Generatie Y: keuzes & carrière

Ben je geboren na 1980 en voor 2000? Dat ben jij een kind van Generatie Y. Ik zocht uit wat ‘ons’ beweegt, waar we mee worstelen, wat onze idealen en perspectieven zijn.

Bron afbeelding

Als Generatie Y kind, die opgroeide als kind van Generatie X, ben ik opgegroeid met de boodschap dat we het zo goed hebben gehad, dat alles mogelijk is, dat we alle kansen moeten grijpen en altijd voor het hoogst haalbare moeten gaan. Generatie Y heeft nooit tijd en is altijd online. We worden omschreven als eigengereid, verwend en idealistisch. Maar over ‘ons’ word ook gezegd dat we het moeilijk vinden om onze draai te vinden na onze studie en dat we een ramp zijn voor een werkgever door ons ‘gedraai’. Ook schijnt onze generatie gevoeliger te zijn voor een burn out en worstelen we met de balans tussen werk en gezin/privé. We hebben met z’n allen, meer dan ooit, keuzes in overvloed en perspectieven op het vlak van onze carrière, maar kunnen maar moeilijk de weg naar het juiste carrièrepad vinden. Wat is dat met ons?

Als Generatie Y kind groeide je op met ieder schooljaar minstens twee CITO-toetsen, vrije werk-kwartiertjes, had je op de middelbare school de keus uit vier vakkenpakketten en zo’n 6 keuzevakken, had het VMBO maar liefst 4 stromingen en bestond er nota bene het ‘VWO+’. Na je middelbare school kon je iedere denkbare studie gaan doen. Keuze te over. Van praktisch tot breed, van spiritueel tot technologisch. Je had mogelijkheden om bijvakken te nemen, extra stages te volgen, een ‘sabbatical’ te nemen en ‘bestuursjaren’ te volgen. Als je wilde, kon je je studie zelf een tijdje stil leggen! Die vakken deed je dan toch gewoon volgend jaar?

Eenmaal klaargestoomd voor de arbeidsmarkt ben je lamgeslagen door de keuzes, vertwijfeld door alles wat je allemaal voorbij hebt zien komen en zie je door de mogelijkheden de kansen niet meer.

Gereratie Y is – als we heel eerlijk zijn – misschien wel een beetje verloren. Wat is een goede carrière waard als ik geen tijd heb om het met mijn geliefde te delen? Zal ik de kans nemen om in het buitenland te gaan werken? Of moet ik toch dicht bij huis solliciteren? Wil ik kinderen? Zo ja, wanneer? Oh, wacht, misschien moet ik dan eerst trouwen. Maar wil ik dat wel? Moet ik eerst niet meer van de wereld zien? Hoe weet ik dat het goed zit met mijn relatie? Word ik echt blij van mijn werk? Wat als…? Waarom…? Hoe…? Wanneer?

Anderzijds is Generatie Y de eerste generatie die het – volgens trendwatchers en onderzoekers – sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, niet vanzelfsprekend beter krijgt dan zijn of haar ouders. Terwijl we volwassen worden en in de bloei van ons leven zitten hebben we te maken met een zwakke arbeidsmarkt, een wankele economie, huizenprijzen zo hoog als wolkenkrabbers en extreem stijgende gezondheidszorgkosten. We houden netto in verhouding minder over en een vast contract is in deze tijd een uitzondering op de regel.

Als Generatie Y kind zijn de mogelijkheden eindeloos en juist daardoor voelen we ons gevangen. Als er zo veel keuzes zijn, is er ruimte om te twijfelen. Immers, als er geen keuze is, heeft het ook geen zin om te denken ‘Oh, dat zou ik (ook) wel willen’. Want het is er niet.

Voor mij persoonlijk is dit verhaal wel herkenbaar. Na de havo heb ik zo veel studies als optie gezien. Ik vond bijna alles wel leuk! Uiteindelijk koos ik voor Personeel & Arbeid, maar stopte na een jaar. Daarna koos ik de opleiding Logopedie. En hoewel ik het leuk en interessant vond, ik heb altijd getwijfeld: ‘Wil ik dit wel mijn hele leven doen?’ Ik voelde me nooit ergens ‘thuis’. Toen ik eenmaal werk had viel het 40 uur per week werken me tegen. Is dit hoe het de komende 40 jaar zal gaan? Word ik hier gelukkig van?

De keuze om fulltime te gaan bloggen samen met Martine voelde voor mij als een bevrijding. Ik gaf mijn zekerheden – en een half maandsalaris op (ieks!) en koos voor het geluk.  Wat ben ik er blij mee! Voor nu ben ik even ‘klaar’ met het carrièredilemma. Maar af en toe spookt het wel: Wat doe ik over 20 jaar? Hoe is het dan met de economie? Wat zijn de perspectieven? Soms voel ik me onzeker en vraag ik me af hoe vanzelfsprekend ‘vooruitgang’ is (op zowel economisch als maatschappelijk vlak) voor onze generatie. Ik ben heel benieuwd hoe jij – als Generatie Y kind – tegen onze ‘stempel’ aan kijkt en of je je er in herkent?

Bron afbeelding

Desalniettemin vind ik Generatie Y cool. We zijn ‘new kids’, maken  geweldige ontwikkelingen mee, denk aan het Higgs-deeltje, nanotechnologie en aan het feit dat je nu externe hardeschijven hebt van 5 bij 5 centimeter met een capaciteit van 8 terrabite terwijl je vroeger een diskette van hetzelfde formaat met je mee droeg met slechts 256kb! En ik houd van ons omdat we zelfstandig en idealistisch ingesteld zijn.

Als je hier meer over wilt lezen, raad ik je dit artikel aan. Ik vond het super interessant!

(Leuk weetje: Onze generatie staat ook wel bekend als de Millennials, Net Generation, Generation Next of de Echo Boomers.)

Is dit voor generatiegenoten herkenbaar? Zo ja, zo nee, waarom?

84 reacties

larissa -

Zo herkenbaar! Ik heb mijn middelbare school niet afgemaakt omdat ik letterlijk ziek was van de stress, inmiddels heb ik het via thuisstudie en examencommissie (ik woon in België, geen idee of zoiets in Nederland bestaat) afgewerkt. Nu is er weer de moeilijke beslissing: wat zal ik studeren? Zou ik gaan werken? Ik heb zelf ook moeite met het idee van onze maatschappij.

Felicia -

Ontzettend herkenbaar dit! Na het VWO heb ik ervoor gekozen HBO Food design & innovation te gaan studeren, halverwege al twijfels of dit wel was wat ik wilde maar toch de studie afgemaakt onder het mom van ‘dan heb ik in ieder geval een papiertje’. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat ik nou eigenlijk het liefste zou willen doen. Ik werk op dit moment op de binnendienst van een klein label van kantoormeubilair, iets heel anders dan ik van tevoren gedacht had. Ik zit hier prima en heb zelfs een jaarcontract gekregen, wat natuurlijk positief is in deze tijden. Maar toch knabbelt er iets aan me. Ik wil iets anders, ik wil meer doen met mijn interesses en ik zou het liefst mijn eigen tijden willen indelen. ‘Maar wat dan?’, die vraag blijft maar rondspoken. Enerzijds fijn om te lezen dat het niet aan mij ligt, maar aan mijn generatie 😉
Erg leuk geschreven artikel trouwens!

