Wanneer weet je dat je kinderen wilt?

Nu in mijn omgeving – zowel direct als online – baby’s als paddenstoelen de grond uit schieten… en ik tussen alle ‘pragnancy-vlogs’ niet eens meer een gewone, gouwe ouwe beautytutorial kan vinden in mijn YouTube abonnementenlijst moet ik eerlijk – héél eerlijk – bekennen dat het bij mij toch wel een beetje begint te kriebelen. Maar dat was geen geheimpje meer sinds mijn eerste 2Keep A Diary. Maar wanneer weet je nu écht zeker dat je kinderen wilt?

Ik ben altijd zo’n type vrouw geweest die dol was op baby’s en fantaseerde al vroeg in mijn twintiger jaren over een klein ukje van mij en Djurre. Maar het was altijd een gevalletje ‘later’ en ‘over een paar jaar’. En dat fantaseerde lekker makkelijk. Over de praktische (keer)zijde hoef je immers nog niet na te denken. Maar nu ik op een leeftijd kom dat kinderen er ook bij gaan ‘passen’ (in mijn ogen in elk geval) en ik inmiddels zo’n beetje meer mensen mét kinderen ken dan zonder, vind ik het een beetje verwarrend worden.

Want hoezo heeft iedereen ineens besloten om ‘aan kinderen te beginnen’? Hoe weten ze nu allemaal zeker dat je dit wilt? Dat je er aan toe bent? Dat het verantwoord is? Dat je er klaar voor bent om één van de grootste veranderingen in je leven binnen te laten?

Enerzijds merk ik dat mijn wens begint te groeien. Ik voel mijn eierstokken nog net niet écht ratelen. Ik voel een soort ‘oergevoel’ en word warm van binnen als ik me voorstel dat er een kindje in mij zou groeien, die je na 9 maanden op de wereld zet. Waar je intens van houdt, die je voedt, verzorgt, vertroetelt en op weg helpt in het leven. En ik geef toe, als ik in de HEMA loop beland ik altijd ‘per ongeluk’ op de babyafdeling. Oeps…

Anderzijds voel ik, bijna evenredig aan de groeiende wens, de twijfel toeslaan. Niet OF ik ze wil, maar WANNEER ik ze wil. (Disclaimer: een kind valt niet te plannen, but you get my point.) Wat ik bedoel is: ik vraag me af hoe je uiteindelijk tot dat moment komt dat je elkaar aankijkt en zegt ‘We gooien de pil in de prullenbak en doen een poging’. Wanneer weet je dat het ‘het goede moment’ is? Hoe dichterbij het moment eigenlijk komt, hoe meer er een onzeker gevoel toeslaat.

Kan ik mijn kindje voldoende (financiële) stabiliteit bieden? Hoe zal ik me gaan voelen als je een positieve zwangerschapstest in je handen hebt? Zal ik wel een goede ouder worden? Wat als ik een rotkind krijg? Zal ik veranderen als ik een kindje krijg? Wat voor effect heeft dat op mijn relatie? Op mijn werk? Op mijn hele leven? En eerlijk is eerlijk, eenmaal zwanger is er geen weg meer terug!

Daarnaast maak ik me bij voorbaat al zorgen over de gezondheid van m’n baby’tje en al die griezelige onderzoeken. Laat staan de bevalling! (Uitscheuren tot aan je anus? Een week lang centimeters dik kraamverband?? Anaal je temperatuur opnemen??? Oh my…)

‘Vroeger’ was het leven eenvoudig: je trouwde, kreeg kinderen, punt. Nog niet eens zo heel erg lang geleden bestond de pil niet eens en was het ‘Wat God je geeft’. Het was vanzelfsprekend en lag eigenlijk al vast. Maar nu heb je keuzes, carrières, emancipatie en spiraaltjes. Nee, ook dit maakt het er allemaal niet gemakkelijker op.

Fantaseren over een kindje is één ding, maar er echt voor gaan is een tweede. Ik ben heel benieuwd hoe andere vrouwen hier tegenaan kijken. Denk ik te moeilijk? Of is het herkenbaar? Hoe gaat dat bij jullie? Of hoe is het gegaan, als je al moeder bent? En misschien spelen sommige van jullie wel met het vraagstuk of je ze überhaupt wel wilt? Dat lijkt me ook ingewikkeld! Ik kijk uit naar een leuke conversatie met jullie hier over. :)

Wat denk jij, wanneer weet je dat je kinderen wilt?

Afbeelding is een rompertje gemaakt door  Stephanie Beech  (verkoper op Etsy)

213 reacties

Wendy -

Ik ben 38 39 in december en we hebben juist besloten voor nog een kindje te gaan.Heb al een zoontje van 8.Velen zullen denken had daar dan wat sneller aan begonnen aan dat tweede maar ik heb nooit gedacht dat ik ineens nog een kindje wou.Ik heb een kind met een eetprobleem van zijn 3 tot nu nog en zit een uur en een half aan tafel bij elke maaltijd en heb altijd gezegd dat ik er nooit nog 1 wil.En ineens kreeg ik het gevoel omdat mijn broer een kindje kreeg van ooh ik wil er ook nog 1.Nochtans mijn ander broer heeft jaren geleden ook kinderen gekregen en toen had ik dat gevoel zeker niet!Maar ik dacht neen ik ben te oud dat kan niet meer tot mijn schoonzus haar ouders zeiden die verplegers zijn … Wendy voor je 42 als je het echt wil is het nu de tijd en ja na een paar maanden nadenken zijn we er nu voor bezig.

Tio -

Ik ken een vrouw die 25 jaar was en die had een man van 77 en die kregen nog drie kinderen, op z”n 83 ste werd hun laatste kind geboren. Een heel leeftijdsverschil. Die vrouw had z”n dochter of opa wel kunnen zijn. In 2000 kwam hun laatste en derde kind een zoon ter wereld. Zoiets komt niet vaak voor dat iemand nog zo oud vader wordt, 83 jaar.

Annemarie -

Veel herkenbare reacties!

Ik ben 27, bijna een jaar getrouwd en erg gelukkig. Ik en mijn man (ook 27) hebben het goed en hebben het al verschillende keren over kinderen gehad. Hij wilde het ook al een poos.
Nu heb ik erg mijn twijfel gehad. Ik ben nog jong en het gevoel tussen 2 levensfasen in te staan.
Aan de ene kant van lol maken, doen waar ik zin in heb en lang leve de jeugd en aan de andere kant nog steeds leve de jeugd maar met groot verlangen om mama te zijn en ons kleintje veel liefde te geven.
Ik was best onzeker. Kan ik dit wel, ik wil nog zoveel zien en doen en noem maar op. Ik denk dat dit ook niet erg is.
Het is goed om bewust te zijn van eventuele veranderingen.
Maar ik denk dat de perfecte tijd er nooit echt is.
Nu ben ik helemaal omgeslagen door gesprekken die ik met vriendinnen, mijn man en mijn eigen moeder heb gehad. En allemaal zeiden ze: doe gewoon wat JIJ wil en waar JIJ fijn bij voelt.
Carrière en wat mensen denken of zeggen….ach we doen zoveel voor wie? Onzelf? Als je iets verlang geef er dan maar aan toe en het gevoelt ontwikkelt zich op een natuurlijke manier.

Ik heb mensen naar hun ervaringen gevraagd. Hoe ze hun “eigen dingen” nog konden doen met een kindje. Tja het antwoord was wel vaak dat je leven wel veranderd maar dat het er ook aan ligt hoe je er zelf mee omgaat en hoe makkelijk je zelf bent. Ook je opvoeding speelt daarin een rol en je karakter.
Maar ik hoorde ze vaak zeggen daarintegen je heel veel leuke dingen nog hebt met een kleintje alleen met een wat andere indeling.

En hoe fijn is het juist om veel dingen met je kindje te doen als het er de leeftijd voor heeft? Eropuit gaan met je gezinnetje en leuke dingen ondernemen? Super gezellig en leuk!

Ik zou zeggen aan iedereen die het verlangen heeft: snap de twijfel zo goed, maar ach… I’ve been there en ik kan niet wachten tot het zover Is!!

Eve -

Ik heb op mijn 34e mijn huidige vriend leren kennen en gezien mijn leeftijd en kinderwens al vroeg in de relatie gevraagd of hij ook ooit kinderen wilde. Als hij nee had gezegd, was ik niet met hem verder gegaan. Zover was ik toen al met mijn kinderwens. De afgelopen 2,5 jaren hebben we leuke tijden maar ook zware tijden gehad; overlijden van zijn vader na 1 dag van onze eerste vakantie samen, zijn baan kwijt, ik in een rechtszaak verwikkeld, burn-out door mijn baan. Maar ondanks dat zijn we elkaar blijven steunen. Toen het wat rustiger was en ik weer begon over mijn kinderwens, wist mijn vriend het niet zo goed meer. Aangezien hij geen prater is, heb ik (zonder al te veel te pushen) zo nu en dan het onderwerp wel weer ter sprake gebracht. Ongeveer een maand geleden zei hij ineens heel duidelijk dat hij toch geen kinderen meer wilde. Een behoorlijke klap voor mij aangezien ik op basis daarvan een relatie met hem ben aangegaan. Maar ik zie dat hij nog erg met het verlies van zijn vader bezig is en zich erg onzeker voelt. Hij is vaak moe en zegt geen energie en tijd te willen steken in een kind. Maar nu doet hij ook al niet zo veel. Hij zegt zelf dat hij het ook heel erg vindt, vooral voor mij.
Afgelopen weekend zijn we naar de eerste verjaardag van mijn nichtje geweest. Ook liepen er veel andere kinderen rond. Mijn vriend is dan leuk met ze aan het voetballen en neemt ze aan de hand als ze ergens alleen staan. Toen mijn kleine nichtje hem een grote lach gaf, zag ik mijn vriend ook met een grote lach. Ik kan me dan niet voorstellen dat hij het niet voor zich ziet. Ik denk dat het vooral zijn angst en onzekerheid is.
Het feit dat hij het niet zo voelt, zorgt bij mij voor een steeds groter besef dat we misschien toch niet zo goed bij elkaar passen maar de gedachte van uit elkaar gaan, doet nu al pijn. Mijn kinderwens is nu zo sterk dat ik nu, bijna 37, overweeg om met deze relatie te stoppen. Maar dan? Eerst over deze relatie heen zien te komen, een leuke man vinden en dan ook nog eens zwanger worden. Kortom, wat laat ik gaan en wat krijg ik er voor terug?

Ashley -

Hoi hoi,
Ik ben 24 en nu 6 jaar samen met mijn vriend (37) we wonen nu een half jaar samen. Allebei een vaste baan en koophuis.
We hebben allebei een kinderwens. Alleen hij zou nu al willen dat ik stop met de pil en er voor gaan. Ik twijfel nog, is het niet te vroeg? Wil ik niet nog vanalles doen met mn leven? In februari willen we een verre reis maken. Nu heb ik toegestemd dat we op de reis het kunnen proberen ( stoppen met de pil) wat vinden jullie hier van? Kan ik beter nog even wachten… Of is het nooit het juiste moment?

Felicia -

Ik was 22 bij de eerste en 23 toen ik zwanger raakte van ons tweede prinsesje
En net 24 toen ik bevallen was .
Ik ben nu 30 en ben 4 maanden geleden bevallen van ons derde dochterje
En wij zijn zielsgelukkig met ons gezin.
Ik heb nooit nagedacht over of het moeilijk werd of zwaar. ik wist gewoon al heel jong dat ik kinderen wilden
En heb er nooit diep over nagedacht
Ook nooit twijfels over gehad.
Ik wist ook dat ik mijn eerste kindje voor mijn 25 ste wilden.
Het perfecte moment is er gewoon nooit
zoiets moet je gewoon doen als je het wilt
In het diepe springen .
Het is ook zwaar het moederschap maar ook heel mooi.
je moet een hoop dingen accepteren dan valt het wel mee is mijn ervaring.
in mijn hart zou ik ook nog wel een vierde willen ondanks alle drukte .
Want de eerste twee schelen 1 jaar en 8 maanden met elkaar. Hebben ook echt elkaar ze zijn dol op hun zusje.
Maar voor ons derde prinsesje zou ik toch graag een broertje of zusje willen waar ze ook weinig mee scheelt.
Maar goed we zullen zien . Ik gebruik op het moment niets ze is nu bijna 4 maanden dus kijken of het lukt.
Groetjes Felicia.

Marielle -

Hoi allemaal,

Ik ben net 33 geweest en altijd gezegd dat ik geen kinderen wil. Nu heb ik de laatste tijd steeds de gedachten hoe het zal zijn als moeder. Ik zie zoveel vrouwen die zich in allerlei bochten wringen om werk en gezin te combineren. Ik kon dat altijd weg duwen dat dat niks voor mij zal zijn. Weg vrijheid etc.
En nu blijven die gedachten steeds terug komen dat ik mezelf met een kleintje zie.
Doodmoe word ik ervan. Waarom kan ik niet bij 1 besluit blijven?
Anyway, als ik het zou willen gaat mijn partner erin mee, die wil al heel lang kids, ik hield het steeds tegen. En nu durf ik niet te zeggen dat dit speelt omdat ik hem niet blij wil maken met een dood vogeltje…. ik weet het niet.
Wie herkent dit?

Isa -

Wauw wat een hoop verschillende verhalen.
Al ruim 3 jaar rammelen mijn eierstokken het heeft zelf een tijd mijn relatie beïnvloed, ik die teveel aan het pushe was en mijn vriend die het elke keer weer uitstelden (omdat hij er nog niet aan toe was) en ik met de teleurstelling niet kon omgaan. Het afgelopen half jaar heb ik me flink gedeisd gehouden dit omdat hij zei dat hij nog op wintersport wou en daarna wilde proberen zwanger te worden. Je raad het natuurlijk al net een dag terug. Mijn hoofd draait over uren moeten we dit wel doen? niet nog een reis? wat is nu de bedoeling gaan we het nog een keer bespreken of gaat hij straks zeggen dat hij wil wachten?

Liefdevolle man -

Beste allen,

Wow wat een verhalen. Het doet mij deugd zulke mooie verhalen te lezen. Ik ben zelf man en bijna 30 en wil super graag kindjes. Altijd veel oppaskinderen thuis gehad omdat mijn moeder op veel kindjes paste. Ik ben een echte kinder fanaat. Dus geen eierstokken, maar wel een grote wens. Helaas nu al 6maanden uit met de 8jarige relatie ( die nog steeds de liefde van mijn leven is voor mijn gevoel). Met mijn ex ik al 3 keer een kind kunnen hebben, wat ik zelfs achteraf niet erg gevonden had. Nu helaas voorlopig niet meer, maar wat had ik ze graag gehad zeg. Nu toch maar in mijn eentje een huis gekocht om verder te gaan en ruimte te hebben voor kinderen in de toekomst. Nu vind mijn ex dat moeilijk dat ik huis heb gekocht, omdat ze dat altijd wilde met mij. Heel heel mss ziet ze toch in dat ik met haar verder wil en met haar kindjes wil…

Liefdevolle man!

Miertje -

jeroen, jij hier?

Mandy -

Wat super fijn dat er een stuk geschreven staat waarin ook dingen herken, en dat je ook je eigen ding er bij kwijt kan. :).

Ik ben over minder dan een maand 24 jaar, en mijn vriend is 27. We hebben bijna 4 jaar een relatie en wonen bijna 3 jaar samen. Alles gaat goed, hij heeft een goede baan en ik heb ook dit jaar mijn baan gevonden. Heb hiervoor hard mijn best gedaan door alsnog een opleiding te gaan volgen tot secretaresse. Dit jaar heb ik met succes een baan als secretaresse gevonden. Toen ik 16 was wist ik dat ik tussen de 24 en 26 wel moeder wou worden (mocht dit natuurlijk ook dan lukken, dat weet je nooit).

Ik heb echt altijd een kinderwens gehad. Het laatste jaar zijn echt mijn eierstokken gaan klapperen. Als mijn vriend op zijn werk zit hoort hij ze bij wijze van spreken nog. Ik wil zo graag een kindje samen met mijn vriend. Wat is er mooier dan een liefdes baby van ons samen?? Ik droom vaak dat ik zwanger ben en we een kindje hebben gekregen.. en soms denk ik ‘Ah, dat komt wel effe aan iets anders denken”…maar dat is maar een uurtje en dan zijn die gedachten alweer vervangen met het dagdromen over een gezin. En hoe het zal zijn. We hebben sinds bijna een jaar een neefje en als je hem zo bezig ziet dan begint het al helemaal te kriebelen. Net zoals je zegt..hoe dichterbij je bij het besluit komt, hoe onzekerder je kan worden over bepaalde dingen. Je kan jezelf er helemaal gek mee maken..Wat als ..wat als ik op t laatste moment als het zo dichtbij komt het nog even wil uitstellen? Wat als ik ergens in faal?

We hebben een huis, we hebben meer dan voldoende inkomen en kunnen het kindje alles bieden wat hij of zij nodig zal hebben.. Ik heb ook de drang om al soms wat kleine dingetjes te halen..en dan kom ik ook wel eens met iets thuis..wel makkelijk voor mn neefje denk ik dan…maar eigenlijk betrap ik mijzelf erop dat ik t in een doos wil doen voor ons kindje…En dit terwijl ik niet zwanger ben en we het nog niet aan het proberen zijn omdat mijn vriend in de lappenmand zit met zijn rug en gelukkig wel vooruitgang boekt en hopen volgend jaar een heel stuk verder te zijn betreft zijn rug. En hij wilt dan wat meer eraan denken als we in het nieuwe zijn en hij verder in het traject is. Het zou niet leuk zijn als hij niet met het kindje kan spelen etc.. (Hij heeft pijn in zijn onderrug maar er kan niets gevonden worden. Na heel veel onderzoeken te hebben gehad, is hij nu een traject in gegaan om het mentaal en fysiek aan te pakken en om ook leren om te gaan met zijn zwakke plek. Gelukkig is er al verbetering dus daar zijn wij erg blij mee).

Mijn vriend en ik hebben wel de gesprekken over welke namen we leuk zouden vinden voor een jongen en meisje.. Ook over hoe we bijvoorbeeld dan de kamer in zouden delen. Hij zelf is ook dol op kinderen. Als hij zou zeggen zullen we het maar proberen, dan zeg ik absoluut geen nee!

Kelly -

Wauw wat herkenbaar ! Ik ben nu 25 en zit met de zelfde vragen?! Ik wil het zo graag….Maar… Die zin gaat zo vaak door me hoofd. Nou heb ik nog iets…Mijn vriend is pas 19 bijna 20 maar wel veel jonger dus! We praten er wel over wonen 1,5 jaar samen en alles gaat super! Alleen wilt hij nog wachten (wat logisch is) maar ik sta wil het zo graag! Maar ik wil het wel echt met hem. Om ons heen worden er zo veel baby’s geboren en ik raak daar nog meer van in de war… Ik heb nu dus geen id wat ik moet doen…

Jolanda -

Mooi artikel als eerst! Ik ben 27 en heb 4 jaar geprobeert een kindje te krijgen na 4 jaar is het gelukt mijn kindje is nu 2.5 jaar hij heet Harmen. Alleen ik heb heel vaak ongelukjes gehad doodgeboren al dat soort dingen. Maar nu ben ik superhappy met Harmen!

brenda -

Mijn man en ik zijn 8 jaar samen waarbij 4 jaar getrouwd
4 jaar geleden wilde wij dol graag dus stopte ik met de pil
Mensen om ons heen werden zwanger
Behalve ik na een half jaar zijn we naar radradboud gegaan daar vertelde ze ons probeer nog maar een jaartje kom dan maar terug gaan we kijken wat we kunnen doen
Dat jaar erop zijn we niet gegaan gegaan druk met verhuizen enz enz
Tot ik opeens zwanger bleek te zijn
Dol gelukkig waren wij dat het toch gelukt was zonder medische behandelingen nu is onze dochter 1 jaar en we Willen graag een 2e kindje

Tamara -

Wat een fijn artikel om te lezen!
Ik ben 32 en ik stel me elke dag de vraag of ik daadwerkelijk een kind zou willen. Het is iets moois wat de rest van mijn leven zou veranderen. Ik zie echter op tegen de vermoeiende en inspannende dagen, de bevalling maar ook de gehele verantwoording.
Ik realiseer me dat een goede basis van belang is. Daar zitten we nog niet. Mijn vriend is werkloos en is op zoek naar zichzelf. Daarnaast ben ik ook mijn tegenslagen aan het verwerken. Maar als we hieruit zijn, wil ik het dan..? Mijn moedergevoel is (nog) niet sterk. Komt dat door onze levensfase waar we momenteel in zitten? Of ben ik hier helemaal niet aan toe..? Al die vragen… Wat wil ik? Hierdoor ervaar ik keuzestress.. Het feit dat mijn leeftijd een rol speelt geeft me deze druk.

alienne -

Ha Willemijn,
wat fijn dat jij nu al zo dichtbij het moederschap staat. Eigenlijk ben je er al een beetje één. Alle energie die je in deze blog steekt is al energie in jouw moederschap. Wat ik op een ander level voel aan je, is dat je hart er helemaal klaar voor is, maar dat je hoofd nogal twijfelt. En waarvoor??? Moederen doe je vanuit je hart, daar zit denken je vaak alleen maar in de weg.
En al die materie die we “denken” (=is hoofd) nodig te hebben is alleen maar omdat we het idee hebben dat we niet goed genoeg zijn zonder dat. Je lichaam ( als baby er in groeien en na de geboorte gedragen, gekoesterd, verwarmd, beschermd en gevoed worden) is alles wat de baby nodig heeft, naast alle liefde die je in je hebt aan het kindje geven….. Dus waarom nog getwijfeld??
Ik heb de gelukkigste kinderen gezien, die niet de materiële zaken hadden, maar wel een moeder die ze dagen droeg, zelf voedde, koesterde en beschermde. En dat is waar het om gaat. Dusssssssssss de tijd is daar!!!

