Kinderen?! Néé!

Er zijn van die types waarbij het lijkt alsof ‘moeder worden en zijn’ voor hen in de wieg is gelegd. ‘Jij lijkt mij een geweldige moeder, wil je al kinderen?’. Blijkbaar staat moeder ook op mijn voorhoofd.

Ik ben gek op kinderen en ik vond het geweldig toen mijn zussen zwanger waren, toen ik nog maar 9 jaar was. Gezellig oppassen, opgroeien met mijn neefjes (of nichtjes – dat wisten we nog niet!) en later als ze ouder zouden zijn lekker feesten of naar de bioscoop.

En het lijkt me ook ontzettend leuk als Willemijn zwanger zou zijn en ik naar het ziekenhuis snel om haar kind te zien en vast te houden. Het kind van je beste vriendin vasthouden, dat lijkt me heel bijzonder.

Maar, steeds vaker hoor ik om me heen wanneer ik van plan ben om zwanger te worden. Eerlijk is eerlijk, ik krijg daar enorm de kriebels van. En niet de positieve kriebels die de pil in de prullenbak gooit en het bed induikt. Nee, eerder de ga-toch-weg-ik-ben-nog-maar-25 kriebels. Ik word ook zenuwachtig van al die lui om me heen die maar met dikke buiken rondlopen en niets anders meer kunnen dan praten over thema’s  zoals thuis of in het ziekenhuis bevallen? Wegwerpluiers of katoenen luiers? Potjes Olvarit of met de prak mee eten? Iehhh!!!

Het lijkt wel alsof het bij het leven hoort om zwanger te raken en kinderen te hebben. Iedereen om me heen krijgt ze maar, alsof zwangerschappen uitgedeeld worden in de supermarkt bij een 1 + 1 actie.

Al mijn hele leven heb ik zogenaamde kindersjans. Vaak komen jonge kinderen naar me toe om iets te vertellen, iets te laten zien of met de vraag of we een spelletje gaan doen. Ik vind dat hartstikke leuk en ga er altijd in mee maar zelf kinderen willen? Absoluut niet.

Altijd als ik dan met een kind aan het spelen ben en iemand ziet het, krijg ik de vraag of ik zelf kinderen wil of ze toevallig ook heb. Laatst nog speelde ik met Skyler van collegablogger Shirley. Willemijn vroeg: ‘En als je zo met Skyler aan het spelen bent, vind je het dan niet leuk om…’ NEE!

Althans, niet op dit moment. Ik wil ze (denk ik?) wel, maar ik heb totaal geen moedergevoelens en vind het eng als anderen van mijn leeftijd dat wel heel sterk hebben of nog ‘erger': al minstens twee kinderen hebben.

Pfff dat gejank! Nu. (Nog.) Even. Niet!

Kinderen van anderen vind ik geweldig, wel de lusten maar niet de lasten. De verantwoording dragen voor de zorg en opvoeding van een kind benauwen me een beetje. Teveel om te zeggen dat ik nu -in deze fase van mijn leven- kinderen zou willen. Soms vind ik niet eens dat ik goed voor mezelf kan zorgen, laat staan voor een kind. Maar dat is denk ik ook de onzekerheid en perfectionist in mij. Er zal nooit een moment komen dat ik denk van: ‘Dit lijkt me het juiste moment’.

Ik denk dat ik beter gewoon ongepland zwanger moet worden, per ongeluk. Maar ja, probeer dat maar eens haha! Ik ben zeer gedisciplineerd en vergeet nooit mijn pil ‘s avonds!

Laatst dacht ik zelfs dat ik zwanger was. Er waren een aantal dingen waarvan ik opeens dacht: ‘Oh mijn god, 1+1=2. Zou ik zwanger zijn?’ Met kloppend hart bestelde ik online een test. Op dat moment wist ik wel dat ik er niet klaar voor was omdat het idee me nogal benauwde en het me helemaal niet leuk leek als ik zwanger had geweest. Gelukkig was de test negatief.

Het zou natuurlijk heel leuk zijn als Willemijn en ik tegelijkertijd zwanger waren en dit onderwerp ook met elkaar konden delen maar…Nee, voor mij voorlopig nog geen kinderen. Ik ben er nog niet aan toe, brrr! Wie weet als ik misschien bijna 30 ben dat mijn verlangen naar een kind (of twee) groeit. Op dit moment geniet ik nog lekker van alles wat ik nog kan doen zonder kinderen.

Het is denk ik niet per definitief zo dat ik geen kinderen wil, het lijkt me ook wel leuk maar ook weer niet. In mijn hoofd komt er een ‘maar’ achteraan. Maar kan ik dat wel? Maar wil ik eigenlijk wel een moeder zijn? Maar hoe moet ik het dan opvoeden? Maar komen we dan nog wel rond? Maar waarom zou ik kinderen willen, voegt dat wat toe? Heel soms krijg ik het gevoel dat het ‘er gewoon bij hoort’ en met zo’n gevoel zou ik toch niet zwanger willen zijn. Voor je het weet ga je mee in die gedachte die -voor mijn gevoel- leeft onder jongvolwassenen en probeer je zwanger te worden omdat-iedereen-kinderen-moet-krijgen-op-deze-leeftijd. Ik word er gek van:

  • ‘Wil jij nog geen kinderen?’
  • ‘Zeg, ik wil graag oma worden van een lief kleindochtertje. Wanneer ga je daar eens voor zorgen? Het liefst nog een tweeling als het kan, dat lijkt me zo leuk haha!’ (Mja…ha…ha…)
  • ‘Jij bent zo leuk met kinderen, jij wordt vast een leuke moeder.’
  • ‘Als je zwanger wilt worden, kun je toch het beste eerst wat afvallen. Zeker als je wat kleiner bent!’
  • ‘Je bent natuurlijk ook al vijfentwintig en als je kinderen wilt, is het toch handig om wat jonger moeder te worden, dan herstelt je lichaam zich sneller. ‘

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhh!!! 

Benauwd jou het idee van ‘kinderen’ ook een beetje?

Bron foto 1: Flickr Sergiu Bacioiu

Bron foto 2: Randen Pederson

161 reacties

Xoxo -

Ik weet dat dit een oud artikel is maar het is erg interessant om te lezen en ook de comments van gelijkgestemden. Nog even en dan ben ik achter in de 20. Ik heb enkele jaren een vriend die begin 30 is, en we wonen samen. En ik heb ook steeds het gevoel dat iedereen nu wacht tot we trouwen en kinderen krijgen. Ik zie mensen om me heen ook allemaal hetzelfde doen, alsof er geen andere keuze is? Het lijkt wel het stappenplan des levens ofzo. Ik ben er altijd van uitgegaan dat ik tegen de 30 wel kinderen zou willen (als het me gegund is he) maar tot op heden rammelt er echt helemaal niks. En zolang dat niet gebeurt doe ik het ook echt niet en mijn vriend weet dat. Op dit moment lijkt het me heel veel werk en zorgen en benauwend.

bo -

Ik persoonlijk vind jou echt totaal geen type voor kinderen, maar als ik jouw verhaal zo lees komt het juist over alsof je heel graag kinderen wilt, maar doet alsof je ze niet wilt. Want roept wel brrrr en ieuuhhh, maar zegt wel dat je een kind of 2 zelfs wilt misschien. Voelt een beetje alsof jij je verplicht voelt om jouw ”mening” te delen over kinderen krijgen, nu Will zwanger is en jij daar natuurlijk ook vragen over krijgt van wanneer jij er aan gaat werken.

Hoe dan ook, ieder zijn meug!

felicia -

precies wat ik dacht volgens mij wil je heel graag kinderen diep van binnen
maar ergens geef je het nog liever niet toe .

More -

http://everydayfeminism.com/2014/05/5-things-women-no-children/

Ik deel de gedachten en gevoelens in dit artikel en wil gewoon kort toevoegen dat we ons moeten realiseren dat we het recht als vrouw hebben om te kiezen wat we met ons lichaam doen en om te beslissen kinderen of geen kinderen op de wereld te zetten, het is niet omdat we potentiële babydragers zijn dat we ook verplicht moeten voortplanten. Warme groet, M.

Rhea -

Wat een herkenbaar verhaal, ik ben 28 en pas getrouwd en herken de gedachte en twijfels! Ik heb alleen wel altijd geroepen dat ik moeder wil worden, wilde altijd jong moeder worden (ha! op mijn 25e, dat is dus niet gelukt) en ben dol op kinderen! Echter begin ik steeds meer in te zien wat voor impact het zou hebben op me leven en wanneer je eenmaal een kind hebt, zal dat niet meer veranderen. Toen wij onze puppy in huis kregen, merkte ik hoe afhankelijk ze in het begin van ons was, toen begon ik me toch wel wat vraagtekens te vormen bij ‘de kinderwens’. Toen ik dit vertelde aan de mensen om me heen, reageerde ze verrast, want ik ben schijnbaar het prototype ‘moeder’. De twijfels die jij verder benoemd, heb ik ook vaak. Toch denk ik ook dat het echt een onderwerp is van deze tijd én bij de jongvolwassenen van tegenwoordig. Je bent meer ‘in control’ over je eigen leven en denkt goed na over wat je wel en niet wilt en hoe je je leven het liefst wilt inrichten. Toch heb ik zo nu en dan de ‘baby-kriebels’ als ik denk aan een hummeltje van ons samen, maar daarnaast ook die twijfels en angsten die het allemaal bij me oproept. Het opgeven van dingen (als reizen en vrije tijd) zie ik persoonlijk als een minder grote ‘last’. Ik vraag me wel af of ik ooit zal weten wanneer het de juiste tijd is… Je blijft altijd wat te wensen overhouden (een groter huis, een vaste baan, een tuin etc.), terwijl liefde en een stabiele relatie voldoende zouden moeten zijn denk ik. Toch denk ik dat het bij mij vooral de angst is of ik wel een goede moeder zou zijn en of ik het wel aan zou kunnen, dan het echt niet willen van kinderen. Kortom, lastige kwestie waar veel 2o-ers en 30-ers mee worstelen denk ik :). Ik vond het leuk om jouw verhaal te lezen!

Mendy -

Je moet echt pas kindjes nemen als je er aan toe bent. En je lekker niets aan trekken van andere vrouwen die zeggen en kriebelt het al.
Ik was 39 toen ik zwanger werd van mijn eerste en op dat moment was ik er ook aan toe. Bij mij zeggen ze dan weer jeetje dat is laat en wanneer komt de tweede( niet dus voorlopig), Dus ouder moeder worden daar is ook weer commentaar op. Mijn zoon is 9 maanden en het is best zwaar. Ook omdat mijn zoon een tijdje na de geboorte ziek is geweest. Maar ik ben wel heel gelukkig met mijn kleine man. Nu ben ik maar mey veel pelzier mama blogger geworden

bo -

Kinderen neem je niet….

Charlotte -

Grappig, ik hoor je vooral zeggen dat je ze nog niet wilt. Nu niet. Maar geen van die bezwaren zeggen iets over de toekomst. Als het een gevoel is, lekker laten gaan, maar dan wil je ze later vast wel.
Ik wil ze bijvoorbeeld niet omdat mijn leven daar te sterk door zou veranderen. Dat ik nog veel meer zou moeten plannen. Niet meer kan werken wanneer ik wil, geleefd wordt door het ritme van een kinderdagverblijf of gedeeltelijk mijn eigen carriere moet opgeven. Bovendien: wat zou ik zo’n kind helemaal geven? Zo mooi is de wereld niet en het kind zou het niet weten als het er nooit komt.

bo -

De domste reden ooit: geen kinderen willen vanwege je carriere.

Jet -

Ik was eerlijk gezegd verbaasd bij het lezen van dit artikel, ik had altijd zo’n idee dat de gemiddelde leeftijd waarop vrouwen kinderen krijgen zo rond de 35 is, jij bent nog 10 jaar jonger! Volgens mij heb je nog zat tijd om kinderen te krijgen (mocht je dat ooit gaan willen ;)) ik ken het gevoel deels wel, op de middelbare school hadden we het over kinderen krijgen en ik zei; nou ik hoef ze eigenlijk niet. Ik werd zo raar aangekeken (dus al op mijn 17e)! Nu, 20 denk ik dat ik ooit wel eens kinderen wil (denk als ik zo rond de 30 ben), maarja, eerst maar eens een lieve vriend vinden 😉

Sofie -

oh ik had het zelf niet beter kunnen zeggen! Ik ben net met mn vriend gaan samenwonen, waardoor het voor velen een logische stap is dat we nu kinderen nemen. Ik ben ook nog maar 24 en ik heb geen idee wat ik er mee zou doen. Organisatorisch, financieel,… En moedergevoelens? Geen idee wat het is. Of ik ze nooit wil, dat weet ik niet, maar zeker nu nog niet.

Kate -

Hoi,

Wat een herkenbaar verhaal.

Ik ben zelf 33 (bijna 34) en mijn vriend is 35. Altijd dacht ik dat ik later wel kinderen zou hebben, maar nu op mijn 33e vind ik (en ook mijn vriend) het heerlijk dat we gewoon lekker samen zijn (oké met de katten dan). Geen verantwoording alleen naar elkaar.
En ik merk dat daar veel onbegrip voor is. Vaak krijgen wij ook de vraag waarom we geen kinderen hebben en dat men vind dat het tijd word. Nou dat laatste bepalen wij altijd nog zelf. Toch? Want wat is eigenlijk de juiste tijd? Men gaat er vanuit omdat wij al zolang samen zijn (bijna 14 jaar) dat men het wel “tijd” vind. Wij hebben er bewust voor gekozen om geen kinderen te krijgen. Jammer dat daar blijkbaar nog steeds een taboe op rust. Verder heb ik ook geen rammelende eierstokken haha.