Valentina -

Ik vind ook dat onze generatie de generatie is waarvan zoooooo veel word verwacht en zoooo veel moeten in leveren om dat gene te krijgen. Je ouders willen natuurlijk het best voor je maar ze besefen niet hoe moeilijk het is om een keuze te maken en voor dat gene 100% gaan. Bv om in onze generatie een baan te krijgen moet je een cv schrijven. Ja klinkt natuurlijk veel belovend. Maar je word al snel afegwezen omdat ze toch denken een beter iemand te krijgen. Je word ook snel afgewezen omdat je bv niet de meest hollandse achternaam hebt. Ik word snel afgewezen omdat ik een italiaanse achternaam heb en dan denken veel mensen er bij ja dan is het zn een dat is gevlucht of die spreek niet goed nederlands. Maar ze hebben mij dan nog niet eens gezien of met mij gesproken. En als je toch een solicitatie gesprek hebt dan is het zo van ja we zien het maar je hebt bv dit niet of dat niet of zoals in nederland diploma. maak niet uit of je ervaren bent of nie wij willen een diploma zien.

Isa -

Wow interessant! Ik val net nog bij deze Generatie Y (ik ben in 1999 geboren) en ik zit nu in 4havo maar ik merk wel dat er inderdaad heel veel keuze is voor ‘hierna’. Te veel zou ik bijna zeggen want ik weet echt nog niet wat ik moet kiezen haha

Claudia -

Oh, zeker herkenbaar. Ergens ben ik blij dat ik niet de enige ben, anderzijds uiteraard toch wel sneu… Ik denk toch wel dat we allemaal op een of andere manier onze plek in deze wereld zullen vinden, ik denk dat deze generatie wat dat betreft wel een andere kijk heeft op het leven. In plaats van nu te denken ‘wat wil ik nou, waarom doe ik dit eigenlijk, is dit wel het juiste?’, zie ik het nu maar zo in dat ik juist veel kan doen, en de mogelijkheid heb om mijn hart te volgen (en al dat soort inspirerende dingen van tumblr en instagram). Dat maakt het dan toch wel weer goed.

Margriet -

Ik lees het nu pas goed en vind het een heel goed geschreven en interessant artikel. Zelf studeer ik ook logopedie en ik weet niet zo goed wat ik ervan zou vinden om dat altijd te doen.

xx_Patries_xx -

wat herkenbaar zeg, ik wist na mijn VMBO (bloemsierkunst) niet wat ik wilde doen, heb gekozen voor een totaal andere weg, een basisopleiding als helpende voltooid om richting peuterleidster te gaan maar eenmaal met SPW begonnen gestopt, daarna een thuisstudie secretaresse NL gedaan wel voltooid maar nooit wat mee gedaan en nu werk ik 4 dagen per week als Gastouder Maar ook nu heb ik soms momenten dat ik niet weet of dit het allemaal wel is, maarja zonder financieeen kun je ook geen andere opleidingen doen! Voorlopig houd ik het bij Gastouder en zie wel wat er op mijn pad komt!

Floor -

Herkenbaar! Ik studeer binnen een paar maanden af en heb dan een universitair diploma economie behaald met grote onderscheiding. Het probleem is dat iedereen nu verwacht dat ik een ‘topbaan’ ga hebben waarbij ik uren van 12u per dag zal werken, een mooie bedrijfswagen zal krijgen en regelmatig naar het buitenland zal moeten. Ja, ik heb hard gewerkt voor die grote onderscheiding, maar ik wil helemaal geen 12u per dag werken en elke week in het buitenland zitten. Ik ben niet zó ambitieus. Eerlijk gezegd wil ik niet in een bedrijf terechtkomen waar je collega’s je concurrenten zijn en waarbij het enkel draait om geld en bonussen. Ik wil iets doen wat mij elke dag blij maakt en wat ook de wereld een stukje mooier maakt. Ik hoop dat ik zo’n fijne job ga kunnen vinden. Bedankt voor het artikel Willemijn!

Eva -

WAUW!! Fantastisch artikel!! Normaal reageer ik eigenlijk nooit en lees ik alleen haha. Maar ik kon mijzelf zo vinden in dit artikel! Erg goed geschreven! Ik ben 24 en ook een eeuwige twijfelaar, zojuist afgestudeerd (na 2 verschillende studies) en werkzoekende! Maar vraag mezelf ook af of dit is wat ik echt wil en of mijn studie wel de juiste keuze was geweest aangezien ik er heel moeilijk werk in kan vinden. Fijn om te lezen dat er meer mensen van mijn leeftijdscategorie die er ook zo over denken. Ik ga die documentaire ook zeker bekijken!!

Akkelien -

De herkenning is eindeloos. Ik bevind me momenteel precies in die periode van net afgestudeerd, en nu? Ik heb geen idee waar ik happy van word. Word ik überhaupt wel blij van werk vinden op het gebied van mijn studie? Ik wil dat niet over 20 jaar nog doen! Denk ik… Maar wat dan wel? Ik wil reizen of tijdelijk in het buitenland wonen, maar hoe? Ik wil kinderen, maar wanneer? Moet ik eerst werken? Eerst kinderen? Wie ben ik eigenlijk en wat past bij me? Arrghh… je merkt het, frustratie alom. Er is echt teveel keuze en hoe ik mij uit dit ‘generatie Y’ gat moet wurmen… Al sla je me dood.

X -

Woow, zo fijn om te lezen (aan de reacties) dat ik niet de enige ben met dit ‘probleem’. Ik heb ook moeite met de verwachtingen van de maatschappij: ‘Oh heb je nou nog steeds geen baan in jouw sector gevonden? Je hebt toch gestudeerd?’ En dan altijd maar zeggen dat ik niets kan vinden of geen tijdelijk contract wil, terwijl het eigenlijk zo is dat ik het werk dat ik nu doe (werken in een winkel) velen malen leuker vind dan waarvoor ik heb gestudeerd.
Goed om te lezen dat veel meer mensen tegen de hobbels-in-de-weg aanlopen van onze generatie, want iedereen doet altijd maar of het zo geweldig met hen gaat op alle gebieden, werk, huis, partner, sociaal leven (ook een dingetje van ‘onze’ generatie denk ik) , terwijl iedereen zijn onzekerheden en troubles heeft.
Fijn artikel en fijne reacties!