Marije -

Het perfecte moment bestaat niet. Zeker weten doe je het nooit. Dus als je daar op wacht, word je nooit moeder. Op een gegeven moment is de wens zo groot dat je de stap zet. Doodeng, niks roze wolk, maar zo mooi!
En al die dingen waar je je nu zorgen over maakt rondom bevalling. Daar zorgt de natuur voor. Op een gegeven moment maakt het je namelijk echt niet meer uit hoe je eruit ziet.

Amber -

Hey!
Ik zat even artikelen terug te lezen en bij deze heb ik ook veel comments gelezen. Ik vind het mooi om te zien hoe vrouwen er verschillend over denken. Ik ben 19 en was 18 toen ik samen ging wonen met mijn vriend. Ik ben zelf nog geen moeder en dat zou ik nu ook nog niet willen. Alleen mijn vriend ik een stuk ouder dan ik ben. Hij is namelijk 33. Hij heeft wel al twee kinderen uit een vorige relatie. Veel mensen kijken me met een scheef gezicht aan als ik dit vertel, maar ik schaam me er niet voor. Ik ben blij met mijn vriend en zijn kinderen. Zo kan ik alvast oefenen op het moeder zijn! :)

Groetjes!

Lisa -

Prachtig artikel en echt super herkenbaar.. Zelfs bij mij, en ik ben nog maar 21 (en ben er voorlopig nog lang niet klaar voor haha). Ik wil ook zeker kinderen maar wanneer.. Ik heb echt geen idee. Lijkt me zo’n lastige beslissing! Bedankt voor het bespreekbaar maken van zulk soort dingen, vind dat echt super!

Kelly -

Wat ben ik blij dat ik dit nog lees! Eind deze maand word ik ook 25 en toen ik tien jaar geleden dacht over hoe mijn leven er zou uitzien, dan kwam daar wel een kindje in voor op mijn 25. Maar nu ik aan deze leeftijd kom, voel ik me nog veel te jong. God, ik heb zelf nog maar net ontdekt wie ik nu echt ben en wat me gelukkig maakt en wat mijn dromen zijn. Stel je voor dat je een kind hebt alvorens dit alles te ontdekken. Misschien ben ik gewoon een laatbloeier. Maar ik zou het geen aanrader vinden om kinderen te krijgen alvorens je echt weet wie je bent en waar je heen wilt. Anders groei je denk ik zelf gewoon op als een moeder en dan denk ik niet dat je het beste voorbeeld kan stellen aan een kind. Als ik kinderen zou hebben, wil ik hen echt heel veel kunnen bijbrengen over het leven en daar hoort natuurlijk eerst zelf ervaring opdoen bij.

Sara -

Ik heb altijd gedacht dat ik zodra het kon (genoeg geld, leuke man, eigen huis) een baby wou.. Maar heel eerlijk, sinds ik van dichtbij gezien heb hoe erg het mis kan gaan ben ik gaan twijfelen.. Het lijkt me zo vreselijk om je kindje tr verliezen

Michelle Kaiser -

Dit lijkt mij ook heel moeilijk. Ik ben namelijk nog steeds (op mijn 24e jaar) vrijgezel en vraag mij af: Wat nu als ik een vriend krijg? Moet ik er dan maar gelijk na een bepaalde periode hups bam aan beginnen, of niet? en hoe zal het gaan met mijn kindje ivm mijn beperking?! Al die vragen zullen mij dan ook gaan treffen. En nu volg ik jou sinds je “bruidsmake-up en kletsfilmpje” ongeveer denk ik en nu is 2WMN er ook bij gekomen. Dus het lijkt bij jou ook allemaal te gaan groeien en broeien in elk opzicht. Dus ja, spannend. Benieuwd of je bruikbare tips kan ontdekken hiertussen. We zullen het wel merken he ;-).

sandra -

interessant onderwerp. Ik vind de keuze of je een kindje wilt of niet altijd heel persoonlijk en niemand anders dan jijzelf en je partner kunnen hier de beslissing in maken. Ondanks alle mensen die er altijd wel iets vinden, helemaal wanneer je de leeftijd bereikt dat anderen kinderen krijgen. Ik heb zoiets dat je zelf voelt wanneer je er klaar voor bent, of wanneer je de stap wilt wagen. ik merk dit bij mezelf ook. ik merkte toen ik begin 20 was dat ik dacht ja lijkt me leuk, maar is nog niet de tijd. Na aantal jaar, toen ik jaar of 27 a 28 was, merkte ik dat het gevoel steeds sterker werd. nu ben ik 30 en dat gevoel zit er nog steeds :). Ik zou zeggen,volg je gevoel :)

Emma -

je merkt wanneer je er aan toe bent. Ik ben wat ze noemen een oudere moeder Mijn zoon is nu 8 maanden oud en geboren op mijn 39ste
Laat, maar ik was nooit de man tegengekomen waarvan ik zei dat is de vader van mijn kinderen
Tevens had ik een goede carriere. Heb rechten gestudeerd en altijd een zeer goede baan gehad.
Mijn zus heeft ook een goede baan en is op haar 27ste moeder geworden. Zij had de man, een leuk huis en een stabiel leven. Zij voelde zich er op dat moment klaar voor.
Het is een enorme verandering in je leven maar je groeit er 9 maanden naar toe. Maar dan nog is het apart dat als je ergens heen gaat je auto propvol zit met spullen voor je kindje.
Maar er is niets mooiers dan als ik opsta die enorme glimlach zie en hij mijn gezicht aait. En hij vind het niet raar dat ik rond dans door het huis in mijn pyama en dat mijn haar even niet goed zit. Er ik geef met alle liefde alles er voor op.

José -

Hoi.

Wanneer je zwanger bent groeit niet alleen je kind maar ook het besef dat je moeder wordt. In die maanden kan je je geestelijk ook voorbereiden. Dat vond ik erg fijn. Je buik en je hoofd groeien allebei 😉

Als docent weet ik hoe belangrijk een stabiel thuis is. Ouders die van elkaar houden en onvoorwaardelijk van hun kind. Een stabiel en veilig thuis zodat een kind zich geen zorgen hoeft te maken over volwassen dingen. In de jaren dat ik jullie volg krijg ik de indruk dat het wat dat betreft wel goed zit.

Op een cursus over ouderschap zei de leidster dat wanneer het opvoeden van een hond is gelukt het met het kind ook goed komt. 😀

Willemijn -

Hihi da’s een bemoedigend antwoord! :) Dankjewel voor je reactie Jose!

Linda -

Ik ben 24, mijn vriend 21 en hebben een dochtertje van nu bijna 1,5 jaar oud. De zwangerschap was niet geplant en kwam er na 11 weken achter dat ik zwanger was. Ik en mijn vriend (die dus ook nog eens 2,5 jaar jonger is dan mij) schrokken enorm!! WAT NU?? maar eigenlijk wist ik gelijk dat ik geen abortus wilde. Voor mijn vriend was het allemaal nog wat lastiger. Maar toen wij de echo zagen wisten wij beiden: hier gaan we voor!
Het heeft onze relatie nog sterker gemaakt en we zijn super gelukkig met zn 3tjes. Tuurlijk moet je er een heleboel dingen voor laten. Zo waren we vlak voordat we er achter kwamen aan het sparen voor een wereldreis. Dat geld ging nu dus naar een kinderkamer. Ook hebben we het qua financiën niet breed maar onze dochter komt niks te kort. Het is heftig allemaal maar ik ben eigenlijk veel gelukkiger nu zij in mijn leven is en had het nu niet ander gewild.

Willemijn -

Knap dit jullie het zo goed kunnen handelen!

Lotte -

Hoi Linda,
Ik las je berichtje over het kindje dat je gekregen hebt. Ik kan de datum van het bericht niet zien dus het kan zijn dat het al tijden geleden is. Ik stuur je dit bericht om advies te vragen. Ik zit namelijk op dit moment in dezelfde situatie die jij toen beschreef. Zwanger (terwijl ik verminderd vruchtbaar ben), zelf 24 en een vriend van 21. Beide geen vaste baan, wonen niet samen, zijn 2.5 jaar samen. Ik wil kinderen, en het het voelt extra bijzonder omdat ik zwanger ben geraakt terwijl dat niet zomaar zou kunnen. Maar mijn vriend wil het niet, vind zichzelf te jong, wil een abortus. Ik twijfel, want kan dit niet alleen aan.

Is je vriend snel van gedachten veranderd? En is het handig om daar vanuit te gaan?

Groetjes

Eefje -

Een mooi artikel met geweldige reacties. Een kinderwens is mooi, maar heb je er geen dan is dat ook goed. Ieder maakt zijn eigen keuzes. Jarenlang heb ik getwijfeld of ik het wilde en 3,5 jaar geleden besloten we ervoor te gaan. Echter is het bij mij/ons niet zo simpel en lopen we nu al 2,5 jaar in het ziekenhuis met hormonen en meer waar ik (letterlijk) ziek van word (het bleek aan mij te liggen). Op een bepaald moment kom je ook op gedacht van, is het het waard. Voor mij, ja, maar ik begrijp heel goed dat voor een hoop mensen niet zo is. Alles wat jij je afvraagt heb ik me vroeger ook afgevraagd en nu bestaat alleen die wens nog, dat is alles wat er toe doet…geloof me 😉 xx

Danielle -

Leuk artikel, dit zijn inderdaad ook dingen wat ik mij vaak afvraag.. samen met de vraag.. wil ik dit echt??

Kris -

Ik heb vroeger altijd geroepen dat ik geen kinderen wilde. Ik kwam in een relatie terecht met iemand die zei graag zo jong mogelijk vader te willen worden. Hierdoor ga je wel nadenken. We zijn nu 1 jaar getrouwd en hebben besloten dat als het ons gegund is 1 kind op de wereld te zetten, enkel zijn wens voor zo jong mogelijk is aan de kant geduwd. Nu ben ik er zelf nog niet klaar voor (al ben ik “al” 29) en is ook de situatie er niet naar. Mijn man raakte werkloos een maand voor ons trouwen en heeft nu net 3 weken een baan bij een bedrijf ipv via een uitzendbureau. De reden dat wij zeggen 1 kind is doordat mijn zus er 3 heeft en wij de drukte en stress daarbij zien en ik daar absoluut niet geschikt voor ben. Jammer is dan weer het commentaar van de mensen, dat is toch zielig voor dat kind? Dan is hij/zij toch eenzaam? Je krijgt een binnenkind, leert vast niet met andere kinderen om te gaan. Heel frustrerend

Rianne -

Je krijgt heus geen sociaal incapabel kind als hij/zij geen broertjes of zusjes heeft. Maar enig kind zijn is daarentegen echt niet leuk (spreek uit ervaring). Natuurlijk niet meteen een reden om een 2e kind te nemen, maar ik vind wel dat je goed over zoiets moet nadenken. Hoe zal het later zijn voor dat kind?

Suzanne -

Beste Kris, ik heb geen broertjes of zusjes en heb je in mijn hele leven nog geen dag zielig gevoeld. Er zijn altijd vriendjes/vriendinnetjes om mee te spelen… Ik zou niet weten hoe het is met broertjes of zusjes want die heb ik nooit gehad, en nooit gemist. Dus dat mensen zeggen dat het zielig is, ach nee, niet waar hoor. Ook die kinderen worden superleuke volwasssenen! En een binnenkind zit denk ik in het karakter hoor, niet in de broertjes of zusjes.

Anouk -

Ik denk dat je een goede moeder bent op het moment dat je je kind alles kan geven wat het nodig heeft, materieel en immaterieel. Als je hem/haar kan voeden, kleden, stabiliteit geven en liefde kan geven, ben je volgens mij al een heel eind. Volgens mij is iedere vrouw onzeker of ze wel klaar is om moeder te worden, en zo niet, wanneer wel. Ik heb een vriend die 9 jaar ouder is, maar ik vind mezelf nog te jong voor kinderen. Maar als ik nu al was afgestudeerd en een baan had, zou ik al dolgraag een kindje krijgen. Nog een paar jaar geduld, maar het lijkt me heerlijk :)

Demi -

Helemaal geen onderwerp waar ik me mee bezig houdt, met mijn 17 jaar. Toch vind ik het wel erg interessant en bijzonder om alle verhalen te lezen. En wat lekker dat het gewoon kan, dat ook deze onderwerpen open worden gegooid op de site. Wat is er toch een fijne sfeer op 2WMN (en LLG)! Super bijzonder dat iedereen zijn persoonlijke verhaal zo vrij deelt en durft te delen. En dat met dank aan Martine en Willemijn. Jullie zijn zo heerlijk open en normaal en als ik jullie blogs lees, hoor ik jullie het bijna zeggen. Om trots op te zijn!

Melanie -

Wauw, wat veel reacties al! Dat laat in ieder geval zien hoe het leeft.

Ik denk dat een kinderwens zo sterk is en uiteindelijk doet niets er meer toe eigenlijk, dan zegt je gevoel gewoon dat je een kind wil en het liefste wel nu!
Maar zo gauw er dan twee streepjes op die test verschijnt, is mijn ervaring dat alle twijfels weer beginnen. Kan ik het wel? Dadelijk is er iets mis met mijn kind. Hadden we niet even moeten wachten?
Ik heb twee misgelopen zwangerschappen gehad voor de zwangerschap van mijn dochter goed verliep en zelfs toen had ik die twijfels nog. Waar was ik aan begonnen?
Mijn zwangerschap verliep verder niet vlekkeloos en na 24 uur weeën en ontsluiting die bleef hangen op 9 cm is het uiteindelijk, godzijdank, een keizersnede geworden. En onze dochter daarna was een huilbaby die maandenlang 15 uur per dag huilde. En ik kreeg ook nog een postnatale depressie erbij.
Maar echt, hoe zwaar en rot alles ook was. Er is geen mooier gevoel dan in de ochtend een knuffel krijgen van mijn dochter (nu 16 maanden) en ik hou van niemand op de wereld meer als van haar.
Maar hoe rationeel alles ook van te voren kan zijn, het cliché is waar. Je kunt het niet voorspellen! Echt helemaal totaal niet, het is nog honderd keer meer overweldigender, mooier en zwaarder dan ik me ooit voor kon stellen.

En die tweede die ik graag wou.. Die komt er (voorlopig) in ieder geval niet 😉 wij moeten eerst het afgelopen jaar een plekje zien te geven.

yael -

Allereerst wat een mooi en open artikel! Ik ben 24 8 jaar samen 2 jaar getrouwd en woon 6 à 7 jaar samen met mijn man. Wij wisten al die tijd vrij zeker dat we kinderen wilden en zijn dan ook 2 jaar geleden begonnen maar het is helaas nog niet gelukt. We lopen nu ook een jaar in het ziekenhuis en ik krijg volgende maand weer een onderzoek en dan gaan we over op kunstmatige inseminatie maar begin nu af en toe te twijfelen of ik wel verder moet gaan omdat ik altijd van mening was dat als iets niet voorbestemd is het ook niet gebeurd. willemijn en alle andere die zich hiermee bezighouden veel succes en volg je hart. geld, huisvesting of carrière is hierin niet het belangrijkste liefde wel. Leeftijd is maar een getal of je nou 20 of 30 bent als het goed voelt ga ervoor. Liefs

Willemijn -

Veel succes de komende tijd Yael! Kan me voorstellen dat het een erg moeilijke situatie is! Sterkte!

Stephanie -

Klinkt precies als mijn verhaal. Mijn eierstokken rammelen al een hele tijd en we zijn nu al 2 jaar aan het proberen. Iedereen om ons heen raakt maar zwanger, inclusief mijn zus, en ons is het helaas nog niet gegund.
Gelukkig hebben we nu te horen gekregen dat het wel mogelijk is door middel van het spuiten van hormonen en kunstmatige inseminatie. Maar net als bij jou, beginnen nu hier de twijfels dan toe te slaan. Maar meer vanwege de hormonen en dat ik het dan bekend moet maken op werk en dergelijke en hierdoor bang ben voor geen verlenging zodra mijn contract afloopt enzovoort.

yael -

Jij ook heel veel succes en sterkte dan. Mijn contract is idd niet verlengd doordat ik regelmatig naar het ziekenhuis moet en ik dat verteld heb. Je hoeft natuurlijk niks te zeggen tegen je werkgever. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed en liefde voor elkaar en voor het kind is het belangrijkste. Liefs

Syl -

Ik ben 25 en wil geen kinderen. Soms vind ik het vervelend dat mensen daar geen berip voor hebben. Alsof je egoïstisch bent en je leven niet compleet kan zijn zonder kids.
Ik ken genoeg vrienden die kinderen willen of al hebben en dat vind ik juist fantastisch voor hun.

Kim -

Ik vind het even egoïstisch om wel kinderen te willen, uiteindelijk beslis je toch om een leven op de wereld te zetten, niemand anders dan de ouders vraagt daar echt om.

mieke -

Ik ben 28 jaar en 36 weken zwanger. Ik ben 4,5 jaar samen met mijn vriend waar van we 4 jaar samenwonen. Wij wonen in een “senioren woning” maar hebben 2 jaar geleden besloten om ons huis flink te verbouwen naar een gezinswoning. Toen ook besloten om te stoppen met de pil. Want het duurt toch vaak voordat het raak is. En bij 3 vrienden lukte het niet vanzelf dus dat hadden we al in onze achterhoofd. Bij ons heeft het ook 1 jaar geduurd voordat het zover was.
Ik leefde echt op een roze romantische wolk. En ik deed de bevalling wel even thuis en zag alles voor mij, hoe ik het wou en ik had alles al bewijze gepland.
Totdat we de 20 weken echo hadden en het geslacht te horen kregen, we waren super blij maar ze hadden ook een afwijking gezien bij de baby, dus moesten we voor een extra controle naar het Radboud ziekenhuis in Nijmegen voor een extra controle. Eenmaal daar is er bij onze baby een aangeboren hartafwijking geconstateerd. De kleine heeft een gaatje in het tussenschot van de hartkamers en een onderbroken aorta. Zolang de baby in mij zit is er geen probleen. Maar ik krijg een geplande bevalling in het Radboud ziekenhuis. Ook moet de baby geopereerd worden, maar dat gebeurt in het Wilhelmina kinderziekenhuis in Utrecht. Na de operatie heeft de kleine wel een normale levensverwachting.

Wat ik wil zeggen, je kunt alles plannen en overal rekening mee houden. Maar het heeft geen zin, in iedergeval niet met een zwangerschap. Ik heb het afgeleerd om te plannen, ik zie wel wat er nu ggebeurt. De baby is zeer welkom en ook al gaan mijn vriend en ik het zwaar krijgen. We redden het wel, het komt goed. En onze baby is een vechertje

Willemijn -

Wat heftig Mieke! Jullie moeten enorm geschrokken zijn!

Marnel -

Ten eerste: OOOh wat leuk!! Ik ben nog een beetje te jong om erover na te denken, maar ik snap uit jou woorden dat het me inderdaad moeilijk lijkt.

