig had en geem tijd meer wilde verdelen tussen iedereen. Ik vond en vind het zo erg om te moeten kiezen met wie ik kerst vier. Inmiddels heb ik 4 kerstdagen waarop ik alle familie maar bezoek. Wel merk ik meer geluk en rust in beide huishoudens van mijn ouders en dat vind ik ook wel wat waard.

Wat betreft de grootste verschillen? Ik denk dat de opmerking ” gelukkig was je al uit huis en volwassen” met name vandaan komt uit het idee, gelukkig hoef jij niet je hele omgeving (nieuw huis / twee huizen/ midden in de ruzies en nieuwe relaties) te veranderen en kan jij vanuit jouw fijne vertrouwde omgeving leren omgaan met deze verandering. Maar ik denk zelf als kind van gescheiden ouders dat het eigenlijk geen klap uitmaakt. Je vertrouwde omgeving verandert toch wel en het vergt ontzettend veel kracht en moed om hier mee om te leren gaan.
Geloof me, tijd heelt een hoop van alle pijn – maar er blijven altijd dingen die echt niet leuk zijn aan gescheiden ouder.
Lieve Willemijn, heel veel kracht en sterkte voor de komende tijd!

Willemijn -

Dankjewel voor je comment Liset! Wat een verscheurde jaren moeten dat voor jou zijn geweest! Lijkt me super naar! Enne… 4 kerstdagen, respect.

Liset -

Graag gedaan! Het was niet altijd makkelijk, maar ik ben niet minder blij met mijn leven hoor! Er zijn ook heel veel mooie dingen! En kerst, ja dat is mijn minst favo tijd van het jaar ;-). Maar echt waar, alles krijgt wel weer een plek of een nieuwe manier om dingen te doen. Nieuwe tradities en gewoontes. En wat ik heb gemerkt, ook terugkijkend, blijf vooral goed aangeven bij je ouders wat keuzes voor impact op jou hebben. Soms kunnen hele kleine veranderingen je veel beter of slechter laten voelen en daar over praten helpt dan echt enorm!

Cheyenne -

Ik denk dat het heel erg normaal is dat je nu met veel vragen en onzekerheden zit. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 was – ik weet dus niets meer van die hele situatie – en in mijn ogen hebben mijn ouders gewoon nooit met elkaar kunnen omgaan, wat ik het denk ik nog makkelijker maakt dan een scheiding op latere leeftijd. Veel sterkte gewenst!

Femke -

Zo, dat is even slikken zeg.. Jeetje! Ik moet zeggen dat ik volledig achter jouw verhaal sta. Mensen kunnen dingen zoals “gelukkig was je al uit huis” o.i.d. wel zeggen, maar ik geloof niet dat dat de boel kan verzachten. Je hele basis is, zoals je zelf ook zegt, gewoon weg, of heel anders. Maar net zoals Jet hierboven zegt; gelukkig heb je Djurre en geweldige vriendinnen. Ik wens je heel veel sterkte toe lieve Willemijn! PS: Ontzettend ‘fijn en mooi’ dat jullie hier zo open over zijn. Dapper, (mede) daarom houd ik zo van jullie blog en video’s!!!

Sarah -

Ik was 15 toen mijn ouders gingen scheiden. Nooit gedacht dat dat ooit zou gaan gebeuren. Ik ben inmiddels 23 en feestdagen zijn voor mij niet zo veel meer aan, ik hecht geen waarde meer aan kerst omdat het gezins gevoel weg is. Nu ik 23 ben moet ik zeggen dat ik er nog geregeld ‘last’ van heb, en vraag me af of dit ooit zal verdwijnen. Misschien als ik zelf een gezin heb opgebouwd dat het gevoel dan veranderd. Mijn ouders gaan goed met elkaar om maar dat neemt niet weg dat ze niet meer een eenheid zijn, en dat soms nog heel vervelend is.