Ellen -

Erg herkenbaar! Ik heb vorig jaar mijn studie afgerond, maar kan niet zeggen dat ik er echt gelukkig mee ben. Dit jaar met een andere studie begonnen, maar de twijfels blijven of ik dit dan wel écht wil. Ik vind zoveel leuk, maar ook zoveel niet.. En mijn vriend en ik willen graag reizen, maar over een paar jaar ook wel graag kinderen. Haha het artikel is dus errrug herkenbaar 😉

Natascha -

Heel herkenbaar, vooral omtrent de carrière. Ik ben net afgestudeerd met mijn tweede master en ik voel me echt wel verloren. Ben de eerst in mijn familie die hogere studies heeft gedaan en die dus ook de mogelijkheid heeft om iets meer te worden dan een huishoudhulp of een kassierster (allemaal zeer eervolle beroepen trouwens) maar telkens als ik me afvraag wat ik wil weet ik niet te antwoorden. Ik merk ook dat ik me veel te veel zorgen maak over wat andere mensen over me denken op vlak van werk. Commentaar in de trant van: Zo lang gestudeerd en maar dat werk. De sector in de lijn van mijn studies zit momenteel ook in de moeilijkheden het is dus echt twijfelen of ik in de richting van mijn studies kan blijven en of ik dat zelf als een probleem zou ervaren als dat niet zo zou zijn. Heel leuk artikel trouwens! Ik moet echt vaker naar deze blog komen. Direct even bookmarken :)

Aukje -

Wat een goed artikel Willemijn, heel erg herkenbaar! Overigens een aanrader voor iedereen met zulke struggles: lees The Defining Decade van Meg Jay, heel herkenbaar, duidelijk en inspirerend boek!

Rachelle -

Heel herkenbaar. Ik ben nu bijna klaar met mijn studie en heb al drie jaar gewerkt (beetje studieontwijkend gedrag) en ik vraag me iedere dag af. Wil ik dit wel doen. Ik vind het oke voor nu maar hoe lang wil ik dit blijven doen, want ik zie het me niet mijn hele leven doen. En als ik dan beslis te stoppen, wat dan? Ik heb een huis gekocht net, ga trouwen, wil een gezinnetje dus heb wel een stabiel inkomen nodig, maar ik zie mezelf niet de rest van mijn leven dit doen wat ik nu doe. En daar komt bij dat ik de schijn wil ophouden dat het me allemaal goed afgaat, want dat wordt van me verwacht en dit verwachting wil ik waarmaken. Lastig…

Rens -

Wauw… Een puzzelstuk die op zn plaats valt! Verwachtingen, onzekerheid, ‘wat wil ik’, ‘wat kan ik’… En dan constant te horen krijgen dat onze genratie het zo makkelijk heeft met de moderne technologie etc. Dit stuk is exact hoe ik me voel. Dank je wel willemijn, voor dit artikel en deze geweldige site!

Marloes -

Wat een timing, dit artikel. Ik zit ziek thuis, zit denk ik tegen een burn out aan. Als ik door blijf gaan zoals ik nu doe, zal het ook echt een burn out zijn, denk ik. Ik ben vorig jaar wegbezuinigd op mijn werk, waar ik met heel mijn hart en passie werkte, en nu heb ik werk waar ik dood ongelukkig van word. Daarnaast spelen er privé ook een heleboel dingen die een normaal mens al niet kan managen. Anyway, daar bovenop de keuzestress en maatschappelijke druk van het constante moeten presteren en alles voor elkaar hebben, helpt ook niet echt. Dat maakt het allemaal zo moeilijk! Gelukkig heb ik een hele fijne relatie, dus woon ik samen met iemand die mij onvoorwaardelijk steunt, dus ik geef de hoopvnog niet op. 😉 Fijn om andere reacties ook te lezen, zodat ik er even aan herinnerd word dat ik niet de enige ben. Geeft toch weer een geruststellend gevoel! Liefs x!

Joke -

Goed geschreven Willemijn, mooi om te zien hoeveel herkenning er is bij de mede – generatie Y genoten.

Kim -

Fijn dit artikel! Heel interessant en herken mezelf er ook zeker in.. Zoveel keuzes en dilemma’s dat ik er echt nachten over wakker kan liggen! En het carrière of kinderen of wil ik eerst reizen of wil ik in het buitenland wonen pff.. Dan de opleiding die ik volg past ook niet bij mij maar oh wat zonde als ik nu nog stop blabla….. En dan nog niet over de prestatie druk gesproken want waag het is dat ik later alleen maar huismoeder zou worden

Martine -

Ontzettend leuk en goed artikel! Maar ook heel erg herkenbaar! Ik ben nu net als begin 3e jaars hbo verpleegkunde leerling gestopt met mijn opleiding. Ik had en heb nu nog steeds overal twijfels over. Maar ik ben duidelijk niet de enige! En dat had ik eigenlijk helemaal niet zo gedacht. Voor mij is dit artikel dan eigenlijk ook precies op het goede moment gekomen! :)

bethlies -

Fijn artikel, leest heel prettig. Grappig dat jij hier ook mee komt, terwijl wij het er op school zojuist ook over gehad hebben. En zo herkenbaar! Zoveel keuzes, maar ook zo weinig..

Succes met de site! Fijn dat jullie nu deze blog ook hebben ipv alleen maar beauty artikelen.

Laura -

Wauw, goed artikel Willemijn. Fijn niveau!

Shaz -

Dit klinkt erg herkenbaar. Dit doet me ook erg denken aan de ‘Quaterlife Crisis’.

Paula -

Ja daar las ik laatst ook iets over! Overigens wordt onze generatie ook wel patatgeneratie genoemd. Niet zo’n positief woord, maar hé.

Sandra -

Het is heel herkenbaar! Er zijn zoveel keuzes en ik ben zelf ook in heel wat dingen geïnteresseerd maar kom er gewoon niet toe. Momenteel heb ik een fulltime baan waarvoor ik 2 uur per dag pendel en woon ik samen met mijn vriend. Daarnaast zijn er nog zoveel dingen die ik zou willen doen maar waar ik gewoon niet toe kom door mijn fulltime baan en doordat ik gewoon doodmoe ben tegen dat ik thuis kom. Persoonlijk vind ik dit best frustrerend aangezien ik vind dat er meer moet zijn in het leven dan een baan maar minder gaan werken is gewoon geen optie omdat minder verdienen nu eenmaal geen optie is. Ik denk dat we er gewoon niet teveel mogen over nadenken en moeten doen waar we ons het beste bij voelen, wie weet wat er binnen 10 jaar op ons pad komt, we hebben er dan tenminste het beste van proberen maken :).