Je voelt zelf wel wanneer de tijd rijp is voor kinderen en zo niet dan is dat toch goed?

Jorien -

Kinderen? Haha ik ben nu 25 en ik zou willen dat ik er al 2 had. Dat was ook altijd wat ik in gedachte had. Ik trouwde op mijn 20e en sinds een jaar of 3 heb ik ook echt wel enorme kriebels. Helaas denkt mijn wederhelft er ietsje anders over want die vindt het nog prima zo saampjes haha. Wie weet over een paar jaartjes.

iooon -

Ik heb juist weinig met andermans kinderen, maar had zelf vanaf 26 ongeveer wel enorme voortplantingsdrang. Daarvoor juist absoluut geen behoefte gehad aan kinderen. En nu dus al behoorlijk zwanger inclusief de twijfels of ik dit wel zo leuk ga vinden. 😉

paulien -

hahaha leuk geschreven. Ik dacht vroeger altijd dat ik jong moeder ging worden. en nu ben ik 22 en nu denk ik echt alsjeblieft nog niet. Ik vind kinderen echt super en ik ben ook juf maar zelf kinderen, nee nu nog niet.

Francisca -

Zo herkenbaar. Ik moet er nu ook niet aan denken. Weet wel dat ik bij mijn laatste relatie een beetje benauwd kreeg (en erg geïrriteerd raakte) doordat mijn toenmalige schoonmoeder er zo’n beetje wekelijks op hamerde dat ze graag oma wilde worden, terwijl ik nog midden in mijn studie zat. Pardon?

Charlotte -

Of van die mensen die dan eenmaal aan kinderen beginnen en zeggen dat ze echt MINSTENS 2 kinderen moeten nemen, want 1 is zielig of verwend. Verschrikkelijk is dat, al die vooroordelen over het hebben van 1 kind, vooral als je er zelf een bent. Je mag zoveel kinderen nemen als je zelf aankunt, en bij sommige is dat er 1. En het zou heel fijn zijn geweest als sommige het maar bij 1 hadden gelaten!

Marcia -

Ik vind dat het nou eens tot iedereen mag doordringen dat een evt zwangerschap NIEMAND iets aangaat, behalve het stel zelf!! Vraag er niet naar, als iemand zwanger is hoor je het vanzelf.
Ik ben zelf een paar jaar ongewenst kinderloos geweest (wilde graag kinderen en had evengoed de angsten waar jij over praat hoor, dat is menselijk.) en ik heb me ongelooflijk verbaasd over de opmerkingen die je om je oren krijgt.
Ik zag laatst een berichtje op FB rondgaan over die bemoeizucht (slash interesse?):

0 kinderen: “wanneer beginnen jullie aan kinderen?”
1 kind: “wanneer komt de tweede??”
2 kinderen: “En gaan jullie nu door voor een meisje?” (bij 2 jongens) of: “nu is het zeker klaar he, met een zoon en een dochter!”
3 kinderen: “was die derde een ongelukje?” …. enzovoort.

Ga achter je gevoel aan. En zolang je alles wat met kinderen samenhangt nog rationaliseert, ben je er denk ik nog niet aan toe. Het gevoel dat je moeder wil worden is zo sterk. Als dat komt, dan voel je dat wel. Dan leg je al je rationele bezwaren aan de kant en ga je er voor. Komt dat gevoel niet? Top. Lekker zo laten dan.

Ik heb gelukkig nu een dochter van 3. Ik val nu dus in de tweede categorie. Wanneer de tweede komt. En ja, die opmerking komt van mensen die weten dat we via behandelingen zwanger zijn geraakt. Er komt geen tweede. Dan val je dus ook weer buiten ‘de norm’!
Mijn missie, mensen leren dat een evt zwangerschap niemand aangaat en dat je vanzelf wel hoort of iemand zwanger is, is nog niet voorbij. (ik heb het niet over goede vriendinnen onderling. Ik snap ook wel dat je wel eens vraagt hoe die erin staat. Of dat je eens vraagt aan iemand: “zouden jullie eigenlijk kinderen willen?” Dat klinkt al heel anders dan: “Wanneer beginnen jullie er eigenlijk aan?”)
Sorry voor de lange reactie! I’m on a mission haha.

... -

Ik vind het apart dat jij (en Willemijn) zo vaak daar iets over te horen krijgen aangezien jullie nog hartstikke jong zijn. De gemiddelde leeftijd waarop mensen kinderen krijgen ligt rond de 30 tegenwoordig. Zelf heb ik nooit kinderen gewild, al kan dat nog veranderen natuurlijk ben pas 23. Ik heb ook weinig met kinderen behalve mijn eigen nichtje. Ik vind dat iedereen gewoon lekker zelf moet weten wanneer waar en hoe ze kinderen willen en dat gaat andere mensen niks aan. Vind het eigenlijk vrij asociaal als mensen zich daar mee gaan bemoeien, Zo van heee wanneer gaan jullie onbeschermd het sperma in contact laten komen met het eitje… :p

Kelly -

Ik ben 33 en heb geen kinderen en ik denk dat ik er nooit zal hebben. Ben wel een jaar geleden meter geworden van een wolk van een jongen. Nochtans ben ik een zorgend type, ben verpleegkundige en heb twee honden en een kat. Een tijdje geleden had ik wel een wens maar die is zo snel als hij kwam weer verdwenen. Ik hou van mijn rust, ik vind de wereld soms echt een enge plek waar ik geen kind op wil zetten ook…en heb het soms moeilijk met mezelf dat ik denk hoe kan ik dan voor een kind zorgen. Heb al een relatie van 6 jaar en we trouwen binnenkort, op dat vlak is ook alles goed. Mijn toekomstige heeft ook niet echt een kinderwens. Wij zijn gelukkig zo en waarom niet?

Fieke -

Hier is de situatie nèt even anders. Ik ben 32 en getrouwd met de liefde van mijn leven, hij heeft absoluut geen kinderwens. En ik had dat wel. Inmiddels heb ik er vrede mee (most of the time), ik ben gelukkig en geloof oprecht dat te kunnen blijven, ook zonder een kindje. Maar ergens, heel stiekem, hoop ik dat er een dag komt waarop hij me zegt het wel te willen. Zo niet, soit. Het leven is zoveel meer omvattend dan alleen het krijgen van kinderen!

Bianca -

Wat een goed artikel en je beschrijft het precies zoals ik het zelf ook voelde toen ik 25 was. Uiteindelijk heb ik na een lange periode van proberen, op mijn 35e een zoontje gekregen (voelt ook echt als een kadootje) Maar heel eerlijk, als ik toen geweten wat ik nu weet, dan had ik heel graag rond mijn 30e moeder willen worden. Ik ben nu 40 en voor mijn gevoel pies ik qua vriendinnen met kinderen en alles wat daarbij hoort, een beetje naast de pot. En het is toch wel intenser als je ouder bent, ik ben er echt van overtuigd dat je veel meer nadenkt en niet zo lekker onbevangen kunt zijn. Iets dat ik toch wel zie bij vriendinnen en nichtjes van me die wel jonger moeder zijn geworden. Mijn carrière is super, eigen bedrijf, financieel alles prima voor elkaar, maar dat is niet een vereiste om zwanger te raken. (had ik me eerder moeten realiseren en vooral me minder onzeker over hoeven voelen)
Maar bovenal is het super belangrijk dat je je eigen gevoel volgt!!

Rens -

Hoi Martine,
Tot twee jaar geleden was dit heeeel herkenbaar voor mij. Kinderen? Nee! Iehl! Stom! Vooral mn moeder die elke keer een ‘grapje’ moest maken: de buurvrouw wordt oma, zij wel… Oooeeeh furieus kon ik worden! Je moet absoluut geen kinderen nemen om aan een verwachting te voldoen. Het komt vanzelf (of niet, dat is dan toch ook goed). Bij mij kwam het opeens onverwachts snel op mijn 25e voelde ik opeens de behoefte om moeder te worden. Toen kreeg ik het benauwd van verhalen van mensen die er maanden, zo niet jaren, over gedaan hadden om zwanger te worden. Stel he voor dat ik dat ben!? Ik wil niet nog jaaaren wachten! Terwijl ik op mn 23e absoluut niet voor mn 30e kinderen wilde. Haha een mens kan veranderen. Gelukkig duurde het bij mij geen maaaanden en ben ik nu (26) heel pril in verwachting.
Het komt goed Martine, je/jullie moeten vooral doen waar je je zelf prettig bij voelt! Ik ben benieuwd hoe het bij jou gaat lopen!
Xxx Rens

Martine -

Dankje Rens, wat lief! En gefeliciteerd met je zwangerschap! 😀

Claudia -

grappig om te lezen, ik heb juist het omgekeerde! zou nu al wel kinderen willen. Maar dat zit er niet in. Ben 23, ga nog naar school, heb een vriend die er voorlopig nog niet aan wil denken haha.

Rachelle -

Wow, ik voel me precies zo! En nu ik binnenkort ga trouwen is het al helemaal erg. Iedereen lijkt te denken dat je trouwt en gelijk daarna kinderen gaat krijgen en ze kijken mij dan heel raar aan als ik zeg dat ik nog helemaal geen kinderen wil en zelfs niet een of ik ze überhaupt wel wil. Ik ben nog veel te veel met mezelf bezig en iedereen om me heen krijgt maar kinderen en ik denk alleen maar: blij dat ik ze nog niet heb!

Shaz -

Zeer herkenbaar. Ik ben voorlopig nog niet aan kinderen toe. Er zijn gewoon teveel dingen die ik zelf eerst (ongestoord) wil doen.

sanne -

Wat een goed artikel, omdat ik denk dat jongevrouwen hier best mee zitten.
Ik ben zelf 30 en heb al grotere (basis) school kinderen. Ik was al jong aan kinderen toe en vind het nu heerlijk dat ze al wat groter zijn.
Maar als je nu nog geen kriebels hebt, gewoon niet doen!! Komt vanzelf, of niet!! En indd vervelend als mensen steeds vragen, iedereen weet het t beste voor zichzelf!
En geniet vooral van je leven.

Syl -

Dit is echt een verademing. Soms lijkt het net alsof je raar bent als je geen kinderwens hebt.
Ik ben 25 maar ik heb geen behoefte aan baby’s.
Als ik terugdenk aan mijn eigen kleutertijd… wilde ik ook nooit de moeder spelen in de poppenhoek. Ik was of het kind zelf of een random persoon die toevallig ook daar woonde met een bijzonder beroep.
Toen ik 16 was kreeg ik te horen dat ik door zwangerschap heel erg ziek zou worden. Dus dat het niet voor mij was weggelegd. Ipv verdriet was ik juist gelukkig dat ik geen kinderen hoefde te krijgen, omdat ik nu een excuus had. Vreemd eigenlijk, hoe je van jongs af aan al kan aanvoelen, dat iets niet voor jou is weggelegd.

Mjay -

Dit komt mss raar over maar het is echt een verademing om specifiek jouw comment te lezen. In reality tv of in je vriendenkring hoor je al wel eens iemand zeggen dat ze geen kinderen kunnen krijgen. Tot op de dag van vandaag kan ik me hun verdriet niet inbeelden. Of ja, dat kan ik wel. Maar ik zie dat bij mezelf gewoon niet :-S Ik was als kleuter ook nooit met poppen bezig, dieren vond ik nu eenmaal leuker 😀 Denk dus ook dat je het toch een beetje al van kleinsaf aan mee hebt…

Denise -

Hey Martine,

Is dit het artikel waar je zo’n mee had om te schrijven?

Groetjes,
Denise

Denise -

zo’n *moeite*

Martine -

Hi Denise, haha nee hoor! Dat komt zaterdag!

Denise -

Oke! Ben benieuwd. Knap dat je het toch aandurft om het te plaatsen.

Marieke -

Ah wat een fijn artikel! Ik ben 28 en heb nog steeds hetzelfde gevoel als jij. Maar ik ken dus echt niemand die er ook zo over denkt, en ook omdat we pas getrouwd zijn lijkt het zelfs of mensen verontwaardigd zijn als ik zeg dat we er nog niet mee bezig zijn. Voelde me er al een beetje minderwaardig om dus ben erg blij met je mooie artikel!! :)

Kim -

Ik denk dat zulke vragen voor iedereen wel herkenbaar zijn. Het begint met wanneer gaan jullie eens samenwonen, dan komt wanneer gaan jullie trouwen. En meteen daarna volgt en wanneer komen de kindjes. Dan heb je er een en dan is het én waar blijft nummer twee.

Maar het blijft erg persoonlijk vind ik. Misschien wilt iemand wil heel graag, maar lukt het niet door omstandigheden.

Celesta -

Herkenning!
Ik ben zelfs ‘al’ 29, en het idee benauwd me nog steeds.
Ik vind kinderen echt geweldig, maar het leven zonder kinderen is ook geweldig.
De verantwoordelijkheid, alle dingen die je niet meer kan doen, brrr..
Bijna iedereen in mijn omgeving heeft wel kinderen, behalve een paar van mijn vriendinnen eigenlijk. Dat laatste is wel erg fijn, heb ik toch een beetje het gevoel dat ik toch niet heel erg raar ben.
Want dat gevoel krijg je soms wel van al die opmerkingen.