Romina -

Wat een leuk artikel. Ik herken superveel in mezelf enkele maanden geleden en nu ben ik al zwanger. Wij hebben ook een hoop ‘wat als’-jes, maar het belangrijkste is dat we er klaar voor waren en we zijn dolgelukkig dat onze kleine Uppie onderweg is.
Hopelijk kom je er snel uit en kan je definitief zeggen nu gaan we ervoor :-).

Liefs
Romina

Mireille -

Goed artikel! Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken, maar ik denk dat je er echt klaar voor bent als alle de dingen die je opnoemt ineens niet meer zo belangrijk zijn en je weet..ik wil een kind, ongeacht welke omstandigheden dan ook, want ik weet dat ik er alles aan zal doen om mijn kind gelukkig te maken. Wij carriere-vrouwen zijn gewend alles te plannen en pas ergens aan te beginnen als we vrij zeker zijn van de uitkomst. Ik was ook zo, totdat ik ernstig ziek werd en de meest belangrijke zekerheid in mijn leven ineens verdwenen was…mijn gezondheid. Ik zie deze periode als lessons learned en ben nu elke dag ongelooflijk dankbaar, blij en trots op mn kleine mannetje en alles wat ik heb onderwonnen. Want nu weet ik..zekerheid is maar schijn..liefde is de basis!

Martine -

Wat een prachtige reactie!

Melanie -

Hi Mireille,
Super bedankt voor je mooie woorden. Dit overtuigd mij om het gewoon te doen binnekort!! Denk ook voordat je het weet is het bewijs van spreke te laat.. Ik moet nog aan het idee wennen en heb ook echt veel onzekerheden. Maar waarom niet? En denk dat je eigen kind ook zo anders is als van een ander ( want ben ook weer blij als kids van een ander weer weg zijn ) dankjewel! Er komt voor mij weer een paar procent bij van de “ja ik wil”. Ik ben nu 27 en heb een zorgzame vriend, family first & carriere hoeft voor mij toch niet.. Volgens mij moet ik het gewoon doen, het moment: nu weet ik het 100% zeker komt volgens mij nooit.. Omdat je geen enkel idee heb hoe het is, je kan het je toch niet voorstellen… Liefs Melanie

Natascha -

Eerst en vooral wat ongelofelijk leuk van je Willemijn dat je de lezeressen die geen kinderen erop wijst dat ook hun mening gewaardeerd wordt en ze zeker niet gek zijn! Vind dat enorm mooi van je. Het zou niet mogen maar als je als vrouw laat merken dat je kinderen als geen vast element in je “vrouw zijn” ziet dan stuit je makkelijk op veel onbegrip. Alsof je minder vrouw bent of alsof je op de een of andere manier hebt gefaald als je geen kinderen wilt. Wat absoluut niet zo is natuurlijk. Je leven en geluk bepaal je zelf en daar hoeft echt niemand anders je iets over te vertellen.
Ikzelf twijfel. Ik ben nooit echt op kinderen gesteld geweest. Een baby vind ik best nog wel schattig maar ik heb nooit de neiging om er zelf een te willen. Ik koop eigenlijk liever een hond ofzo. De enige kinderen waar ik goed mee om kan zijn de kinderen van mijn schoonzus. Misschien ligt het aan mezelf, dat ik misschien te onzeker ben of ik wel een goeie moeder zou zijn. Het idee “kind” schrikt me gewoon af.
Ha ha ja heb het ook gemerkt dat de ene na de andere Youtuber die ik volg plots pregnancy vlogs inlast :D. Ik voel me echt zo enorm oud worden als ik het allemaal zie 😀

Froukje -

Anaal temperatuur opmeten? Om zwanger te worden? Na de bevalling? Ik heb twee kindjes en de enige die anaal getemperatuurd werden waren de baby’s.
Wij waren 6 jaar samen, woonden 5 jaar samen waarvan het laatste half jaar in ons eigen huis en waren net een paar maanden heel romantisch geregistreerd partners toen we besloten dat het allemaal wel goed zat. Niet alleen de woonruimte, financiën en de banen, maar vooral het gevoel. Ik had van tevoren nooit gedacht al op mijn 25e ‘aan een kind te beginnen’, maar het voelde voor ons beiden gewoon goed. Mijn lichaam was het daar nog niet zo mee eens, maar 9 maanden later was ik dan zwanger. En bij sommige mensen is zwanger zijn een hel, bij anderen vervelend en weer bij andere een eitje. Ik had geluk en viel in die laatste categorie. Ook mijn bevallingen waren relatief gezien een peulenschil. Zonder scheuren, knippen, pijnstilling e.d. De ene keer beviel ik in bad van het geboortecentrum en de andere keer thuis in bed, omdat het zo snel ging dat er geen andere mogelijkheid meer was. Tussen de twee zwangerschappen zat nog wel zo’n stomme, verdrietige miskraam. Daar hoor je nu eens echt weinig over, terwijl heel veel vrouwen er helaas toch één of meerdere moeten meemaken. En hoe eerder in de zwangerschap je een miskraam krijgt, hoe minder echt het kindje voor omstanders is. Maar in je eigen hart is het gelijk na de positieve test al een mensje, jouw kindje.

Maar genoeg sentimenten, je merkt het vanzelf wel, wanneer je er klaar voor bent. Niet kijken naar vriendinnen, maar naar je eigen gevoel luisteren. En dat van je vriend natuurlijk. Het gaat vooral om de liefde die je je kind geeft en niet om al het materiële. En vroegah sliepen ze ook met 10 man in, op en onder hetzelfde bed.

Nynke -

Echt leuk dat dit onderwerp nu gewoon eens open besproken wordt. Over dit soort onderwerpen doen mensen soms zo moeilijk en dat terwijl het iets is waar de meeste vrouwen op een gegeven moment wel tegenaan lopen. Fijn toch juist om dat te kunnen delen met anderen?

Hier is de pil in januari al de deur uit gegaan, vooral omdat ik die hormonen niet meer in mijn lijf wilde. Inmiddels zijn we ook getrouwd en nu wel echt bezig voor een kindje. De situatie is echt niet ideaal (flatje met niet echt veel extra ruimte en vriend, euh, man! zit even tussen banen in.. Maar ik denk dat dat wel goedkomt. Het perfecte moment gaat volgens mij toch nooit komen, er is altijd wel iets waardoor de timing misschien niet helemaal goed is. Wat me wel echt wennen lijkt, is dat je niet zomaar meer even weg kunt samen. Niet spontaan ‘s avonds de kroeg in en blijven hangen tot 4uur.. Dat is dan wel geweest natuurlijk!

Inmiddels ben ik 3 dagen over tijd na de afgelopen maanden een heel regelmatige cyclus te hebben gehad. De test vanochtend was helaas negatief, maar wie weet..

Willemijn -

Ik vond het zelf inderdaad een gemis dat je nooit eens wat leest over dat alles wat zich afspeelt VOOR iemand z’n zwangerschap aankondigt. Het voelt altijd alsof iemand pats boem zwanger is. Toen het onderwerp zich bij ons aandiende dacht ik ‘Zijn we de enige die hier zo langdradig over doen?’ Maar nee hoor… dat zie je wel aan de comments!

Wat spannend dat je over tijd bent! Misschien nog even iets langer wachten met testen?

Silke -

Wat een heerlijk open artikel! Mijn vriend en ik hebben enkele maanden geleden besloten er echt voor te gaan. Nu al een paar dagen over tijd, dus erg spannend! We hebben van te voren geprobeerd alles uit te denken, maar je kan nou eenmaal niet alles vooruit plannen. Wel hebben we vast een spaar rekening geopend waar we beiden een bedrag op storten iedere maand. Dat bevallen daar ben ik niet eens bang meer voor, ik kan niet wachten tot ik een klein wondertje in mijn armen kan nemen. Dan maar uitgescheurde kont. Hahaha

Willemijn -

Oeehhh SPANNEND! 😀

Madelaine -

Weet je wat ik nou zo fijn vind aan 2wmn, dat er ook dit soort zaken worden besproken! Niet alleen maar alles gesugarcoat maar gewoon wat je zelf echt denkt, wat je twijfels zijn enzovoort. Zoals ik lees in de comments herkennen veel meiden zich in jou, en ik trouwens ook. Mijn kinderwens is er altijd al wel geweest, soms iets meer en soms wil ik alleen mijn motor opvoeden (ha). Wanneer vrouwen over kinderen denken of praten is het vaak romantischer dan dat de werkelijkheid kan zijn. Dat verliefde gevoel hoeft er niet te zijn meteen, mijn zus heeft bij haar beide kinderen een een postpartumdepressie gehad. Ik heb dus van heel dichtbij ook ‘de andere kant’ meegemaakt, iets waar veel mensen niet aan denken of over hebben. Wat ook logisch is, want wie denkt er nou meteen aan een depressie bij een baby’tje? Maar het is niet iets wat ‘vergeten’ mag worden. Die roze wolk kan ontbreken, hoeft niet.. maar het kan. Ondanks dat die heftigere periodes er zijn geweest, is mijn zus momenteel intens gelukkig met haar twee stoere zoontjes en ben ik onwijs verliefd op mijn neefjes. Eigenlijk weet je dus nooit wat je te wachten staat. Ik merk dat dit een onwijs onsamenhangend verhaal wordt, maar hoop dat je me begrijpt. Mijn kinderwens is er dus, en ik hoop dat het op een dag ook werkelijkheid wordt.

Willemijn -

Dankjewel Madelaine, dat vind ik een heel fijn compliment! Inderdaad, postpartumdepressie is helemaal niet zeldzaam. Super heftig voor je zus moet dat geweest zijn!

Milou -

Ik heb een tijdje terug op de kraamafdeling moeten werken, en ondanks dat ik daar helemaal geen zin in had (als verpleegkundige heb je toch een aantal specialisaties die je trekken, of niet) ben ik helemaal verliefd geworden op alles wat daar gebeurde. Het geluk van de (jonge) stellen, de baby’s die ik ook mocht vasthouden, wassen, verschonen. Mijn eierstokken begonnen wel te rammelen hoor! Haha. Ik heb pasgeleden op Twitter ook zo iets laten vallen en daarbij ook dat het voor mij nog geen ‘tijd’ is, puur omdat ik nog maar een korte relatie heb en net aan een opleiding ben begonnen als operatie assistente. Het komt nu gewoon niet zo goed uit, hoe graag ik het ook zou willen. Ik kreeg reacties dat je soms niets te willen hebt en dat het bij sommige onverwacht kwam. En dat snap ik allemaal, dat kan mij natuurlijk ook overkomen en dan is het meer dan welkom, zo bedoelde ik het ook helemaal niet. Het is gewoon verstandiger om een zekerdere toekomst te hebben – ik heb wel een vast contract, maar midden in een opleiding is dat nog niet handig, heb dan liever ook een vaste werkplek – en natuurlijk wat langer een relatie, want na een paar maanden vind ik gewoon te snel. :-) OH, ik sleep mijn vriend ook iedere keer naar de baby afdeling bij de HEMA, haha! Hij moest lachen toen ik het voorlas wat jij had geschreven!

Sandra -

Leuk blogje! Enkele maanden geleden besloot ik zelf om bewust met de pil te stoppen omdat mijn vriend en ik stilaan uitkijken naar een kindje en dan kan je beter eerst enkele maanden geen pil meer nemen zodat je lichaam zich weer wat aanpast aan het normale ritme. We zijn iets meer dan 5 jaar samen, wonen bijna 2 jaar samen en hebben allebei een vaste fulltime job dus we beginnen stilletjes aan uit te kijken naar een kindje. Toen we pas gingen samenwonen was ik hier helemaal nog niet klaar voor en doordat we net een huis gekocht hadden wou ik voor mezelf ook eerst wat meer financiële stabiliteit door terug wat meer te sparen. Nu we het gevoel hebben dat alles zo goed als op orde staat willen we er echt voor gaan. Ik wordt in december 25 en vind dit persoonlijk de ideale leeftijd voor een kindje aangezien ik graag een “jonge” moeder wil zijn. Ik kan me niet voorstellen dat ik pas op mijn 30ste een eerste kind krijg ofzo!
Natuurlijk denk ik ook vaak na over hoe het zal zijn met een kleintje in combinatie met onze job en over hoe we alles moeten aanpakken want je wil natuurlijk het beste voor je kleintje maar daar probeer ik me niet te veel zorgen over te maken, we zien wel wat er op ons pad komt, zolang we maar gelukkig zijn :).

Willemijn -

Spannende en leuke tijd nu dus! 😀

Lenneke -

Pffff, ik heb echt geen idee. Ik weet ook niet of ik wel kindjes wil…

Zaneta -

Wat een leuke artikel! En idd heel herkenbaar. Ik heb twee schatjes, 5 en 3 jaar oud, en ik zou zeggen: gewoon doen! Neem/krijg een kind!
Alle cliches zijn waar. De pijn van de bevalling ben je zo vergeten. Je moet je niet te veel zorgen gaan maken over of alles goed komt met je kind, want geen zorgen voor morgen, het komt hoe dan ook toch goed. Met geld kom je altijd uit, gewoon je levensstijl een beetje aanpassen.
En een kind is het aller aller aller beste wat je kan overkomen.

Petra -

Heel interessant artikel en ik kan me er volledig in vinden!!
Mijn vriend wil heeel graag een kind, ook al zijn we nog niet in de positie een kind te krijgen. We zijn allebei 23, ik werk en heb een hele goede baan, maar mijn vriend moet nog 3 jaar doorstuderen. Ook wonen we niet samen (zijn wel al 6jaar bij elkaar). Hij snapt dat dit geen handig moment is, maar wil het wel graag zsm na zn afstuderen doen. Ik ben juist degene die het niet ZO rooskleurig inziet. Ik wil wel een kind maar ik wil ook een goede basis, ik wil eerst dat mn vriend een goede baan krijgt, dat we samen een koophuis hebben en ga zo maar door. Pff en behoud ik dan wel mijn figuur, mn leven, kan ik nog wel leuke dingen blijven doen? Hoe ga ik dat doen met mijn carriere? Hoe gaan we dat doen met geld?
Ik vind het allemaal heel lastig, gelukkig “kan” het nu gewoon nog niet wat de beslissing wat makkelijker maakt. Echter gaat dan ook weer in mijn hoofd malen dat ik niet te oud moeder wil worden en dat we, zoals het er nu uitziet, op zn vroegst pas op mn 27e zouden beginnen.

Leuk om dit artikel te lezen trouwens en ook alle comments. Heel herkenbaar en interessant om te volgen!

Malou -

Je omschrijft echt precies waar ik de laatste tijd heel erg mee bezig bent geweest in mijn hoofd. Dankjewel, Willemijn, jullie slaan tot nu toe met deze blog echt de spijker op z’n kop. Soort gat in de markt blijkbaar, wat jullie vullen, want ik zie zoveel (jonge) vrouwen reageren die met hetzelfde worstelen. Dankjewel!

Ik ben ongeveer een jaar geleden gestopt met de pil. We zijn helemaal ‘gesetteld’, huisje, boompje, beestje enzo, plek voor een baby, bla bla. Maar ik ben eigenlijk vooral gestopt omdat ik het gevoel had niet goed in mijn vel te zitten en dat de pil daaraan bijdroeg. Nu voel ik me inderdaad ‘anders’ ofzo, was iig een goede beslissing. Toch had ik niet meteen sterk het gevoel ook meteen een kind te willen en te proberen zwanger te raken. Ik hoú ook helemaal niet van baby’s (huilen, stinken…), maar als ze iets groter worden vind ik kinderen wél heel erg leuk.
Toen ik laatst echter een paar dagen over tijd was en dus eventjes dacht: ‘zou het…’ was ik toch wel heel erg teleurgesteld toen ik ongesteld werd. Voor mij was dát het moment dat ik besefte dat ik kinderen wilde en dat ik er ook echt voor wil gaan.
[Rationeel nog steeds niet extreem trouwens, hallo overbevolking, en wat als het een rotkind is (wordt het vast!) en wat als het juist wel een leuk kind is en ik vet jaloers word… daar hoor ik nou nooit iemand over! Maar goed, dat zijn ook weer dingen die vast wel op hun pootjes terecht komen]

Lang verhaal, maar dankjewel Willemijn, dat je dit soort dingen allemaal bespreekbaar maakt!

Willemijn -

Dankjewel voor je comment Malou!

Petra -

Ik heb nooit een uitgesproken kinderwens gehad. Niet dat ik ze niet wilde, maar ik was er nooit mee bezig. En toen ineens kwam daar mijn prins op het witte paard en met hem de kinderwens. Gelukkig is het ons gegeven. Maar tot het moment van de bevalling heb ik twijfel gehad. Heel logisch lijkt mij want je weet niet waar je aan begint ondanks alle verhalen. Die twijfel had voornamelijk te maken met het feit of ik het wel kan, wel een goede moeder ben. Wat het moederschap precies inhoudt, weet je pas als je moeder bent. Vooraf krijg je daar geen antwoord op.

Aukje -

Ik heb juist helemaal geen kinderwens. Ik word niet echt warm van kinderen, nooit geworden ook. Ik kan mezelf niet voorstellen als mama, gewoon echt niet. Mijn vriend en ik zijn 7 jaar samen en nu we wat ouder worden, merk ik dat mensen dingen gaan verwachten. ‘Wacht maar, over 5 / 10 / … jaar praat je wel anders,’ heb ik al ZO vaak gehoord. Denk dat dat alleen maar erger gaat worden de komende jaren, iedereen wil zo graag labeltjes plakken en volgens een bepaald patroon leven lijkt het soms. Ik wil juist heel graag reizen, elke dag van mijn vrijheid genieten en van alle lieve mensen om me heen. Dat bedoel ik niet egoïstisch. Ik doe gewoon liever waar ik goed in ben en mensen blij mee maak, dan dat ik volgens de norm voor een kindje kies omdat dat ‘zo hoort’. Anyway, mijn punt: laat iedereen in z’n waarde en probeer niet voor iemand anders een keuze te maken. Enne, als je het wilt, ga ervoor en geniet ervan. Ik denk dat je een hele lieve mama wordt!

Michelle -

Wat een mooi, herkenbaar artikel. Ondanks het feit dat ik pas 21 ben heb ik al jaren een sterke kinderwens. Mijn vriend en ik hebben de praktische zaken prima op orde; ik zit in de laatste fase van mijn universitaire opleiding, heb uitzicht op een baan (want familiebedrijf) mijn vriend is vier jaar ouder dan ik en heeft een vast contract, en we hebben een fijn huis en een bruiloft in het vooruitzicht (voorjaar 2015:)! Na mijn afstuderen en ons huwelijk willen we heel graag voor een kindje gaan, maar ondanks het feit we allebei overtuigd zijn van dat we dit bloedgraag willen samen, heerst er vooral bij mij ook onzekerheid. Niet eens zozeer over mijn vermogen al dan niet een goede moeder te zijn, maar meer over de mening van anderen. Iedereen dicht bij ons gunt ons het geluk, maar vooral de mensen iets verder weg zijn zo hard in hun oordeel. Dat wij gaan trouwen alleen al levert zo veel oordelen op, want pas 21? Hoe kan je huwelijk dan ooit slagen!? Laat staan wat er geroepen zal worden als we het geluk zouden hebben snel papa en mama te worden, want begin 20, hoe kun je dan ooit een goede moeder zijn?!;) De vooroordelen zijn zo groot. Ik weet heus dat ik me daarvoor af moet sluiten, dat het onbelangrijk is en dat we hier vooral zelf achter moeten staan, maar er zijn best momenten dat ik dat even lastig vind. Wat ik eigenlijk bedoel te zeggen met dit veel te lange betoog, is dat ik denk dat we allemaal onze onzekerheden hebben als het op dit onderwerp aankomt. Misschien komen de perfecte omstandigheden en het perfecte moment wel nooit. Ook dan komt het ongetwijfeld allemaal goed en vinden het zijn weg wel:).

Willemijn -

Ik was 18 toen we gingen samenwonen en 23 toen ik trouwde. Ik kreeg ook zo veel opmerkingen (beide keren!), of ik niet te jong was, of dat wel ging werken, of ik niet meer van het leven wilde genieten. Gut gut! Gewoon doen waar je jezelf goed bij voelt!