Kimmetje -

Herkenbaar! Ik ben altijd heel onzeker over alle keuzes geweest. Weet nooit helemaal zeker of ik iets wel wil. Heb na het hebben krijgen van een ernstige ziekte, die ik gelukkig weer onder controle heb gekregen, heel anders in het leven gaan staan.
Al die keuzes die wij in deze westerse wereld hebben, zijn eigenlijk bijzaken. Wat echt belangrijk is, is dat je gelukkig met jezelf bent en als je iemand vind die jou en jij hem/haar gelukkig kan maken, dan is dat helemaal top. Gezondheid is ook belangrijk. Als je dat niet helemaal hebt dan zijn er al heleboel keuzes niet.
Uiteindelijk zit geluk in tevreden zijn. Tevreden met wie je bent en met de mensen om je heen. En ik heb bemerkt dat dat wel een keuze is. Ik zit in het onderwijs en heb een tijd getwijfeld of ik dat wel wil. Maar ik doe het gewoon en elk leuk iets dat ik mee maak, maakt mij tevreden met mijn baan.
Ik wist lang niet of ik wel de juiste partner had omdat er nog zoveel andere leuke kerels zijn… Maar toen ik echt voor hem koos en er voor koos om gelukkig en tevreden met hem te zijn, werd ik ook echt verliefd op hem en super gelukkig.
Tevreden zijn is wel een keuze die je moet maken.

saarenzo -

Wat een interessant en herkenbaar artikel!

Sanne -

Heel herkenbaar dit, ook al ben ik net pas klaar met de havo. Ik heb nu een half tussenjaar omdat ik gewoon niet weet wat en hoe. Ik hoop dat ik in februari kan beginnen, maar dan nog het is een moeilijke keuze. Ik ga het andere artikel ook nog een keer lezen.

Ina -

Leuk artikel, het leest ook vlot. :)

Lisanneleeft -

Ik denk dat het vooral het probleem is dat er zo veel van ‘ons’ verwacht wordt. Er is oneindig veel keuze, maar tegelijkertijd wordt ook verwacht dat we succesvol, belangrijk en interessant worden. Door je ouders, leraren en vrienden bijvoorbeeld. Maar tegelijkertijd verwachten we ook zelf veel te veel van onszelf :)

Ze hebben ons wijsgemaakt dat ‘je alles kan bereiken, als je het maar graag genoeg wil en er maar hard genoeg voor werkt’. En dat gaat vaak niet om liefde en familie, maar om geld en succes.

Het besef dat het niet erg is om middelmatig te zijn is er nog niet helemaal, heb ik het idee. Het moet altijd beter, mooier, interessanter, luxer. Op een gegeven moment stopt dat, omdat we niet allemaal bovengemiddeld kunnen zijn. Ik denk dat het voor iedereen een kwestie van tijd is voordat dat duidelijk wordt.

Zelf ben ik (chronisch?!) ziek en sta ik vooral aan de zijlijn te kijken hoe iedereen zijn keuzes maakt en geweldige dingen doet. Ik zit lekker thuis kneuterige dingen te doen en daar geniet ik van, ik ben eigenlijk heel tevreden (en daarbij ben ik aan het vechten tegen een nare ziekte, detail, detail). Maar ik hoef geen moeilijke keuzes over mijn toekomst te maken, die zijn al voor me gemaakt, dat is ook wel weer makkelijk :p

myrthe -

Wat een opluchting dat ik niet de enige ben die dit zo voelt! Ik heb ook nogal wat omwegen gemaakt voor ik aan mijn huidige studie begon, en nog zijn er soms twijfels. Omdat het voor mij lang heeft geduurd om te ontdekken wat ik wou, ben ik nog student op een leeftijd waarop veel mensen om mij heen beginnen met kinderen krijgen en trouwen. Ik heb zelf ook behoorlijk last van rammelende eierstokken en daar word ik bloednerveus van. Ik heb het gevoel dat ik tijd de kort kom, terwijl ik pas 26 ben! Ik wil nog trouwen, kinderen krijgen, afstuderen en een baan vinden en dat het liefst voor mijn 30e..

Anouk -

Leuk artikel, en heel herkenbaar! Ik studeer nu psychobiologie aan de UvA en ga als het goed is dit schooljaar afstuderen. Ik heb vakken gekozen en moet een stage zoeken. Maar of dit nu écht is wat ik wil, en of ik dit de rest van m’n leven wil doen…. Ik weet het niet.
Mijn vriend worstelt met hetzelfde probleem, hij ziet het na 2 weken stage al niet meer zitten om de rest van zijn leven ingenieur te zijn op een kantoor bij een groot bedrijf.
Benieuwd waar wij over 10 jaar staan…

Femke -

Heel erg herkenbaar! Ik zit nu in de 5e van het vwo en komt uit ’98 :) Ik heb zelfs het vwo plus programma van onze school afgerond, haha (duurt 3 jaar.)
Heb inderdaad nog geen flauw idee wat ik wil gaan doen na het VWO, en heb een heel breed vakkenpakket! Er zijn zoveel opties en ik weet niet waar ik moet beginnen met zoeken!
Interessant artikel!

Marit -

Ook zo herkenbaar. Ik probeer zoveel mogelijk fulltime te werken, omdat ik ervaring op wil doen, geld wil verdienen en dat prima aankan. Als ik niet word gebeld om te werken, dan is er dus geen werk. Dan voel ik me op die dag dat ik per ongeluk vrij ben toch nog schuldig, omdat ik had kunnen werken. Terwijl ik er niets aan kan doen dat er geen werk is. Vaste contracten zitten er niet in, over een tijdje moet ik er zelfs een half jaar (dankjewel, nieuwe wetgeving!) uit. Ik heb dan nog het geluk dat ik veel inval in mijn werkveld en ook veel vast invalwerk heb. Mijn vrienden zitten in hetzelfde schuitje: uitkering, flexwerken, werkervaringsplekken, tijdelijke contracten. Ik wil over een paar jaar graag kinderen, maar eigenlijk wil ik eerst baanzekerheid. Ook wil ik dan groter gaan wonen, in een echt huis in plaats van een appartement. Maar daar komt ook dat vaste inkomen weer om de hoek kijken. Het is vooral de onzekerheid van invalwerk dat mij parten speelt, niet eens het geld.

me -

Ik behoor niet bij “ons”. Ik zit in de generatie die geen werk had toen ze begonnen, nu te oud worden bevonden en ruimte moeten maken voor jongeren en straks is het geld op als we met pensioen gaan, we heten niet voor niets X. 😉

Fenna -

Inderdaad, ik ook. Maar ik denk dat voor iedere generatie er wel iets is. De vragen van “Wat wil ik met mijn leven, met wie, kinderen ja/nee/wanneer, hoe, waar, welke keuze is de beste “…. die spelen denk ik bij iedereen. En je weet nooit wat de juiste keuze is, het heeft ook geen zin om spijt te hebben van beslissingen die je ooit hebt genomen, die nam je op dàt moment. En op dàt moment was dat voor jou de juiste, of wellicht de enige. Als je ooit een keuze maakte die verkeerd uitpakte, niet slim bleek te zijn, of op welke wijze, achteraf, niet de juiste bleek: dat is het leven. Je kunt dat niet meer veranderen, hooguit proberen eventuele schade te beperken en vooral ervan leren !
En wat één van de belangrijkste beslissingen (vind ik dan hè) betreft, nl kinderen: ga ervoor als je gevoel dat aangeeft, niet je verstand. Of je nou bij wijze van spreken 22 bent, of tegen de 40 loopt….Er is altijd wel wat, is er ooit een goed moment voor?
Verder wil ik Willemijn (en Martine, maar Willemijn heeft dit toevallig geschreven) een compliment geven voor de diepgang van jullie stukken ! Moet je zien wat t teweegbrengt ! Dat moet toch een goed gevoel geven.