roxannalayla -

Wat heb je dit goed verwoord. Ik heb je toen je het bekend maakte ook al via Twitter even gesproken. Puur om het feit dat mijn ouders ook vorig jaar zijn gescheiden en ik zelf ook al 23 ben en samen woon. Maar het stukje wat je verteld dat je alles mee krijgt, daar ben ik zelf richting mijn ouders heel erg duidelijk over geweest. Ik heb ze iedere keer verteld ik wil het allemaal niet weten. Ik wil niet weten wat er is, het enige wat ik weet is dat het een vechtscheiding is geworden met advocaten erbij. Dat is natuurlijk ook al heel erg naar om te horen.
De vragen die je beschrijft of je ouders het wel financieel gaan redden e.d. ja dat ken ik. Ik heb het ook gehad dat de rollen als het ware omgedraaid waren, dat ik me zorgen ging maken over mijn ouders. Terwijl dat eigenlijk helemaal niet goed voor je is. Ik ging me zorgen maken of ze het wel zouden redden. Dit hoort natuurlijk niet. Gelukkig heb ik geleerd om er afstand van te nemen. Maar nog het is niet niks.
En inderdaad het feit dat mijn vader al heel snel een nieuwe vriend had. Lastig, dan zijn de volgende dingen die ik bijvoorbeeld denk, hoe gaat het dan met de erfenis. Word ik dan niet buiten spel gezet? Ineens moet ik hem weer delen en het is niet mijn moeder.
Soms denk ik zelf, was ik juist nog maar heel erg jong toen dit gebeurde.
Samenvattend, sterkte!

Marieke -

Mijn ouders vieren over twee weken ook hun 35 jarig jubileum (verkering weliswaar) en ik put er altijd troost uit dat ze al zo lang bij elkaar zijn, “die gaan echt niet meer uit elkaar”, maar die garantie is er dus niet :( Jeetje Willemijn, wat heftig! Ik moet er echt niet aan denken. Ik ben zelf 8 maanden op kamers nu en ik kan nog heel erg heimwee hebben naar thuisthuis. Om dan te denken dat ik dan naar twee andere huizen zou moeten in plaats van het huis waar ik ben opgegroeid.. Brrr.. De ouders van mijn vriend zijn gescheiden sinds zijn 14e. Ze zijn nog wel goed bevriend, maar het is altijd een struggle als hij naar thuisthuis gaat (van Groningen naar Venlo): hij is bij zijn moeder, maar moet ook tijd vinden koffie te gaan drinken met zijn vader, het is geen optie om bij zijn vader te overnachten etc. Dus soms gaat hij alleen naar zijn moeder en vertelt hij zijn vader helemaal niet dat hij in de buurt was, om hem niet te kwetsen. Heel sneu om te zien wel..

lucindainwonderland -

Een scheiding van je ouders, op welke leeftijd dan ook, is gewoon super moeilijk. Mijn ouders waren 26 jaar getrouwd toen ze gingen scheiden, maar ik was toen nog maar 13. Ik heb er heel lang door in de kreukels gelegen, maar dat kwam heel erg doordat mijn vader besloot alle communicatie gericht aan mijn moeder, via mij te doen en dat kan je een puberend meisje gewoon niet aan doen. Mijn broers waren wel al volwassen (gezien ik een nakomertje ben) en ook zij hebben er veel moeite mee gehad en soms nu nog steeds, dat merk ik gewoon aan ze. Het is een ding waar je doorheen moet en ik weet niet of ik nu, 14 jaar later, er al helemaal klaar mee ben. Ik heb geen contact met mijn vader, daar kiest hij voor en waarom weet ik niet. Dat maakt het veel moeilijker. Wel steunt het mij door te weten dat mijn beide ouders, nu veel gelukkiger zijn met een ander, dan dat ze samen waren. Ze hebben beide een goed leven nu. Maar ik, ik heb nog altijd veel te verwerken. xxx Lucinda