Renske -

Hoi Willemijn,

Weer een heel herkenbaar stuk! Mijn vriend wilde ooit wel kinderen en ik was er nog niet uit. Tot ik opeens ook dat oergevoel kreeg, best plotseling. Jaloers op zwangere vrouwen, traantje wegpinken bij bevallingen op tv en kleine kindjes vond ik opeens heel schattig. Maar inderdaad de beslissing maken om er echt voor te gaan is heel moeilijk en eng! Ik ben 26 en mn vriend 29 en we gaan over twee weken trouwen. Mijn spiraal is er vorige maand uitgehaald. Spannend…!

Wat voor mij de doorslag gaf, is dat het bij veel mensen maanden kan duren. Dat maakt me wel bang, dat als we te lang wachten het helemaal niet meer lukt. We staan er nu goed voor, dus waarom zouden we wachten!?

Ik vind het echt knap dat je er zo openhartig over bent! Maar het is natuurlijk fijn om van ‘lotgenoten’ te horen :)

Groetjes renske

J. -

Wat een mooi en eerlijk stuk! Ik denk dat jullie je met dergelijke stukken echt onderscheiden van andere blogs en goed aansluiten bij de belevingswereld van vrouwen van onze leeftijd. Ik herken veel van je gedachten. Nu is kinderen krijgen bij mij nog niet aan de orde, want ik wil nog verder studeren, heb geen partner en ben er mentaal ook gewoon (nog) niet klaar voor, maar omdat mensen om mij heen langzaamaan kinderen beginnen te krijgen en ik daardoor ook vaak de vraag krijg ‘wil je kinderen?’ denk ik er wel veel over na. Ik lijd al jaren aan een eetstoornis en aan depressies. Vermoedelijk deels genetische aanleg, maar ook mijn karakter maakt mij er erg gevoelig voor. Dit maakt dat ik al jaren angstvallig roep dat het maar beter is dat ik geen kinderen krijg. Ik ben zo bang dat ik een slechte moeder zal zijn. Dat mijn kind zal lijden onder mijn depressieve periodes. Dat ik mijn kind ook een eetstoornis aan zal praten. Door mijn verleden heb ik wat last van hechtingsproblemen. Zal ik wel van mijn kindje kunnen houden? Kinderen opvoeden is zo’n grote verantwoordelijkheid, kan ik dat wel aan, durf ik dat wel aan? Er zijn zo gigantisch veel beslissingen die je voor een kindje moet maken. Ben blij dat ik nog even de tijd heb en niet vandaag nog moet beslissen. Eerst ga ik nog mijn uiterste best doen om beter te worden.

Tamara -

Ik herken het ook zo goed. Bij vrienden en vooral bij oud basisschool klasgenootjes merk je het goed. Die zijn inmiddels ook allemaal op de leeftijd om aan kinderen te beginnen. Mijn vriend en ik zitten ook vaak samen op de bank te fantaseren over hoe ons kindje er ooit uit zal gaan zien. We zijn nu beide op het punt beland dat we beide een goede baan hebben, bezig zijn met ons eerste koophuis, maar toch blijft de twijfel, gaan we het financieel wel redden? Natuurlijk met minder financiële middelen wordt een kindje ook wel groot, maar je wil toch je kinderen wel alles kunnen geven wat ze nodig hebben.
Dat is iets wat ons nog wel tegenhoud om er vol voor te gaan. Maar als ik dan, net zoals jij beschrijft, weer in de Hema beland tussen de kinderkleertjes dan kriebelt het bij mij ook aan alle kanten. Ach….misschien moeten we het ook maar doen. Twijfels aan de kant schuiven. Al is dat soms nog echt wel lastig!

Daniëlle -

Je verhaal is herkenbaar, Willemijn. Vier jaar geleden slikte ik de laatste pil, want we wilden allebei graag kinderen. Toen het na jaren proberen niet lukte (we wilden bewust geen ziekenhuistraject), begonnen we na heel veel gesprekken en tranen andere plannen te maken. Plannen voor een leven met z’n tweeën, hoe moeilijk is dat ook vond.
Juist toen we het niet meer verwachtten verschenen er op de test twee roze streepjes en we hopen over twee maanden onze kleine in onze armen te kunnen sluiten!
Je kunt vrij goed plannen wanneer je geen kinderen krijgt, maar je kunt niet plannen wanneer je ze wel krijgt… Doe wat je hart je ingeeft!

Willemijn -

Wat een prachtig wonder voor jullie! Veel geluk!

Lenneke -

Wat fijn voor jullie! :-)

Martina -

Ik heb het afgelopen half uur vol aandacht alle reacties zitten lezen. Ik zit precies in hetzelfde schuitje. Alle voorwaarden zijn goed; lieve vriend, eigen huis, de ruimte, de wens en de financiële middelen. Toch is het spannend om zo’n keuze te maken… 25 vind ik een mooie leeftijd om serieus over kinderen na te denken maar tegelijk denk ik ook aan mijn carrière, reizen en trouwen. Vooral het stukje gaan en staan waar je wilt is voor mij een dingetje. Met kinderen kun je niet altijd je eigen wensen meer voorop stellen.. Al moet ik wel zeggen dat ik zeker een moeder (typte eerst loeder, maar gelukkig zag ik die woordgrap op tijd haha) wil worden met een eigen leven. :)

Sylvia -

Ik weet nog toen mijn vriend zei “ik wil graag een kindje” dat de paniek me om het hart sloeg. Ik voelde me er nog niet klaar voor en twijfelde zelfs nog of ik eigenlijk wel een kind wilde. Ik vroeg hem dan ook om me tijd te geven, wat hij god zij dank ( de schat) begreep en ook deed. Na een jaar had ik het gevoel van ok we gaan er voor, na maanden van proberen en telkens een negatieve test te zien zonk de moed mij in de schoenen en
Vond ik het echt verschrikkelijk dat het maar niet wou lukken. Toen wist ik zeker ik wil een kindje. Op het moment dat we dan positief teste voelde ik me zo intens gelukkig maar eerlijk is eerlijk koet daarna kwam de angst “help nu kan ik niet meer terug” dit gaat echt gebeuren. Kunnen we dit wel aan? Ga ik een goede moeder zijn? …. Toen het moment van die eerste echo er was en we het hartje hoorde kloppen voor de eerste keer kwam bij mij niet dat gevoel dat je zo vaak hoort van wauw, ik hou van mijn kind …. Toen werd ik echt bang. Waarom voel ik dat niet. Eerlijk gezegd tijdens mijn hele zwangerschap had ik geen band met het wezentje in mijn buik. Tuurlijk vond ik de schopjes geweldig maar toch voelde het voor mij anders dan voor andere vrouwen. Maar het moment dat hij geboren werd en ik die eerste schreeuw hoorde was het moederinstinct daar meteen, dit is mijn kind, hij huilt dus geef hem nu meteen aan mij :-) sinds die dag zijn alle twijfels compleet weg en zijn er andere in de plaats gekomen 😉 doe ik het goed? Is hij gelukkig? Maar god wat hou ik van hem.
Wat ik dus eigenlijk wil zeggen is :-) dat je altijd zal twijfelen maar als er twijfel is dan is het toch een teken denk ik dat je er klaar voor bent want iets wat je helemaal niet wil daar twijfel je niet over, toch? :-)

Willemijn -

Wat een mooie comment! Dankje!

Melanie -

Mooi gezegd Sylvia ben het helemaal met je eens. Ik ben nu 27 en ik denk ook dat je het gewoon moet doen. Ik zou het namelijk heel mooi vinden en niet erg als het nu PER ONGELUK zou worden. Maar ben gewoon erg onzeker omdat het altijd alle aandacht vraagt. Maar ik ben er echt van overtuigd dat alles vanzelf gaat en dat je er in meegroeit.. Zelf denk ik namelijk: tot vier vind ik een leuke leeftijd, daarna irritant. Maar ja eigen kind is toch anders. Ook ben ik bang voor minder privacy, maar ja dan moet je gewoon tijd voor elkaar vrij maken.. Voor alles is wel een oplossing. Ik denk eigenlijk dat ik een hele leuke moeder ben die altijd leuke dingen wil gaan doen met de kids! twijfel twijfel twijfel… Onzekerheden voor niks.. Omdat je gewoon niet weet wat het ECHT in houdt. Gewoon doen.. Ik hoef toch geen carriere! Want wat is dat nou waard? Liefde DAAR draait het om, de tijd die je door brengt van de mensen van wie je houdt. Hmmm zal ik nu dan maar stoppen met de pil? Hahaha ik word helemaal schizo! Net als vele andere :)

Daan -

Het kwam bij ons eigenlijk geleidelijk aan.. Dat we samen kinderen wilden was allang uitgesproken. Vóór dat we samen woonden werd er wel ‘s over gefantaseerd maar met altijd er achter aan; laten we eerst maar ‘s zorgen dat de basis goed is: huisje, baan, financieel voldoende budget, gelukkig zijn met elkaar etc.
Toen we bijna een jaar samen woonden was daar eigenlijk vanzelf ineens het moment dat we het uitspraken; zullen we er voor gaan?
We hadden het over trouwen. Ik zou wel willen trouwen maar besefde dat ik het krijgen van een kindje dan wel verder voor uit zou moeten/willen schuiven… Mijn vriend gaf aan dat hij veel liever eerst een kindje zou willen en toen hij zei; ik wordt binnenkort al 30 hè? Was het voor mij duidelijk dat hij er aan toe was! Ik was dat ook wel.. voor mijn gevoel maar het voelde vanaf dat moment als ‘echt’ .. Je moet het immers samen doen toch!?
En nu, ruim een jaar later.. Is ze er al! Een prachtige dochter! Wow, wat zijn we ‘rijk’ en wat is het een aanvulling op ons gelukkig zijn samen.

Iris -

Wauw, wat veel reacties allemaal. Duidelijke doelgroep aangesproken hier :).

Zelf ben ik 23 en mijn vriend is 3,5 jaar ouder dan ik. Ik doe nu mijn Master en mijn vriend heeft een goede full time baan. We wonen samen. Één van mijn beste vriendinnen heeft een kindje dat binnenkort vijf maanden wordt en als ik dat zie gaat het zeker wel kriebelen. Daarom hebben we het er ook over gehad en we zijn tot de conclusie gekomen dat we ZEKER nog in het buitenland willen wonen en op wereldreis willen gaan (we wilden nog heel veel, maar dit zijn twee dingen die je met kind niet zo snel doet). Daarom hebben we besloten dat als ik klaar ben met mijn Master naar het buitenland te vertrekken voor 1 – 2 jaar en dan daar te sparen en door te gaan op wereldreis. Als we terugkomen kopen we een woning en een hond en gaan we aan kinderen beginnen :)!!

Dus wellicht een goede tip? Eens samen te bedenken: wat wil je in je leven ECHT nog gedaan hebben? Ga ik dat ook doen als ik nu aan kinderen begin? Ik denk namelijk dat ik er altijd spijt van zou hebben als ik niet op wereldreis zou gaan. Maar als niks je meer in de weg staat, waarom zou je er dan niet aan beginnen als je kinderen wil? Ik denk dat je altijd wel blijft twijfelen.

saarenzo -

Heel herkenbaar. Mijn vriend en ik willen ook graag kinderen, maar nog niet nu. Ik ben 21 jaar, nog bezig met afstuderen en wil daarna sowieso een aantal jaar veel gaan werken en ervaring opdoen. Daarna komen de kinderen wel. Over een jaar of 8. Maar mijn vriend is bijna 27 en hij is zich er steeds meer van bewust dat hij al dicht in de buurt van de 30 komt, waardoor het idee van kinderen in plaats van “iets voor heel ver in de toekomst” voor hem al helemaal dichterbij komt. Maar eerst onze studies afmaken, veel werken en als we genoeg geld hebben en tegen die tijd nog steeds veel van elkaar houden, dan komt het wel. Maar het idee is in ieder geval leuk :)

Chantal -

Afgelopen maandag zijn we getrouwd en begin van het jaar samen besloten om na de bruiloft te stoppen met de pil. Dus volgende week eerste pilloze dag!:) (best spannend) . Ook ik ken het warme gevoel van binnen als ik aan baby’s denk!:) en vooral een eigen baby. Maar toch ken ik ook wel de twijfel of ik de juiste keuze maak… maar denk dat,dat vooral komt omdat het nieuw en spannend is!:) En daarnaast maak ik me ook wel een beetje zorgen dat mijn kind(eren) net als mij een ontwijkende persoonlijkheids stoornis krijgen. .. maar in dat geval weet ik wel wat ik kan doen voor ze ( qua hulp enz.)

Anne -

Ik heb altijd gedacht dat ik geen kinderen wilde kwam. En dat was ook zo toen ik 9 jaar geleden mijn vriend leerde kennen. Die gedachte was voor hem juist prettig omdat hij zo goed als onvruchtbaar is. Alleen nu 9 jaar later (en ik de 30 voorbij) is er bij mij wel wat veranderd. Ik zie het veel in mijn omgeving en mijn gevoel is gewoon veranderd. Het lijkt me nog steeds ontzettend zwaar en verstandelijk zie ik heel veel opstakels maar gevoelsmatig wil ik wel heel graag. Alleen wil mijn vriend niet. Hij is erg gesteld op zijn rust en ziet daarnaast het medische traject echt niet zitten. (Het is dan ook nog maar de vraag of het lukt. Er is een kleine kans.) En dan zit je. Een geweldige relatie opgeven voor een niet altijd even duidelijk gevoel Wat als straks blijkt dat ik zelf ook niet vruchtbaar ben. Of de relatie verbreek en dan geen andere man vind. Moet ik niet gewoon accepteren dat het zo is en dat we met z’n 2en blijven. We zijn zo gelukkig samen en tegelijkertijd is er wel dit verdriet bij mij.

Martina -

Wow dit lijkt me ontEttend heftig, als je er anders over denkt dan je partner..

Maura -

Phoe! Wat een dilemma! Ga je voor de liefde van en met je partner of voor een gezin? Een onmogelijke keuze lijkt me..

Willemijn -

Wat moeilijk zeg! Succes en sterkte gewenst hiermee!

Eline -

Ik kan me helemaal vinden in dit ‘dilemma’. Ik ben nu bijna 2,5 jaar samen met mijn vriend (ken hem wel al een jaar of 8) en wij hebben het hier ook regelmatig over gehad. Hij gaf aan rond zijn 30e, als het mogelijk is, vader te willen worden. Ikzelf had altijd het idee dat ik voor mijn 25e moeder zou worden. Maar nu ben ik 25, en nog geen moeder. Hoofdredenen hiervoor zijn dat ik na 3 jaar te hebben gewerkt in de kinder- en jeugdpsychiatrie en gehandicaptenzorg geen contractverlenging kreeg en dus tot een moment van bezinning geroepen werd. Wilde ik wel mijn hele leven als hulpverlener aan de slag, ik had tenslotte na mijn SPH al het idee om door te studeren, en nu kreeg ik een soort van gedwongen mogelijkheid om dit echt te overdenken. Na lang wikken en wegen besloten toch de sprong te wagen om naar de universiteit te gaan en sociologie te gaan studeren (generatie Y….) en dus indirect ook de keuze gemaakt om randvoorwaarden om ouders te worden op de lange baan te schuiven. Mijn vriend wil volgend jaar ook verder studeren (bestuurskunde). Dus wij zitten de komende jaren nog in ons jaren 30 beneden appartement, wat overigens een heerlijk huisje is voor ons samen en werken aan onze loopbaan, om hopelijk hierna beide een goede baan te hebben, een mooi jaren 30 huis te bewonen en dan hopelijk een gezin te stichten. In het begin vond ik het heel erg dat ‘iemand anders’ (eigenlijk: mijn werkgever, gedwongen door bezuinigingen in de zorg) voor mij besloot dat ik nog geen stappen richten het stichten van een gezin kon maken, maar nu ik een keuze heb gemaakt waar ik me tot nu toe goed bij voel, kan ik dit naast me neerleggen. Dat gezinnetje komt er heus wel!

*wauw, wat een lang verhaal, haha!

Debora -

Ik ben 18, dus dit is allemaal nog niet van toepassing haha, maar ik merk dat heel veel mensen stabiliteit willen voor ze een kindje krijgen. Logisch opzich, maar je hoeft een kind echt niet alle luxe van de wereld te kunnen bieden, als je maar van je kind houdt en het belangrijke waardes meegeeft. Een kind heeft liefde, steun en een veilige leefomgeving meer nodig dan mooi speelgoed en de nieuwste fiets in mijn mening. Ik denk dat als je ouders van elkaar houden en blij met elkaar zijn en ze jou steunen en een goede opvoeding meegeven, je als kind niet veel meer kan wensen :)

Kim -

Ik heb eigenlijk altijd al het idee gehad dat ik geen kinderen wil. Al van vrij vroeg en ben er ook altijd heel eerlijk in geweest naar mijn vriend toe. Iedereen zei dan altijd: ‘ach, je bent nog jong, dat komt wel’. Maar heel eerlijk heb ik altijd geweten dat ik geen kinderen wens, en zeker geen eigen kindjes. Stel dat ik ooit moedergevoelens zou krijgen, zou ik eerder een kindje willen adopteren. Inmiddels ben ik bijna dertig en heb ik nog steeds geen kinderwens. En mijn vriend is het daarmee eens, gelukkig maar! Ik vind het zo heerlijk om een eigen tempo te hebben, om lekker op reis te gaan en onze eigen zinnetje te doen. Dat klinkt egoïstisch en ja, dat is het misschien ook wel. Maar ik vind het goed op deze manier, wij hebben onze twee konijntjes, willen later ook een hond. Daar zorgen we met heel ons hart voor, een beetje onze kindjes.

Ivy -

Wat veel reacties! Ik ben 28 en nu 20 weken zwanger. Ik en mijn vriend wisten ook niet precies wanneer we er `echt’ klaar voor waren. Hij wilde kinderen voor zijn dertigste, maar aangezien ik wat jonger ben, vond ik dat echt te vroeg. Nu hebben we allebei een paar jaar gewerkt, en we dachten, als we het toch allebei (denken te) willen, waarom dan niet gewoon doen?

Je leest wel dat we beiden geen keiharde overtuigde kinderwens hadden. Het leek ons gewoon erg leuk en we hebben het gewoon maar gedaan :). Nu ben ik zwanger, en ik vind het tot nu toe fantastisch. Ik heb eerder gelezen dat kinderen voor jullie iets minder vanzelfsprekend is. Vooral dan zou ik er tijdig aan beginnen. Ook als je eerst nog moet stoppen met de pil.

Je zit in de fantastische positie dat Djurre een vaste baan heeft, je kan flexibel werken (en mamabloggen is hartstikke hip inderdaad!). Zekerheden heb je nooit, maar bij jullie zitten de randvoorwaarden alvast goed en verder moet je maar een beetje geluk hebben denk ik.

P.S. Vrijen en dan de mogelijkheid dat je zwanger kan raken is echt superleuk. En de groeiende boobs! Ik heb nog nooit zoveel borstpartij gehad, en ik heb vanmezelf vrij weinig, haha! Kortom, tot nu toe is het over het algemeen dik genieten.

Willemijn -

Haha ik lees met een grote glimlach je comment, vooral de PS 😉

Aida -

Ik vind deze reactie helemaal geweldig!

Simone -

Ik en mijn vriend zijn helemaal klaar voor kinderen, maar helaas “kunnen” we nog niet beginnen met proberen zwanger te worden omdat we erg weinig geld hebben en daardoor ook klein wonen. Toch vind ik het heel erg dat zoiets als geld mijn droom om moeder te worden in de weg staat. Soms denk ik; alleenstaande tienermoeders kunnen het dus waarom wij niet ( dit is trouwens helemaal niet raar bedoelt hoor! ), maar ja je wil natuurlijk proberen het beste te bieden voor je kind.