Marnel -

Mooi stuk! Ik zit er nu midden in….wat ga ik doen na de middelbare school?!?

Nynke -

Zeker herkenbaar!
Nou is het voor de generatie van onze ouders ook niet altijd van een leien dakje gegaan (ook in de jaren ’80 en ’90 ging het niet altijd goed met de werkgelegenheid), maar vooral die keuzes..
Hier wel voor het VWO gegaan (met een stok achter de deur van m’n ouders, haha) en daarna de Pabo. In het derde jaar wist ik al dat dat het niet was voor mij, maar ik wilde wel graag een HBO diploma. Vervolgens WO gaan doen, maar toen moest ik opeens het instellingscollegegeld gaan betalen en tsja, dat zit er niet echt in.. Nu werk ik dus op een callcenter en weet ik nog steeds niet wat ik wil met m’n leven. Zucht.. Stiekem ben ik wel een beetje jaloers op de mensen die gewoon weten wat ze willen in hun leven. Het lijkt me echt heerlijk om zo’n doel te hebben en er gewoon voor te kunnen gaan! Wie weet komt dat ooit nog..

Ik heb het hier trouwens wel een met mijn ouders over gehad. Die geven dan aan dat al die keuzes misschien niet perfect zijn, maar bijvoorbeeld mijn vader had een andere carrière willen hebben, maar de opleiding was gewoon niet te betalen. Hij heeft vervolgens dus ook de rest van zijn leven werk moeten doen wat niet zijn droombaan was. Eigenlijk dus gewoon dezelfde situatie als ik.. Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik oudere ouders heb. Mijn vader is het jaar na de oorlog geboren, dus heeft daar zeker ook wel wat van mee gekregen door zijn ouders.

me -

Juist ja, in de jaren 80 was het ook een ellende om aan het werk te komen, het komt altijd in golven. 😉

Petra -

Super leuk artikel om te lezen! Wat gek dat zoveel dingen zo herkenbaar kunnen zijn voor een bepaalde generatie. Zelf zit ik ook in generatie y, als 2e jaars student is het soms inderdaad ‘beangstigend’ dat de studiekeuze die je nu hebt gemaakt, bepalend kan zijn voor je komende carrière. Ik zie dat daarom veel studenten afhaken en wanhopig een andere studie kiezen. Aan de andere kant denk ik (mede door dit artikel) dat het blijkbaar ‘normale’ zorgen zijn die bij veel mensen voorkomen. Daarom maak ik nu mijn studie af, want ik heb er zeker veel plezier in! En mocht ik er ooit op uit gekeken raken hebben wij gelukkig de optie om door thuisstudie of andere mogelijkheden ons te laten omscholen, om ons vervolgens weer dezelfde vraag te stellen: hoelang kan ik mij hier weer mee bezighouden??
(een vervolg op dit artikel zou erg leuk zijn!)

Suzanne -

Mooi stuk, ik heb vaker gelezen over mijn generatie en het houdt me ook wel eens bezig.
Vooral het feit dat onze ouders het zo goed hebben gehad. Zij konden moeiteloos huizen kopen, na 2 jaar met winst verkopen, een groter huis kopen enz. Een baan vinden en houden is nooit een probleem voor ze geweest. Alles is ze altijd voor de wind gegaan.
Ik gun het ze hoor, en ze kunnen er zelf ook niks aan doen dat ze in die tijd zijn opgegroeid, maar ik mis soms wel wat begrip voor onze generatie. Ja, wij hebben alle keuzes, mogelijkheden en vrijheid, maar vervolgens zijn er geen huizen (want je verdient te veel of te weinig) en geen banen. Wij gaan het inderdaad slechter krijgen dan de generatie voor ons. Maar als je het dan eens hebt over langer doorwerken of de pensioenen van 50+-ers ontploffen ze, daar moet je absoluut niet aankomen. Zij willen gewoon lekker doorgaan met de riante levensstijl, ook al gaat het ten koste van hun eigen kinderen.

Verder ben ik best positief hoor. :) Ik heb gelukkig wel een baan, maar die sluit niet aan op mijn opleiding en ik weet ook niet of ik dit mijn hele leven kan of wil doen. Grote kans ook dat mijn baan gaat verdwijnen. En ik heb geen flauw idee wat ik dan zou moeten doen…

In elk geval een goed artikel om over na te denken!

Maeva -

Je kan zo ontzettend leuk schrijven!

Willemijn -

Lief, dankjewel!

Marcella -

Jaaa! Dit ben ik helemaal!
Momenteel sta ik op een kruispunt. Ik wil mijn werk niet de rest van mijn leven blijven doen, het liefst nu al niet meer. Maar ga ik die studie doen? Ga ik minder werken en een gezin starten? Gaan we trouwen, een huis kopen, nog een mooie reis maken?
Ik wil het allemaal en dat kan niet, helaas…
Bedankt voor dit verhelderende artikel, ik ben dus niet alleen!

Miriam -

Wat een interessant artikel zeg! Leuk om te lezen. Ik probeer gewoon gelukkig te zijn met wat ik heb, en overal voor de volle 100% voor te gaan. Ik heb op mijn 19e mijn MBO diploma gehaald, en werk sinds die tijd fulltime. Helaas niet in hetgeen waar ik mijn diploma voor heb gehaald, maar who cares? Ik vind het belangrijk dat ik het naar mijn zin heb op mijn werk en dat ik mij goed voel. Ik heb nu een leuke baan, ik krijg ontzettend veel kansen, ben bezig met een thuisstudie voor mijn werk. Wie zegt dat ik dat allemaal kan doen als ik een baan heb in waarvoor ik heb geleerd? Ik leg dat lekker naast me neer. Misschien ben ik dan wel ongelukkig in wat ik doe. Ik wil het gewoon naar mijn zin hebben op mijn werk. En als dat niet meer het geval is dan zoek ik wat anders.

Madelon -

Heel herkenbaar. Na mijn afstuderen ben ik gaan werken, inmiddels mama en zit ik zonder baan. En dan ga je weer nadenken wil ik wel weer terug naar een werkgever na mijn fysiek herstel. Die twijfel blijft haha.

Danilla -

Wat een leuk artikel! Ik heb vorig jaar m’n scriptie geschreven over Generatie Y op de arbeidsmarkt en hun verwachtingen en ervaringen. Was een heel erg interessant proces waar ik me nu , nu ik zelf officieel op de arbeidsmarkt zit, me nog steeds voor interesseer. Toevallig ookde afgelopen week veel artikelen gelezen over Generatie Y. Ik herken het continue willen presteren, leren en doorgaan. Hoewel ik nu 40u werk, wil ik vanaf oktober het liefs tussen de 32 en 36 uur gaan werken.. Dan heb ik ook nog tijd voor m’n relatie, huishouden en vrienden!(iets wat generatie Y ook belangrijk vindt, goede balans tussen werk en prive ;-))

R -

Erg inspirerend artikel!