Albertina -

Wat een persoonlijk en eerlijk artikel. En ik snap je twijfels, heel herkenbaar. Toen ik mid-20 was moest ik er ook niet aan denken. Ik had vriendinnen die al aan kinderen begonnen en kon me ontzettend ergeren aan hun “baby-talk”. Alsof er niks anders in de wereld was. “Jeetje”, dacht ik, “wat een beperkt leven heb je dan”. Ik was druk met mijn werk, reizen, mijn vrijheid om de dingen te doen die ik wilde doen wanneer het mij uitkwam. Ik voelde mij een vrouw van de wereld.
Totdat ik op mijn 37ste mijn huidige man tegen kwam. Hij had al 2 kinderen en ik heb hem wel eens gevraagd “Wat is er nou zo leuk aan kinderen?”. Ik vond het nl heel “demanding”, op ieder moment van de dag moest 1 van hen wel iets (poepen, plassen, eten, drinken, maar vooral veel aandacht). Hij zei: “Het proces is zo leuk, van een baby die niks kan, tot een mensje met een eigen mening.”. Ik twijfelde nog steeds, tot een 10-jaar oudere vriend vertelde dat hij en zijn vriendin een tweeling verwachten. Toen dacht ik: “Als hij op zijn leeftijd nog een tweeling aandurft, dan moet ik het toch ook kunnen?”. Ik heb het verder aan moeder Natuur overgelaten en na een paar maanden was ik zwanger. En zo ben ik op mijn 42ste nog bevallen van een zoon. En weet je wat? Ik vond het zo leuk dat ik nog wel een kindje wou en heb ik op mijn 44ste nog een prachtige dochter gekregen.
Moraal van dit verhaal:
– Je weet het nooit zeker
– Het is anders dan je van tevoren denkt dat het zal zijn, zowel in positieve als in negatieve zin
– Je hebt van tevoren geen idee wat de impact is van een kind. Er zijn vooral momenten dat ik gelukzalig zweef op mijn liefde voor mijn 2 kindjes maar soms wil ik ze ook wel laten adopteren.
– Het is nooit te vroeg of te laat (lekker cliché); wanneer het er is, is het goed. Je moet alleen wel “zin” hebben in een kind. Het is echt een life-changer en “there is no way back”.
– Als het kind er is, komt dat op nummer 1. Je liefhebbende echtgenoot/vriend komt op nr 2 en jijzelf op nr 3. Of de laatste 2 andersom. Mijn passie voor makeup is daardoor even in de diepvries beland, maar ik hoop over een jaar (of 2) weer lekker te experimenteren. Dit hoeft natuurlijk niet want ik heb ook moeders gezien met 4 kinderen en prachtige nagels en dito oog-makeup.
– En tot besluit: een kind is echt een verrijking. Ik vind dat je er een “beter” mens van wordt. Je leert jezelf echt kennen, een kind wijst je onbewust op al je zwakke plekken. Als je het moeilijk hebt, ligt dat bijna nooit aan je kind, maar aan je eigen zwakheden en beperkingen.
– En nu echt als allerlaatste: wacht niet te lang. Ik mag dan op mijn 42ste en 44ste nog gezonde kinderen hebben gekregen, dat is niet vanzelfsprekend, maar eerder een uitzondering volgens de gyno.
– En echt als allerlaatste: als je zwanger bent, ga alsjeblieft bevallen in het ziekenhuis en neem een ruggenprik! Echt, ik heb 2 geweldige bevallingen gehad met ruggenprik. Je bent gewoon bij, maakt alles mee en bent ontspannen en bij mij verliep het super.
Martine, als ik jou zo hoor, wacht nog maar even met kinderen, je hebt de tijd. Geniet en alles komt vanzelf.
Groeten van een oud-Groninger.

Willemijn -

Bedankt voor je verhaal! Ik vond het heel mooi om te lezen!

Martine -

Hoi Albertina,

Ik ben heel blij om jouw reactie te lezen en vind het heel mooi dat je op latere leeftijd nog gezonde kinderen hebt gekregen. Ik denk als ik de stap zou nemen om kinderen te nemen, ik liever ook nog wat ouder ben.
Hoe is het voor jou om een ‘oudere’ moeder te zijn? Daar ben ik heel benieuwd naar. Is het zwaar en merk je bijvoorbeeld ook dat het je meer energie kost dan wanneer je jonger zou zijn geweest?

Albertina -

Ik denk dat het fysiek wel wat zwaarder is als je ouder bent. Gebroken nachten en krijsende kinderen zijn niet echt bevorderlijk voor de toch al steeds prominenter wordende kringen onder je ogen en lijntjes rond je mond ;-), laat staan je algehele weerstand.
Maar geestelijk/emotioneel vind ik het makkelijker. Ik heb zelf een bepaalde rust gevonden en hoef niet meer zo nodig van alles. Been there, done that. Niet dat ik nu apathisch achter de geraniums zit, maar werken op exotische plaatsen of 2/3 keer per week uit eten, hoeft ff niet meer. Ik geniet nu van het huiselijke leven en hoewel ik sleur ooit heb verafschuwd, vind ik het nu heerlijk rustgevend.
Het gaat er dus om hoe je je voelt. Ik voel nu de rust om mijn kinderen alles te geven wat ik ze wil geven, en dat had ik eerder niet, was te druk met mezelf. En ik weet ook dat deze intensieve jaren op een gegeven moment weer voorbij zijn. Als ze naar school gaan, wordt het weer heel anders.
Het enige nadeel van ouder kinderen krijgen, is het besef dat ik 64 ben als de jongste 20 wordt. Dan is bij wijze van spreken voor mij het einde al bijna inzicht en beginnen mijn kinderen net aan hun leven. Oftewel om met Johan Cruijff te eindigen “Elk voordeel heb zijn nadeel”.

bo -

Iemand met verstand!

Eilish -

Ik ben ‘nog’ maar 20. Mijn zusje van 17, bijna 18, is nu zwanger. Heel heftig allemaal en een hele grote verandering in het leven van ons allemaal!

Als jij nu nog geen kinderen wilt, prima toch… Je merkt vanzelf wel als je HET wel wilt… als je er klaar voor bent!

me -

Ik heb inmiddels de leeftijd dat het zeer onverstandig zou zijn om nog aan een kind te beginnen, nooit kinderwens gehad, nooit rammelende eierstokken…is prima zo en nee, dat gevoel komt niet altijd vanzelf, er zijn genoeg vrouwen die nou eenmaal geen kinderen willen. :)

Annelies -

Een heel herkenbaar verhaal! Ik heb al 6 jaar een relatie (ik ben 23) en word de laatste tijd steeds vaker geconfronteerd met mensen die zwanger zijn. Op dit moment hebben zowel mijn vriend als ik geen kinderwens. We kunnen allebei goed met kinderen omgaan (ik ben logopedist en hij leerkracht), maar we vinden het heerlijk met z’n tweetjes. We zijn er dan ook nog niet uit of we in de toekomst überhaupt wel kinderen zouden ‘willen’. Wel krijgen wij standaard opmerkingen als: jullie kunnen vast goed hoe een kind opvoeden etc. Vervelend! Haha.

Dus tja, wie weet.. Misschien ooit, maar in de nabije toekomst zeker niet.

Julia -

Wat lastig zeg!
Maak je geen zorgen. Mijn moeder vertelde mij altijd dat ze nooit kinderen wilden
en dat het haar verschrikkelijk leek maar dat het haar op een gegeven moment toch gewoon leuk leek en dat ze zeker was dat ze het wilde. Ze was 31 jaar toen ze mij en mijn tweeling zus kreeg. Achteraf gezien had ze nooit gewild dat wij er niet waren zegt ze altijd 😉

Liefs,
Juul

Anna -

Mooi geschreven Martine!

Mriek -

Ik weet niet of het eraan ligt dat ik uit een grote stad kom of dat dat bullshit is maar ik krijg die vraag echt nooit. Ben trouwens 28, momenteel single maar heb wel bijna 7 jaar een relatie gehad. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik veel met muziek bezig ben en drie keer per week uitga en dit ook nog heeeel lang wil blijven doen :) En ja, dat wordt toch lastig met een kind! Ik ben er ook gewoon totaal geen type voor, die kindersjans zoals jij zo mooi beschrijft heb ik juist andersom; kinderen beginnen nog net niet te huilen als ze mij zien hahaha! Verder heb ik ook nog geen vrienden met kinderen, de helft wil ze niet eens.. Soort zoekt soort? Vervelend hoor, dat je je zo vaak moet ‘verantwoorden’ en van die flauwe opmerkingen krijgt, maar als jij je zeker voelt van je zaak en stevig in je schoenen staat kun je ze vast fijntje afkappen. Btw, ook als ik niet zo’n nachtvlinder was zou ik geen kinderen willen, ik vind ze simpelweg geen BAL aan 😛

Fleur -

Ik denk persoonlijk als jij nu een kind zal krijgen dat je helemaal in de wolken zou zijn, maar je moet er wel klaar voor zijn en alles lekker op je eigen tempo doen, want een kind krijgen is niet zomaar wat!
X

Martine -

Haha neeee ik zou me echt helemaal kapot schrikken als ik er nu achter kom dat ik zwanger zou zijn, brrr! Alles behalve op wolkjes lopen 😛

Oranjebloesem -

Heel erg herkenbaar…zucht…ik ben nu 30 en bijna 5 jaar getrouwd. Mijn man is er al heel lang klaar voor, maar ik nog helemaal niet. Vroeger wilde ik al nooit kinderen, maar omdat het “niet normaal is” hoopte ik dat het gevoel ooit wel zou komen. Mijn beste vriendin is onlangs bevallen, het is een lief kindje, maar ik hoef er echt nog geen.

Agneta -

Martine! Wat heb je het mooi verwoord en geschreven, want dat is helemaal mijn gevoel en idee! Ik ben dan 29, maar voor mijn gevoel begin ik nu ook pas echt met leven. Eindelijk wat meer zekerheid op werkgebied en hoewel ik een relatie heb van 12 jaar.. Kinderen nee ik moet er ook niet aan denken. Het gevoel wat je omschrijft! Gelukkig gaan vele dingen al niet meer op, want jong moeder worden hoeft echt niet meer. Helaas heb ook ik veel last van de vragen van de mensen om mij heen, maar reageer tegenwoordig maar met de zin, ach ik geef ze liever weer terug aan de echte ouders…
Geniet gewoon nog maar even lekker van het kinderloze bestaan en komt het dan komt het en anders geef je wel weer een andere invulling aan alles.

Cindy -

Ik zou heel graag een kindje willen, maar het is bij mij niet vanzelfsprekend door medisch gedoe. Maar goed, ik ben dan ook iets ouder dan jij bent, misschien kriebelt het daardoor. En ik ben sinds ruim een jaar tante van een ontzettend leuk mannetje, dat heeft mijn moedergevoelens ineens omhoog gebracht (tot die tijd had ik ze verstopt). Leuk geschreven, dat dan weer wel 😉

Ellen -

Zo herkenbaar. Ik ben 34 en wil geen kinderen. Moet er niet aan denken. Vind het hartstikke leuk als mn nichtje of neefje komen logeren, maar vind het ook weer fijn als ze weer naar huis gaan en ik mn eigen ding kan doen. Door alle vragen ben ik een tijdje wel gaan twijfelen of ik echt geen kinderen wilde. Dat was een heftige tijd. In die tijd kreeg ik ook een auto ongeluk en nu is het voor mn lichaam niet meer verstandig om kinderen te krijgen. Maar rouwig ben ik er niet om.

Nicky -

Haha wat een verademing, ik denk -met een oudere zus en vriendinnen- vaak dat ik zo’n beetje de enige ben die hier zo over denkt. Ik ben zelf bijna 20 en voor mij speelt dit echt totaal (dubbele uitroepteken) nog niet. Bij het denken aan het krijgen van een kind krijg ik al een halve hyperventilatie aanval. Laatst was ik op kraamvisite. ‘Wil je de baby even vast houden?’ ‘Nou liever nie..’ ‘Hier komt hij, liehieeeef hè’ het kind werd nog net niet met een boogje in mijn schoot geworpen. Het enige wat ik kon denken was ‘ok ik heb een baby vast nu’ het deed me niks. Oppassen vind ik heel leuk, lieve baby’s van vrienden en familie van een ‘afstand’ bekijken via Facebook en instagram ook en misschien over een jaartje of tien?? maar nu wil ik me vooral bezig houden met hoe ik mijn haar wil doen en welke smaak milka ik vanavond ga eten (oreo dit keer!!);)

Marit -

Oh ik snap het helemaal. Ik weet dan wel zeker dat ik kinderen wil, maar gewoon nu nog niet. Ik ben nu 26 en de opmerkingen vliegen je om de oren. Laatst had ik een pasgeboren kind even op schoot en je moest iedereen horen. Mijn vriend wil graag voor zijn 30e z’n eerste kindje, dat is nog drie jaar en ik zie dat niet gebeuren. Ik wil eerst gewoon mijn leven lekker voor elkaar hebben (huis, vaste baan etc.) en dan zie ik wel verder. Ik vraag me ook af of je ooit het gevoel hebt dat je er echt klaar voor bent. Het blijft denk ik altijd spannend en maar zien waar het schip strandt. Ik vind vooral de opmerkingen van anderen over baby’s krijgen zo vervelend. Het is eigenlijk toch heel privé. Stel nou dat je keihard aan het proberen bent en het steeds niet lukt en iedereen overstelpt je met vragen/opmerkingen van ‘wordt het niet eens tijd’, dat is toch vet lullig.