Melanie -

Dat moet je ook helemaal niet willen. Geld is ook niet de hoofdzaak. Als jullie beide een baan hebben en een woning en jullie relatie is stabiel; waarom niet? Het kan echt wel.. Heel veel mensen worden het perongeluk en hebben niet “gespaard” voor een baby.. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Je heb genoeg tijd.. Je kindje is zo klein die heeft inprincipe alleen een bedje nodig en wat kleding etc. en luiers natuurlijk en nog een aantal dingen.. En t klinkt misschien stom hoe ik denk, maar in Afrika zijn er genoeg mensen die kinderen krijgen die vrijwel niks hebben.. En vroeger had je nog minder!!! Het komt echt door de emancipatie en evaluatie en trends etc. En mensen die zich gaan vergelijken met andere. Stop daarmee en vertrouw op je oer instinkt :)

Melanie -

En vertrouw mij. Ik weet natuurlijk niet hoe jij woont en je preciese inkomsten..maar ik zei PRECIES hetzelfde als jij. “Ik woon te klein” ” hoe gaan we dat dan doen” “redden we dat wel kwa financien” ? Maar mijn vriend wil het zo graag en is veel realistischer misschien wel dan ik en zegt: schat wij hebben genoeg ruimte en die kast kan daar en die droger kan daar etc. Zodat je een kinderkamer overhoudt..hij heeft het zelfs over de woonkamer in tweeen te delen voor een kamer erbij!! Hij denkt echt in oplossingen. Het tegenovergestelde dus van mij! Maar hij neemt op deze manier echt zorgen bij mij weg, zodat ik steeds meer er naar toe groei..misschien is het “te klein” maar wat is te klein? Je kan ook alvast beginnen en ondertussen opzoek naar iets nieuws? Ik ben dan ook de gene die zegt: ” ja maar met een kind is moeilijker sparen!” Maar je past je uitgave en alles echt wel aan. Denk er nog eens over na en heb het er samen over als je het echt wilt :)

Cindy -

Nu ik ruim 5,5 jaar samen ben met mijn vriend en een heel schattig neefje heb, begint het wel te kriebelen. Maar ik weet van mijzelf dat ik niet op de natuurlijke manier kinderen kan krijgen en dat speelt ook enorm mee. “Gelukkig” wist ik dit al op mijn 21e, toen ik nog helemaal geen kinderwens en een relatie had. Ik vind het nú wel fijn dat ik weet dat het bij mij niet zo gaat, in plaats van dat ik eerst jaren ga proberen en er dan pas achter zou komen. Mijn schoonzus is op haar 34e voor het eerst moeder geworden, maar ik zou graag begin 30 willen zijn als ik moeder zou mogen worden, als ik het voor het zeggen zou hebben. Daarom gaan we binnenkort naar het ziekenhuis om te kijken hoe het er voor staat met mij. Ik heb PCOS en ik ben al wel ruim 40kg afgevallen, dat zou gunstig moeten zijn voor mijn vruchtbaarheid, maar ik heb er geen weet van hoe het er voor staat. En dat zou ik graag willen weten. Als het zou gebeuren, dan zijn wij er in ieder geval wel klaar voor en dan zou het meer dan welkom zijn! Onze basis is goed en het kind zal ontzettend veel liefde krijgen en ik zou iedereen eeuwig dankbaar zijn als het zou lukken. Tot die tijd blijven we gewoon lekker oefenen. Ha! (ps: Jullie nieuwe blog is geweldig!)

Willemijn -

Wow, wat knap, zo veel afgevallen! Wat een prestatie zeg.

Rosa -

Ik word helemaal warm als ik al deze reacties lees! Die hersenspinsels zijn ook in mijn hoofd aanwezig, ben even oud als jij, alleen nog niet getrouwd. Wij zijn 5 jaar samen waarvan we er 4 samenwonen, ben afgestudeerd.. Mijn vriend zei laatst: Misschien moeten we die bewuste keuze van stoppen met de pil niet “maken”. Gewoon stoppen en dan zien we wel wat de tijd ons brengt. Mocht het gebeuren zijn we er iig klaar voor (huis & finacieel). Eerst vond ik dat heel eng, maar nu ik er even over na heb gedacht en dit soort blogposts/reacties lees, denk ik eigenlijk wel dat het goed is zo :) Leuk om hierover te sparren op 2wmn!

Lisa -

Ik ben 20, dus voor mij is het ook nog een gevalletje ‘later’. Ik heb wel al een vaste relatie van 4 jaar en ik ben wel zeker dat ik kinderen met hem wil, maar wanneer? Tot nu toe luidt het ‘na mijn studies en dan nog een 2tal jaar vast werken en een huisje en een hondje …’ haha. Ik heb in mijn omgeving ook al meiden van mijn leeftijd die zwanger zijn, bewust overigens. Bij mij draait mijn leven nog veel te veel rond mezelf: ik wil studeren en op reis gaan en lekker mijn eigen ding doen! Dus ik weet dat ik er zeker nog niet aan toe ben.
Ik wil ook nog even zeggen dat ik deze blog superleuk vind, jullie bespreken interessante onderwerpen en nog leuk geschreven ook 😉

Shaz -

Ik ben zo blij dat jullie deze blog begonnen zijn, want al deze issues zijn zo herkenbaar.

Ik voel me nog steeds niet ‘oud’ genoeg om een kind te hebben, terwijl iedereen om mij heen al bij dat punt is beland.

Li -

Herkenbaar verhaal! Net als je blog over generatie Y m.b.t. keuzes. Het krijgen van kinderen is ook een keuze. Mijn vriend en ik wonen nu 5 jaar samen en hebben het er ook wel eens over, ook omdat in onze omgeving veel mensen kinderen hebben of krijgen. Ergens voel je je dan soort van opgejaagd, dat je haast moet maken. Wij zijn beide 27 jaar, mijn vriend is ZZP’er en ik werk nu al 2 jaar als uitzendkracht. Wij zijn van mening dat de basis eerst stabiel moet zijn voordat we aan kinderen beginnen en zouden we eerst evt. een huis + auto willen kopen (ons huis is nu niet geschikt). Zolang ik nog als uitzendkracht werk durven we het eigenlijk nog niet aan. Maar goed, we zouden ook wel binnen nu en 3 jaar willen beginnen.. Dus wat je zegt ‘Wat is het juiste moment?’ zal die er ooit zijn? De meesten zeggen van niet..

Mirthe -

Oh Willemijn, ik zag de foto en dacht huh?!?!? Maar toch maar even verder lezen en wat komt me dit bekend voor! Ik ben momenteel 26 en heb al bijna 9 jaar een relatie, waarvan iets meer dan een jaar getrouwd. Ik werk in de kinderopvang en ik ben elke dag omringd door lieve mooie baby’s. Oh wat een rammelende eierstokken!!! Om wat hormonale problemen liet ik ongeveer 3 jaar geleden een spiraaltje plaatsen. kinderen? Daar waren we nog lang niet aan toe, voor mijn 30e wil ik (als t ooit mag lukken) 2 kindjes had ik besloten dus tijd genoeg!!!
Toch begon t steeds meer te kriebelen en helemaal na het trouwen waren we er eigenlijk wel over uit! Ik ga naar de huisarts laat me spiraaltje verwijderen en dan gaan we kijken of t gaat lukken…. Maar oh die stap om een afspraak te maken bij de huisarts!!! Pffff dat was al Zo’n grote stap! Er komen allemaal vragen boven oh kunnen we het kindje wel een goede toekomst bieden zijn we er zelf echt klaar voor!?! Toen ik dit met mijn vriendin besprak die er al 2 heeft zei Ze, als je zo blijft denken is er nooit een geschikt moment! Als je diep van binnen denkt dat je er klaar voor bent moet je er gewoon voor gaan, je blijft toch twijfelen. Zelfs wanneer je al zwanger bent! Dus er toch maar een keer weer over gehad! Zal ik dan maar heen gaan. Ja doe maar! Na uiteindelijk toch nog 3 maand gewacht te hebben stond de afspraak bij de huisarts. Ohjee zijn we er echt klaar voor?!? Ach t kan best zijn dat t nog heel lang duurt!
Nou daar gaat ie dan, diep van binnen hoopte ik dat t gelijk de eerste keer raak zou zijn, zelf toen ik ongesteld werd nog een test gedaan, je weet maar nooit hahahaha. En ja hoor! Na 3 maanden was t al raak! Momenteel ben ik 25 weken zwanger en ik heb eigenlijk geen moment meer twijfels gehad! Wat een goede stap hebben we gezet. Al zal het over 15 weken wel ontzettend wennen zijn maar dat komt dan ook wel weer op z’n pootjes terecht!
Voor jou is de keuze natuurlijk extra moeilijk door jou bijkomende risico! Ik hoop in ieder geval dat als je er helemaal klaar voor bent je de juiste keuze maakt!

Liefs!!!

Denise -

Zelf al 3 jaar moeder en ben nu 24 jaar. Ongepland zwanger geworden maar zeker niet ongewenst! Ik was dus nog erg jong maar wist gelijk dat ik voor mijn dochter wou gaan. Soms vind ik het wel jammer dat het niet gepland was en ik heb voor mijn gevoel toch minder ervan genoten mede door negatieve reachties om mij heen. Maar ik hoop dat het mij ooit gegund is om nog twee prachtige kindjes te krijgen. Dus dat gevoel ben je er klaar voor? Had ik op het moment dat ik de positieve zwangerschapstest in mijn handen had….

Slna -

Heel mooi hoe open en eerlijk je hier over bent!!

Ik ben zelf net 23 getrouwd en moeder van 3 kinderen. Een ongeboren kindje van 7weken, dochter van 2,5 en een zoon van 3 weken oud.

Ik wou altijd jong kinderen en paste met heel veel liefde op de kinderen uit mijn woonwijk. Mijn moeder kreeg mij op haar 24e en ik vond dat een mooie leeftijd.
Maar ik had een geweldige vriend en een hele sterke kinderwens en mijn vriend ook. Op mijn 20e kregen we onze dochter en op mijn 22e kregen we onze zoon.
En het is niet altijd makkelijk. De ruzies,meningsverschillen over opvoeding,opstandige peuterpuber,slapeloze nachten, zoeken naar de betekenis van de huiltjes van je baby,depressie.

Maar het is allemaal de moeite waard!! Ik ben geknipt,gehecht,heb gepoept bij mijn laatste bevalling. Maar je krijgt erzoveel moois voor terug.
De liefde voor je kind kent geen grenzen en je wordt opnieuw verliefd.

Niet teveel nadenken dat maakt je alleen maar gek…. Luister naar je intuitie en volg je hart. Dat heeft mij gelukkiger gemaakt dan dat ik me ooit kon bedenken.

Colinde -

Wauw, wat een enorm herkenbaar verhaal! Ik heb altijd al geweten dat ik graag kinderen zou willen en heb hierbij voor mezelf ook een traditioneel beeld geschetst. Toen ik ruim 8 naar geleden mijn partner leerde kennen wist ik dat ik met hem oud wilde worden en niet veel later wist ik ook zeker dat hij de papa van mijn kinderen moest gaan worden. Op dat moment begonnen wij allebei aan onze studie. Ik had in mijn gedachten dat ik rond mijn 28e wel moeder zou willen worden. Gedurende mijn studie had ik juist vaak de angst om zwanger te raken. Vooral vragen als: hoe kan ik dan een diploma halen, waar moeten we wonen, hoe bekostigen we alles?
Inmiddels zijn we 2,5/3 jaar afgestudeerd en zit het vinden van een baan niet mee. Ik werk minimaal met een klein contract en ben vooral afhankelijk van vakanties en ziektes van collega’s. Mijn partner is momenteel werkeloos. We hebben allebei een goede opleiding gedaan (HBO/WO), maar het vooruitzicht op een baan is niet goed. Daarentegen krijg ik steeds meer kriebels wat betreft het krijgen van kinderen. Dit vind ik ontzettend moeilijk. Ik wil namelijk een goede (financiele) basis hebben voordat we eraan (proberen te) beginnen. Ook mentaal gezien is mijn partner hier nog niet aan toe. Bij mij wordt het juist een steeds sterker verlangen, waar het eerst alleen een wens was. Steeds meer en vaker denk ik dat een goede baan en veel geld verdienen helemaal niet zo belangrijk zijn voor een kind, maar juist liefde en aandacht. Nu is het dus vooral mijn partner die er nog niet aan toe is. Ik begrijp het volkomen en wil ook dat we er samen aan toe zijn, maar dit is soms zoooo moeilijk!

Willemijn -

Dankjewel voor je reactie Colinde! Lastig dat je partner nog niet zo ver is als jij! Ik denk dat je lang niet de enige bent bij wie dit het geval is. :)

Simone -

Oooooo jou omgeving ook al… Online krijg ik het nu ook veel mee omdat ook een goede vriendin en nog een paar anderen zwanger zijn of onlangs bevallen. Zelf altijd voorgehouden eerst school/diploma en dan verder kijken. Mijn diploma is nog niet zo lang geleden en feit en door alles in mijn omgeving begint het bij mij meer en meer te ‘kriebelen’. Binnen de relatie hebben we het er al wel over gehad, maar onze financiële situatie moet eerst op een rij & tevens heb ik een overgewicht van +/- 30 kilo. Ook dat brengt risico’s mee bij een eventuele zwangerschap. Het geeft me wel een extra doel om me in te zetten om ze er (weer) af te krijgen. Er zijn er al aardig wat af van een vorige poging, maar door stress en drukte is er ook weer wat bij aangeslopen… De angst gevoelens ken ik (nu) nog niet, mijn vooropleiding was gericht op kids en heb op m’n 16e ook een oppaskindje gehad waar ik vaak oppaste. Toch is een eigen kind heeel wat anders, dat besef ik me al te goed, maar ik heb wel de volste vertrouwen in mezelf dat ik voor een kindje kan zorgen. Wel ben ik zelf van mening dat daarvoor een stabiele situatie, zowel qua geld alseen goede relatie voor nodig is om er aan te beginnen. Ben ik er klaar voor, JA, dat durf ik wel te zeggen. Ga ik er nu aan beginnen… Nee ondanks de onlangs toch wel ontstane kriebels kies ik eerst voor mezelf (het afvallen) & onze financiële toekomst.

Hella -

wauw wat herkenbaar dit!
Mijn vriend en ik hadden 2 jaar geleden besloten te stoppen met de pil..met de gedacht dat ik meteen zwanger zou zijn… Nou mooi niet dus.. En de stap om naar de dokter te gaan was voor mijzelf nog te groot ik was immers nog maar 22 ( ik wou graag jong moeder worden) iedere maand weer die teleur stelling ik werd er gek van! Toen hadden we besloten om het even ‘los’ te laten en nu ben ik 16 weken zwanger :) ik heb nu ook echt het gevoel dat ik er klaar voor ben en het komt zoals het komt denk ik!

Willemijn -

Gefeliciteerd!

Lisa -

Wow, wat een reacties!

Ik ben bijna 23, en al bijna 8 jaar samen met mijn vriend, dus bij ons komt dit verhaal ook af en toe boven. Mijn vriend is meester op een basisschool, dus die is sowieso wel gek van kinderen, ik ook wel. Maar voor ons is het nog even te vroeg hoor… Ik ben nog niet klaar met mijn studie (nog 2 jaar) en wil daarna nog wel eerst werken. Dus voor we zover zijn, zijn wij 4 jaar verder denk ik. Komt ook nog bij dat we dan ons huidige huis eerst moeten verkopen, want daar kan echt geen kind bij.

Ik heb nog niet erg dat veel vriendinnen e.d. al zwanger zijn of kinderen hebben, maar meer een moeder die weg smelt bij babykleertjes, haha! Die is nu op een leeftijd dat al haar vriendinnen/kennissen/collega’s oma worden, en dat lijkt haar toch wel heel leuk… Maar nog even wachten dus!

nenacecilia -

Ik voel me op een paar details na hetzelfde! Alleen heb ik er een hartsgrondige hekel aan dat vriendinnen of kennissen met kinderen me pushen om er ook aan te beginnen. “Want dat wordt tijd hé!”, ik ben trouwens 23 jaar en 3 jaar getrouwd. Wordt het dan tijd??

Kelly -

Ik ben momenteel nog jong, bijna zeventien, en weet van mezelf in ieder geval zeker dat ik kinderen wil. Het liefst meer dan één, al zal ik nog moeten afwachten of dat gaat lukken. Wanneer ik kinderen wil weet ik nog niet, maar het liefst wil ik toch jong moeder worden. Die wens heb ik al lang en die zal ook niet meer snel weggaan. :)

faabs -

Mooie blogpost en als 42 jarige moeder van 3 prachtige meiden wil ik graag reageren. Die gedachten en hersenspinsel die je beschrijft, juist dat is het groeiproces waarbij je op een gegeven moment ‘weet’ dat het het moment is. En dan zul je ws ook realiseren dat al die praktische zaken en obstakels (even buiten eventuele medische issues natuurlijk) eigenlijk geen bal uitmaken.

Ik wist altijd al dat ik kinderen wilde maar het wanneer precies, dat was nog zo vaag. Totdat ik met 27 jaar thuis kwam te zitten met een burn-out als gevolg van een meer dan 40-urige werkweek en als dank binnen 2 wkn door toenmalige werkgever er uit werd gegooid. Toen realiseerde ik me dat het tijd werd dat ik eens ging nadenken wat ik wilde in het leven, wat voor echt belangrijk was. Toen ik weer was opgekrabbeld, een leuke parttime baan had gevonden en er weer rust was in mijn leven, wist ik dat ik nu heel graag moeder wilde worden. Binnen 3 mnd was ik zwanger van mijn oudste. De 2e kinderwens was er al snel na de geboorte maar uiteindelijk werd dat een heel ander (medisch) verhaal en duurde uiteindelijk ruim 4 jaar voordat ie gerealiseerd werd, toen werd mijn tweeling geboren.

Goed dat je nadenkt en er over praat. Dat is groeien en uiteindelijk kom je op het punt van ‘ja’ ..of juist ‘nee’ want dat kan natuurlijk ook.

Willemijn -

Dankjewel voor je reactie! Heel leuk om iets te lezen van iemand die het al ervaren heeft!

Charlotte -

Best herkenbaar. Op jonge leeftijd (rond mijn 16e) wist ik al dat ik kinderen wilde. Toen dacht ik nog dat rond mijn 25e een mooie leeftijd zou zijn. Nu ben ik 24 en ik ben nog lang niet op het punt dat ik er aan zou willen beginnen (qua studie en financiën bedoel ik dan). Ook dingen als slapeloze nachten en dergelijke zou ik nu niet willen.. Hoewel als ik foto’s van de dochter van mijn nicht zie, kriebelt het wel! Zo schattig! Sowieso wil ik me eerst laten testen of ik BRCA1 heb (borstkanker-gen), want als ik dat heb moet ik niet te lang wachten omdat de eierstokken er rond mijn 35e-40e eruit moeten.. Ach, ik zie het wel! Ik hoop dat het mij gegund is om moeder te worden. Over een x aantal jaar :) Gelukkig nog geen vriendinnen om me heen die zwanger zijn dus dat scheelt.

Daniëlle -

Ik weet ook al sinds dat mijn vriend en ik samen zijn dat ik kinderen met hem wil. Gelukkig is dat wederzijds en fantaseren we er graag over. Maar inderdaad; wanneer is het tijd? Ik denk dat je er nooit klaar voor bent, omdat je niet weet hoe het is om een kindje te hebben. Maar ik denk wel dat het altijd goed komt :)

marjolein -

Bij ons ook indd het als paddenstoelen uit de grond verhaal. Het is bijna aanstekelijk. En ik deel indd dezelfde zorgen. Het zou vast allemaal goed komen als t zover zou zijn maar ik ben iemand die graag goed voorbereid is en daardoor gewoon veel nadenkt over of het wel ‘kan’. Ik heb nu voor mezelf besloten dat ik volgend jaar wel graag zou willen beginnen met proberen. Het zit bij ons in de familie dat zwanger worden alles behalve makkelijk is en dan ben ik nog ruim optijd als t niet lukt voor andere manieren. Ook zit ik dan in mijn laatste contract en een vast contract komt er bij mijn werkgever waarschijnlijk ECHT niet of er moeten ineens hele drastische veranderingen in de zorg gaan komen. Mijn vriend is dan klaar met school en gaat dan flink in salaris omhoog dus dat vangt mijn werkloosheid dan weer een beetje op. En dan probeer ik wel weer aan de bak te komen als het kindje er is of misschien is het wel niet eens nodig (ik heb altijd graag een stay at home mom willen zijn) we zullen zien! Ik ben erg benieuwd waar we over 2 jaar staan

sha -

Ja, alles wordt anders. Niks is Echt meer hetzelfde, je bent met kindje altijd meer dan alleen jezelf. Zelfs op je werk of tijdens een avondje uit ( grapje, dat doe je dan toch nooit meer) je bent altijd +1. Ook als de baby niet bij je is. Ik scheet na mn bevalling in mn broek, heb ik over geschreven op mn blog, ook over de bevalling en andere zaken die niemand je verteld over zwanger zijn. Kijk maar ff. :)

me -

Nooit wat met kinderen gehad, ook nooit als kind/tiener het idee gehad dat ik kinderen wilde (en had ik geen dromen over trouwen e.d.) en nee, ook de eierstokken zijn niet gaan rammelen. Kinderen prima maar niet voor mij, ik heb het overgeslagen.