Waar mensen om je allemaal verschillende verwachtingen hebben, maar je zelf nog niet weet wat je wilt of moet verwachten.. Mensen om je heen verwachten dat je na je studie gaat werken, een vaste baan (mocht dat er in deze tijd nog in zitten). Vrienden om je heen zien reizen als ideaal.. En direct een vaste baan, wil ik dat wel? Moet ik niet eerst ‘genieten’?

Waar je nu geen vaste baan hebt of koophuis, houd het geld je tegen om te gaan reizen.. Terwijl je later meer geld om handen hebt door die vaste baan, maar dat ook net hetgene is wat je tegen houdt. Wat moet ik wanneer doen? Heb ik daar later nog wel tijd voor? Vind ik ooit wel weer een vaste baan? Moet ik m’n baan opzeggen voor mijn droomreis? Of blij zijn met überhaupt een vast contract in deze tijd.. dilemma’s dilemma’s.

Maaike -

Als bovenkant van de generatie Y ben ik het 100% eens met dit artikel. De verwachtingspatronen van oa familie en ouders kun je niet waarmaken met als gevolg een heleboel onbegrip: Waarom heb je geen relatie? Woon je nou nog steeds op je studentenkamer? Heb je nu nog steeds geen vast werk? Eh nee. En waarom niet? Omdat a) de maatschappij dingen niet toelaat en b) omdat ik dat zelf niet wil.

Die onrust van: doe ik wel wat ik wil doen, is dit het nou? Dat herken ik heel goed. Ergens tevreden mee zijn vind ik heel lastig. Ik heb als kind, tiener en als student idd keuze te over gehad en nu in het werkende leven word ik een kuurslijf in geperst wat niet bij me past. Ik kies er dus voor om 4 dagen te werken ipv 5 zodat ik ruimte en tijd heb om de dingen te doen die ik leuk vind. En ik probeer ook een goed onderscheid tussen werk en privé te maken (zeker sinds het door mijn werk al 2 x mis is gegaan).

Anne -

Ik ben in 1998 geboren, dus ik hoor er in theorie wel bij, maar ben toch wat jonger. Ik zit nu in 5 VWO en er wordt toch wel op gehamerd dat ik komend jaar een studie kies. Ik wil wel universiteit gaan doen maar daar zijn natuurlijk super veel studies te doen. Ik neig naar psychologie, maar daar zijn nou niet erg veel banen in te vinden.. twijfel twijfel

Natascha -

Goh wat is dit een herkenbaar artikel. Ik had het er toevallig deze week nog over met mijn moeder. Het valt me namelijk op dat zeker meer dan de helft van mijn vriendinnen een burn out heeft, depressief is, paniekklachten heeft en ga maar zo door. Helaas herken ik zelf ook een groot deel wat je schrijft. Altijd maar perfectie willen bereiken. De perfecte baan, veel sporten, een goede vriendin zijn, slank zijn en er goed uit zien, een gezin en ga zo maar door. Maar doen we dat ons niet zelf aan? Mijn moeder zei iets wat mij wel raakte; wat is dat toch met al die gezonde meiden? Jullie zijn jong, mooi, gezond en hebben een leuke baan. Wat wil je nog meer?Waarom altijd op zoek zijn naar meer? Dat vond ik toch wel een heel goed punt van iemand uit een andere generatie. Waarom zijn we niet gewoon tevreden met onszelf; goed is goed genoeg, perfectie is iets wat niet bestaat.

Cathy -

Goed artikel! Ik vraag me weleens af: wat zou er gebeuren als ik nu eens gewoon ging doen wat ik op dat moment wil. Zou de wereld/mijn leven dan instorten? Vast niet. Er is altijd wel een manier om gelukkig te zijn. Het stomme is alleen: wat vind ik leuk! Het frustreert enorm als ja dat niet weet. En dan nog: ik ben super bang voor de reacties en effecten die het zal voortbrengen. Het is wel een fijn idee dat ik hierin niet de enige ben (aan de reacties te lezen)

Elise Joanne -

Ik zei het op al twitter, maar ik vind dit een ontzettend leuk, goed geschreven én interessant artikel! Ik ben 24 jaar, dus pas perfect binnen deze moeilijke, enthousiaste, verwende, klagende, social media verslaafde generatie. Ik heb ook drie studies gedaan en wist van de weeromstuit ook niet wat ik moest kiezen. Misschien was er ook wel gewoon te veel keuze. En qua baan hetzelfde, ik heb gekozen voor fulltime bloggen maar is dat op de langere termijn een verstandige keuze? Soms denk ik wel eens aan mijn ouders en grootouders en hoe zij het hadden toen zij ook in hun twintiger jaren waren. Het was vooral weinig keuzes, hard werken en niet zeiken. Wat een verschil met nu. Toen mijn grootmoeder mijn leeftijd had werkte ze als een zuster in de Tweede Wereld Oorlog. Ik kan mij niet voorstellen hoe haar leven geweest moest zijn. Ik tik dit namelijk vanuit mijn luie bed, met één oog op mijn blog en de ander op de jouwe. Tja.

Dionne -

Wat een herkenbaar artikel. ik wist tot voor kort ook absoluut niet wat ik wilde qua studie.
Van VMBO naar HAVO, van HAVO naar MBO en nu van MBO naar HBO waar ik bijna klaar met ben.

Dita -

Mooi geschreven en heel herkenbaar! Ik werk nu dik 6,5 jaar in de kinderopvang/bso. Ik ben afgestudeerd als onderwijsassistent en toen gelijk gaan werken. Na een half jaar toch begonnen aan de Pabo maar ik dacht ‘is dit het?’ Dus snel weer mee gestopt en altijd blijven werken in de kinderopvang. Daarna 3 jaar gewerkt als onderwijsassistent en daarna weer 2 jaar niet. Nu wel weer (steeds wel in combinatie met kdv/bso) maar ik vind toch stiekem het werken in de kinderopvang leuker. Helaas heb ik maar 7u op contract dat overigens wel vast is maar niet veel oplevert. Op school werk ik 3 ochtenden en dat samen brengt ook niet heel veel op. Gelukkig wonen we niet duur en heeft mijn vriend een 32u contract maar toch zou ik nu wel eens meer uren willen werken op een plek. Het heen en weer rijden tussen twee werkplekken ben ik wel zat na 6,5 jaar. En ja ook willen we binnen niet al te lange tijd gaan voor een kindje. Ik ben heel benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. Maar het belangrijkst is dat wij gelukkig zijn! :) maar nogmaals, mooi geschreven. Ook leuk om de andere reacties te lezen. Allemaal zo herkenbaar.