Dita -

Echt heel herkenbaar klinkt dit voor mij. We hebben hier al eens over gemaild dus zoals je weet heb ik precies hetzelfde meegemaakt. Mooi geschreven ook meid! Maar hoe dan ook, alles komt goed. Ook nu heb ik (na 5 jaar) nog moeilijke periodes. Maar ik weet dat mijn ouders beide gelukkig zijn en dat is voor mij erg belangrijk! Sterkte er mee meid! Liefs

Michelle -

Ik ben nu 14 (bijna 15) en mijn ouders zijn ook pas gescheiden. Mijn vader had gelijk een nieuwe vriend en woont nu 40 minuten bij ons (mijn broertje en mij) vandaan. Ik hoor om het weekend bij mijn vader te slapen maar ik kan het niet goed vinden met de vriendin van mijn vader en heb heel veel last van heimwee naar mijn moeder, mijn vader woont nu in een dorp en daar is ook niet zo veel te beleven en vind het moeilijk me te vermaken daar aangezien mijn vader ook niet zo van het digitaal is. Ik vind het allemaal heel moeilijk en het idee dat mijn ouders nooit meer samen zullen zijn doet me pijn en inderdaad ook de dingen als kerst, je moet kiezen bij wie je bent met oud & nieuw, dat ze niet samen oud zullen worden en dan voor elkaar zorgen en dat ze en dat ze allebei een totaal ander leven hebben los van elkaar. Ik heb er zelf verlatingsangst aan opgelopen en heb nu ook heel snel heimwee, allemaal heel moeilijk en voor de scheiding had ik dat niet. Zoveel heb je hier niet aan maat vind het fijn mijn verhaal even te vertellen, jij in ieder geval super veel sterkte! Liefs, Michelle.

Michelle -

Correctie: mijn vader kreeg een nieuwe vriendin, typfoutje…

Willemijn -

Ach meiske, fijn dat je je verhaal hier even achter laat hoor! Daar is mijn artikel juist voor bedoeld. Niet zo dat ik per se lekker kan ‘uithuilen’, maar juist samen met jullie. :) Ik kan me heel goed voorstellen dat je het moeilijk vindt om bij je vader te slapen. Hopelijk wordt jouw situatie ook snel een beetje beter!

Dionne -

Wauw, wat een heftig artikel! Het lijkt mij verschrikkelijk wanneer je ouders op latere leeftijd gaan scheiden. Vooral omdat mensen dan je verdriet minder goed begrijpen, heb ik het idee.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 jaar (dat is nu 13 jaar geleden) en het was een zware periode waarin, van beide kanten, veel fouten zijn gemaakt door mijn ouders. Kan ik ze dat kwalijk nemen? Nee absoluut niet. Ik ben van mening dat het 1 van de moeilijkste dingen in het leven kan zijn als je gaat scheiden.
Sinds 3 jaar/4 jaar gaan mijn ouders als echte vrienden met elkaar om. We vieren samen kerst (mijn ouders hebben geen andere relatie) en we vieren verjaardagen ook met ze allen. Tot op de dag van vandaag wens ik dat ze weer samen komen maar ik heb nu ook de realiteit dat niet meer gaat gebeuren. Dat zou alleen mij gelukkig maken, maar mijn ouders niet.

Vera Camilla -

De ouders van een vriendin van me gaan ook scheiden. Kwam net als bij jou als donderslag bij heldere hemel. ‘Gelukkig is ze al uit huis, dat maakt het een stuk minder erg’, hoor ik dan ook vaak. Onzin. Ik zou verscheurd zijn als mijn ouders gaan scheiden. Het blijven je ouders, die wil je graag samen zien. Veel sterkte lieve Mijn! Ik leef met je mee.

kelly caresse -

Wat een aangrijpend verhaal, wat zal dit moeilijk zijn. Een toekomstbeeld dat in duigen valt en niemand heeft daarover te oordelen. Heel veel sterkte en kracht gewenst. Liefs

elize -

Heel mooi omschreven, Willemijn! Lijkt echt heftig!
Heel veel sterkte ook de komende tijd!