Laura -

Haha, leuk geschreven! Ik ben nu twintig en wilde altijd al jong moeder worden, sowieso voor mijn dertigste mijn eerste kindje. Ik wil nog minstens vijf of zes jaar wachten (dan ben ik dus zo oud als jij nu bent haha). Maar je weet natuurlijk nooit hoe het loopt! :)

saarenzo -

Haha wat een leuk geschreven artikel! Ik wil juist graag kinderen, maar nu nog niet. Pas als ik een jaar of 28/30 ben en dat duurt nog wel even. Al kan mijn vader niet wachten tot het zo ver is. Die wil heel graag opa worden en mijn zus wil absoluut geen kinderen, dus hij heeft alle hoop op mij gevestigd. Gelukkig is mijn moeder nog niet in een ik-wil-oma-worden-bui, dus zij staat vaak klaar om even met tegenargumenten te komen, haha.

Simone -

Wow, wat herkenbaar. Ik weet ook helemaal niet of ik kinderen wil, die wens heb ik nog niet gehad. Ik vind het heerlijk zo, hoe mijn leven nu is. Maar zeg nooit nooit, het kan nog komen. Ik ben ook maar 25.

Mirjam -

Ik kan me voorstellen dat het best spannend voor jou was Martine, om dit artikel te plaatsen. Maar juist omdat jij en Willemijn verschillen op dit vlak, is het denk ik goed geweest om jouw idee ook hier te plaatsen. Veel vrouwen kunnen zich denk ik op dit gebied vinden in de wens van Willemijn, maar ook veel vrouwen die zich in jou herkennen. Goede zet van jullie denk ik om hier open over te zijn. En ik ben het met je eens, wie zijn andere mensen nou om jou te vertellen wanneer jij klaar bent voor kinderen?!

JoycevdB -

Weet je zeker dat jij dit geschreven hebt en niet ik?!
Mijn hhemel wat een herkenning.
Ik ben inmiddels 3 jaar getrouwd met mijn man en als ik dat vertel aan mensen komt meteen DE vraag: ‘en kinderen?’
Pffffff!

Ik wil ze, ooit. Maar nu nog niet. So I hear ya, Tien!

Miriam -

Wat lekker herkenbaar! Ik vind het hondsbrutaal als mensen dat vragen. Stel dat je geen kinderen kunt krijgen, of je loopt al 2 jaar in een medische cirkel. Maar daarbij, je bent 25!!! Je hebt nog jaaaaaaaren om kinderen te krijgen, als je dat zou willen.

Lucy -

Juist, dat vind ik nou ook!
Sommige mensen hebben op de een of andere manier altijd het idee dat het héél normaal is om zulke persoonlijke vragen te stellen. Ik denk dan; je hoort het vanzelf wel als het zover is.
Andersom ook, als je als ‘jonge’ vrouw je kinderwens uitspreekt, dat mensen de behoefte voelen om je voor gek uit te maken, en je vertellen dat je je leven vergooit.
Laat je mening thuis, denk ik dan.

Marijke -

Hehe, ja! Ik wil ook geen kinderen (nu dan). Op het moment zie ik vooral alleen de nadelen. Ik denk ook dat vrouwen (en mannen?) die klapperende eierstokken hebben die nadelen gaan negeren. Dat die abstracte roze wolk van een kinderwens veel belangrijker is dan al het geld, al die tijd etc. die er in gaat zetten. Voor mij is het vooral het gevoel dat ik mijn vrijheid kwijt ben, dat lijkt me het ergste. We hebben een kat, en dat is superleuk, maar daar heb ik dat ook al bij. Geen spontane weekendjes weg, maar eerst een oppas voor de kat regelen! En met een kind is dat natuurlijk nog 3 stappen erger. Ik ben gek op kinderen, ben ook wekelijks vrijwilliger bij kids en tieners en ze vinden mij ook erg leuk, maar dat is natuurlijk ook omdat ik ze alleen die ene leuke avond zie – en ik ze niet (nou ja, nauwelijks!) hoef te straffen, of boos op ze wordt!
En inderdaad, ik ben nu 26, en de vragen komen ook steeds vaker! Een goede reden om familiefeestjes te ontwijken! 😉
Dus ik ben het met je eens, ik ben wel een leuke oppastante maar eigen kids – nahh!

Laila -

Wauw, Martine, mooi geschreven. Ook knap dat je hier eerlijk in durft te zijn en dit op internet te zetten.

Zelf vind ik het ronduit brutaal als mensen aan je vragen ‘waarom je nog geen kinderen hebt’ en ‘wanneer je eraan gaat beginnen’. Of helemaal erg; ‘Je bent echt egoïstisch als je geen kinderen “neemt” ‘. Alsof je verplicht wordt om kinderen te nemen.

Als ik jou was, zou ik gewoon doen waar jij je goed bij voelt, of daar nou wel of niet kinderen bij horen.

x Laila

Aline -

Wauw ja echt brutaal gewoon. Vooral dat je dan egoïstisch zou zijn. Al een paar keer gehoord, enkel omdat ik zei er nog niet aan toe te zijn. Sorry maar wie zijn die mensen nou helemaal om dat voor iemand te beslissen. I so agree with you Laila!

Laila -

Ja, inderdaad, wie zijn anderen om te beslissen dat jíj kinderen “moet” krijgen.

Ik snap sowieso nooit dat mensen zulke dingen durven te vragen. Dat ze het zichzelf afvragen, kan ik me nog voorstellen. Maar zoiets vráág je toch niet?

Iris -

Wat mooi en leuk geschreven dit. Ik ben zelf 21 en ik stel het liever ook nog wat jaartjes uit;) maar ook veel blogs die ik volg hebben ineens met zwangerschap te maken. Ik krijg het er benauwd van en ook al scheelt het soms 4 jaar, nog steeds voelt het alsof het dichtbij komt. Nee ik wacht liever nog even en als je 30 bent is het ook helemaal goed toch!

Naomi -

Hihi gekke nicht :’) k hoor je moeder t al zeggen haha 😀
Ik weet al vanaf dat ik heel klein ben dat ik moeder wilde worden en geniet onwijs veel van m’n kinderen..de eerste is natuurlijk wel onverwachts gekomen (zo gedisciplineerd als jij ben ik nl niet haha) en had achteraf liever nu ‘pas’ aan kinderen willen beginnen..zodat Dirck en ik samen nog wat meer tijd hadden gehad..
Maar nu geniet ik eigenlijk des te meer van onze tijd samen, als de kinderen ff bij opa en oma zijn of op bed liggen..
Maar je zussen waren ook in de 30 toch, dus heel raar is het niet dat je nog even wilt wachten..en als t zover is weet ik zeker dat je een ontzettende lieve en gezellige moeder zal zijn..je hebt iig een goed voorbeeld gehad van je moedertje :) XXX

Manon -

Ik las net tussen de comments de comment van Emma. Ook ik moet nog twee jaar studeren (ik wordt in November 20). Maar ik heb nu ook nog totaal geen behoefte om een kind in mijn leven te hebben want uit mijn studie trek ik genoeg voldoening (kinderopvang/bso haha). Ik kan moederen op mijn stageplek en dat is voorlopig ook meer als voldoende! Maar waar ik wel van baal is dat ik ook een darmziekte heb, ziekte van Crohn. Door mijn infuus moet ik met dokter overleggen wanneer ik zwanger wil worden. Dus als ik de wens over een paar jaar zou krijgen moet ik dus bij hem aankloppen van: “Ja goh, ik wil zwanger worden, wat doen we nu?”. Zodat alles met mijn medicatie geregeld kan worden en het geen invloed heeft op het kind. Ik vind dat echt zo ontzettend jammer, want zou heel graag ongepland of alleen gepland met mijn vriend een kind willen krijgen als je begrijpt wat ik bedoel. Maar nu moet ik het hele ziekenhuiscircus erbij halen haha! Heel leuk geschreven trouwens Martine!

Liefs Manon

Marnel -

Wat leuk om te lezen! Ik kan begrijpen dat je je er zo gedwongen door kunt voelen. Ik vind jou er ook geen type voor (voor zover ik je ken) om nu al aan kinderen te beginnen, al zie ik je wel moeder worden, alleen dan inderdaad wat later. Mooi artikel!

Jelka -

Wat leuk om dit te lezen Martine, super leuk geschreven. Ik snap heel goed dat het vervelend is vaak te horen: wanneer begin jij aan kinderen? Alsof het verplicht is om kinderen op de wereld te zetten. Ik vind het ontzettend belangrijk dat de ouders er zich zelf ook klaar voor voelen om een kind op de wereld te zetten! Ik ben ook totaal nog niet klaar voor kinderen, ik wil er wel maar eerst moet ik het gevoel hebben: nu heb ik de rust er voor. Ik snap dat sommige mensen jonge ouders willen zijn omdat ze zo veel energie hebben maar ik heb momenteel de rust nog niet in mezelf gevonden om 24/7 voor een kind te zorgen. Zo een kind op bezoek is toch nog wat anders dan dag in, dag uit eentje in huis te hebben. En voorlopig heb ik mijn handen nog vol met die pup van ons (2 jaar, en zit vol hondenpuberstreken).
Hoe zit het trouwens met Jorrik? Heeft hij (nog) geen last van een biologische klok (als zoiets al bestaat) :)

Marieke -

Gelukkig niet herkenbaar, haha, maar ik ben dan ook 20 en mijn moeder flipt hem mogelijk nog harder dan ik bij het idee dat ik zwanger zou raken nu.. Eerst mijn studie af, daarna genieten van het leven samen met mijn vriend, alleen wij tweeën en een dubbel inkomen, lijkt me heerlijk 😛 Ik heb zo’n gevoel dat ik ook pas tegen mijn 30e aan kinderen ga denken, misschien ook omdat mijn moeder mij op haar 30e kreeg, het heeft altijd als ‘de’ leeftijd gevoeld voor mij. Ik heb trouwens absoluut niet wat jij hebt, als ik lach naar kinderen, trekken ze een pruillip en zetten ze me toch een keel op.. Baby’s vind ik wel heel lief, en die liefde is vaak ook wel wederzijds :) Daar krijg ik toch wel klepperende eierstokken van soms, maar als ik dan inderdaad aan alle ‘maar’ s en verantwoordelijkheden denk.. No thank you!

Minke Maria -

Ik voel dat dit een einde met ‘een twist’ gaat krijgen.

Dat je helemaal geen kinderen krijgt, maar wel op gaat passen. Of dat je op je 40 uiteindelijk besluit te adopteren. Of iets wat nu niet eens in me op komt, maar in ieder geval niet zo simpel is als ‘ja of nee’! (Want gewoon en simpel past ook niet bij je geloof ik, haha.)

Sanneke -

Het idee benauwt me absoluut niet. Mijn beste vriendin heeft vorig jaar mei een zoontje gekregen en die heb ik vanaf dag 1 mee mogen maken. Ik ben zó gek op hem en ik pas ook wekelijks op. Dus ik heb mag ook dingen doen als luiers verschonen, hem rustig proberen te krijgen als hij ontroostbaar is, etc. Toen ik puber was schreeuwde ik dat ik absoluut nooit kinderen wilde en daarna begon ik te twijfelen, omdat ik eigenlijk geen idee had hoe het kon zijn. Nu ik dat wel weet, weet ik ook zeker dat ik wel moeder wil worden. Maar ik heb nooit jong kinderen gewild, ik heb altijd gezegd hier pas na mijn 30ste mee te willen beginnen. Ik heb vaak het idee dat het bij mensen alleen maar draait om huisje, boompje, beestje en dat benauwd me wel want ik ben wel echt zoveel meer dan alleen een moeke, haha. Maar nu ben ik 25 en single en zegt iedereen dat ik moet opschieten, dat t echt tijd wordt en moet oppassen dat ik niet alleen over blijf. Op mijn verjaardag heb ik heel de dag mensen alleen maar horen zeggen ‘het komt wel goed met je, hoor!’. En dat is ook heel naar want nu heb ik ook nog de angst om nooit moeder te kunnen worden en misschien wel alleen over te blijven, ieh! Maar ik vind het wel raar dat kinderen krijgen een soort van moet. Terwijl ik het heel normaal vind dat er mensen zijn die er bewust voor kiezen om geen kinderen te krijgen.

melissa093 -

Ik hoop dat jou familie en vrienden jullie blogpost ook lezen 😉 dan ben je nu gelijk van dat gemekker af hihi. Ik begrijp jou wel, een kind is niet zomaar wat. Dat is een keuze voor de rest van je leven en waarom zou je er aan beginnen als je nu een heel fijn leven hebt waar je tevreden over bent? Ik ben 21 en kom uit een gemeenschap waar iedereen ergens tussen de 18 en de 23 trouwt en ook direct kinderen krijgt. Daar waar ik vandaan kom is de pil en andere anticonceptie streng verboden. Net als seks voor het huwelijk. Dus dan kun je al op een paar vingers uitrekenen hoe dat gaat. Hup, eerste maand huwelijk, zwanger. Ben je nog niet eens gewend aan het samen wonen, heb je gelijk die gierende hormonen en 9 maanden later samen een kindje, als alles goed gaat. Bij 2 van mijn 4 getrouwde nichtjes én mijn schoonzus was het in de huwelijksnacht direct raak. Nu denk je misschien, waarom denk jij er dan allemaal zo anders over? Geen idee.. Ik woon nu ruim 3jaar samen met mijn vriend en ben ook nog helemaal niet aan kinderen toe, omdat ik gewoon nog aan mezelf wil werken en ik iets heb van: tijd zat. Ik wil wel graag moeder worden in de toekomst maar bij ons gaat dat niet zo makkelijk omdat mijn vriend onlangs is geopereerd waardoor hij helaas geen kinderen meer kan krijgen op de biologische manier. Tegen de tijd dat we er aan toe zijn gaat dat allemaal via het ziekenhuis. Niet zo leuk en romantisch allemaal maar ik ben allang blij dat we nog mogelijkheden hebben. Wat ik er alleen wel moeilijk aan vind is dat ik dit allemaal niet met mijn familie kan delen. Dit is niet hoe God het heeft bedoeld, blablabla. Lastig verhaal. Weetje, jouw tijd komt nog wel, en als die niet komt, omdat jij dat besluit, dan is het toch helemaal prima. Laten we dankbaar zijn dat we een keuze hebben :) Mijn complimenten voor jullie openheid. Je moet het toch maar durven om zulke gevoelige onderwerpen te bespreken op je blog waar iedereen (en nu bedoel ik vooral je goede bekenden en familie) het kan lezen. Jullie zijn toppers! Xx