Wendy -

Geen kinderwens hier. Ik ben inmiddels 39 en mijn man wordt 41 – we vinden het nu ook te laat om nog aan kindjes te denken. Je loopt medisch gezien dan toch meer risico’s op afwijkingen, nee, dat station is gepasseerd.

Ik heb nooit een heel duidelijke kinderwens gehad. Ik denk, dat als ik een man had getroffen die wel graag kinderen wilde, ik wel overstag was gegaan. Maar mijn man wilde ze ook niet (dat wisten we al van elkaar bij de eerste date) dus eigenlijk is het hier nooit echt een discussie geweest. Tussen ons beiden dan.

Ik merk wel dat er in mijn omgeving toch wel raar gekeken werd toen duidelijk werd dat wij niet voor kindjes gingen. Ik heb van een collega wel eens te horen gekregen dat ik een egoistisch kreng was en alleen aan mezelf dacht. Ik kan niet begrijpen hoe iemand tot zo’n conclusie komt. Kinderen krijgen is toch een besluit dat alleen JIJ kunt nemen? Hoe kan besluiten voor, of tegen, kinderen iets egoistisch zijn? Denken mensen soms dat ik alleen denk aan geld en carriere of zoiets, omdat ik geen kinderen wil?

Ik heb nooit het oer gevoel gehad, en ik ben iemand die veel tijd voor zichzelf nodig heeft. Ik ben iemand die niet heel goed met kinderen om kan gaan, ik sla meestal dicht en weet niet zo goed wat ik met ze aan moet. Ik ben chaotisch en slordig, rommelig en soms hyperactief. Zou ik een goede mamma zijn? Ik denk het niet. En zolang ik dat niet zeker weet, begin ik er dus niet aan. Een kind breng je niet even terug naar de winkel als het tegenvalt. Het is zo’n grote beslissing, je beslist over andermans leven, want je brengt wel een nieuw leven op deze wereld. Hallo zeg. Denk daar eerst over na voordat je het klakkeloos doet. En bij mij resulteert dat dus in het besluit om het niet te doen.

Ik snap dus heel goed dat je eerst goed nadenkt voordat je er aan begint, dat is volgens mij alleen maar goed! En welke beslissing je ook neemt, hij is altijd goed, want het is jouw beslissing.

Willemijn -

Wat gemeen van die collega! Ik denk juist dat een kind krijgen een egoistische beslissing is. IK wil een kind, dat kind vraagt er niet om om geboren te worden. Zo kun je het ook bekijken haha!

Wendy -

Haha ja dat zei ik ook tegen haar. Maar ik was er daarna wel goed van slag van. Geen kinderen is nog steeds niet de norm, blijkbaar, en dat haalt soms hele gekke gevoelens bij mensen naar boven. “Goh, wil je geen kinderen? Echt niet? Goh joh, wat bijzonder …”

Eurgh …

Willemijn -

Nou lekker van je af laten glijden hoor! 😉

Martine -

Bizar dat veel mensen altijd zo snel oordelen over een situatie die ze niet kennen. Ik las laatst nog een onderzoek waaruit bleek dat jonge stellen zonder kinderen gelukkiger waren dan stellen met kinderen. Dat verbaasde me wel, maar aan de andere kant ook weer niet want kinderen opvoeden lijkt me heel stressvol..

me -

Vreemde mensen heb je die mensen die geen kinderen hoeven te hebben gaan veroordelen en ze allerlei dingen toeeigenen die helemaal niet waar zijn. Ieders keuze in het leven, tegenwoordig heb je die keuze om geen kinderen te krijgen als je ze niet wilt. Veel beter dan toen die keuze er niet was en mensen kinderen kregen die het eigenlijk helemaal niet wilden.

Tamara -

Wendy verwoordt het allemaal heel mooi vind ik en grotendeels komt het overeen hoe ik voor mezelf kijk naar het vraagstuk wel of geen kinderen. Ik ben 30 jaar, mijn vriend is een paar jaar ouder. Beiden hebben we niet de duidelijke wens om kinderen te krijgen. Tel daar mijn angststoornis bij op en ik kom toch telkens weer tot de conclusie dat het niet weggelegd is voor mij. De wereld is naar mijn mening niet mooi (al heeft het z’n mooie plekjes en momenten) en wie ben ik om te beslissen daar en nieuw leven in te zetten? Ik, die het leven zelf al zo ingewikkeld vind. Sommige vriendinnen kijken me raar aan als ik vertel hoe ik ernaar kijk, anderen vinden het stoer en dapper. Overigens zie ik mezelf later wel op een boerderijtje wonen met allemaal dieren om me heen. Het is begin is er al, met meerdere katten in huis.

Maura -

Ik vins het juist heel egoïstisch van je collega! Iemand anders keuzes veroordelen vind ik sowieso not done. Jij hebt juist erg goed over je keuze nagedacht. En dat dat dan uitkomt op geen kinderwens, is JOU keuze. Het belangrijkste is dat je je hart volgt!

Naatjuh28 -

Zo fijn om ook te lezen dat er ook stellen zijn die kiezen om samen te blijven. Ik ben 30 en het is in deze maatschappij nog steeds zo dat je je moet verantwoorden als je geen kids wil, maar niet als je ze wel wilt.

Emma -

Even een kleine toevoeging op het ´egoistisch´ zijn. De nummer 1 reden waarom de aarde te klein is voor wat we allemaal doen en gebruiken is dat er gewoonweg veel te veel mensen zijn. Het is dus eerder egoistisch als je wel kinderen hebt dan als je die niet hebt. (al vind ik het wel vreemd om het woord egoistisch met het hebben van kinderen te associeren, maar goed heb je iig een wetenschappelijk onderlegd argument als weer eens iemand zo’n rare opmerking maakt. Mocht je de wetenschappelijke artikelen ook daadwerkelijk willen lezen zal ik ze wel door sturen naar je).

Maura -

Wat een tof artikel! Heel herkenbaar! Mijn situatie is nu zo: mijn vriend is heel wat ouder dan in ben. Hij heeft al jong twee kinderen gehad die nu 16+ zijn. Ik ben jong en wil graag kinderen. Gelukkig wil mijn vriend wel aan een tweede leg! Dat was binnen 3 weken na de eerste date besproken, aangezien dat voor ons beide een dealbreaker was. Maar na hoeveel tijd in een relatie, ga je over tot die stap? Ik wil graag meer dan één kindje met mijn vriend. Maar wil niet dat hij heel oud vader wordt. Ik had een spiraaltje, maar de houdbaarheidsdatum daarvan kwam ook dichterbij. Een collega van me gaf me toen het beste advies ooit. Voordat je überhaupt zwanger bent na het weghalen, ben je gemiddeld een half jaar tot een jaar verder. Tel daar 9 maand zwangerschap bij op en dan ben je bijna 2 jaar verder. Die rekensom bracht rust! Het duurt dus nog wel even, maar het eeuwige ‘over een paar jaar kijken we wel’ was nu klaar. Binnen een week lag ik in de doktersstoel en was het hekwerk eruit gesloopt. Ik voel me zonder hormonen beter dan ooit en wacht rustig af totdat het komt. En zo nu en dan slaat de paniek echt wel toe. Het komt in golven van “wauw, samen een gezin stichten” tot “dit lukt nooit”. Hoe moeten we dat dan combineren met werk? Als je kind ziek is, wie blijft er dan thuis? Hoe betalen we het allemaal? Niet of nauwelijks slapen, dat trek ik helemaal niet. Maar mijn vriend heeft er 2 grootgebracht en die zijn goed uit de verf gekomen. Hij weet wat er komt en samen zijn wij een topteam. En dan neemt de paniek even weer af en zwijmel ik weer weg.. Kortom: herkenbaar! Maar het is een proces dat je blijkbaar nodig hebt om jezelf klaar te stomen!

Willemijn -

Leuk om je comment te lezen! En inderdaad, je bent wel weer eventjes verder als het eenmaal zo ver is haha.

L. -

Ik heb altijd geroepen dat ik op mijn 24e een kindje wou (lees: als ik de juiste partner had ontmoet en wij beiden eraan toe waren).
Toen ik mijn partner ontmoette gelijk uitgesproken dat ik graag ‘jong’ moeder wilde worden. Hij schrok daarvan omdat hij eigenlijk overtuigd was geen kinderen te willen.
In september 2010 begon het echter bij hem ook te kriebelen en vroeg hij of ik een kindje wou samen met hem.
Ik zei volmondig ja en had de volle overtuiging hier ook klaar voor te zijn.
Dus de pil de deur uit en de foliumzuur naar binnen.
In februari 2011 hadden wij de positieve zwangerschapstest in handen. Ik was toen 23.
8 dagen voor mijn 24e verjaardag hadden we de eerste echo en op 8 november 2011 is onze dochter geboren.
Inmiddels is zij bijna 3 en hebben we een jaar geleden de keuze voor een tweede gemaakt, helaas nog zonder positieve test.
Eigenlijk heb ik mijzelf verder nooit wat afgevraagd, het gevoel was er gewoon om voor een kindje te gaan, zo sterk dat ik niet eens de behoefte had om me van alles af te vragen.

eveline -

Ik ben het eens met Simone eigenlijk, tienermoeders redden het meestal uiteindelijk ook. Soms zijn dingen eng, en moet je het gewoon *doen*. Elk mens heeft wel angsten over kinderen krijgen, maar zoals je zegt, vroeger was er niet eens zoiets als de pil. Het gebeurde gewoon en men dealde ermee. Het is goed om goed na te denken vantevoren wat je het kind kan bieden, maar je moet er ook niet in verzuipen. Uiteindelijk is het ook gewoon de natuur, en daar moet je ook een beetje op vertrouwen.

Ben zelf trouwens nu 28, heb vanaf mijn 16e tot 24ste altijd heel hard geroepen dat ik kinderen haat en ze nooit wil. En nog steeds heb ik niet zo heel veel met kinderen, maar wil ik zó graag mijn eigen kind, een gezin. Kinderen blijven namelijk niet altijd kinderen. Waarom zou je eigenlijk persé van kinderen moeten houden om je eigen kinderen te willen? Iedereen houdt uiteindelijk van zijn eigen kind. Maar goed, momenteel heb ik geen relatie en ik zie dat ook niet zo snel meer gebeuren dus een keus heb ik niet. :( Soms denk ik dat het een straf van het universum is omdat ik altijd zo hard heb geroepen dat ik geen kinderen wil. Ik maak me wel vaak zorgen over de biologische klok.

Willemijn -

Dat lijkt me best moeilijk, heel graag moeder willen worden maar geen relatie hebben… :(

Cindy -

Wat goed dat je er zo goed over nadenkt. Zouden meer vrouwen moeten doen, vind ik. Als je ziet in wat voor situaties sommige moeders zitten, bv 3 kinderen van 3 verschillende mannen, en dan bijstand trekken. Tja, niet echt ideaal he.
Ben zelf 45, en nooit een kinderwens gehad. Ik heb niets met kinderen, ook nooit gehad, vind ze soms wel schattig hoor, als ze nog baby zijn. Maar verder? Nee.
Rammelende eierstokken ook nooit gehad (heb ik die überhaupt wel? 😉 )
Vind mijn leven prima zoals het nu is, vaste baan (geen topbaan hoor, gewone kantoorbaan), leuk huurhuisje, 2 keer per jaar een leuk reisje, kan gaan en staan waar ik wil. Heerlijk.
Heb me ook nooit moeten “verantwoorden” naar andere mensen toe, heb er nog nooit een rotopmerking over gehad.

Willemijn -

Heerlijk dat je zo tevreden bent met je eigen leven! Voor de 30’ers die bang zijn voor ‘spijt’ ben jij denk ik een voorbeeld van iemand die dit nooit heeft gehad en gelukkig is met haar ‘keuze’!

Pien -

Om me heen krijgt iedereen kinderen. Daardoor krijg ik zelf eigenlijk alleen maar afkeer om ze zelf (al) te willen. Dit komt vooral omdat ik zie dat alles om het kind draait (logisch natuurlijk). dat benauwt me zo erg. Zo lang ik dit gevoel heb weet ik dat ik er nog niet aan toe ben!

Martine -

Ohhh Pien, ik ben blij dat ik niet de enige ben. Dit is voor mij zo herkenbaar, op dit moment benauwd het mij ook nog teveel!

JJ -

Same here. Ik kan me suf ergeren aan een stel over de vloer waar geen normaal gesprek meer me te voeren is, omdat bij elk kreetje van het kind papa of mama alweer afgeleid is. Vast heel normaal en ik ga dat ongetwijfeld zelf ook allemaal doen, maar nu al? Huuhh… (ben 28 trouwens en alles is theoretisch gezien gereed om een kind te krijgen. Ik heb altijd geroepen voor mijn 30ste met kinderen te beginnen, maar ben al een paar jaar chronisch ‘rond mijn 30ste’ aan het volhouden. Dan kan ik alle kanten nog op! Ha!)

Anouk -

Ik kan me je vragen en twijfels goed voorstellen, ondanks dat ik hier zelf nog helemaal niet mee bezig ben.
Ik heb zelf wel een groot verantwoordelijkheidsgevoel en zou mezelf precies hetzelfde afvragen als het ooit zover komt. Ik snap dat je niet weet wanneer het nu ‘het moment’ is, is er ooit wel een perfect moment voor zoiets? Van wat ik lees uit andere comments denk ik dat je het, na goed nadenken, ook een beetje op z’n beloop moet laten. Even zien wat er komen gaat..
Maar wie ben ik om daar iets zinnigs over te zeggen. Ik ben bijna 21, studeer nog, heb wel al 5 jaar een vriend maar wil nog lang geen kinderen. Ik roep nu altijd heel hard dat ik later nóóit kinderen neem. Ik ben niet goed met kinderen (denk ik) en kan me ook niet voorstellen dat ik later ooit mama wordt. Maar ik probeer al die gedachtes voor nu nog gewoon even los te laten en daar later, als we beide klaar zijn met studeren en eens een tijdje samenwonen, nog maar eens over na te denken. Maar nu nog even niet 😛
Willemijn, mooi dat je dit met ons deelt! :)

Miranda -

Oh wat een fijn herkenbaar artikel. Wat vind ik het fijn dat jullie 2wmn gestart zijn, iets wat steeds zo precies bij mij past haha!

Onze kinderwens (ik ben nu 30) ging tijden af en aan. Soms was ie er wel en soms niet. Een uiteindelijke beslissing nemen is dan nog veel moeilijker dan wanneer je alleen maar twijfelt over welk moment. Wij twijfelden ook steeds tussen wel en niet.

Daarbij speelt mijn ziekte een grote rol. Ik heb een heftige vorm van reuma en naast de angst om deze evt door te kunnen geven is er ook de angst en twijfel of mijn lichaam een zwangerschap aan zou kunnen en hoe mijn leven zou zijn met ziekte en een kindje.

Zo haha. Lang verhaal en voor het eerst dat ik er iets over zeg online Maar ja. Ik raakte geïnspireerd door jouw openheid en besloot je goede voorbeeld maar eens te volgen;)

Simone -

Mooi en goed geschreven. Ikzelf heb (nog?) geen kinderwens en ook nog niet eerder gehad (ik ben 25).
Mijn vriend zou op zich wel kinderen willen, maar alleen als dat van beide kanten zo is.
Nu is dat (op dit moment) niet het geval en het kan natuurlijk altijd nog komen. Maar als ik kijk naar mijn gezondheid zou ik een zwangerschap niet trekken. Dat is nog een extra ding waardoor ik geen kinderen zou willen.
Ik heb namelijk fibromyalgie en ik ben hierdoor extra snel moe. Een nachtje doortrekken kan niet. Gebroken nachten zijn ook echt funest voor mij. Wat gebeurt er als je zwanger bent of het kindje al op de wereld hebt gezet? Precies, gebroken nachten.

Dit is natuurlijk meer hoe het voor mij zou zijn.

Ik denk dat je gewoon je gevoel moet volgen. Over het algemeen is dat de juiste keuze.

Patricia -

Wat een fijne blog is dit! Voel me hier helemaal thuis :) Ik herken je angsten en onzekerheden. Ik heb diabetes type 1 en daarom moet ik eerst ‘groen licht’ krijgen van het ziekenhuis om zwanger te mogen worden. Na een jaar kreeg ik dat. Na nog een jaar proberen werd ik maar niet zwanger. Vorige maand had ik ein-de-lijk een positieve zwangerschapstest in mijn hand! Afgelopen week kreeg ik te horen dat ik een miskraam heb. Hoe moeilijk de situatie nu ook is, ik blijf hoopvol en positief voor de toekomst. Iemand zei me ooit: “het is nooit een goed moment om een kind te ‘krijgen’, er is altijd wel iets. Soms moet je er gewoon voor gaan, take a leap off faith”. Succes Willemijn!

Willemijn -

Wat heftig Patricia! Hopelijk hebben jullie binnenkort weer een positieve test in handen en gaat het allemaal goed. :)

Pascalle -

Hoi Patricia,

Ik herken je verhaal een beetje. Mijn vader heeft ook diabetes. Mijn ouders wilden erg graag een kindje op de wereld zetten en het lukte bij hun eerst ook niet. Maar na 4 jaar het te hebben geprobeerd is het gelukt en ben ik op 15 maart 2001 geboren. En ja, ik ben 13 jaar maar ik wilde laten weten dat je bij elke keer moet blijven hopen en ik hoop voor jou en je vriend dat jullie uiteindelijk ook een kindje op de wereld kunnen zetten :) Veel succes en geluk!

Liefs, Pascalle

Carina -

Ik snap je gedachtengang best wel goed, alleen zie ik mezelf niet met een kind. Ik heb nooit kinderen gewild en wil ze nog steeds niet. Ondanks dat ik babyspullen ontzetten schattig vind (en eigenlijk ook 90% ervan overbodig, je baby is geen paspop en praktisch alle babyverzorging bevat stoffen zoals parfum en agressieve reinigers..). Mijn vriend zou later wel kinderen willen maar hij accepteert ook dat ik het absoluut niet wil maar dat vindt hij wel jammer. En daar voel ik me dan weer schuldig over omdat ik al bezig ben met na te denken over wanneer en hoe ik mij wil laten steriliseren. En ergens ben ik ook wel bang dat ik hem kwijtraak maar ik wíl gewoon geen kind. Ik wil niet dat het kind op mij gaat lijken, dat zou niet eerlijk zijn. Ik wil niet dat iemand, en al helemaal niet ‘mijn’ kind, hetzelfde door moet maken als ik. Mijn jeugd was niet leuk en de mentale littekens gaan niet meer weg en ik heb er nu nog zo’n last van.
En ja, er is een kans dat een eventueel kind meer op mijn vriend lijkt dan op mij, maar dat weet je niet van tevoren. De enige optie voor enige vorm van kinderen is voor mij adopteren, maar dat vindt mijn vriend dan weer niks.. Handig he? Voorlopig moet ik me er niet al te druk over gaan maken omdat ik pas 22 word binnenkort, maar het is wel iets wat vrij regelmatig rondspookt in mijn hoofd.

Willemijn -

Heftig hoor, wat je vertelt. Ik vind het van veel verantwoordelijkheidsgevoel en inlevingsvermogen getuigen dat je hier zo over nadenkt.

Tien -

Zo herkenbaar. Wij hadden al een tijdje geleden beslist dat we vanaf deze zomer met de pil gingen stoppen. We voelen ons er wel klaar voor maar op het moment dat de pilstop steeds dichter kwam kwamen er toch wat onzekerheid op de proppen. Nu trouwens ook nu ik gestopt ben met de pil het besef hebben dat het vanaf dan ook effectief zo ver kan zijn. Maar je hebt dan inderdaad nog 9 maand om aan het idee te wennen en je erop voor te bereiden.

Renee -

Ten eerste; wát een heerlijke site. Ik pas echt precies in de doelgroep en alles wat jullie schrijven spreekt me aan. Zo ook dit onderwerp.