Imke -

Mooi omschreven, voor mij niet helemaal herkenbaar maar wel een beetje. Drie jaar geleden kregen we te horen dat mijn moeder jarenlang mijn vader heeft bedrogen en daarom wilde mijn vader ook bijna scheiden. Mijn wereld stortte toen ook echt in omdat ik altijd het idee had dat mijn ouders gelukkig waren samen, maar niets was minder waar. De scheiding ging niet door omdat ze beiden een slechte gezondheid hadden, en vlak daarna is mijn vader gestorven. Achteraf denk ik dat ze beter hadden kunnen scheiden toen ik nog jong was, dat had een hoop ellende en verdriet gescheeld. Veel sterkte de komende tijd Willemijn!

Colinde -

Wat prachtig omschreven Willemijn! Ik herken het ook. Ik was 19 toen mijn ouders gingen scheiden. Ook vrij onverwacht. Uiteindelijk besef ik heel goed dat het zo beter is voor alle partijen, maar moeilijk vind ik het nu nog steeds en ik ben nu 25. Mijn grote droom ( als kind al ) was dat wanneer ik ooit zou trouwen door papa en mama weggegeven zou worden. Dit soort dingen zijn moeilijk. Mijn ouders gaan nog steeds niet op een manier met elkaar om die ik graag zou zien. Ook met de kerstdagen voelt het als kiezen tussen papa en mama… Want hoe doe je dat als je op 2 kerstdagen naar je vader, je moeder, je schoonouders moet en ook nog eens zelf graag wat tijd met je lief wilt doorbrengen? Het lijkt alsof dit enkel een praktisch puntje is, maar het pijnlijke gevoel is vreselijk. De kerstdagen zijn al lang zo leuk niet meer als ‘vroeger’. Sterkte Willemijn in de komende periode. Ik hoop dat je het snel een ‘plekje’ kan geven!

Willemijn -

Ik was in het begin ook heel boos over de praktische dingen. Zo van ‘Jullie gaan scheiden en dan mag ik als kind het dilemma van kerst en verjaardagen zeker gaan handelen’. In ons geval was het één van mijn ouders die een keuze heeft gemaakt en het pijnlijke is dan dat vervolgens iedereen – inclusief kinderen – op de blaren mag zitten. Daar was ik eerst heel boos over en nu vooral heel verdrietig.

S -

Heftig stukje tekst.
Mijn ouders gingen scheiden toen ik 17 was. Met mijn vader heb ik geen contact meer na de scheiding. Ben nu 23 en pas geleden is mijn moeder weer gaan samenwonen. Wat ik moeilijk vind is dat ik nu geen ouderlijk huis meer heb, waar ik heen kan wanneer ik daar behoefte aan heb, waar ik me gewoon thuis voel. Mijn moeder woont nu bij haar nieuwe vriend, hele aardige man hoor, ben heel blij voor haar. Maar het voelt daar niet als thuis, haar nieuwe vriend voelt nog niet zo vertrouwd, weet ook niet of dat ooit nog gaat gebeuren.
Maar ja, het is zoals het is en het wordt vanzelf makkelijker.

Iris -

Wat mooi om te lezen en als mede kind van gescheiden ouders herken ik ook ontzettend veel dingen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of 6 was. En ik ben nog altijd ‘blij’ (kan me zo vroeg even geen ander woord bedenken) dat dat toen gebeurt is en niet nu. Ik kan dan ook de antwoorden die jij soms krijgt met ‘gelukkig nu en niet toen je klein was’ ook niet begrijpen. Als kind werd het me verteld en dan is het zo. De levenskansen van ons werd aangepast en we gingen 1 week bij mijn vader wonen en 1 week bij mijn moeder. Ik heb dat tot ongeveer mijn 15e heel goed getrokken. Het was nou eenmaal zo. Daarna begint dat verhuizen aardig pittig te worden en krijg je andere problemen. Maar anyway, welke leeftijd je ook hebt, er komt een moment dat je er wel over gaat nadenken en er altijd vragen en problemen van ontstaan. Ook het gedoe van de feestdagen blijf ik lastig vinden maar ben blij als het toch weer lukt om het te managen. Het zal altijd moeilijk zijn maar er is altijd een oplossing!
Hoop dat het niet een hak op de tak reactie is geworden maar sterkte hiermee en ik hoop dat jij hier ook je rust en manier kunt vinden om ermee om te gaan. Het lijkt me super super lastig om dat in deze fase van je leven mee te maken.
X