Linda -

Ik herken je gevoel heel erg. Ik ben ook 25 en menigeen in de omgeving om mij heen heeft kinderen, is zwanger of is ermee ‘bezig’. Ook veel meiden die jonger zijn dan ik die al kinderen hebben. Leuk voor hen, maar nog niet voor mij! Ik wil nog, zo te zeggen, dronken met m’n kop in de wc kunnen hangen omdat ik een weekend even helemaal los ben gegaan, haha!
Laatst zei iemand van 19 (die nu net bevallen is) tegen mij: “Maar je moet toch wel voor je 30e kinderen nemen hoor!”. Ik heb toen geantwoord: “1. kinderen krijg je, dat komt vanzelf of niet, en 2. ik MOET niks. Ik bepaal zelf als ik er aan toe ben of niet (en m’n vriend natuurlijk ook)”. Wat ik zou doen als ik ongepland zwanger zou zijn weet ik niet, misschien dat het gevoel dan je inderdaad raakt. We zien wel wat de tijd ons brengt, of juist niet :)

Minka -

Om mij heen worden al mijn vriendinnen zwanger en dit vind ik erg leuk voor hen maar ik moet er NIET aan denken om op dit moment kinderen te krijgen. Ik ben ‘al’ 32 en volgens velen ‘moet’ ik toch haast maken. ‘Anders krijg je spijt’ …… ook een leuke: ‘Heel egoïstisch van je om geen kinderen te ‘nemen’. Heel eerlijk? Ik heb nog nooit een baby echt schattig gevonden. Wel gedaan alsof (en dat kan ik erg goed) maar een puppy/hond/kitten/poes etc.. kan ik oprecht heel erg schattig vinden. Ik zeg niet dat ik nooit een kinderwens ga krijgen maar ik acht de kans zeer klein. Hoewel ik in een hele stabiele en bovendien gelijkwaardige relatie (al enkele jaren ook) verkeer weet ik niet zeker of de wens wel komt. Mijn partner staat wel open voor kinderen maar heeft geen haast en respecteert ook mijn wens als het er nooit van komt. Wat ik oprecht wel jammer vindt is dat het contact met mijn vriendinnen wel anders wordt. Wat ook hartstikke logisch is want ze zijn in een andere fase van hun leven maar ik mis soms echt meer gelijkgestemde vriendinnen. Het is zoals het is en ik respecteer ieders keuze, zou prettig zijn als dit andersom ook wat meer gebeurd. 😉

Minka -

Oh en nog iets, ik heb echt een gruwelijke bloedhekel aan de uitdrukking: ‘rammelende eierstokken’ …..AAAAAAAH!

Minke -

Ik heb nooit gesnapt waarom men het egoistisch vindt als je geen kinderen wil. Hoewel ik er totaal geen oordeel over heb en vind dat ieder zijn eigen keuzes moet maken, vind ik het eerder egoistisch om wel kinderen te willen. Want het is toch een wens van jezelf. Je ‘wilt’ toch geen kind om het kind zelf, lijkt mij. Het is niet alsof je een zielig dier uit het asiel redt ofzo…..

Lisanneleeft -

Dat vraag ik me af, in welk opzicht zou het egoistisch zijn?! Je doet er toch niemand kwaad mee als je geen kinderen wilt? :-)

Chiara -

Heel herkenbaar. Al je gedachten zitten ook in mijn hoofd. Alleen heb ik zelf nooit veel met kinderen gehad, op mijn nichtje na. Maar het idee dat ik misschien later ooit kinderen wil hebben, maar nu nog niet dat heb ik ook.
Alleen word ik over een paar dagen 30 en dan vraag ik me toch af wanneer dat gevoel van “nu” gaat komen. Vooral omdat familie nu ook gaat vragen naar kinderen omdat we dit jaar getrouwd zijn. Ik voel het nu gewoon niet en het lijkt me eng om het nooit te gaan voelen, maar anderzijds lijkt het me nu ook eng om het wel te voelen… Pffff! Misschien dat een kinderwens vanzelf komt als je alles voor elkaar hebt, maar met deze onzekere tijden qua werk zit dat er voorlopig ook niet in…

Mjay -

Heel herkenbaar maar ik ben precies toch nog een gevalletje erger 😀 Jij staat er nog voor open om OOIT kinderen te krijgen.. Ik sluit het precies meer en meer uit. Ben 1 jaartje jonger dan jou en woon intussen bijna 2 jaar samen met mijn vriend. Van zodra we beginnen over de aankoop van een huis volgt automatisch ‘Oh dan kan je aan kindjes beginnen!’ Ehm.. Nee? Ik wil graag een hond en liefst ook nog een konijn, daarom wil ik een huis. Klinkt nu mss dom maar zo is het wel :-) Ik had vroeger al de wens van een ‘boerderij’ en ik heb het gevoel dat die echte grote kinderwens dus echt ontbreekt. Ben heel blij dat mijn vriend hetzelfde ervaart hoewel het soms, als vrouw zijnde, lijkt dat ik van een andere planeet kom want ‘Hoezo wil ik geen kinderen?!’. Ik zit er ook echt mee omdat mijn familie meer en meer op kinderen beginnen te hameren en ik voel me dan zo onbegrepen… Kan er gelukkig wel met mijn mama over praten (die 35 was toen ze mij kreeg) en ze snapt het wel hoewel ze volgens mij diep vanbinnen hoopt dat ik ooit nog tot inkering kom :-) Bedankt dus voor dit artikeltje waar ik even mee heb kunnen lachen én mijn hart heb kunnen luchten, haha!

Mo -

Herkenbaar!

Emma -

Wat mooi en leuk geschreven, Martine! Leuk ook om alle reacties te lezen.
Zelf wil ik heel graag kinderen, mijn vriend gelukkig ook. Ik moet alleen wel nog 2 jaar studeren en op het moment mag ik niet eens zwanger worden omdat ik een actieve darmontsteking heb. Ik woon nu een half jaar samen en bijna iedereen die langskomt maakt een opmerking over de 2e slaapkamer “oh dus dit is de babykamer?”. Ik kan er meestal wel om lachen, maar tegelijkertijd liggen die vragen best gevoelig! Het is zo dubbel, we willen graag kinderen maar het mag en kan momenteel nog niet. We moeten dus extra opletten dat het niet per ongeluk gebeurt, plus dat mijn buik door mijn darm vaak enorm opzwelt en onbekenden oprecht denken dat ik zwanger ben. Dan denk ik dus ‘was het maar zo’, liever een kind dan een darmziekte.

Veel mensen denken er inderdaad niet bij na en gaan er gewoon van uit dat iedereen kinderen wil en zo ja, dat dat allemaal vanzelf gaat. Ook in de andere reacties lees ik dat het bij veel meer mensen gevoelig ligt of gewoon niet eens aan de orde. Gek eigenlijk dat dan alsnog velen die opmerkingen naar het hoofd geslingerd krijgen! Alsof je je gelijk moet gaan zitten verantwoorden.

Michelle Kaiser -

Nou Martine, Ik begrijp je wel. Het lijkt net of iedereen zwanger is.
Een tijdje geleden had ik het op Social Media en nu is al een paar maanden mijn buurmeid telkens bezig “ja ik voel mij niet lekker en moe en harde buik dit en zus en zo blablablabla” en die is in een paar maanden tijd al denk ik 2x bij de dokter geweest en in een half jaar tijd wel 8 tests thuis gedaan. Maar ik begrijp wel wat jij zegt. Ik ben zelf 24 en vrijgezel, je zou denken dat je dan ook onderhand wel zoiets hebt van “Het mag nu wel zo zijn”, maar nee ik heb dat ook niet. Gewoon onzekerheid en dergelijke ook. Ik vind het echt niet raar dat je er nog niet aan toe bent dus.
En laten we eerlijk zijn tegen elkaar… Zo normaal is het helemaal niet meer. De tijden zijn veranderd en ik weet zelf dat ik al vaker heb gehoord dat mensen soms er helemaal niet voor kiezen en helemaal niet zwanger willen zijn, geen kindje. Echt waar, je bent niet gek of raar. Het is heel normaal.
En bekijk het eens zo:
Wie is jouw nichtje, oma, tante, buurvrouw, kapster of wie dan ook om te zeggen “Joh tien, wordt het niet eens tijd voor een baby”? Toch een beetje gek dat het een vereiste bijna is om voor een bepaalde leeftijd een perfect leventje te hebben met een perfecte baan, een man (dat je dus ook getrouwd bent) en een kindje krijgt, de goede auto en het perfecte huis al hebt. Like: Come on, go back to the reality.
Iedereen moet zijn of haar leven indelen zoals hij/zij dat zelf wilt en is het jouw keus om nog te wachten met het plannen van een kindje krijgen. Voor zover je het kan plannen.
Ik begrijp je wel ja. Ik zou ook gewoon bang zijn voor dingen, wat je zegt. Ja, nee, we wachten gewoon lekker tot we eraan toe zijn.
En dit kan eigenlijk niet he: ‘Als je zwanger wilt worden, kun je toch het beste eerst wat afvallen. Zeker als je wat kleiner bent!’
Als je daar nu al rekening mee moet gaan houden kan je beter maar blijven detoxen hahahaha.

Martine… jouw tijd komt ook wel, op de manier waarop jij je leven wilt leven samen met Jorrik en Noah. Veel geluk samen, zonder baby!

Nynke -

Haha, ik heb ongeveer hetzelfde! Ik wil wel kinderen, maar nu nog niet. Maar de laatste tijd wordt mij ook steeds gevraagd of en wanneer ik kinderen wil. Het toppunt was wel een Sinterklaassurprise van twee jaar geleden (toen was ik 22) die mijn vriend zijn opa voor me had gemaakt; een ooievaarsnest van ongeveer een meter hoog en een halve meter breed met een ei erin…

Willemijn -

Whaahahaha wat een gemene, maar hilairsche suprise!

jamilee -

aahhh zo herkenbaar!! ik wil nog zoveel doen en kopen xd en ik vind me zelf nog wel erg jong hoor word nu pas 20! bij mij in de fam is iedereen jong moeder geworden of vader maar nee dat is niks voor mij hahaha xd ik wil op me 26e 27e me 1e kind dus nog ff genieten;D

xHMx -

Dames, even niet over dit artikel (goed geschreven trouwens!) Maar ik wil jullie echt complimenteren over deze blog. Wat een verrijking zeg in ‘blogland’! Zo leuk dat jullie dit doen naast een beautyblog. Ik volg een hoop beautyblogs, maar vond het jammer dat er geen soort van ‘girlscene’ was voor volwassene. Ik ben nu 22 en ben wel klaar met girlscene, is meer voor de jongere meiden. Ik zeg niet voor niets was, want heb nu 2wmn. Chapeau!

Willemijn -

Aaah dankjewel! 😀

wanda -

Zo herkenbaar! Ik ben 30 en wil nooit geen kinderen. Heel veel mensen vinden dat maar erg vreemd.

ingrid -

Herkenbaar stukje Martine, mooi dat je daar zo eerlijk over bent. Ik ben zelf ook 25, maar in mijn vriendenkring is er niemand die al kinderwens heeft. De meeste van mijn vriendinnen hebben ook nog geen vaste relatie, vaste baan etcetera. Ik zelf ben er ook nog helemaal niet aan toe. Mijn moeder kreeg ook al haar kinderen (3) na haar 30ste. Persoonlijk vind ik het volstrekt normaal om dan aan kinderen te beginnen. Vroeger werden mensen minder oud, dus moesten ze wel eerder. Ook hadden vrouwen toen veel minder opties, aangezien ze vaak niet werkten. Nu is dat anders en daardoor veranderen ook gewoontes met betrekking tot het krijgen van kinderen. Jij heb echt nog wel de tijd om erover na te denken en de ruimte om je kinderwens wat uit te stellen! En als je uiteindelijk geen kinderen wil is dat toch ook prima, zo te horen zijn er genoeg kinderen in je omgeving om tijd mee door te brengen 😉

Ivy -

28 (deze week word ik 29) en voor het eerst zwanger (zeer gewenst), maar ik had daar op mijn 25e echt totaaaaaal geen behoefte aan! Ik wilde mijn studie af hebben en carriére op de rit en daarna eens verder kijken. Er is ook geen haast bij. Wat ze ook mogen zeggen, je hebt nog alle tijd!

Esther -

Vooral niks van opmerkingen van anderen aantrekken, kinderen krijgen is toch iets wat je echt zelf mag bepalen! Leuk geschreven (:

Deborahschrijft -

Fijn om eindelijk eens te zien dat iemand hetzelfde standpunt heeft als ik!
Ik ben nu ook 25 en het kriebelt bij mij ook helemaal niet om kinderen te krijgen. Ik was ook al jong tante, ik was 10 jaar, en heb tot nu toe dus altijd jonge kinderen om me heen gehad. Heel leuk, maar zodra ze gaan zeuren en janken dan mogen ze weer snel terug naar de ouders hahaha.
Ik heb altijd zo’n gevoel gehad dat ik geen goede moeder zal zijn… Geen idee waarom ik dat denk, maar ik heb geen geduld en met kinderen moet je dat toch echt wel hebben.
Ik heb geen vriend, dus nu is het zeker nog heel makkelijk praten. Misschien als ik een relatie krijg met iemand die wel heel graag kinderen wilt dat ik wel van gedachten verander, maar voorlopig nog geen kiddies voor mij.