Marlies -

Helaas is dit voor mij ook heel herkenbaar.. Met bouwjaar 1990 kom ik uit een generatie kinderen die inderdaad alles konden kiezen wat ze wilden. Tel daar een goed stel hersenen bij op en volwassenen met hoge verwachtingen (immers, de kids moesten het wel beter of minstens net zo goed krijgen) en voila: de wereld ligt aan je voeten. Toch heb ik met twee universitaire masterdiploma’s moeite om een baan op niveau te vinden, en sta ik vier dagen per week achter de kassa in een kledingwinkel. De oorzaak? Ik koos een studie voor mijn plezier en interesse, niet voor de carrièremogelijkheden. Ik heb met volle teugen genoten van mijn studie geschiedenis, maar wanneer ik op banen of traineeships solliciteer is er altijd wel iemand die beter in het profiel past. Zo frustrerend!

Marís -

Heel herkenbaar! Ik heb ook vele struggles gehad met een studie kiezen, heb testen gemaakt. Ben een aantal keer geswitcht van opleiding.
Uiteindelijk heb ik via een thuisstudie mn mbo diploma gehaald. Ook dat verbaasd generatie x ‘is dat dan wel een echt geldig diploma?’ Ja het is gewoon een normaal mbo diploma en ik heb gewoon stage gelopen.
Ook lees ik in heel veel reacties hier van mensen dat ze ook geen 40 uur willen werken, ik ook niet!! Wat een opluchting om dat te lezen, ik dacht serieus dat ik een uitzondering was omdat generatie x daar altijd op reageert met; ‘ja dat wil ik ook niet, maar je werkt niet omdat het leuk is, maar omdat je geld moet verdienen dus je zal wel moeten’. Nou echt niet. Ik ‘moet’ helemaal niks. Ook ik vind de werkdruk veel en veels te hoog en kan het niet eens aan, ik word gillend gek op een werklocatie met geluiden van collegas om je heen die bellen of gebeld worden of gewoon gezellig een praatje maken. En dan nog even iemand die langs komt om je extra werk te bezorgen wat eerst af moet terwijl je net met iets anders bezig was. Whaaa! Stop it!
Ook ik ben aan het bedenken wat of ik voor mezelf zou kunnen beginnen, maar dan loop ik tegen het probleem aan dat ik niet geweldig zakelijk inzicht heb dus dan met iemand samen iets wil beginnen, mja dan ken je weer niemand die daar geschikt voor is of die dat ook wil. Lastiggg!

Madelaine -

Wauw super geschreven en ook zeker herkenbaar! Ik wil niet fulltime werken, en dat vinden mensen blijkbaar vreemd of raar. Maar als ik het me kan veroorloven en me er gelukkiger door voel, waarom niet? Momenteel heb ik nog een bijbaan, maar wel een met een vast contract. Erg happy ben ik met mijn studie niet, maar ik wil hem wel echt afmaken. Alleen is er bij mij niet de drang om dan ineens een carriere te maken in mijn branche omdat ‘dat moet’ of ‘iedereen dat doet’. Ik ben ook gewoon nog tevreden als ik bij mijn bijbaan kan blijven plakken (er zijn doorgroei mogelijkheden) en een gezinnetje kan starten.

lucindainwonderland -

Mijn broers komen dus uit de andere generatie dan ik, gezien ik een nakomertje ben. Toch zie ik niet veel verschil tussen hen en mij, ook niet qua opvoeding. Ondanks dat ik uit 1987 kom, herken ik mijzelf niet alleen in de Y generatie, qua idealisme. Toch is het super interessant hier over te lezen. xxx Lucinda

Sanne -

Leuk geschreven. Ik ben pas 21 maar weet wel wat ik wil. Ik heb er twee jaar gewerkt en dat was SUPER. Helaas wegens de crisis kreeg ik geen vast contract waardoor ik nu ongeveer hetzelfde doe maar dan in een andere sector. Mijn bazen waren altijd enorm tevreden en hebben een werknemer zoals mij lang niet gezien. Gemotiveerd, precies, leergierig, sociaal etc en dat op deze leeftijd. Qua keuzes was het lastig. Er is zoveel en zoveel is leuk. Uiteindelijk ben ik er met een beroepskeuze op het laatste jaar van het vmbo achtergekomen. Ik heb alle profielen op het vmbo gehad, juist omdat ik alles leuk vond. Achteraf zonde van de tijd/energie want met natuurkunde/biologie ga ik nooit meer iets doen.
De rest vind ik erg kloppend. Ene kant gaat met deze generatie alles goed, maar zijn er ook zoveel mogelijkheden waardoor men door de bomen het bos niet ziet.

Tamara -

Heel herkenbaar! Ik ben nu 26 en weet nogsteeds niet wat ik wil qua werk/carriere. Ben op het VMBO begonnen, toen MBO gedaan en daarna zelfs HBO. Helaas HBO niet afkunnen maken. Ik had gehoopt dat er een last van me af zou vallen omdat ik even niets meer hoefde, want school en afstuderen was gewn issue meer. Maar toen kwam de zoektocht naar een baan. Heb nu iets tijdelijks gevonden, maar het 40 uur werken staat me echt tegen. Heb het idee dat ik thuis nog teveel moet en zou meer met mijn vrije tijd willen doen.

En dan heb ik het inderdaad nog niet over kinderen gehad…..
Ik hoop dat ik ooit de rust vind, dat ik de goede keuzes heb gemaakt en me er bij neer kan leggen. De druk/verwachtingen zijn hoog….

iooon -

Ik worstel er behoorlijk mee, al ben ik van het begin van deze generatie en merk ik dat ik sommige trekjes van de voorgaande generatie heb. Qua carrière loopt het helemaal anders dan ik had gehoopt, na 3 mislukte studies eindelijk de juiste gevonden, diploma gehaald en geen werk kunnen vinden. En dan nu, begin ik voor mezelf en zo ja op welke manier. Kan ik dat wel, wil ik dat wel, krijg ik ooit zekerheid?

Het loopt in ieder geval compleet anders dan ik me 10 jaar geleden voorgesteld had.

Sanne -

Echt heel herkenbaar!! Voor de zomervakantie mijn studie MWD afgerond binnen 4 jaar maar ook altijd getwijfeld over de opleiding (inderdaad de vraag; wil ik dit de komende 40 jaar gaan doen?!). Er is weinig werk te vinden en dus werk ik nu sinds 2 weken zo’n 32 uur bij mijn bijbaantje. Ik vind het ontzettend fijn dat ik nu iets als een daginvulling heb maar ook dit is niet iets voor altijd. Ik ben echt radeloos; geen idee wat ik wil en hoe ik daar ooit achter moet komen.. Iemand tips?

Heb al gesprekken gehad met mijn loopbaanbegeleider, de schooldecaan, testen gemaakt en veel op internet gezocht.. Drama!

Marcella -

Oooh, echt heel herkenbaar! Dit is ook iets waar ik het soms wel moeilijk mee heb. Ik heb een studie gedaan die achteraf niet zo bij mij paste, en waar ik uiteindelijk ook geen werk in heb kunnen vinden. Ik vond het heel moeilijk om daarna aan iets anders te beginnen, omdat ik bang was om weer de verkeerde keuze te maken.
En nu heb ik een keuze gemaakt, moet ik alsnog werken om rekeningen te kunnen betalen en blijft er vrij weinig tijd over voor een omscholing..