Josje -

Dit vind ik een hele mooie reactie, mijn ouders zijn ook gescheiden toen ik 6 was en ik deel precies dezelfde mening daarover.

marjolein -

Heftig hoor! Ik begrijp het wel dat je het zo voelt. Maar ik begrijp ook wel dat men zegt ‘gelukkig ben je al volwassen’. Dit omdat het bij kinderen kan zorgen voor een onveilige hechting en problemen met vertrouwen en dergelijke, dat heb jij niet gehad. Dat maakt een scheiding van je ouders natuurlijk niet minder erg en niet minder rot! Alles wat tot voorheen zo zeker was staat toch op losse schroeven en daar mag je toch best verdrietig om zijn. Ik heb veel vrienden met op latere leeftijd gescheiden ouders en ik heb aan hun gemerkt dat ze na het verdriet heel goed zagen waarom het niet meer werkte en hun ouders juist gelukkiger zagen worden. Dat ervaarden ze dan wel als een opluchting, alsof het dan niet voor niets geweest is. Mijn ouders zijn nog wel samen dus ik weet niet goed hoe t zou zijn maar als ik mijn vrienden moet geloven word het echt beter!:) Sterkte iig! Ik vind het trouwens echt zo ontzettend knap dat jullie hier zo ontzettend open durven te schrijven! Petje af dames:)

Lisa -

Prachtig omschreven!
Ik herken het verhaal met mijn schoonouders. Ze zijn recentelijk gescheiden, mijn vriend is 28 en enig kind. Met dezelfde vragen als jij zat hij in zijn hoofd. Kreeg ook opmerkingen als: “Gelukkig ben je volwassen”. Is het wel zo gelukkig? Je zit er inderdaad midden in, als jong kind zou je veel minder levensvragen hebben, toch? Hoe je het ook wendt of keert: er is nooit een goed moment. Je veilige thuisbasis is door midden.

Ik hoop dat je het een plekje kan geven!

Jet -

Wat knap dat je alles zo op kunt schrijven. Mijn ouders zijn niet gescheiden. Mijn moeder overleed op 57-jarige leeftijd en mijn vader had binnen het jaar een nieuwe relatie. Een deel van het gevoel van vervreemding herken ik. Weg ouderlijk huis. Weg vertrouwde omgang met elkaar (mijn vader doet haast niets met mij en mijn broers afzonderlijk – alles moet met de nieuwe partner erbij). Mijn vader zegt gelukkiger te zijn met zijn huidige vrouw dan met mijn moeder. Ook dat verstoort het heden en zet het verleden in een ander daglicht.
Ik wens je heel veel sterkte in je weg hierin. Voor zover ik je ken uit je schrijfsels hier en op livelifegeorgeous kom je over als een sterke vrouw. Ook sterke vrouwen hebben sterke schouders nodig om op te steunen als het nodig is. Fijn dat je dat gevonden hebt in Djurre en in een stel goede vriendinnen! Liefs, Jet

Willemijn -

He Jet! Ik kan me voorstellen dat je sommige stukken herkent, zeker ook omdat je vader zo snel een nieuwe relatie had. Het lijkt me ook heel pijnlijk dat hij zegt dat hij gelukkiger is met daar dan met je moeder. Jij ook veel sterkte met jouw situatie!

En wat je schrijft, over dat ook sterke mensen een schouder nodig hebben, raakt me best wel. Het helpt me een beetje dat je dat schrijft!

Reageer ook