Rachelle -

Mijn vriend is ook al 30+ (ben zelf 24) en sinds een paar maanden zijn we gaan samenwonen en ben ik afgestudeerd. We hebben 1 kamer over in ons appartement en tijdens de housewarmings hoor ik ook niets anders dan “en wordt dit de kinderkamer dan?”. Ik moet er echt niet aan denken! Brr mijn grootste angst zou zijn als ik nu zwanger was. Ik kan mij ook niet voorstellen dat ik er over 5 jaar anders over denk. De vrienden van mijn vriend vragen ook elke keer aan mij van wanneer beginnen jullie er aan (ze hebben allemaal zelf kinderen) en dat mijn vriend straks te oud is om papa te worden. Echt waar bemoeien ze zich mee. Elke keer leg ik uit dat ik daar echt geen behoefte aan heb en dat ik geen kinderwens heb. Zo vervelend om je elke keer te moeten verantwoorden. Ik ben heel blij dat mijn vriend er hetzelfde over denkt als mij!

Barbara -

O, wat herkenbaar! Ik ben 24 en krijg regelmatig de vraag “of het niet eens tijd wordt…” Nee, laat me met rust! Ik moet er voorlopig niet aan denken. Eigenlijk vind ik het ook best een brutale vraag, zeker als het gepaard gaat met een opmerking dat mijn lichaam vanaf nu alleen maar slechter een zwangerschap aankan.

Martine -

Echt, 24 jaar! Waar praten mensen over denk ik dan! Dat is piepjong, pfff… Het lijkt wel alsof we tegenwoordig allemaal al oud zijn zodra je de twintig bent gepasseerd. 😛

Laura -

Leuk om alle reacties hierop te lezen. Ik ben zelf 20, en ik zou zo een lief kindje willen van mij en mijn vriend. Ik wil alleen wel mijn studie nog afmaken en wat meer van de wereld zien. Uitstellen kan geen kwaad vind ik. Maar mocht het alsnog op dit moment gebeuren, dan zou ik er totaal geen problemen mee hebben (alleen een beetje angstig zijn hoe ik het met mijn studie zou moeten doen). En wil je geen kinderen? Dan neem je ze toch lekker niet! Je moet altijd luisteren naar je hart.

Francisca -

Wat een leuk artikel, ik heb er hardop om gelachen! Hoewel ik zelf al zeker weet dat ik kinderen wil herken ik jouw situatie wel heel goed! Vrouwen hebben vaak zo’n vervelende manier van oordelen over elkaar, zeker wanneer het over kinderen gaat, vreselijk. Waar ik zelf heel slecht tegen kan zijn ook de vrouwen die over helemaal niets anders meer kunnen praten dan kinderen krijgen, kinderen hebben en denken dat ze een godswonder zijn omdat ze bevallen zijn en alle balletjes in de lucht houden. Vaak zie je dan dat ze hun huwelijk compleet verwaarlozen en hun man gedegradeerd is tot een werknemer die ‘ook wel eens een luier mag verschonen’. Bah. Ik geniet er dan extra van om met mijn vriend te besluiten dat we het zelf echt heel anders willen gaan doen :)

Mirne -

Van mij weet iedereen wel dat ik geen kinderen wil. Maar ik heb dan ook nooit iets met kinderen gehad. Ik wilde ze nooit vastpakken, niet op schoot, vond ze druk en stinken.

Maar mijn schoonzus heeft een geweldige dochter van 2 en daar heb ik toch wel een zwak voor. Dus misschien oooooooooit.

ITGIRLKYM -

Heb ik dus ook, ik wist echt al vrij jong dat ik geen kinderen wilde. En heel mijn leven moet ik al aanhoren: aha maar dat komt wel, je bent nog zo jong. Ondertussen ben ik bijna dertig en voel ik het nog steeds niet. Ik wil geen verantwoordelijkheid dragen voor kinderen, ik ken mezelf: ik ben heel ongeduldig en leef graag op mijn eigen tempo. Ik ga ook graag en veel op reis en ik voel me geweldig bij dit leven. Ik kan me alleen inbeelden dat kinderen dat leven toch wat gaan beperken en daar heb ik geen zin in. Klinkt egoïstisch en dat is het ook misschien wel, maar hé … kinderen zijn geen must en dat moeten mensen ook maar eens begrijpen. Als ik zeg dat ik geen kinderen wil, lijk ik wel een freak. Wat?! Geen kinderen. Neen dus. En ook die opmerkingen van: ja haha dat komt nog wel als je eierstokken rammelen. Neen, echt niet. Ben er ook altijd heel eerlijk over geweest naar mijn vriend en hij voelt zich gelukkig ook goed bij geen kinderen. Waar ik trouwens ook blij om ben: onze ouders willen niet persé kleinkinderen. Oef!

Dus lieve Martine, volg gewoon je gevoel en doe waar jij lekker zin in hebt samen met je vriend! Maar ik ken het gevoel dat iedereen er altijd achter zit te vissen… en geloof me, zelfs tot aan je dertigste doen ze het nog steeds.

Amelie -

Leuk artikel, ik snap wel dat je er de kriebels van krijgt!!

Sas -

Een heel herkenbare gedachte. Ik werk ook met kinderen en wordt raar aangekeken nu ik op mijn 26ste nog steeds geen kinderwens heb. Toch ben ik er het afgelopen jaar anders over na gaan denken terwijl ik al sinds kleins af aan roep dat ik geen kids wil. Nu denk ik meer van misschien meer iets voor in de toekomst. Maar nu? NEE. En is erg vervelend telkens te moeten uitleggen waarom niet blabla. Of je van een andere planeet komt omdat je geen kinderen wil op dit moment…

marloes -

Alsof ik dit artikel heb geschreven! Wat een verademing zeg, om dit te lezen. Af en toe heb ik zo’n alleen op de wereld gevoel, met deze gedachtes. Alsof ik de enige ben met deze gedachtes en mening. Fijn artikel!

Martine -

Oh nee hoor, je bent absoluut niet de enige! Maar ik denk dat veel vrouwen er niet voor uit durven komen, omdat het toch ‘normaal’ is om kinderen te willen. Veel anderen hebben snel een oordeel over je als je geen kinderen wilt, maarreh…daar heb ik sch*t aan 😉

Manon -

HAHA wat een lekker blogje! “die lui om me heen die maar met dikke buiken rondlopen” Ik voel me aangesproken 😛 haha nee zonder gekkigheid… Als je er zelf niet aan toe bent dan kan ik me voorstellen dat het HEEL irritant is. Ineens lijkt het ook alsof er een babyboom ofzo aan de gang is, maar toen ik 16 was was mijn omgeving ook rond de 16 en dan zijn kinderen nog een ver-van-mijn-bed-show. Maar nu kom je gewoon in zo’n leeftijdscategorie dat toch veel mensen in je omgeving kinderen krijgen… En ik kan je uit ervaring vertellen: als je beste vriendin een kindje heeft, dan voelt dat ook een beetje als jouw kind! Ik ben DOL op het zoontje van mijn beste vriendin en dat heeft het balletje wel doen rollen dat ik nu ook met een dikke pens op de bank lig haha.

Martine -

Haha, ik bedoel het niet gemeen natuurlijk! Maar je bent wel heel mooi zwanger als ik het zo zie, succes met de laatste loodjes! Wie weet als ik ooit het kind van Willemijn vast heb dat ik ook graag wil maar voor nu…NEE 😀

Mariska -

Heel herkenbaar artikel. Ik had laatst ook gecomment op willemijns artikel. Ik heb nooit een kinderwens gehad en mijn partner en ik willen bewust geen kinderen. Ik ben 31 en super blij met hoe het nu is. Maar dan de bakken shit die ik over me heen heb gekregen omdat ik geen kinderen wil. Ik heb hierdoor zelfs gebroken met ‘vriendinnen’. Ik vind dat iedereen het zelf moet weten en eens op moet houden met ongegeneerd de vraag droppen. Je weet nooit wat iemands verhaal is. Misschien wil iemand ze wel heel graag, maar is ze onvruchtbaar of drager van een bepaald gen. Hoe pijnlijk om haar daar steeds mee te confronteren! Ik vind dat men gewoon hun mond moet houden. Als jij het eraan toe hebt, dan ga je ervoor. En zo niet, dan niet en ben je ook ok! Ik wil ze niet en wil al helemaal mijn kind niet opzadelen met mijn autistische stoornis. Dit is erfelijk. En ik ben ok zoals ik ben.

Martine -

Hi Mariska, zo wat heftig zeg dat je er zelfs vriendschappen voor op moest geven. Dat vind ik echt belachelijk en gaat veel te ver. Het lijkt er soms inderdaad op dat iedereen maar aan de kinderen moet anders ben je gek ofzo. Ik vind het helemaal niet raar en juist ook wel een beetje van deze tijd als je juist geen kinderen neemt.
Mijn oom/tante hebben ook nooit kinderen gekregen, omdat ze dit ook niet wilden en ze zijn overal op de wereld geweest. Mijn tante is een fantastisch zorgzaam mens en heel gastvrij, houdt veel van dieren en kinderen maar wilde dus zelf ook geen kinderen. Ze hebben nooit spijt gehad van hun keuze.
Jammer dat anderen dan vaak hierover oordelen. Ik vind dat je voor ieders keuze respect moet hebben: sommigen willen geen kinderen en anderen willen juist een groot gezin. Je bent niet meer/minder met of zonder kinderen denk ik dan.

Mariska -

Dat was een hele moeilijke beslissing waar ik zeker twee jaar over nagedacht heb. Maar ik kon echt niet meer tegen de verwijten en opmerkingen en mezelf steeds moeten verdedigen. Echte vriendinnen nemen je zoals je bent. Achteraf ben ik opgelucht dat ik de vriendschappen met dat groepje verbroken heb, maar jammer is het wel. Mooi verhaal van je oom en tante. Inderdaad iedereen moet het zelf weten. En ook fijn om in de comments te lezen dat ik niet de enige ben. X

Susie -

Ojaa vreselijk. Ook als je de kinderwens hebt, maar het niet lukt, zijn dit ook héle vervelende opmerkingen.

Ik krijg soms het idee dat mensen om je heen er meer haast bij hebben dat je zwanger bent dan jou zelf.

Meid lekker genieten van je vrije onbezorgde leventje, je bent nog hartstikke jong. Het is zo belangrijk om eerst lekker zelf en samen te genieten van alles!

En voor alle vervelende mensen met die irritante opmerkingen en vragen; hou ze voor je! Iemand geeft zelf aan, als het ter sprake komt, of ze er wel of niet aan toe is.

Dionne -

Hilarisch artikel. Ik ben wel iets jonger (23), maar moet er ook écht nog niet aan denken.. :O

Vanessa -

Hahahaa, wat een goed stuk! Leuk geschreven Martine en inderdaad herkenbaar. Ik heb nooit wat met kinderen gehad, vond ze altijd maar lastig en irritant. Een kinderwens, nope not for me! Op de vraag “wat wil je later worden als je groot bent?” reageerden vriendinnetjes steevast met het antwoord: “Mama” en ik met “advocaat”. Ik dacht altijd dat ik het niet zou kunnen, een leven met kinderen, dus dan gewoon maar niet. Op mijn 25e leerde ik mijn man kennen, die een tweeling had van anderhalf. Hij had co-ouderschap waardoor de kinderen een week bij hun moeder en een week bij ons woonden en ja: dan moet je wel, haha. Van wild stappen naar parttime moederen was een behoorlijke stap en in het begin loodzwaar. Wat was ik blij als ze weer een weekje weggingen en ik kon bijkomen. Op een gegeven moment trok dat bij, en draaide het zelfs zo dat ik de kinderen mis als ze er niet zijn. En toen kwam het moment waarop mijn man aangaf er nog wel eentje van ons samen te willen…vanaf dat moment voelde ik een klein kriebeltje. En langzaamaan werd dat groter en groter en zag ik steeds meer zwangere vrouwen, kleine kindjes, babies. Ja, het was er: ik had een kinderwens. Ik ben van mijn zoontje bevallen toe ik 30 was. Een prima moment, ik had de wen periode echt nodig, we hebben alles op orde om onze kinderen een goede toekomst te bieden. En ik kan me geen leven zonder hen voorstellen. Maar ik betwijfel of ik nu moeder zou zijn als ik een man had ontmoet zonder kinderen.

Natasja -

:) Ik herken niet direct je verhaal maar kan me wel voorstellen dat je er gek van wordt als mensen steeds dit soort vragen stellen.

Zelf wist ik altijd wel dat ik ooit kinderen wilde, maar alleen niet wanneer. 8 jaar geleden kwam ik er achter dat ik (ongepland) zwanger was en schrok ik me rot. Ik ben veel te jong! (Was 26 toen) Met deze partner? Kan ik dit? Etc etc
Mensen verwachtten het ook totaal niet en ik heb vooraf ook nooit vragen of opmerkingen gehad over of ik niet eens aan kinderen moest beginnen etc. Misschien vonden ze mij er, in tegenstelling tot jou, het type niet voor?
Met m’n dochter is alles goedgekomen gelukkig :) Pas toen ik een nieuwe vriend kreeg begonnen bij mij de irritante vragen en opmerkingen. ‘Wat leuk! Nu kun je weer een kindje nemen! Wil je dat niet? Aaaahhhh joh, onzin! Voor je het weet gaan je eierstokken wel weer rammelen! Haaaaartstikke leuk!’ Ik werd daar ook zo zat van!
Inmiddels ben ik er een stuk rustiger onder en houd ik maar in m’n achterhoofd dat mensen het goed bedoelen.