Lastig lastig.. Ik ben wel blij dat ik niet de enige ben. Ik heb namelijk het gevoel dat in mijn omgeving iedereen z’n zaakjes meer op orde heeft dan ik.

Evi -

*leest dit net voor haar wekker afgaat, anders had ze pas morgen tijd*
Haha ik vind het allemaal heel herkenbaar. Ik heb het zelf ook altijd druk (en ik zit zelfs nog maar gewoon op school), kan niet kiezen wat ik wil doen dus ik probeer dan maar alles, en ik twijfel overal over.
Ik vind ook dat onze generatie veel druk ervaart. Je groeit op met het bericht dat ouderen het nu nog wel makkelijk hebben, maar dat jij het later toch echt zelf moet doen. Dat je niet meer kan wisselen van studie of ergens nog een zak geld moet over hebben..
Maar toch is het ook super leuk, wij zijn de generatie die de kans krijgen om te ontdekken wat onze dromen eigenlijk zijn :)

Harma -

Leuk stuk! En ik vind deze site ook echt heel leuk geworden, complimenten!

Willemijn -

Aaah dankjewel! 😀

helene -

Zo herkenbaar ik doe nu een studie die niet echt bij mij past maar ook geen idee wat ik hierna wil er is zo veel

Betty -

Zooooo herkenbaar! Ik kon altijd makkelijk leren en had dus op studiegebied alle kansen. Na de havo (te lui om vwo te doen) koos ik voor een thuisstudie dierenartsassistente. Ik rondde hem bijna af en na twee jaar praktijkervaring concludeerde ik dat het toch niet mijn droombaan voor de komende 40 jaar was. Ik schreef me in bij de Pabo en rondde die in vier jaar af. Maar inmiddels mag ik mezelf al onder de 25% startende leerkrachten rekenen die binnen vijf jaar stoppen met het onderwijs. Nu ben ik dan hoogzwanger en wacht ik tot ons kleintje geboren is. Puur voor het geld hoef ik (voorlopig) niet te werken, maar ik wil het wel heel graag. Alleen weet ik dus echt niet wat ik wil doen! Van teveel keuzes word je dus inderdaad ook niet automatisch heel blij, geloof ik 😉

Willemijn -

Haha herkenbaar, ik was ook te lui om VWO te doen! Soms heb ik wel spijt, want ik had toch ook wel geneeskunde willen studeren maar ik heb mezelf altijd aangepraat dat dat te moeilijk voor me was omdat ik niet goed was in natuurkunde en wiskunde. En daar kom ik weer bij mijn luiigheid, want ik deed er ook niet keihard mijn best voor…! Haha!

Als we toen toch eens de wijsheid van nu hadden…

Betty -

Haha oei, ja eenzelfde verhaal hier… Ik wilde Natuur & Gezondheid kiezen op net vwo en mijn docenten zeiden toen: “je kan het wel, maar je zal er wel je best voor moeten doen.” En toen dacht ik: meh, nevermind. Hahaha wat erg eigenlijk!

Martina -

Precies dit! Nu heb ik nog steeds mensen die tegen mij zeggen ga er gewoon alsnog voor. Toch zie ik het niet zitten maar het is altijd een wat als…. Een collega van mij begon laatst over het generatie y verhaal en de verschillen tussen ons, heel interessant!

Tessa -

Oooh zo herkenbaar! Wij willen ook zoveel en hoewel er van alles mogelijk is, lukt dat niet door de huidige economie. Huis kopen? Ho maar, geen vast contract. Dus blijven we in ons huurhuisje met ons hbo salaris en zijn we zogenoemde scheefhuurders (tja sorry overheid, jullie maken het zelf lastig ;))
Praat me niet van onze (mij en mijn vriend). Allebei een hbo op zak, maar of we er gelukkig mee zijn? Nee. We deden hbo omdat dat verwacht werd. Hoe vaak we beiden wel eens gedacht hebben ‘hadden we maar’, die keren zijn ontelbaar. Keuzes, zoveel keuzes waardoor je dan maar doet wat er van je verwacht wordt…

Maar goed, er komt vast wel weer een tijd dat wij, net zoals jullie, kunnen gaan voor onzekerheid en te gaan doen wat we echt leuk vinden! Ik vind het nog steeds ontzettend stoer dat jullie die keuze hebben gemaakt!

marjolein -

Heeeel herkenbaar.. vooral het stukje vast contract is meer uitzondering dan regel.. dat is iets wat mij zo dwars zit.. ik weet nu eindelijk na alle ellende van die dilemma’s heel goed waar ik heen wil maar dat geen vast contract kunnen krijgen en dus eigenlijk niet langer dan 3 jaar een baan kunnen houden zit me zooo in de weg.. mijn vriend en ik zouden bijv. Dolgraag een huis willen kopen en kinderen willen we ook graag maar die onzekerheid over het inkomen belemmert dat echt enorm… geeft ons echt het gevoel dat we niks kunnen.

Willemijn -

Dat kan ik me heel goed voorstellen! Ik herken wat je zegt over het willen ‘wachten’ met kinderen tot je een huis en een goede baan hebt. Toch denk ik dat we het willen van kinderen hier niet volledig van moet laten afhangen. Wij zijn heel erg opgegroeid met het beeld dat pas als je een koophuis en een goede baan hebt, je kinderen moet krijgen. Niet eerder! Maar is dit wel zo? Ik ken ook stellen die geen koophuis hebben en maar een klein inkomen, maar toch zijn ze dolgelukkig en hebben de kinderen een heel goed leven!

Kelly caresse -

Wat een mooi en goed onderbouwd artikel, ik ben zelf ook generatie y en ik herken een heleboel, vooral die grote werkdruk en de vele keuzes die er zijn. Zelf koos ik er ook voor om niet het werk te gaan doen waar ik voor ben afgestudeerd maar voor mezelf te beginnen, super spannend en rebels maar tot nu toe de mooiste stap die ik zette

Hazel -

Zo herkenbaar!! Soms klinkt het zo ‘verwend’ om moeite te hebben met alle kansen en keuzes, maar ik word er echt gek van! De Nederlandse documentaire Alles wat we wilden (is terug te kijken online) is ook erg interessant.

Rosa -

Voor mij ook heel herkenbaar! Toevallig ook net mijn hart over gelucht op mijn blog. Ik ga zeker die docu kijken, bedankt voor de tip!

Karlijn -

Heel herkenbaar! Ik ben na dit jaar afgestudeerd en ik maak me wel een beetje zorgen, omdat ik ook niet precies weet wat ik nou eigenlijk wil gaan doen en het vinden van een baan is niet makkelijk door economische situatie..

Eva -

Wow wat interessant! Ik ga vanmiddag als ik tijd heb (want ja, druk druk druk ;)) dat andere artikel even lezen!

Willemijn -

Hahaha!

Reageer ook