Ik ben 24 en ga aanstaande vrijdag trouwen. Toen wij 1 jaar en 4 maanden samen waren vroeg mijn vriend mij ten huwelijk. 2 dagen daarvoor hadden we een positieve zwangerschaps test in handen (aanzoek was allang daarvoor gepland door hem, maar hij wilde het in New York vragen). Veel, snel en alles tegelijk. Tijdens onze eerste date wisten we allebei al van elkaar dat we een kinderwens hadden. Mijn vriend is nu 30, ik 24. We besloten er voor te gaan en het was in een keer raak. Ik hield er rekening mee dat het nog wel een tijdje kon duren, zo vanzelfsprekend is het niet. Ik was ontzettend blij met de positieve test, maar werd er ook onzeker door. Kan ik dit wel? Word ik wel wakker als de baby straks huilt? Vind ik het wel leuk? Al dat soort vragen en dat heb ik soms nog steeds, maar als ik eraan denk dat we straks een gezinnetje vormen kan ik spontaan beginnen te janken van geluk. Wij begonnen vrij snel aan kinderen, hoewel onze omgeving dat allang verwacht had. We hadden zoiets; waarom wachten als we het zo graag willen? Waarom nog een jaar opschuiven? We hadden mooie reizen gemaakt, veel leuke dingen gedaan, niet het gevoel dat we nog dingen ‘moesten’ doen. En met kleine onzekere momentjes, kan ik zeggen dat ik onwijs uitkijk naar december 2014. Met z’n 3en kerst vieren, als gezin 2015 in.

Willemijn -

Dankjewel Renee! Leuk om te horen dat je je ‘thuis’ voelt hier! Veel geluk met z’n drietjes!

Claudia -

Lastig lijkt me dat, ik heb er helaas ook geen fijn gepast antwoord op waar je mee uit de voeten kan, iedereen is immers anders.
Ik ben zelf inmiddels 38 en heb nooit het gevoel gehad dat ik kinderen wilde, sterker nog, ik heb er zelfs helemaal niets mee. Ik heb dat gevoel dus helemaal niet dat kleine kleertjes en lekkere stevige babybeentjes schattig zijn (mijn moeder heeft dat juist heel sterk). Ik denk dat ‘t er ook al vroeg in zat, ik was ook niet echt een poppenmoeder. Ik had ze wel, maar tekende of knutselde veel liever.
Ik denk dat je ‘t goed doet hoor, niet op stel en sprong een kindje nemen en er echt even over na denken. En natuurlijk bespreek je dat allemaal ook met Djurre, en ik denk dat als de tijd daar is en het voor jullie beide goed voelt dat je dan ook een prima en wel overdacht besluit zal maken.

Marieke -

Ik ben nu twintig en studeer nog, dus het is nog absoluut niet aan de orde. Ik weet überhaupt nog niet of ik wel kinderen wil, want eerlijk? Ik heb een hekel aan kinderen. Van baby’s krijg ik inderdaad dat oergevoel, maar zodra ze gaan huilen.. Ooohhh wat haat ik dat. Mijn vriend en ik maken er wel eens grappen over, zo van ‘over tien jaar’ en wat er gebeurt als een baby op ons gaat lijken, of alleen onze slechte kanten meekrijgt. Voor nu ga ik er pas serieus over nadenken als ik mijn studie afgerond heb en een baan heb. We willen allebei ook nog van onze jaren samen met geld en zonder kind genieten, dat weten we allebei zeker, dus misschien komt het er over een jaar of 7 eens van?

Denise -

Ergens herkenbaar en ergens ook niet…. ik weet namelijk zeker dat ik niet oud wil worden zonder kinderen op kleinkinderen. Dat lijkt me heel eenzaam. Maar ergens wil ik daar geen kinderen voor hoeven te krijgen, of zo. Klinkt dit nu heel gek? Alsof ik de eerste 18 jaar over wil slaan, want eerlijk is eerlijk… het lijkt me ergens niets om ze op te voeden. Maar ik wil ook niet alleen achterblijven.

Mijn man (31) wil graag kinderen. Ik ben nu bijna 30 en ik begin er steeds meer over na te denken, omdat ook ik niet een eeuwige houdbaarheidsdatum heb. En ALS ik dan besluit dat ik graag een kindje wil, dan wil ik niet dat ze alleen opgroeien. Maar ik word een beetje gek van mezelf… eigenlijk. Ik heb geen ‘warme gevoelens’, eigenlijk alleen maar zorgen, angsten, en een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Iedereen zegt altijd dat ik zo leuk met kinderen ben, maar ik ben degene die het het hardst ontkent. Misschien een soort zelfbescherming.

PFFFF….. ik word gek…. :-(

Willemijn -

Moeilijk dilemma! Als ik je goed begrijp heb je op rationeel vlak wel de wens, maar emotioneel ‘voel’ je het nog niet echt. Lijkt me moeilijk!

Denise -

Klopt precies zoals je het zegt… het is ook echt een dilemma. :-(

me -

Kinderen krijgen omdat je anders eenzaam zult zijn als je oud bent is een hele slechte raadgever. Zoveel mensen met kinderen en kleinkinderen in verzorgingtehuizne/zelfstandige woningen die ze nooit of zelden zien dus laat je beslissing daar niet van afhangen, de teleurstelling zal daardoor des te groter zijn als je werkelijk oud bent. krijg kinderen omdat je kinderen wilt niet omdat het je wellicht ooit van eenzaamheid kan redden want dat moet je zelf oplossen en niet laten afhangen van kinderen/kleinkinderen.

Denise -

Dan begrijp je me toch ergens verkeerd. Ik zie het niet als een oplossing tegen eenzaamheid. Maar meer dat ik eenzaam zal worden als ik ze niet zou hebben (een leeg gevoel). Snap je? Kan het niet goed onder woorden brengen.

Angela -

Dit is het eerste bericht waar ik mijzelf in zie. Ik ben 30 en begin ook te denken (vanwege de biologische klok) moet ik nu aan kinderen beginnen? Echter, ik heb deze ‘warme gevoelens’ ook nog niet en denk: als ik er maar geen spijt van krijg want je kunt niet meer terug. Het is een keuze voor de rest van je leven. Maar tegelijkertijd wil ik ook niet denken als ik 40 ben, had ik maar. En natuurlijk ook het ‘alleen’ ouder worden, daar heb ik ook al aan gedacht. Mijn vriend is 15 jaar ouder dus ook daarom denk ik dat ik niet meer te lang moet wachten. Voor mijzelf vindt ik dat ik nog altijd een jaar of 6 kan wachten en hopen dat die ‘warme gevoelens’ nog zullen komen. Pfffff. Het blijft een moeilijke beslissing.

Lin -

Ik heb een hele tijd gedacht dat ik op mn 25e mn eerste kindje zou hebben. Nu ben ik 25 en moet ik helemaal niets van kinderen hebben. Zo blij dat als ze beginnen te huilen ik ze terug kan geven aan mama. Ik wil nu niets liever dan leuke weekendjes weg met mn vriend, die vrijheid wil ik nog helemaal niet kwijt. Niet dat je dat met kindje niet meer kan doen, maar er komt gewoon veel meer bij kijken. Ik ga er over 5 jaar nog wel eens overnadenken. Mijn moeder had me ook op dr 32e, dus waarom zou ik ‘haast’ maken.
Maar met een hond moet je ook goed duidelijk maken wat wel en niet kan. Met kindjes is dat niet heel veel anders.

Sanne -

Goed artikel en op sommige punten zeker herkenbaar! Toch weet ik eigenlijk al heel lang dat ik sowieso kinderen wil maar sinds een aantal jaren voel ik het ook echt, in principe ben ik er helemaal klaar voor. Toch hebben we en zullen we nog even wachten omdat door mijn angststoornis ons leven toch zo’n 5 jaar stil heeft gestaan. Nu kunnen we eindelijk weer leuke dingen doen samen en nog even genieten van onze vrijheid. Daarnaast werkt mijn lichaam ook niet helemaal mee en is het nog maar even de vraag of een zwangerschap erin zit, toch blijf ik positief en weet ik dat er tegenwoordig zoveel mogelijkheden zijn dus dat komt vast goed!

Ilse -

Ik ben 26 en moeder van een prachtige dochter. Zowel mijn ouders als mijn schoonouders hebben jong kinderen gekregen en gingen daar erg flexibel mee om! In mijn omgeving (werk) zie ik vrouwen van 35+ die beginnen aan project baby en vastlopen in wie ze zijn, wat belangrijk is, verantwoordelijkheden, werk/Prive balans etc. Daarom hebben wij ervoor gekozen om relatief vroeg ervoor te gaan. Geen project baby maar gewoon een gezinnetje vormen zoals dat vroeger ook ging (dat stukje over je trouwde en kreeg kinderen). Nu ze er is blijkt het ook nog te combineren zijn met 2 bijna fulltime banen, deeltijdstudies en een sociaal leven :) ik ben een gelukkig mens!

Mariska -

Ik heb nooit een kinderwens gehad. Ik heb hierdoor helaas vooral de laatste jaren veel shit van andere vrouwen over mij heen gekregen. Dat vind ik jammer en ik word er ook erg verdrietig van. Ik werd uitgemaakt voor iemand die alleen maar op geld verdienen uit was en carriere maken. Terwijl ik juist alleen maar mezelf als persoon wou ontwikkelen in een baan. Voor mij staat carriere niet automatisch voor bakken geld verdienen en over de balk smijten. Vrouwen kunnen zo hatelijk zijn. Ik vind dat iedereen zelf moet weten of hij wel of geen kinderen wil. Maar helaas leven wij in een veroordelende maatschappij. Jammer.

Willemijn -

Wat onredelijk zeg. Ik vind het juist bewonderenswaardig wanneer mensen heel goed weten wat ze wel en niet willen. Als dit is hoe jij je leven wilt leiden, wie zijn anderen dan om daar over te oordelen? Jij oordeelt toch ook niet over mensen met kinderen en zegt ‘Jullie zijn gek’! Succes ermee! 😉

Madelon -

Wij hebben bewust gewacht tot ik klaar was met mijn studie. Ook om er financieel stabieler voor te staan. Met diploma kom je toch makkelijker weer aan het werk als dat nodig is. Een vast inkomen is tegenwoordig eigenlijk niet voldoende ‘zekerheid’. En ook omdat ik dan de volle tijd heb voor een kleintje.
De wens was er al langer, we zijn deze maand tien jaar samen haha. Al sinds ik klein was wilde ik heel graag mama worden. Zowel hubby en ik zijn allebei gek op kinderen en er is niets meer bijzonder dan een kleine versie van jezelf <3 Door gezondheidsproblemen van mij hebben we alleen jaren gedacht dat het niet mogelijk was en is het meerdere keren mis gegaan. En dan wordt je toch verrast met een klein mannetje vorig jaar. Hij is het wachten en al het verdriet waard geweest <3

Marloes -

Oh Willemijn, wat schrijf je hier een artikel! Geschreven op m’n lijf! Dit is precies waar mijn vriend en ik de laatste tijd over nadenken. Ook ik voel dat warme gevoel als ik denk aan een kindje in ons leven. Ik fantaseer er dan lekker op los en als ik dan even bezig ben slaat de twijfel toe. In mijn geval dan vooral het financiele aspect. Ik kan door medische klachten helaas niet fulltime werken. Ik ben opgeleid tot leerkracht, maar kan dit helaas ook niet doen i.v.m. mijn gezondheid (overigens vormt dit gelukkig geen probleem als ik zwanger zou worden :p) Het werk dat ik heb betaalt niet geweldig, dus ik ben druk op zoek naar een parttime baan. Maar ik ben inmiddels 25, de tijd is er helaas niet naar, dus dit is vrij lastig.
Dus al met al zit ik constant in een tweestrijd met mezelf! Ik merk dat ik er echt helemaal klaar voor ben. Mijn vriend wil het ook heel graag Maarja, dat financiële plaatje…
Aan de andere kant denk ik dan: mijn vriend heeft een goede baan, op zich redden we het vast wel. En wie zegt wat de ideale situatie is wanneer je een kindje zou willen.
Oftewel: ik snap je helemaal!

Wat ik wel ben gaan denken de afgelopen tijd: wanneer ben je er echt klaar voor? Voor jezelf dan, hè. Ik ben van mening dat er ALTIJD wel ‘iets’ is waardoor het moeilijk is die keuze te maken. Maar zou je dan moeten wachten tot de situatie eindelijk is perfect is? Ik vind het moeilijk…

lucindainwonderland -

Ik ben 27 single en mentaal nog helemaal niet toe aan kinderen. Mijn familie zit al constant van ‘nu jij nog’ ‘alleen nog een leuke papa vinden’ ugh… nee, zo werkt dit niet. Die verantwoordelijkheid durf ik nu nog helemaal niet aan en als ik echt zou willen heb ik een ‘papa’ echt niet nodig hoor hahahaha. Nee, ik moet eerst alles in mijn leven voor elkaar hebben voordat ik mij aan kinderen wil wagen. xxx Lucinda

Kyona -

“Het” moment dat je er volledig klaar voor bent realiseer je je pas als je je kleine voor het eerst vast hebt. Mijn dochter word over 3 weken alweer 3 (!!) en ik ben op redelijk jonge leeftijd zwanger geworden (20, ik was 21 toen mijn dochter werd geboren). Allemaal bewust, mijn man en ik hebben altijd geroepen dat we jonge ouders wilden worden, al moet ik eerlijk zeggen dat de planning op een jaar later stond.
Ik heb echter een moment spijt van onze beslissing gehad. Al die onzekerheden die jij nu hebt heb ik ook meegemaakt. Ik schrok me rot toen de zwangerschapstest positief was en ik maakte me druk om dingen waar ik nooit echt over na had gedacht! Wat als er wat gebeurd tijdens mijn zwangerschap/wat als ik een slechte moeder ben/wat als ik haar niet alles kan geven?! Ik ben van mening dat juist die twijfels je een goede moeder maken, juist omdat je het beste wilt voor jezelf, je man en je kind. Wat dat “rotkind” betreft…. Dat heb je naar mijn mening ook voor een groot deel zelf in de hand ;-).
Verander je als je moeder bent? Tsja, daar kan ik vrij kort over zijn: ja. Natuurlijk ben je ook “gewoon” Willemijn, maar vanaf het moment dat je zwanger bent heb je maar 1 grote prioriteit: je kleine en dat is helemaal niet erg. Dat kan ook gewoon niet anders, je hele “mindset” veranderd! Maar dat betekend niet dat je je werk niet kunt uitoefenen of dat je geen “gewone” relatie meer zult hebben. Natuurlijk veranderd er iets in je relatie, je bent ook ouders, maar het is ook belangerijk om dingen met z’n 2en te blijven doen om elkaar ook als “Willemijn” en “Djurre” te zien en niet alleen als “papa” en “mama”. En die complicaties die tijdens/na een bevalling gebeuren moet je je helemaal niet druk over maken joh, toen er bij mij vanalles gebeurde stond ik daar helemaal niet stil, ik was alleen maar met m’n meissie bezig en de rest vond ik wel gebakken.
We zijn nu dus alweer bijna 3 jaar verder en ik heb de mooiste (maar echt ;-)), liefste, grappigste, bijdehandste dochter die vanaf het moment dat ze wakker is aan 1 stuk door kletst, me de helemaal door knuffelt en kusjes geeft, meezingt met Frozen en ontzettend trots is omdat ze op de wc plast en het is echt het mooiste wat er is!

Alida -

Lastig hè die twijfels. Wij hebben ook lang getwijfeld, omdat ik nog studeerde. Maar getrouwd, man een vaste baan en een koophuis. We besloten ervoor te gaan, omdat onze basis stabiel genoeg was voor ons. Meteen de eerste ronde raak. Ik zou mijn studie gewoon af gaan maken.

Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder en is ons zoontje bijna 9 maanden. We zijn nog steeds gelukkig samen en het koophuis is er ook nog. Inmiddels ben ik fulltime thuisblijfmama door complicaties tijdens de zwangerschap. Ik kon het eerste semester niet eens afmaken en heb uiteindelijk besloten de stekker er helemaal maar uit te trekken, omdat ik na alle tijd die ik heb gehad tot de conclusie kwam dat het mij niet gelukkig ging maken. Man werd 3 weken voor de uitgerekende datum ontslagen, paniek alom. Hij is inmiddels zelfstandig ondernemer. En hij verdient nu meer dan met zijn vaste baan.

Wie had dat ooit gedacht anderhalf jaar geleden? Maar we zijn gelukkiger dan ooit!
Ik ben er inmiddels wel achter dat het leven niet te plannen is.

Kyona -

“Het” moment dat je er volledig klaar voor bent realiseer je je pas als je je kleine voor het eerst vast hebt. Mijn dochter word over 3 weken alweer 3 (!!) en ik ben op redelijk jonge leeftijd zwanger geworden (20, ik was 21 toen mijn dochter werd geboren). Allemaal bewust, mijn man en ik hebben altijd geroepen dat we jonge ouders wilden worden, al moet ik eerlijk zeggen dat de planning op een jaar later stond.
Ik heb echter een moment spijt van onze beslissing gehad. Al die onzekerheden die jij nu hebt heb ik ook meegemaakt. Ik schrok me rot toen de zwangerschapstest positief was en ik maakte me druk om dingen waar ik nooit echt over na had gedacht! Wat als er wat gebeurd tijdens mijn zwangerschap/wat als ik een slechte moeder ben/wat als ik haar niet alles kan geven?! Ik ben van mening dat juist die twijfels je een goede moeder maken, juist omdat je het beste wilt voor jezelf, je man en je kind. Wat dat “rotkind” betreft…. Dat heb je naar mijn mening ook voor een groot deel zelf in de hand ;-). En die complicaties die tijdens/na een bevalling gebeuren moet je je helemaal niet druk over maken joh, toen er bij mij vanalles gebeurde stond ik daar helemaal niet stil, ik was alleen maar met m’n meissie bezig en de rest vond ik wel gebakken.
We zijn nu dus alweer bijna 3 jaar verder en ik heb de mooiste (maar echt ;-)), liefste, grappigste, bijdehandste dochter die vanaf het moment dat ze wakker is aan 1 stuk door kletst, me de helemaal door knuffelt en kusjes geeft, meezingt met Frozen en ontzettend trots is omdat ze op de wc plast en het is echt het mooiste wat er is!

Britt -

Hoi,
Ik heb de laatste jaren juist heel erg het gevoel van “waarom een kind?”. Ik vind de wereld er niet beter op worden en als ik een kind zou willen, dan wil ik ook dat dit kind krijgt wat nodig is zonder als ouders financieel de afgrond in te gaan.
Er is zoveel onzekerheid en het is voor veel mensen al moeilijk om rond te komen, een baan te vinden/houden.
Misschien sta ik er te negatief in maar zo voel ik het nu eenmaal.

Willemijn -

Bedankt voor je reactie!

Marloes -

Daar sluit ik me bij aan, wat je nu zegt, zeg ik ook wel eens in gesprekken die over kinderen krijgen gaan! Dus je bent niet de enige. 😉

Britt -

Gelukkig haha!
Het enige wat ik vervelend vind is, dat je vrienden om je heen voor kinderen gaan en veranderen, dit is allemaal heel logisch maar als kinderloos stel val je dan een beetje erbuiten omdat je niet mee kunt praten en je interesses ergens ander liggen.

Manon -

Ik wilde ook altijd “jong” kinderen, maar wat is jong? En dan moet je natuurlijk ook nog een partner hebben die dat ook graag wilt. We hadden het er al een tijdje over dat we graag een kindje wilde maar ook precies dezelfde vraag als jij: wanneer? Ik was al een tijdje niet meer aan de pil (niet vanwege een kindje, maar ik voelde me rot door de pil) dus op een gegeven moment heeft mijn vriend “beslist”. En dat was echt vanaf het een op andere moment. Dus toen was het wel heeeeeeeeel eng van: gaan we dit echt doen? De test was ook doodeng, het positieve resultaat was ook doodeng maar je “groeit” er ook naar toe ofzo… Ik was ook echt enorm bang voor de bevalling in het begin en kon echt wel janken als ik daar aan dacht. Maar hoe langer je zwanger bent, hoe meer je er een soort “zin in” hebt, ofzo. In ieder geval bij mij en ik hoor dat meer om mij heen! Jeetje heel verhaal hahahaha.

Willemijn -

Daar heb ik inderdaad ook wel vertrouwen in, dat je de 9 maanden gebruikt om er naar toe te leven! Bedankt voor je reactie!