Naja, gewoon lekker je eigen ding blijven doen en probeer je niet teveel aan te trekken van al het babygedoe :) Succes!

nenacecilia -

Mijn beste vriendin is nu zwanger voor de tweede keer (ze is nu 32 en ik ben 24), en elke keer als ik met haar eerste kindje Jules rondloop krijg ik commentaar van echt IEDEREEN! “Dat staat u wel goed hé”, “En wanneer begin jij eraan?”, etc… Ik ben 24 en gewoon omdat ik al 3 jaar getrouwd ben denken veel mensen dat het dan wel tijd is om eraan te beginnen. Frustrerend!

Mascha -

Goed artikel. Volgens mij ligt het een beetje in het verwachtingspatroon. Je gaat samenwonen/trouwen en daarna komen er kinderen. Ik heb een beetje hetzelfde als jou Martine, de lusten maar niet de lasten. Kinderen zijn leuk, maar ook fijn als ze weer naar hun ouders gaan. Mijn moeder zegt dat die gevoelens vanzelf komen, maar ik betwijfel of het bij mij gaat gebeuren.

Natascha -

Leuk en interessant artikel! Ik ben nu 23 en roep eigenlijk al jaren dat ik jong moeder wil worden. Maar nu we eenmaal getrouwd zijn (9 maanden) kriebelt het toch nog niet zo enorm hard.. We genieten volop van onze tijd samen en zijn dol op de kinderen van een ander, maar hebben wel echt nog zoiets van: ‘We wachten nog een poosje en genieten van onze vrije tijd en de momenten waarop we samen zijn’.
We zijn dol op kinderen en hopelijk mogen er ooit gezonde kindjes komen van ons samen, want dat lijkt ons fantastisch, maar waarschijnlijk wel pas over een jaar of 2 :)

Leonella -

Ik ben nu 29 en ik herken dit helemaal niet. Ik wil dolgraag kinderen, maar eerst wil ik mijn studie af. Mijn omgeving begrijpt dit heel goed. Ook toen ik ging samenwonen met mijn vriend kreeg ik dat soort opmerkingen niet, en ik was toch al 26. Ik ben oudste kind van mijn ouders en zelfs oudste kleinkind aan de ene kant, maar nooit heb ik gehoord “wanneer begin jij eens aan kinderen?” Hetzelfde geldt voor mijn zusje, ook al is zij nu getrouwd. Integendeel, iedereen vindt dat ze beter kan wachten (haar situatie is nu niet zo gunstig). Dat wordt af en toe voorzichtig gezegd, maar niet expliciet en ook niet vaak want het is hun eigen beslissing, net zoals het onze beslissing is om eerst mijn studie af te maken voor we aan trouwen en kinderen gaan denken.

Nu ik er over nadenk, ik heb ook nauwelijks dat gelul gehoord van ‘is het geen tijd voor een vriendje?’ toen ik 16 was. Tenminste, niet uit mijn naaste omgeving, wel van n paar ongevoelige proleten waar ik verder toch geen band mee had. Ik denk dat ik gewoon erg veel geluk heb, hahaha!

Leonie -

Bedankt voor dit artikel! Ik heb vooral mijn schoonfamilie achter me aan zitten als het gaat om kinderen. Ik ben 26 en studeer nog, maar mijn vriend is 31 en werkt al eeuwen. Zijn zus heeft al twee jongens en het zijn schatten, maar telkens als ik met mijn neefjes ben krijg ik wel een opmerking. “Staat je goed, zo’n kinderwagen”, “wanneer beginnen jullie aan kinderen?”, en als je dan uitlegd dat je eerst wilt afstuderen en een paar jaar wilt werken krijg je de opmerking “maar je vriend is er wel al aan toe”. Ja, dus? Daarnaast ben ik ook nog egoïstisch, ik wil nog te veel met mijn eigen leven, dingen die een stuk moeilijker worden als je kinderen hebt.

Ik denk dat ik ooit wel kinderen wil, maar op het moment nog niet. Zoals jij ook zegt: ik ben zelf nog een kind. Er komt vast een moment dat die eierstokken beginnen te rammelen, maar voorlopig nog niet. :)

Martine -

ooh jaa ‘staat je goed zo’n kinderwagen’ hahah! bah bah 😀

Miranda -

weet je waar ik me over blijf verbazen? De brutaliteit van mensen om zulke vragen te stellen. Ik vind het vraagstuk ‘kinderen’ iets privé’s, dat is iets tussen jou en je partner en dat mag je helemaal zelf weten. Waarom willen mensen zich daar toch altijd mee bemoeien. Die vragen kunnen ook zo pijnlijk zijn… Je weet nooit wat iemand z’n situatie of wens is voor je zo’n vraag stelt… Ik zou zo graag eens willen dat mensen zich gewoon eens met hun eigen zaken bemoeien;)

Je verhaal is heel herkenbaar voor mij voor een paar jaar geleden (ik ben nu 30). Mijn man en ik hadden beide geen sterke kinderwens en twijfelden heel erg. We dachten er wel soms over na maar kwamen er gewoon niet uit. Het laatste waar je dan op zit te wachten zijn die bemoeiallerige vragen steeds:) dus ik leef met je mee!:)

Betty -

Haha wat herkenbaar! Ik werd ook zó gek van al die vragen en opmerkingen! Vanaf mijn 24ste moest ik vrijwel wekelijks wel een keer uitleggen waarom ik nog niet zwanger was. Zooo irritant!
Inmiddels ben ik 28 en 3 weken moeder. Ik ben blij dat ik nog wat jaar heb gewacht en ik ben ook heel erg blij met mijn kleine mannetje. Kinderen van anderen zijn leuk, maar nog niet half zo leuk als je eigen kind! Er komt vanzelf wel een moment dat het gevoel van “ik wil zwanger worden!” sterker wordt. En zo niet, dan lekker niet 😉

Pien -

Heel erg herkenbaar! Zo lang je dat gevoel hebt zal je er niet aan toe zijn. Ik word er zo moe van om het altijd te verantwoorden. Zwangere mensen hoeven toch ook niet uit te leggen waarom ze het wel willen?
Trouwens je zegt dat mensen zeggen dat je AL 24 bent. Zeg dan alsjeblieft terug dat je PAS 24 bent. Volgens mij ligt de leeftijd tegenwoordig gemiddeld rond de 30.
Fijn dat je dit artikel geschreven hebt!

Manon -

Hahah herkenbaar ik heb dit ook altijd geroepen maar ik ben dan ook niet goed met kinderen ofzo ik heb er gewoon geen ervaring mee waardoor ik ook niet zo goed weet wat ik er leuk aan moet vinden, binnenkort komt er een kleintje in de familie en dat vind ik wel fijn want ik ben benieuwd wat ik er van vind en hoe ik er mee om ga ik weet ook niet of ik het nu leuk moet vinden of niet, dus ik ben benieuwd of ik straks ook opeens een kinderdroom heb :)

marjolein -

Ik wil ze wel heel graag maar herken dit ook wel. Althans die vragen.. ik vind dat wij er financieel gezien nog niet aan toe zijn dus wachten we nog maar even.. en ook dan weten ze je dood te bombarderen met zulke vragen. Ik word er gek van! Ook ik twijfel wel eens of ik het wel kan enz. Vooral omdat het dan inderdaad 24/7 is. Maar ik denk dat dat iets is waar je je totaal geen zorgen om hoeft te maken.. groei je wel in denk ik.. maarehh dat jij ze niet of nog niet wilt is toch lekker jouw keuze;) mijn oom en tante hebben ook geen kinderen en zij leven ook een heerlijk leven met kids van broers en zussen op afroep, wel de lusten niet de lasten :)

Miranda -

Hier precies hetzelfde. Ik wil geen kinderen. Niet omdat ik een hekel aan kinderen heb, ik kan mijn neefjes wel helemaal plat knuffelen, maar van mezelf, nope! Maar inderdaad de hele tijd het gevraag of we misschien toch niet…NEE. Soms lijkt het net dat mensen denken dat je minder bent als je geen kinderen op de wereld zet. Sorry, ik geniet lekker van mijn neefjes en daar blijft het het bij!

Shirley -

Maar je was zo leuk met Skyler… HAHA!

Martine -

Hahaha, wie is er nu niet leuk met zo’n kind 😉 !

Linda -

Ohhh boy, I feel ya.
Alleen moet ik zeggen dat de afkeer bij mij nu zo sterk is geworden dat ik ook andermans kinderen niet meer kan verdragen. Misschien omdat ik een jongere vriend heb, misschien omdat ik5 jaar ziek ben geweest en een beetje stil heb gestaan, maar ik voel me echt niet 28. Ik ben er zooo niet aan toe. En wil ik het überhaupt ooit wel?
Mn vriend is de komende 2 jaar nog aan het studeren en het is sowieso nog redelijk pril tussen ons (zijn nu 10 maanden samen nadat ik een relatie van7 jaar heb gehad), dus ik mag gelukkig nog een poosje uitstellen en nadenken.
Ik denk dat als het er al van komt, het echt pas over een jaar of 8 tot 10 is. En door tijdgebrek (en omdat ik nu niet moet denken aan meerdere van die monsters) maar 1 denk ik. Maar 1 kind willen is ook weer zo’n hele discussie trouwens. man, wat heb ik daar laatst nog een gezeur om gehad met iemand. Dat zou zielig zijn en een enigkind zou altijd egoïstisch zijn. Nou, ik ben zelf enigkind en ik denk dat laat kiezen voor kinderen het enige egoïstische is dat in mijn hele lijf zit 😉

maar, wat ik dus wil zeggen: herkenbaar, leuk om te lezen. Nou, dat had dus een heel druk korter gekund, Linda.

Chiara -

Ja, dat herken ik ook wel. Mijn leven heeft door ziekte ook een paar jaar stil gelegen en daardoor voel ik me ook jonger dan ik ben (30). Ik studeerde af met jongere mensen om me heen en probeer werkervaring op te doen met jongere mensen dus dan zit je ook in een iets minder “volwassen” wereld dan de meeste mensen van 30 die al huizen en kinderen hebben.

Nynke -

Ergens word ik er heel blij van als mensen eerlijk zeggen dat ze (nog) geen kinderen willen en er dus ook niet aan beginnen. Als juf heb ik zo vaak meegemaakt dat mensen duidelijk een kind hebben genomen ipv dat ze er echt een wilden.. Dat zijn de kinderen die de hele dag op het KDV zijn en echt alleen maar thuis zijn om te slapen.. Zelf snap ik dan nooit zo goed waarom je überhaupt aan kinderen begint, als je andere dingen gewoon belangrijker vindt. Daar bedoel ik niet mee dat je andere dingen niet belangrijker mag vinden, maar juist dat ik het goed vind dat je daar dan duidelijk in bent! Als jij (nog) geen kindjes wil, dan moet je dat ook gewoon lekker niet doen :)

Francisca -

Ja, dat heb ik zelf ook! Mijn vriend zegt altijd: kinderen nemen doe je voor jezelf, niet voor het kinderdagverblijf, daar zitten er al genoeg. Ik heb een tijdje bijles gegeven bij een gezin waar de ouders allebei advocaat waren en er drie verschillende oppassen nodig waren om de kinderen de hele week onder de pannen te houden. Wat een waanzin!

Inge -

Héél herkenbaar! Ik ben zelf bijna 27 en mijn vriend en ik hebben vorig jaar samen een huis gekocht, toen vroeg een collega van hem al of we soms nog traphekjes nodig hadden. Wat??? Ik snap dat mensen nieuwsgierig zijn maar ergens vind ik het ook een ‘belediging’ als je daarnaast heel veel andere dingen in je leven hebt. Zo ben ik mantelzorger en heb ik een eigen bedrijf, maar néé hoor, ik ‘MOET’ alleen aan kinderen denken…over de andere dingen wordt mij nauwelijks iets gevraagd! En een goede vriendin van mij is vrijgezel en heeft een heel goede baan en een druk sociaal leven, maar haar familie heeft het echt alleen maar over wanneer ze nu eindelijk eens een man vindt. Zo suf! En dat is dan de 21e eeuw! Ik vind kinderen leuk maar eigenlijk pas vanaf een jaar of 3-4 hahaha, ik wil zelf wel kinderen maar ik denk dat ik minimaal 30 ben als het voor mij zo ver is.