Fem -

Wauw… wat een herkenbaar artikel! Ik ben 28 en ik zit met net dezelfde twijfels als jij. Ook in mijn omgeving krijgen vrienden en kennissen steeds meer kindjes en ook ik krijg een warm gevoel vanbinnen als ik denk aan een kindje van onszelf. Maar toch zijn die twijfels daar ook. Kunnen we dat wel? Kunnen we het financieel aan? … Daardoor wordt het op de lange baan geschoven. En tegelijkertijd spookt die ene opmerking van de huisarts ook door mijn hoofd: “Kinderen krijgen zal voor jou vermoedelijk niet zo makkelijk zijn”. Daar maak ik me echt zorgen over. Ik vind het moeilijk… Ik wil heel graag kinderen en het gevoel wordt steeds sterker. Zeker door de boodschap van de dokter wil ik niet te lang meer wachten voor we eraan beginnen, maar aan de andere kant wil ik ook zeker zijn dat we een kindje alles kunnen geven wat het nodig heeft.

En wat doet het deugd om dit eens allemaal van mij af te schrijven!

Willemijn -

Ik herken wel wat je zegt over de opmerking van je huisarts. Misschien heb je in mijn diary van 2 weken geleden wel gelezen dat voor mij een kind krijgen ook niet helemaal vanzelfsprekend is. Hierdoor voel ik al heel lang een soort ‘haast’. Zo van ‘Ik moet nu beginnen want wie weet duurt het wel heel lang!’ Ik merk wel dat het bij mij de laatste tijd ook echt meer een ‘wens’ is geworden.

Ik vind het fijn om te horen dat het je goed doet om van je af te schrijven. Dat is precies waarom ik dit soort stukken op 2WMN schrijf! Niet om lekker over mezelf te emmeren, maar om MET JULLIE gezamelijk te emmeren hihi!

silvana -

Wat een heb jij alle twijfels perfect omschreven zeg….

Ik reageer eigenlijk nooit op artikelen maar dit raakte me zo, zo herkenbaar..

Ik werk zelf op een babygroep en ik vind het heerlijk om voor die kleintjes te zorgen, ze te zien groeien en ik word warm van binnen als ze weer iets nieuws hebben bereikt, ik denk dan ook: wow als dat nu al zo voelt hoe is dat dan als het je eigen kindje is?
Maar er zijn ook dagen dat kindjes “lastig” of gefrustreerd of huilerig zijn en heel veel van je vragen en dan ben ik blij dat ze op het einde van de dag weer naar huis gaan.
Juist omdat ik beide kanten zie twijfel ik wel eens of ik het überhaupt aan zou kunnen.
Uiteindelijk denk ik wel dat ik kinderen wil, ik ben nu 24, ga volgend jaar trouwen en wil dan nog een paar jaar van onze vrijheid genieten… Maar kinderen krijgen lijkt me wel een van de meest bijzondere dingen in het leven… Alles op zijn tijd

marloes -

Zo, wat herkenbaar allemaal! Alleen heb ik nu echt 0,0 kinderwens. Ik ben bijna 26, mijn vriend bijna 35. Wij, vooral ik, krijgen regelmatig de vraag “en wanneer beginnen jullie met kinderen?” En “wordt het onderhand niet eens tijd?”. En die vragen maken me stiekem best boos. Ik heb altijd het idee (gevoel) dat ik niet gemaakt ben om kinderen te krijgen, in de zin van dat het niks voor mij is. Ik ben nogal onhandig met kinderen en voel me er niet prettig bij. Als ik me een kind-loos leven voorstel krijg ik een geruststellend gevoel zelfs. Maar ook een beetje schuldig, want wie weet ben ik super vruchtbaar en kan ik makkelijk zwanger worden, terwijl er zo veel vrouwen zijn die geen of moeilijk kinderen willen.
Mijn vriend denkt er gelukkig hetzelfde over. Die is er niet mee bezig en is het met me eens. Gelukkig maar, want dat kan een relatie maken of breken natuurlijk!

Ans -

Het kan ook andersom…
Ik dacht vroeger altijd dat ik jong kinderen zou krijgen. Ik zou m’n studie afmaken, gewoon een baan zoeken zonder al te veel ambities, een leuke vent tegenkomen etc.
Nu ben ik 33, heb ik nog een paar opleidingen gedaan, hard aan mezelf gewerkt, een superleuk leven. Maar zonder vent en zonder kinderen.
De wens is er nog steeds, maar mijn leven is anders als ik 20jaar geleden dacht.
Ik heb geen rammelende eierstokken trouwens (vind ik ook wel zoiets stoms), maar ben me wel bewust van het feit dat ik niet onbeperkt houdbaar ben. Ondanks dat de wens er is, ben ik niet ongelukkig, en ik zou er nooit voor kiezen een BAM/BOM moeder te worden/zijn…

Overigens complimenten. Ik vind deze blog, maar ook LLG, heerlijke blogs. Jullie scheiden lifestyle enzo van beauty, LLG gaat echt over beauty en aanverwante zaken, wat voor veel blogs vaak al niet meer geld. En 2WMN is het echte leven. Dingen die je bezig houden. Hersenspinsels. Open en eerlijk verwoord!!! Keep up the good work!

Willemijn -

Dankjewel Ans! Voor zowel je reactie als je complimenten! BAM staat zeker voor Bewust Alleenstaande Moeder? Maar BOM dan?

Ans -

BAM is idd bewust alleenstaande moeder.
BOM is bewust ongehuwde moeder, de oude term :)

Natascha -

Bij ons kriebelt het ook. Zoveel zwangeren in onze omgeving en ook al zoveel lieve kleine kindjes.. Ja, dan is het verlangen er bij ons ook wel!

M -

Heel herkenbaar! Ik herken heel duidelijk het babykleertjes kijken bij de hema en dan zo’n zwijmelgevoel krijgen. Ik ben inmiddels op de ‘ja, ik wil een kindje’ beland. In drie kwart jaar ben ik van ‘ooit, maar voorlopig echt nog niet’ naar ‘oo, mensen krijgen kinderen, blijkbaar is dat een reële optie’ naar heel erger twijfel naar ‘ja’ gegaan.

Punt is ook: waar wacht ik dan op, als ik wacht? Ik ben nu 26 en heb vermoedens dat mijn vruchtbaarheidniet optimaal is. Het kan dus ook wel even gaan duren. Ook kun je er denk ik nooit echt klaar voor zijn.

Mijn vriend echter ziet het echt nog niet zitten en schrok toen ik zei dat ik wel wilde beginnen met proberen… hmmm… ondertussen wordt bij mij de wens alleen maar groter. Hoe gaan anderen daar mee om?

Willemijn -

Ja die mannen en hun ‘kinderwens’ he… Volgens mij is dat een aparte blog waard. Hihi!

Nienke -

Bij mij is het net andersom! Ik vind babies totaal niet schattig ofzo en kan mijzelf echt niet als moeder inbeelden (ben 24)… Mijn vriend weet echter zeker dat hij kindjes wil! Ik vind het wel leuk om er samen over te fantaseren maar of ik het ook echt wil… Niet van overtuigd! Dan is het ook wel een enge gedachte dat er binnen vijf jaar grote conflicten in de relatie komen, want hij is echt wel de ware voor mij! Hij weet dat ik kinderen maar niets vind, maar denkt dat il wel zal bijdraaien…

Suzanne -

Ik ben nu 28 en heb nooit kinderen gewild. Nu iedereen om mij heen kinderen heeft (vriendinnen, broers/zussen) weet ik nog zekerder dat ik ze niet wil. Ik heb daar een heleboel redenen voor, en eigenlijk geen één reden om ze wel te willen. Toch ben ik soms wel bang voor het rammelende eierstok-verhaal. Dat ik opeens toch een kind wil over een paar jaar en dat ik dan niet meer helder kan nadenken. Daarom overweeg ik sterilisatie.

Voor jou willemijn denk ik dat je een soort bevestiging zoekt, maar je weet zelf best dat je prima een kind kan groot brengen. Je hebt een man, een huis, een inkomen. Wat wil je nog meer, waar is het wachten nog op?
Bovendien is het kind er niet meteen de volgende dag, dus je hebt sowieso nog 9 maanden om er naartoe te leven. Succes met je overwegingen en ga niet alles overanalyseren, relax en zie wat het leven je brengt! :)

Willemijn -

Leuk om ook een reactie te lezen van iemand die heel duidelijk geen kinderen wil! Tof!

Kelly Caresse -

Wat een mooi geschreven artikel Willemijn, heel mooi hoe je dit onderwerp dat voor zoveel vrouwen herkenbaar is openlegd. Ik ben erachter gekomen dat een kindje krijgen het moeilijkste is wat ik ooit gekozen heb. Mijn leven was heel zeker met een studie, vast inkomen, vaste vakanties etc en nu is dat niet meer, ineens voelde ik me zo kwetsbaar, toen ik zwanger was zo bang dat het niet goed zou gaan en nu ze er is zo bang dat haar wat overkomt. En heel cliche kan ik alleen maar zeggen dat het me zoveel moois geboden heeft. De keuze met je partner maken is heel moeilijk omdat het dan zo definitief je keuze is zeg maar. En ik heb toen vooral mijn hart gevolgd ipv mijn hoofd die soms heel onzeker is. Ik kan je niet een tip geven maar dit is hoe het bij ons gegaan is. Een mooi onderwerp om gedachten over te wisselen

Joyce -

Jij bent echt een denker Willemijn, een kind daar ga je natuurlijk ook niet zo voor. Bij Aron hebben wij nooit een keus gehad. Maar nu bij deze zwangerschap hebben wij er ook lang over nagedacht. Het is toch een keuze die je maakt voor de rest van je leven.

Je druk maken over kraamverband en uitscheuren daar moet je helemaal nog niet mee bezig zijn haha. Lang niet iedereen scheurt uit en ik heb bijvoorbeeld maar 4 dagen kraamverband om gehad. Dat is op dat moment ook allemaal bijzaak.

Een kindje van jou en je man is zo bijzonder.

Dagmar -

Heel herkenbaar! Zelf heb ik er ook jaren over getobd, ook omdat mijn vriend het niet per se wilde. Op een bepaald moment hebben we de knoop doorgehakt en zouden we wel zien waar het schip strandt. Lukt het, geweldig! En lukt het niet, dan zou het ook oké zijn. Meteen de eerste maand was ik zwanger en dat was toch nog best een shock, ook al ben je ‘ermee bezig’. Wel een positieve shock, hoor! Maar wat je zegt: je kunt dan niet meer terug en dat is een heel groot en heftig gevoel.
Inmiddels is onze zoon 3 maanden oud en zijn we allebei dolblij met hem. Het is meer en anders dan wat je je voorstelt, maar heel erg bijzonder. Wat ik maar wil zeggen: ‘het moment’ bestaat niet, je bent er nooit helemaal klaar voor. Gaandeweg komt dat goed! Die zwangerschap duurt niet voor niets 9mnd, die heb je allebei nodig om te wennen. 😉

En ik reageer anders nooit, maar wil dit toch kwijt: jullie nieuwe site is geweldig en LLG is ook weer beter sinds jullie er fulltime voor gaan. Top!

Willemijn -

Bedankt voor je complimenten, super lief! En ook bedankt voor je reactie! :)

Joyce -

Eigenlijk had ik dezelfde gevoelens als jij nu beschrijft. Ook de twijfel, maar het warme gevoel werd alleen maar meer en meer. Dus zijn we er over gaan praten. Manlief vond het eng, te onbekend, dus eng. Maar ineens ging bij hem de knop om en zijn we er voor gegaan.

Wanneer je er klaar voor bent? Nooit! Je kunt je totaal niet voorstellen hoe het is, die verandering in je leven, dus hoe kun je daar klaar voor zijn? Zoonlief is nu op 2 dagen na 6 maanden oud en het is pittig. Maar wauw, wat ben ik gek op dat kleine mannetje! Alle twijfels zijn weg, je doet wat goed voelt en je groeit er in mee!

Je leven veranderd, maar wel op een hele fijne manier :)

Joyce -

Lastig hoor! Ik heb vorig jaar een miskraam gehad, als je dat zo mag noemen.. Wij waren er toen totaal niet mee bezig, we wisten allebei wel dat we over een tijdje graag kinderen zouden willen maar niet per se op dat moment. Ik slikte de pil gewoon door en dat was dan ook de reden waarom dit hele gebeuren opviel. Een behoorlijke bloeding, nooit gehad. Anyway, hoop geneuzel later bleek het idd een zwangerschap te zijn geweest in een heel vroeg stadium. Op dat moment kon ik er eigenlijk niet zoveel mee want ja, we waren er niet mee bezig en wat je niet weet dat er is, kon je in mijn ogen toch moeilijk missen.. Totdat ik de zoveelste keer een pampers reclame had gezien, of een film of een serie. Bij mij begon het wel heel erg te kriebelen want wat als het wel goed was gegaan? Dan hadden we deze maand zijn of haar eerste verjaardag al gevierd! Ongeveer een jaar geleden hebben we het er serieus over gehad. Mijn, toen nog vriend, dacht dat het nog niet kon. Hij hing nog een beetje in dat studentikoze sfeertje. Allemaal single vrienden etc. Na lang gepraat en het besef dat we allebei een baan hebben en een huis, kwamen we erachter dat we toch wel graag wilden! Wel stond er al een bruiloft gepland, dus daarna zouden we pas beginnen. Stel je voor dat het de eerste ronde raak zou zijn, moest er niet aan denken op zo’n dag! Inmiddels zijn we getrouwd en al een paar rondes aan het ‘klussen’ 😉 Nu is het wel zo dat ik straks geen baan meer heb, maar na flink rekenen redden we het ook wel van een salaris. Het word wel wat krapper, maar leuke dingen doen kan nog steeds. Kan eerlijk gezegd niet wachten tot het zover is! En mijn man is nog erger haha, die is er elke maand heilig van overtuigd dat het raak is haha.

Willemijn -

Wat een ‘mooi’ verhaal Joyce. Of nou ja, je miskraam is natuurlijk verre van mooi maar je snapt vast wel wat ik bedoel. Dankjewel voor je reactie! Wat leuk om gedachtegangen van andere vrouwen te lezen!

Joyce -

Snap het wel hoor, kan er gelukkig zelf ook vrij nuchter naar kijken 😉

Arlet -

Generatie Y kind!!

Willemijn -

Hahahahaha! Goede!

Benay Vaneese -

Heel herkenbaar. Al ben ik op een ander punt in mijn leven. Ik studeer nog (deeltijd) maar zou heel graag willen proberen om voor een kindje te gaan met mijn vriend. Het is totaal niet de ideale situatie, maar we zouden het absoluut redden. Daarnaast hebben we net een huis gekocht en dat moet van boven naar beneden verbouwd worden. Ik zou niet zwanger willen zijn met verhuis en verbouw stress. Ik ben 26, hij 30 en zoals je zegt. Ook bij mij baby’s in mijn directe omgeving als paddestoelen uit de grond. Ik wist altijd al dat ik jong moeder wilde worden, maar nu begint het meer te kriebelen dan ooit. En wat betreft je zorgen of je het wel goed zou doen: iedereen heeft andere gedachtes over het opvoeden van kinderen dus ja wat is goed wat is fout. Ik ben van mening: als je het kindje kan geven wat het nodig heeft en jullie gaan er helemaal voor zal het echt wel goedkomen

Dita -

Wij willen ook graag kinderen en ik heb wat hetzelfde dan dat jij hebt. Veel mensen in onze naaste omgeving krijgen een kindje en ook lees ik steeds meer mamablogs. En ja idd in winkels zoals Hema kijk ik ook steeds vaker op de kinderafdeling 😉 ik denk dat wij nog een jaartje wachten voor hetzover gaat worden. Hopelijk is een kindje ons gegund. Stiekem wil ik nog even wachten maar mocht het nu komen dan is het ook fijn! :) ben benieuwd naar de andere verhalen. En ja ik denk dat er altijd wel iets zou zijn waardoor je zou twijfelen. Zo heb ik 2 banen, in de kinderopvang en het onderwijs. Ik zou liever nu eens op een plek willen werken. Mja de basis is goed een kind heeft vooral veel liefde
nodig is mijn mening en ook financieel hebben we geen klagen dus het zou prima kunnen :)

Sanne -

Ik heb een huis, een vaste baan, ben 23, ik zou best al kinderen willen. Maar in je eentje gaat dat een beetje lastig, haha. Als ik nu een serieuse relatie krijg hoeft het van mij niet lang te duren.

Daphne -

Ik ben op dit moment 15 weken zwanger van ons eerste kindje. Ik heb lang precies dezelfde twijfels gehad als jij, maar uiteindelijk het belangrijkste wat je een kind kunt geven is liefde en een dak boven het hoofd. Daarnaast hebben mijn man en ik alle financien op een rijtje gezet zodat we precies wisten hoe dat eruit zou zien als er een kleine zou komen. Voor mij voldoende gerust stelling om toe te kunnen geven aan het “oergevoel” en de rammelende eierenstokken. In maart volgend jaar is het zover,dan mogen we onze kleine verwelkomen… ik kan niet wachten.

Marcia -

Herkenbaar! Alleen ik was 26 toen ik mijn vriend ontmoette en 30 toen ik stopte met de pil. Buiten het feit dat het tussen ons goed voelde en we de praktische zaken op een rij hadden, voelde ik mijn leeftijd meespelen. En toen lukte het niet. Na drie jaar via ICSI een dochter gekregen en nu is ze drie en ik ben zeer dankbaar dat ik moeder ben geworden!
Sommige vraagstukken blijven. Of ik een goede moeder ben? Geef ik haar alles wat ze nodig heeft? Ik denk dat ik dat over een jaar of 20 van haar zelf zal horen. Nu doen we leuke dingen samen en geniet ik ervan dat ze nog niet naar school is. Het is een groot avontuur. Ik zie het ook wel als een staafdiagram. Pré-kind was bv staafje slaap goed gevuld. Nu is dat een veel korter staafje geworden. Ook tijd voor jezelf is mini geworden. Maar liefde en lol zijn bij mij weer extreem gestegen! 😉 Niet teveel rationaliseren en achter je gevoel aangaan; we doen allemaal maar wat! Succes.

Willemijn -

Mooie vergelijking van het staafdiagram! En ik moest lachen om ‘we doen allemaal maar wat’ haha!

Iooon -

Nou voorlopig nog niet hoor….
Oeps 😉

Nee ik wilde ze graag voor mn 30e maar met een net iets jongere vriend moet je toch wachten tot ook hij er aan toe is. Vanaf mijn 26e zijn de eierstokken gaan rammelen en toen ik 29 werd kreeg ik er een huilbui over. Toen hebben we besloten, ondanks de niet ideale situatie (geen carrière eerst, klein appartement) het toch te proberen. Ook met de gedachte dat het nog wel ff zou duren 😉 dus ja…. X

brenda -

Moeilijke keuze, voor mij is het heel erg moeilijk. Ik werk zelf in de binnenvaart samen met mijn vriend, en ik vind het heerlijk. Het probleem is zodra ik een kind krijg, moet ik dat opgeven. Terwijl ik zo hard heb geknokt voor waar ik nu ben. Ben zelf nu 28 maar mijn vriend is bijna 10 jaar ouder, ofterwijl het wordt onderhand wel tijd..

Willemijn -

Dat kan ik me voorstellen… Uit interesse, waarm gaat de binnenvaart met een kindje niet samnen?

brenda -

Er zijn genoeg mensen in de binnenvaart die het wel kunnen, maar die wonen op een schip. Wij werken 14 dagen en dan 14 dagen naar huis, en in die 14 dagen is het echt altijd knallen. Slapen is een tweede optie, zeg maar. Bovendien hebben wij 1 grote woning (opgedeeld in slaapkamers, keuken en badkamer) wat erg gehorig is, en met zijn 3en (matroos erbij, behalve onszelf) moeten delen. Simpel gezegd,je hebt geen tijd voor je kind. En je kan het de andere persoon niet aandoen, als je eindelijk kan slapen, ligt er een baby te huilen. Dus mee naar werk is geen optie.

Simone -

Hallo meiden…
Ik snap jullie en heb het zelf ook wel een beetje. Maar eigenlijk als je naar de feiten kijkt. Tienermoeders die geen goede basis hebben en geen cent te makken hebben redden het ook:) dus waarom jullie niet?? Ik denk dat jullie super ouders worden. En de passie die je voor je vak hebt wordt echt niet anders, er komt zelfs een andere passie bij. Dit is mijn mening hierop en daar bedoel ik niks mee, ik wilde het gewoon even zeggen.

Reageer ook