Willemijn -

Hahahha wat een hilarische en vooral domme vraag van die traphekjes!! Schandalig.

sarah -

Hoi Martine,

Dit gevoel deel ik helemaal. Ik krijg er ook de kriebels van, zo zeg ik dat ook altijd tegen mijn vriend. Soms lijkt het alsof we in de minderheid zijn. Ik betwijfel of het moedergevoel ooit wel komt, ik ben nu 26 en ik kan me niet voorstellen dat ik me er over een paar jaar heel anders over voel. Ik ben bang dat ik het uiteindelijk toe geef omdat het ‘er bij hoort’, ‘normaal’ is. Sommige mensen vinden je ook egoïstisch als je geen kinderen hebt. Eigenlijk zou io me daar niets aan van moeten trekken en moeten denken dat het omgekeerde, moeder worden, op een bepaald niveau net zo egoïstisch is. Ik zou niet weten waarom ik een kind op dese wereld zou zetten. Ik hou van het leven maar het leven heeft ook een hele donkere kant. Ik heb zelf de antwoorden op alle vragen niet, die zal ik nooit hebben en dus heb ik het gevoel dat ik ook nooit klaar zal zijn om moeder te worden. Als ik mensen hoor zeggen ‘ik ga nu nog even een paar jaar genieten en wordt daarna moeder’, dan vraag ik me af of je het wel echt wilt. Met andere woorden, het genieten houdt op zodra je moeder wordt…

Sarah

Eveline -

Amen to that! Ik word er de laatste tijd ook mee doodgegooid en ben even oud als jij. Vroeger had ik wel een kinderwens en soms steekt de twijfel wel eens op omdat er ineens een aantal kennissen zwanger zijn. Maar nee, ik hoef ze niet. Fysiek moeilijk haalbaar en ik wil niet vanalles moeten opgeven voor kinderen. Zelfontplooiing, da’s nu het doel 😉

Sabine -

Oh man, als ik een duppie had voor iedere keer dat ik zo’n opmerking naar m’n hoofd geslingerd krijg wanneer ik vertel dat mijn vriend en ik binnenkort gaan samenwonen… Ik heb gewoon echt niks met kinderen, ook niet die van anderen. Als je me een foto stuurt van je kleine nichtje want oh wat schattig, weet ik niet wat ik moet zeggen. Ik ga namelijk niet zeggen: “Aww, wat lief!”, want dat voel ik gewoon niet. Maar als je dan zegt dat je niet echt iets met kinderen hebt, dan KOMT DAT NOG WEL. Ga toch weg.

MySimplySpecial -

Leuk stuk! Ik zou er nu niet aan moeten denken, maar ik krijg wel ook steeds sterker het gevoel dat ik dat over een paar jaar wel wil. Al lijkt het me ontzettend eng!

Marcella -

Gelukkig heb ik ook geen vaste relatie, dus de kinderwens vraag stellen ze mij niet zo heel vaak. Ik vind het op dit moment bij mij ook helemaal niet aan de orde. Als mensen dan vragen aan mij of ik later kinderen wil vind k dat heel lastig te antwoorden. Want nu heb ik sowieso geen relatie en ben ik financieel helemaal niet in staat om een kind te krijgen. Misschien ooit wel, maar misschien komt het er ook wel niet van. I don’t know..

Ik werk als gastouder met kinderen. Dus ik zorg voor kinderen in hun eigen huis. Hierdoor denken veel mensen op straat dat het mijn kinderen zijn. Laatst nog zei iemand in de supermarkt dat m’n zoon zo op mij leek. Dat is bijzonder zei ik toen, want het is niet mijn kind..

Ik vind m’n werk echt superleuk en ik denk dat ik wat dat betreft ook wel een goede moeder zou zijn. Maar soms ben ik echt zo blij als ‘s avonds de kinderen moe zijn en alleen maar aan het jengelen zijn en ik ze lekker weer aan de ouders kan geven. Succes ermee, zeg ik dan 😉

Juut -

Héél herkenbaar al is mijn twijfel al wel weg. Het is gewoon nee, ik wil ze niet! Bij ons is ook de fase van vragen over. Wij zijn al 17 jaar bij elkaar en ons is het vaak gevraagd. Maar nee, ook ik kan niet bedenken wat het nou toevoegd eerlijk gezegd. Het schijnt er idd ‘bij’ te horen, maar daarom ‘neem’ je geen kinderen. Laat ons maar oppas oom en tante/vriend/vriendin zijn. Ook hier elke week babykaartjes. Heel leuk…voor jullie, maar niet voor ons.
Ben ook wel eens uitgevallen naar brutale mensen die vragen wanneer de kinderen zouden komen. Om me heen ken ik nl. genoeg stellen die wél graag willen, maar waarbij het heel moeizaam gaat. Je kent hun verdriet en dan word jou gevraagd wanneer je eraan begint. Denk even na wat je vraagt(voor hetzelfde geld waren wij ook al jaren bezig..) Het enige wat misschien nog een mogelijkheid is bij ons als ik per ongeluk zwanger zou raken..dan weet ik echt niet welke keuze ik zou maken. Dan zou ik een groot dilemma hebben.. Maar er zelf bewust voor kiezen? Nee dat niet. Ook al blijf je jezelf wel eens afvragen of je dan wel normaal bent.. Het enige wat ik kan zeggen is volg je hart en maak Samen de beslissing.

Juut -

O, ja en de opmerking: wacht maar, het komt nog wel..die is ook nooit uitgekomen haha

Malou -

Haha, leuk geschreven! Mij benauwd het juist helemaal niet. Ik ben nu nog druk met studie, en dat wil ik zeker allemaal afmaken. Maar daarna mogen de kids best komen hoor. Ik heb er zin in, en dat mag iedereen weten!

Diede -

Ik zit in hetzelfde schuitje als jij. Mijn beste vriendin wil ook graag kinderen maar ik… niet echt. Of nog niet in elk geval, vind mezelf nog veel te jong!

kelly caresse -

Wat sterk en eerlijk geschreven Martine! Mooi om te lezen hoe je je gevoel in woorden kunt uitdrukken. Ieder mag over het onderwerp kinderen zijn eigen weg volgen, zolang je je gevoel volgt doe je denk ik wat voor jou het beste is. Ik koos op mijn 22e er bewust voor om moeder te worden, ik had er de kriebels van gekregen als ik jaren had moeten wachten. Maar dit is zo persoonlijk en het is zo brutaal als mensen bepaalde verwachtingen naar je uitspreken.

suzanne -

Leuk stuk! Ik denk dat je er pas aan moet beginnen als je zelf echt voelt ‘ik wil dit’.
Zelf wil ik geen kinderen en die heb ik ook nooit gewild. Sommige mensen nemen dat helaas totaal niet serieus en zeggen dat het nog wel komt. Zo respectloos vind ik dat, alsof ik nog een jong meisje ben die geen beslissing kan nemen. Gelukkig, en merkwaardig genoeg, zijn het meestal mensen die ik niet goed ken, die dat zeggen.
Om mij heen is de babyboom al geweest, in 2 jaar tijd 7 babys geboren bij broers en vriendinnen. En Nee, er is niks gaan kriebelen bij mij.
Inmiddels getrouwd met een man die ook geen kinderen wil, ik ben bijna 30. Mijn man gaat zich hopelijk binnenkort steriliseren, dan is het ook makkelijker om discussies hierover af te kappen.

Vero -

Leuk artikel! Ben zelf 30 en moet er (nog) niet aan denken. Bijna alle vrienden hebben kinderen in mijn omgeving. Maar ik vraag me dingen af als, ik wil nog zoveel verre reizen maken, waar blijft de o-zo belangrijke me- time? Wat zet ik op de wereld? Een baby is nog schattig, maar straks krijg ik een terror kind of een verslaafde puber zoals in de LINDA van deze maand stond. Kan of wil ik die verantwoordelijkheid aan? Nou ja, genoeg om over na te denken. En voor mijn gevoel heb ik nog even. :-)

Desiree -

Leuk om te lezen hoe jij er over denkt. Maar wat is er eng aan als mensen van jouw leeftijd een kind of zelfs twee hebben? Ik ben bijna 23, heb een zoon van ruim anderhalf en sta op het punt van bevallen van een dochter. Ben gelukkig getrouwd met mijn 14 jaar oudere man… Ik vind het heerlijk en niks engs aan.

Martine -

Ik vind het goed om te horen dat jij zo gelukkig bent met je keuze! Dit artikel is geschreven vanuit mijn visie, daarom vind ik moeders onder de 25 wel heel jong en benauwd dat me. Ik denk dan vaak: waarom zo vroeg? Maar per persoon voelt dit natuurlijk anders. Als ik jouw verhaal lees ben ik blij dat je twee (gezonde?) kinderen hebt, maar ik moet er zelf niet aan denken.

Sommigen willen juist graag heel jong moeder worden en zelf heb ik dat gevoel nooit gehad en een andere zienswijze. Ik wil juist mezelf als persoon graag nog wat meer ontwikkelen en daarvoor heb ik veel tijd voor mezelf nodig. Daar past een kind niet bij, niet op dit moment. :)

Liset -

Sterk geschreven! Zelf wil ik geen kinderen, mijn hele lijf schreeuwt NEE! De verantwoordelijkheid, de tijd, het geld, het opvoeden, het huilen – brr. En het ergste vind ik nog wel als anderen, ook als ze weten dat ik geen kinderen wil, me “gerust stellen” door te vertellen dat die wens echt vanzelf wel komt – alsof er wat mis is met het niet (willen) hebben van kinderen? Geniet maar van de tijd met je neefjes en nichtjes, want ik weet hoe leuk dat is!

Roos -

Wat ontzettend herkenbaar!!! Ik ben nu 28, heb 6 jaar een relatie en om ons heen schieten de zwangere buiken als wortels uit de grond. Dat wij ons huis kochten dat 3 slaapkamers heeft was de standaard opmerking “En wat wordt de babykamer”?? Ik ben gek op mijn nichtje maar zelf al kinderen….moet er stiekem niet aan denken!! Ik wil nog reizen, spontaan en zonder omkijken de deur uit kunnen als ik dat wil en nog een beetje lekker egoïstisch zijn door alleen met mijzelf rekening te hoeven houden. Vanwege mijn leeftijd krijg ik steeds vaker te horen dat ik toch wel echt ouder wordt en hoeveel jaar er dan tussen mij en de baby zou zitten als ik geen ‘oude moeder’ wil zijn en ga zo maar door.. Toch wel vreemd dat we niet meer in een tijd leven waar op je 21ste al wordt verwacht dat je de pil weggooi maar pas rond of na je 30ste een kindje willen lijkt ook ‘not done’

lucindainwonderland -

Dit is echt heel herkenbaar, om mij heen schieten de kinderen als paddestoelen uit de grond en hier zit ik dan, 27 en single…. tjah dan gaat men praten. Mijn familie is het allerergst met constant zinnetjes als: ‘nu alleen nog een leuke papa zoeken’ of ‘je gaat zo goed met je (baby) nichtje om, nu jij nog’. Nee, nee en nee. Ik ben er mentaal nog helemaal niet aan toe, die verantwoordelijkheid, maar blijkbaar is dat voor de rest van de wereld maar gek. xxx Lucinda

Diana -

Haha wat heb je dat ontzettend leuk geschreven Martine! Ik ben al wel jong moeder geworden, maar ik ben nooit een grote kindervriend geweest. Ik vond het vervelend als kindjes naar mij toekwamen om dingen te vertellen of dat ik mee moest gaan spelen. Ik kreeg het er spaansbenauwd van. Nee, ik gaf ze dan een aai over de bol en ging snel weer weg. Totdat onze buren een kind kregen, toen kwamen bij ons de kriebels door. Nu ik mama ben, vind ik het ouderschap geweldig.

Beautydagboek -

Wat eerlijk dat je dit deelt! Ik vind het trouwens erg ongepast als mensen aan je vragen of je nog geen kinderen wil. Ik zou zoiets nooit aan iemand vragen, je merkt het vanzelf wel toch? Maar je bent nog hartstikke jong en misschien komt het gevoel ooit wel en misschien ook niet. Dat is helemaal niet erg en ook jouw (en die van je vriend) beslissing. Niet teveel over nadenken, je neemt geen kinderen voor een ander :).

Dita -

Mensen hebben altijd een verwachtingspatroon, soms zo raar. Ook die vraag krijg ik vaak nu we in een groter huis wonen en niet meer in ons appartement. En ja ik wil wel graag kinderen, dat hoeft ook geen jaren meer te duren. Maar misschien lukt het wel niet, mensen kunnen soms zo raar uit de hoek komen. Doen ook vaak of is het krijgen van een kindje de normaalste zaak van de wereld.

Maaike -

Hahaha heel herkenbaar dit. Het wordt eigenlijk alleen maar erger ben ik bang. Men gaat er inderdaad van uit dat je kinderen wilt en dat is heel erg irritant als je er gewoon echt geen wil. Die moedergevoelens? Heb ik niet. En ik ben 30. Het idee dat je ‘toch wel wat zou moeten voelen’ of ‘ach houd hem toch maar even vast’ of ‘komt vanzelf wel’ vind ik nog wel de ergste opmerkingen. Het enige wat ik dan denk is: ‘laat me nou maar’ en ‘dat beslis ik zelf wel’. Gelukkig is in mijn kring de grote zwangerschapsgolf nu wel voorbij. Dat zorgt ook voor minder vragen.

Juut -

Herkenbaar! dat hou hem maar even vast, dat gebeurd bij mij ook steevast op kraamvisite. Alsof er dan ineens een bord boven m’n hoofd uit zou schieten met ‘ding, ding, ding, GELUKT, ze is om” Nope haha..

Malou -

BIZAR! Ik vind de vraag of/wanneer je kinderen wilt etc al vrij persoonlijk (maar goed, ik kan het me wel deels voorstellen, zeker als iedereen om je heen bezig is met kinderen), maar iemand proberen te bekeren om wel kinderen te willen… dan spoor je toch eigenlijk niet?! Laat het haar lekker zelf beslissen zeg

Slna -

Hahaha een heel leuk maar tergelijk een heel eerlijk artikel!

Ik ken zelf het gevoel niet ben zelf 23 en heb al 2 kinderen omdat ik en mijn man (24) een hele sterke kinderwens hadden.

Maar idd dat gevoel komt vanzelf … Niet teveel over nadenken of je het wel of niet kan . je voelt vanzelf van binnen een soort vreugde gevoel wanneer je er klaar voor bent en zolang dat niet zo is. So be it! Je bent nog jong! Hahha

Reageer ook